Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



ලාංකේය සිනමා වංශ කතාවේ පළමු මධු උළෙල අරඹමින් නිලේන්ද්‍ර දේශප්‍රියගේ 'තණ්හා රති රඟා' චිත්‍රපටය පිළිබඳ සංවාදශීලී මහජන සම්භාෂණයක් ''ප්‍රභාකරන්ගෙන් පසු ලංකාවේ බණ කතා සිනමාවලිය මැද'' නම් වූ තේමාවෙන් යුක්තව 2014 නොවැම්බර් 30 පස්වරු 4.30 ට කොළඹ 07, ශ්‍රී ලංකා පදනම් ආයතනයේදී පැවැත්වේ.

එහිදී, ආචාර්ය හිනිදුම සුනිල් සෙනෙවි, නිහාල් පීරිස්, විදර්ශන කන්නන්ගර, අජිත් ගලප්පත්ති, සන්ධ්‍යා සල්ගාදු, ක්‍රිෂාන්ත ෆෙඩ්‍රික්, මොහාන් හෙට්ටිආරච්චි, ප්‍රභාත් හේමන්ත, නදීකා බණ්ඩාර, උදුල් ප්‍රේමරත්න, කේ. සංජීව, චමිල ප්‍රියංකර මූලික අදහස් දැක්වීම් සිදුකිරීමට නියමිත අතර සංවාද සභාව මෙහෙයවනු ලබන්නේ කුෂාන් ගයත්‍ර විසිනි.

''බලමු / රොක්වෙමු / කියවමු - සිනමා මධු ලෝලය'' යන නමින් හඳුන්වා දී ඇති සිනමාව කියැවීම පිළිබඳ මෙම නව අත්දැකීමේ මොහොත සංවිධානය කරනු ලබන්නේ 'සංස්කාතික විමුක්ති ගිවිසුම' විසිනි.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



හිතේ තියෙන ගඟ
සොයන්නෙමි බොහෝ කල්

තුරු වදුලක සැඟව සිට
තාලයට ගලාවිත්
සිත අද්දරින් බැස යයි
ඒ හිතේ තියෙන ගඟ

නෙත නොදුටු සාංකාවෙන්
සොයමි මම හිතේ තියෙන ගඟ

නෙත අද්දරින් ගලා යයි ගඟක්
ඒ හිතේ ඇඳි ගඟ නොවේ
කොහිද ඒ හිතේ තියෙන ගඟ

මහ වැසි ඇද වැටුණු දා හැන්දෑවක
හිරුගේ අවසන් සිතුවම තවරගෙන
ගලා යයි නෙත අද්දරින් ගඟ
තාලයට සීරුවට

සැනෙකින් අතුරුදන් විය
මා පෙලූ සාංකාව

අද පටන් නුඹම වෙයි
හිතේ තියෙන ගඟ

අනුෂ්ක තිලකරත්න



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයේ බඹර වද දහයක්‌ පිළිස්‌සුවහොත් බඹරු මිලියනයක්‌ මැරෙති.සීගිරියේ බඹර වදවලින් 70% ක්‌ පමණ දැනට ගිනි තබා අලු කර තිබේ - පුවත්පතකින්

(මෙහි සඳහන්ව ඇත්තේ සංචාරකයන්ගේ හිතසුව පිණිස සිදුකළ එකී සංහාරය සැලවීමෙන් අනතුරුව සීගිරිය වෙත දස දෙසින් ඇදී ආ බඹරුන් විසින් කැටපත් පවුර මත කුරුටු ගා තිබියදී හමු වූ ගී අතරින් කිහිපයකි.)

(i)
බඹරෙක්මි, සියොවැ ආමි
ඝාතනය කළ සොයුරන් බැලීමි
හමුවනා තැනදීම සංස්කෘතික ඇමති
අනිමි

(ii)
විකෘතිව ළපටි විත් - පිළිස්සී මොළොක් අත් පා
මැරී සිටියදි පැටව්
තොටිල්ලක් තිබූ තැනකින් නැග ඒ
නොගැයූ බඹර ගී මුසු දුම් රොට්

(iii)
නිල් කට්රොල් මලට වැටුණි
කඳුළු සමග ලේ
මං එද්දිත් ගිනි ගන්නවා
පෙම්බරියගෙ ගේ

(iv)
විසිකර ගිරි බෙයන්ද් වෙත ගිනි හුල්
බත ගිලිමිනා ඇත තා, අන් නුවරකට වී සුව සේ
"තුඃ නොදකින් පු.කොමසාරිස්"
මීට කණ්ඩලම වන රොදේ "දුල්-මී " නැමති බඹරිඳුය මා
ඉතා සංවේගයට පත්

රුවන් බන්දුජීව



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සූර්යයා තුළ ශක්තිය නිපදවෙන්නේ අධි උෂ්ණත්වයක් හා පීඩනයක් යටතේ ජලකර න්‍යෂ්ඨි හීලියම් බවට විලයනය වීමෙනි.

දැවී හළුවී නැසී මිස
කිසි දිනක දෝතට
තුරුළු කර ගත නොහෙන
සදාකාලික අග්නි ජාලාවකිය
බුර බුරා දැල්වෙන

මිරිකා තලා පාස්සා
ගිනියම් වූ ජලකර න්‍යෂ්ඨි
මුදා හැර ගිනි
ඇවිලි ඇවිලී දැවෙන
ඉමක් නැති හිස් කමක
ඉඩක් නැති ප්‍රේමයකි
සලකුණක් සටහනක් නැති
කක්ෂයක හරි මැද…
තනිව නැවතී සිටින

නිල්වනින් වියන් බැඳ
හරිතයෙන් පාවාඩ අතුරා
පුබුදුවා මල් කැකුළු
විහිදුවා සුවඳ පැන්
වසන්තය වැඩමවන

සසලවා සයුරු දිය
විසිරුවා පෙණ පොඩිති
තනා පා කර මේ කුළු
දවටා සුළං රැළි අග
වස්සාන වැසි වස්සන

කහ පාට රතු පාට කර
මල් හැලී හැදුණු ඵල
රත්තරන් සායමෙන්
කරල් බර ගොයමත් පාට කර
විහඟ තුඩු අග සොඳුරු ගී සර තබන

දැවී හළුවී නැසී මිස
කිසි දිනක දෝතට
තුරුළු කර ගත නොහෙන
සදාකාලික අග්නි ජාලාවකිය
බුර බුරා දැල්වෙන
සලකුණක් සටහනක් නැති
කක්ෂයක හරි මැද
තනිව නැවතී සිටින
ඉමක් නැති හිස් කමක
ඉඩක් නැති ප්‍රේමය

රන්සිරිමල් ප්‍රනාන්දු



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



නිශ්චිත ආදරයක්
සන්නිවේදනය වෙන්නේ
එ ආදර විෂය වස්තූන්
ගැවසෙන සංකීර්ණ
සන්දර්භයන් ඇතුලේ විතරයි....


මංජුල වෙඩිවර්ධනගේ ‘මගේ ආදරණීය යක්ෂණී’ අක්ෂලාංකාර පෘෂ්ඨිමය වියමන ලාංකීය ඔඩිසියානු පාරභෞතිකය සැහැල්ලූ ඒත් ශක්තිමත් වාග්මය මිටි පහරවල්වලින් ජාතික රාජ්‍ය චිත්තාපරභාවයේ අතීත වේදනාවන්, නැවත ඉතිහාසය අර්ථකතනය කරමින්, පවතින දෘෂ්ඨිමය හෙජමොනි පර්වත ධූරාවලිය කැබලිතිවලට බිඳ දමයි.

අපි යම් සුසාධිත යථාර්ථවාදී කතා පොතක් කියවන්නට සැදී පැහැදී ලක ලෑස්ති වූ විට එම පොතේ මුල් වාක්‍යාණ්ඩයෙන් හෝ මුල් ජේදයෙන්ම එක් දොරක් විවෘත වෙයි. ඒ දොරෙන් ප‍්‍රවිෂ්ඨ වී, එහි ඇති ඇතුළු දොරවල්, ජනෙල් හරහා ගොස් පිටුපස දොරෙන් ඉතා ලේසියෙන් පිටවී යා හැකිය.

එහෙත් ආදරණීය යක්ෂණී ඉදිරියේ කියවීම නැමති මිනිස් ක‍්‍රියාව, ක‍්‍රියා විරහිත වී නිශ්ශබ්දතාවයේ දෝංකාරයෙන් අප ආත්මයන් විත්තාපර වෙයි. මෙළොවට බිහිවන සෑම මිනිස් ජීවියෙක්ගේ ම යථාර්ථය විශ්වීය ක‍්‍රියාදාමයකි. නිරුවත් උපතක් නිරුවත් විපතක් අතර කාල අවකාශ අතරතුර අප රංගනයක යෙදෙන්නේ, මීට කලින් ව්‍යුහගත කරන ලද සංකේත හා සංකල්ප පද්ධතියක සිටයි. සම්මුතිගත කරන ලද මේ සංඥා පද්ධතීන් දේශපාලන බල ධූරාවලීන් විසින් තීරණය කරන අතර, එය පීඩක, පීඩිත ව්‍යුහයක් ද නිර්මාණය කරයි.

ඓතිහාසික වෘතාන්තයකට අනුව මීට ශතවර්ෂ ගණනාවකට කලින් පාරාවන්ගේ වහල්භාවයෙන් මිදීම පිණිස වහලූන් කණ්ඩායමක් අනන්ත දුක් පීඩා විඳිමින් පාළු කතරක් මැදින් තමන්ගේ ඉරණම් ගමන සොයා ගියේ තම විමුක්තිය ‘පොරොන්දු දේශයේ’ ස්ථාපිත කිරීම සඳහායි. එය බයිබල් සන්දර්භයකට අනුව මෝසෙසියානු නික්මයාමයි. තමන්ගේ නිදහස් හුස්මවල් සංසරණය වෙන තම භූමියෙන් නික්මයෑමේ විප‍්‍රවාසී වේදනාව දරාගත හැකිද? එය පතුලක් නොපෙනෙන අඳුරු ආගාධයක් තරම් බියකරුය. වේදනාබරය. ‘මගේ ආදරණීය යක්ෂණී’ හඬගා කියන ආත්මීය වේදනාව කුමක්ද?

"දන්නැත්තං අහගන්නවා. මේ හඬා වැටෙන අන්දකාරේ ඉවරයක් වෙන්නේ නැහැ. ඒ හින්දා මං නිදා ගන්නවා. අඩුමගානේ සිහිනයක්වත් ඕන වෙනවා මේ අඳුර ගෙවා ගන්න. ඒ හින්දා කැමැත්තෙන් හරි අකමැත්තෙන් හරි අනිවාර්යයෙන්ම නිදා ගන්න සිද්ධ වෙනවා."
පිටුව- 13

ජීවිතයේ අර්ථ ශුන්‍ය පශ්චත්තාප අනන්‍යතා අර්බුදයක ගිලී සිටින පොතේ ප‍්‍රධාන භූමිකාව ‘මම’ කවුද කියන ප‍්‍රශ්නෙට පිළිතුරු සෙවීමට අරගල කරන්නේ ලාංකික ඓතිහාසික න්‍යෂ්ටිය සොයා යෑමේ වෙහෙසකර අධ්‍යයනයෙනි. ‘මොසේසියානුවන්ට’ තම අනන්‍යතාවය තහවුරු කර ගැනීමට ‘සීනායි’ කන්දේ අත්දැකීම ලැබුවා සේ ‘වේගවන්නා වේගාට’, ‘කුවේණි’ දෙමළ වීම සොයා ගැනීම තුළින් තම අතීත වේදනාවන් ගැළපීමට විකල්පය මුණ ගැසෙයි. එය ආත්මීය සහනයකි.

"අතීතය යනු ඉතිහාසයකයැයි වරදවා නොගන්න. මට අනුව ඉතිහාසය හැම විටම ප‍්‍රබන්ධයකි. නොඑසේ නම් කවන්දයකි. ඉතිහාසය අතීතය තරම් අවංක නැත."
පිටුව- 159

දෘෂ්ටිවාදයක් නැවත අර්ථකතනය කරන්නට යෑම ඉතාමත් පීඩාකාරී, වෙහෙසකර පොදු සමාජ සම්මුතියෙන් පිටුවහල් වෙන වේදනාකාරී අත්දැකීමකි. ‘මේඝවන්න වේගා’ දැනටමත් පිටුවහලෙකි. එය දේශපාලන පිටුවහල් කිරීමකි. ඔහුට මේ අතීත වේදනාවෙන් ගැලවීමට එකම මග ලෙස සොයා යන්නේ ඉතිහාසය ගවේෂණය කර එය නැවත අර්ථකතනය කිරීමේ චිත්තාපරභාවයේ සහනුභූතිය පමණි.

ඕනෑම මනුෂ්‍යයෙකුට, මනුෂ්‍ය සමූහයකට තමන්ගේ ජීවිත විලාසය රැගෙනයෑමට තමන්ගේ යැයි අනන්‍යතාවයක් අවශ්‍යයය. එය අහිමි වූ විට හෝ අහිමිකර දැමූවිට ජීවිතයේ අර්ථය ශුන්‍ය වී යයි.

"ආත්මීය අන්ධකාරය හා අනාත්මීය ශරීරය එකිනෙක වෙලී අන්ධකාරය ශරීරය බවටත් ශරීරය අන්ධකාරය බවටත් පෙරලී යයි. සංහාරීය ස්මරණයෙන් අන්ධකාරය තුළ නින්නාද නැංවී සිතිවිලි සියල්ල සංහාරයට ලක්වී පිටාර ගලායන රුධිරයෙන් හා කඳුලින් බැරලභයන්තරය ක‍්‍රමයෙන් පිරී ඒ තුළ ‘මම’ යනුවෙන් පැවති සියළු අනන්‍යතා ගිලී ශුන්‍ය වී යමින් පවතී."
පිටුව - 106

වර්ග ප‍්‍රාග් විනිශ්චයත්, තාක්‍ෂණික ධනවාදයත් තුළ මිනිස් පූර්ණත්වය සාක්‍ෂාත් කර ගැනීමට නොහැකි විෂම පරිසරය විසින් ලාලාසමය මිනිස් සබඳතාවල සජීවී කාව්‍යමය ශුන්‍ය අකර්මණ්‍ය වී ඇති අතර, මිනිස් වස්තුව දෙයක් බවට රූපාන්තරණය වී ‘මම’ යනුවෙන් පැවති සියළු අනන්‍යතා ගිලී ශුන්‍ය වී යමින් පවතී. ‘මේඝවන්නා වේගාගේ’ ආත්මය, තම ආත්මය තුළම කේන්ද්‍රගතවී ආනුරුන්‍යය සම ස්වරත්වය සිඳී බිඳී යුදාතුර සංහාරීය වේදනාවෙන් මිදීමට නව සාක්ෂේපණ ලෙස ප‍්‍රබන්ධ ඓතිහාසිකත්ව සවිඥාණිකත්වය තුළින් ප‍්‍රබන්ධයක් හරහා සිංහල බෞද්ධ හෙජමොනිය සංත‍්‍රාසයකට ලක්කරමින් ප‍්‍රයත්න විඥාණයක් හරහා ‘කුවන්ණා කියන්නේ දෙමළ ගෑණියෙක්ට’ කියමින් ඉතිහාසය නැවත දෘෂ්ඨිගත කරයි.

යම් දෘෂ්ඨිවාදයක් සමාජය හා පුද්ගලයා අතර ඇතිවෙන ගතික ක‍්‍රියාවන් ප‍්‍රතිනිෂ්පාදනය වී එම මතවාදය ව්‍යුහාත්මක චලයාකාරීත්වයෙන් යථාර්ථයක් බවට පත්වෙයි. සංකීර්ණ වෘතාන්ත ප‍්‍රබන්ධකරණයක් වන ‘ආදරණීය යක්ෂණී’ මහා ව්‍යාඛ්‍යානය ව්‍යුහය විසින් පිටුවහල් කිරීමේ විභවතාවය වැඩි අතර, මේ මොහොත තුළ මෙය පුළුල් සංවාදාත්මක අවකාශයක් ගොඩනැගීම දේශපාලන ක‍්‍රියාදාමයක් සේම පුණ්‍ය කි‍්‍රියාවකි. එහෙත් නැතිනම් මේඝවන්නා වේගා මෙන් රටක ඉතිහාසය සොයාගිය වරදට සරණාගතයෙක් නොවන ගන්ධබ්බයන් බවට පත් වූ වේගලාගේ ජීවිත අර්ථ ශුන්‍ය වෙයි.

මේඝවන්නා වේගා හා නේත‍්‍රම්බිබාගේ ඇමරෝසියන් [Amorous] ලිංගිකාරම්මණයෙන් අනන්‍යන්දනීය භෞතිස්මයෙන් ස්වර්ගීය ලෝකය මත සම්බන්ධ වීමට නේත‍්‍රබිම්බා නම් කැඩපත අභිමුඛ වෙයි. තම අර්ථවිරහිත ආත්මයට නව අර්ථයක් ගෙන එන්නේ නේත‍්‍රබිම්බා සමග ඇතිවන අනුරාගී, ශෘංගාරාත්මක වේදනාබර හැඟීම් සමුදාය හරහාය.

"ආදරය තියන තැනක අන්තරාවකට මුහුණ දෙන එක සැහැල්ලූයි. මට දැනෙනවා දැන් මගේ මරණයට වුණත් අර්ථයක් තියෙනවා කියලා."
පිටුව- 14

සිහින දේශයේ සිහින අත්අඩංගුවට ගනිමින් උකුසු ඇස් මානයේ සංඛේතාත්මක සංස්කෘතික ජීවිත මානව මනසින් ගිලිහී යමින්, බලාපොරොත්තු සුන්වීමේ සංකාමය වේදනාවෙන්, මරණ සහතික අත්සන් කරමින් ඉන්න හිස් අවකාශයක ‘මේඝවන්න වේගාට නේත‍්‍රබිම්බාගේ ඇස් තුළින්’ තම වේදනාත්මක අතීත ආකෘතියට ඇතුළු වීමට හැකි වීම ආත්මිය සහනයකි.

"හීන ඇතුලේ ඇස් තියා ගන්න එකත්, ඇස් ඇතුලේ හීන තියා ගන්න එකත්, දෙකම කෙරෙන්න ඕන පරිස්සමට. සමහරුන්ට ඇස්වලින් හීන පේනවා. තවත් සමහරුන්ට හීනවලින් ඇස් ලැබෙනවා. ඇස් කියන්නෙම හීනයක් කියලා හිතන අයට ඇස් නෑ."
පිටුව- 24

රාමුගතකරන ලද ජීවන සිතුවමෙන් ප‍්‍රතිවිරුද්ධ පර්යාලෝකනය දෙස බැලීමට මගේ ආදරණීය යක්ෂණී අන්තර්ගත ආකෘතිය ස්ථාවර කේන්ද්‍රත්වය ධ‍්‍රැවීකරණයකට ලක් කරන්නේ එහි ඇති රස සංතර්පණය කෘතියේ ඇති ගැඹුරු ජීවන දහම තුළින් පාඨිකාවට අවශෝෂණය කරගැනීමට ඉඩ සලසමිනි. කියවීමේ න්‍යාය හරහා ගොඩනැගෙන්නේ ගැඹුරු මිනිස් සංස්කෘතියකි. එය මතින් ගොඩ නැගෙන්නේ ජීවිතයයි. ආදරයයි.

"ප්‍රේමය වනාහී හැඟුම් සමුදායන්ට කිසිදු බාධාවකින් තොරව නිවහල්ව ගලායාමට අවකාශ සැලසීමකි."
පිටුව- 24

ආදරණීය යක්ෂණී හුදු ප‍්‍රබන්ධාත්මක වාග් සැරසිලි ව්‍යාපෘතියක් පමණක් නොවේ. එය ගැඹුරු ජීවන ආත්මීය විවරණයක් සේම සමාජ දේශපාලන විරූප නර්තන ආකෘතියේ ප‍්‍රතිබිම්භයක්. මාගේ මේ සුළු වියමන, කෘතිය පිළිබඳ අංශුමාත‍්‍රයක් පමණි. අපට මුණ ගැසෙන අපේම ආදරණීයන් දෙස සංසයෙන් නොබලා ඔවුන්ට ජීවිතය දෙන්න. ආදරය දෙන්න.

"ඇත්තටම ආදරේ දෙදෙනෙක් නම්, එකිනෙකා අතර ඇති සාමාන්‍ය ජීවන ස්වභාවයන් විඳගැනීමට ඔවුනොවුන්ට හැකිවිය යුතුය. හිතේ කිසිදු සැකයක් තියා නොගන්න. මා බලා සිටින්නේ ලාංකීය ඉතිහාසය අර්ථකථනය කිරීමට ගොස්, උන්හිටිතැන් නැතිවී, බීමෙන් නාස්ති වුණ මැදි වයසේ මිනිහෙකු දැක ගැනීමට මිස, අසු පිටින් බසින ප‍්‍රංශ කුමාරයකු පිළිගැනීමට නොවේ. අප ජීවිතය දැකගත යුත්තේ ඔබ ගිලී සිටින බෝතලය පතුලෙන්ය. එහි පතුලත පැරණි රතු වයින් බෝතලයක් මෙන් ඇතුළතට නෙරා තිබීමට පිළිවන."
පිටුව- 102

සාලිය ඉඳුරුවිතාන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



The third bell rings. Yet the curtain does not open. Instead, an actor appears on the left of the stage welcoming the audience and engaging in a monologue.

This is how Thilak Nandana Hettiarachchi makes his re-appearance as a dramatist after seventeen years of hibernation plotting his latest play 'Gutikaemata Niyamithai' (loosely translated as 'Destined to be beaten')

Strange as it may seem, the characters of the play are a Beedi Kote (butt of a local cigarette), a Dadiya binduwa (drop of sweat) and a Gulla (weevil). The three characters in their inimitable style bring forth to the audience the tragedy of their lives; the tragedy of being imprisoned inside a loaf of bread. They want to break free but do not know how.

At the outset, they have told the dramatist about their problem and he has suggested presenting their problem to the audience in the form of drama with the fervent hope that the audience would come up with a solution! It is their last desperate appeal to the audience to find a way to escape from the agony of their imprisonment.

However, viewers begin to understand that the border lines between characters of the play and the members of audience are becoming blurred in the ensuing process. Everyone on stage and in the audience seems to have been trapped inside a loaf of bread, the symbol of a smothering system or a structure and the tragedy of three characters of the play gradually begin to be seen as a tragedy of the people in and outside the theatre.

The story is unfolding with the three characters grieving about their lost freedom and the multitude of futile attempts being tried out over the course of their lives to break away from the ‘structure’ of the loaf of bread. They appeal to all deities of the world invoking their super-natural powers. Yet no powers come to their rescue. They question whether all forces in the world are serving the interests of the loaf of bread. They begin to doubt whether their way of thinking is the barrier. In an effort to change their ‘attitudes’, they run looking for ‘factories’ dishing out ‘positive thinking’.

The dramatist at this moment of the play takes the audience to its dizzy heights of satire! He creates a scene where the characters of the play engage in a ‘workshop’ on positive thinking giving individual consultation to probe into the issue and identify a way to break away from the loaf of bread. Next ineffective effort revolves around ‘hypnosis’ to see whether such a technique would help them break away.

Afterwards, a 'company representative' appears promising them the freedom but suggesting them they will be ‘owned’ by the company after they break free. The audience gets the symbolism here. It is as if a society of people cruising through the historical process of both feudalistic and capitalist modes of production. The company man in the play paints rosy picture of the civilized life in the ‘company’. But the characters in the play are in no mood to be freed from one structure to be caged by another immediately afterwards. They realize that they are going to be owned, manipulated and exploited for profit in a different structure.

In the process of the play, they decide to make an international appeal as well. They decide to write to ‘Obama’ since they believe that he has found a solution to live in the best way possible in this world. While they are writing the letter to obama, the loaf of bread gets sold with the three characters inside and is taken away in a shopping bag. Deprived of all prospects of freedom, they even contemplate suicide as a solution to retain their identities.

Finally, they collectively decide to resign to their fate - to live without thinking about their sorry state of affairs. Tilak astutely brings in the philosophical proposition by René Descartes and re-interprets it. Descartes oft quoted saying “I think therefore I am or I exist” is being re-conceptualized in the play as “I do not think therefore I exist”.

The characters of the play seem to suggest that people in this contemporary society of Sri Lanka are desensitized and devoid of rational thinking. And that is how they have ‘chosen’ to live - to live without thinking. The play drives home the point that people have made the choice not to ‘think’ about what is happening around them even if the ground beneath their feet is slipping. They only want to ‘enjoy’ life without coming to grips with the realities of our times. What is being examined here is the moral, intellectual and political degeneration as well as confusion of the people in the society.

The play has a marvellous denouement where dramatist of the play is called upon to stage to be beaten for producing the play! It is because he had produced "an inappropriate play for an inappropriate audience in inappropriate times".

The audience is watching the ‘drama’ laughing about the journey of the lives of the three characters and the absurdity of the request being made to the audience. They could be initially laughing without realizing that they are laughing at themselves! The audience is assailed by the sheer originality of the play. The creativity of the dramatist for encapsulating the reality of our lives through three symbolic characters within a structure of loaf of bread is at its zenith.

Tilak seemed to have been in a long hibernation for good reason. He has done a great deal of thinking germinating the concept of the play over a long period of time since his first play Gabsawa (abortion). The dramatist’s subtle analysis of the development of socio-political history of the Sri Lankan society within the overall globalized economy through seemingly simple story immediately captures the imagination of a real rasika (a connoisseur). Tilak’s play is extremely rich in sub-text telling two stories at the same time.

Tilak is engaging on a quest to reveal inner workings of a structure to which people seem to be inescapably shackled in. The discourse is about how people perceive the structure ignoring its crushing effect on the critical mass and trying to find refuge in unrealistic solutions such as appealing to super-natural powers and engaging in self-deception of ‘positive thinking’. This deliberate evasion is done for the sole purpose their egocentric existence.

In that perspective, the key theme of the play is to blow away the smokescreen and fantasy that we are living in a free world. Tilak creates space for the audience to gain the political consciousness about the inhumanness of systemic powers that govern our society.

The three actors of the play, Sarath Kothalawala, W. Jayasiri, Dharmapriya Dias hold the audience spellbound to the end. All three of them equally make the audience feel the smothering feeling of being held captive inside a loaf of bread. But beyond the symbolism, they bring to life the sorry state of people who are restrained in a system that has blinded them and prevented them from reasoning. Throughout the play, the three actors bring the witty, ironical, satirical and sharply provocative dialogue of the script to life.

Tilak uses alienation effect to the maximum. His way of distancing the audience from emotional involvement in the play through jolting reminders of the artificiality of the theatrical performance is an effective balancing act. All three characters of the play constantly remind us that it is not real life; it is a play. The actors complain to the audience that they are being told by the dramatist to say particular things to the audience referring to the dramatist sometimes in an abusive manner!

In the conceptual development and script writing of the play, I wonder whether Thilak made a deliberate choice to do the play exclusively with male characters. Of course, it is the freedom of the artist to decide the content and the form befitting the theme of the play. Yet, one cannot help notice that representation of women as equal players in this ideological discourse on human existence has been ignored. Don’t they have the same struggle as men to deconstruct the structure, the systemic malaise in our society?

In his subsequent plays, Tilak will hopefully continue to deepen the discourse and provoke thought on these crucial issues from a socio-political perspective in the lively and evocative theatre he has developed over the years.

In essence, the play is a serious indictment on our existence or non-existence in a desensitized society. Upon leaving the theatre, the people in the audience realize that they are being challenged for engaging in a process of 'not thinking' and almost staying fossilised and for not acting against social injustice just for the sole purpose of survival.

The true purpose of art is to dig deep into realities of our existence enriching the horizons of our intellectual and emotional capacities to ‘think’ beyond what we see on the surface. “Gutikaemata Niyamithai” does exactly that. It is a play of extraordinary daring and courage.

උපාලි අමරසිංහ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ජනමාධ්‍ය ඕනෑම රටක සිව්වන ආණ්ඩුව බවට පිළිගනු ලැබූයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලොව පුරා ඉහළින්ම ක්‍රියාත්මක වූ යුගයකදීය. අද වන විට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ලොව පුරා බරපතල අර්බුදයකට ලක්ව තිබේ. මේ නිසා ජනමාධ්‍ය තවදුරටත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ව්‍යුහයක් තුල ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරයෙන් වර්තමානය තුල ක්‍රියාත්මක වනවාදැයි සැක සහිතය. ලොව පුරා ජනමාධ්‍යයන්ගේ හැසිරීම් රටාවන් නිරීක්ෂණය කරන විට මේ පිළිබඳව යළි සිතා බැලීමට සිදුවේ. ලොව පුරා ජනමාධ්‍ය වර්තමානයේ ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඒ ඒ රාජ්‍ය බල ව්‍යුහයන්ට අනුරූපීවය. සරලව කියතහොත් ඒ ඒ බල ව්‍යුහයන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් සංතෘප්ත කරන ආකාරයෙනි.

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍ය ක්‍රියාකාරිත්වය මීට සාපේක්ෂව බලන කල ඇත්තේ පහළම මට්ටමේ ක්‍රියාකාරිත්වයක බව පිළිගැනීමට සිදුවන අමිහිරි සත්‍යයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍යයන් ප්‍රධාන වශයෙන් රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික වශයෙන් බෙදා දැක්වුවද එම බෙදීම තුල සාධනීය වෙනසක් අද වන විට දැකිය නොහැකිය. හිමිකාරීත්වය අනුව මතුපිටින් මෙම බෙදීම සිදුවී ඇතිද, ප්‍රායෝගික තලයේදී මේ සියලු මාධ්‍යයන් ක්‍රියාකරන්නේ පවතින බල යාන්ත්‍රණයේ දැති රෝදයන් පරිද්දෙනි. සිය පැවැත්ම හා ලාභ උපරිම කිරීම එහි තුල පවතින යටිපෙළ උවමනාවන් වේ.

ශ්‍රී ලාංකික ජනමාධ්‍ය වෘත්තිය වෘත්තීයමය වශයෙන් දියුණු මට්ටමකට පැමිණ ඇත්දැයි සැක සිතෙන තරමට ලාංකීය ජනමාධ්‍යකරුවන්ගේ මාධ්‍ය භාවිතාව ප්‍රශ්ණකාරී තැනක පවතී. මේ කාරණා පිළිබඳව යළි අවධානය යොමුකිරීමට සිදුවූයේ නීතිඥ ජගත් ලියනආරච්චි විසින් සංගෘහිත "ජනමාධ්‍යවේදීන්ට බලපාන නීති" නම් කෘතිය කියවීමෙන් අනතුරුවය. විශේෂවයන් ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථානුකූලව ජනමාධ්‍යකරුවන් සඳහා බලපාන නීති පිළිබඳව සරළ අවබෝධයක් ලැබිය හැකි ආකාරයෙන් මේ කෘතිය රචනා කර තිබේ. එහිදී විශේෂයෙන් ප්‍රකාශණයේ නිදහසට ඇති අයිතිය, තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳව මුල් පරිච්ඡේදයෙන් ලබා දෙන අතර අනතුරුව ලංකාවේ ජනමාධ්‍යකරුවන්ට බලපාන නීති පිළිබඳව එකින් එක සරළව විග්‍රහ කර දේ. විශේෂයෙන් සිවිල් අපහාසය, පාර්ලිමේන්තු වරප්‍රසාද නීතිය, අධිකරණයට අපහාස කිරීම පිළිබඳ නීතිය වැනි මාධ්‍ය ‍ ක්ෂේත්‍රයට බලපානු ලබන නීති රාශියක් පිළිබඳව මෙම ග්‍රන්ථයෙන් පැහැදිළි කර දෙයි. ඊට අමතරව ජනමාධ්‍ය හා සබැඳි වාර්තාගත නඩු තීන්දු ද මෙයට ඇතුලත් කර තිබීම ප්‍රායෝගිකව ඒවා ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරය හා භාවිතාව පිළිබඳ මනා අවබෝධයක් ලබාගැනීමට උපකාරී වේ.

මෙම කෘතිය පරිශීලනය කරන විට පැන නැගුණු ප්‍රශ්ණ කිහිපයකි.

1. ලංකාවේ ජනමාධ්‍යකරුවන් කී දෙනෙක් තමන්ට හා තමන්ගේ වෘත්තීය පරිසරයට බලපාන නීතිමය තත්ත්වයන් පිළිබඳ හදාරා තිබේද?

2. සිය වෘත්තීය කටයුතු වලදී මේ නීති වලින් ආවරණිත වපසරියේ අවසාන ඉම දක්වා සිය ක්ෂේත්‍රය පුලුල් කරගෙන ඔවුන් කටයුතු සිදුකර තිබේද?

3. මෙම නීතිමය සීමාවන් වෙනස් කරගැනීමට ඔවුන් ‍කොතෙක් දුරට බලපෑම් කණ්ඩායමක් (Pressure Group) ලෙස කටයුතු කර ඇතිද? එයින් පොදු ප්‍රතිඵල දිනා තිබේද?

4. "දෙන දෙයක් ලබාගෙන, තියෙන දෙයක් බලාගෙන ඉන්නවා" විනා නොදෙන දේ ලබා ගැනීමට ජනතාවගේ පාර්ශවයෙන් ඔවුන් කී දෙනෙක් සූදානම්ද?

මෙම ගැටළු වලට ඇති පොදු උත්තරය වන්නේ "නැත" යන්නයි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ ජන මාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රය වර්තමානයේ ගල් යුගය දක්වා පසුබැසීමට හේතු වන බව අපගේ පිළිගැනීමයි. මේ නිසා මෙවැනි ග්‍රන්ථයක් තුලින් හෝ තමන්ගේ වෘත්තීය පරිසරය සඳහා බලපා‍න නීතිමය තත්ත්වයන් හැදෑරීම අවම වශයෙන් නීතිය පිළිබඳව බියකින් පෙළෙන්නේ නම් එය මගහැර තමන්ගේ වෘත්තිය, ග්‍රාහක හිතකාමී ආකාරයෙන් කිරීම සඳහා උපකාරී වෙනු ඇත. නමුත් ගැටලුව වන්නේ එවැනි සූදානමක් වර්තමාන ජනමාධ්‍යකරුවන් කී දෙනෙක් තුල දකින්නට ලැබේද යන්නයි.

ජගත් ගේ කෘතියේ දක්නට ලැබෙන තවත් විශේෂිත කාරණයක් වන්නේ ජනමාධ්‍ය ‍ක්ෂේත්‍රයට බලපානු ලබන නීති වරින් වර සංශෝධනයන්ට ලක්කර ඇති ආකාරය ඔහු පෙන්වාදීමත්, එම සංශෝධනයන් සිදුකර ඇත්තේ ජනතාවගේ තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය මෙන්ම අදහස් ප්‍රකාශකිරීමේ නිදහස තව තවත් සංකෝචනය වන ආකාරවයන් බව පැහැදිලි කිරීමත්ය. උදාහරණයක් ලෙස, "මැතිවරණ සමයේ මාධ්‍ය භාවිතාව පිළිබඳ නීති" යන පරිච්ඡේදයේ දී ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 17 වන සංශෝධනය තුලින් මැතිවරණ කොමිසමක් සඳහා ප්‍රතිපාදන සපයාදී ඇති ආකාරයත්, කොමිසම ස්ථාපිත කරනතුරු කොමිසමේ බලතල ක්‍රියාත්මක කිරීමේ බලය මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයාට ක්‍රියාවේ යෙදවිය හැකි විය. 2010 ජනාධිපතිවරණයේ දී අපේක්ෂිත සමබරතාව රජයේ මාධ්‍යයන් තුල දක්නට නොලැබුණු අතර, මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා විසින් සිය බලතල ප්‍රකාර නිසි බලධාරියෙකු පත්කල අතර එය මාධ්‍ය හා ඔහු අතර ගැටුමක් නිර්මාණය වීමටත්, නිසි බලධාරියාගේ කටයුතු රජයේ මාධ්‍ය විසින්ම ප්‍රසිද්ධියේ විවේචනය කිරීමත්, ඔහුගේ උපදෙස් පිළිනොපැදීමත් නිසා මැතිවරණ කොමසාරිස්වරයා විසින් එම පත්වීම අවලංගු කරන ලදී. අනතුරුව සිදුවූයේ 18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ දී මෙම බලතල ඉවත් කිරීමයි.

කෙසේ වෙතත් නීතිඥ ජගත් ලියන ආරච්චි විසින් සංගෘහිත "ජනමාධ්‍යවේදීන්ට බලපාන නීති" කෘතිය ජනමාධ්‍යකරුවන්ට කෙසේ වුවද ජනමාධ්‍ය විද්‍යාර්ථීන් හට විශේෂයෙන් වැදගත් කෘතියක් බව නම් සඳහන් කලයුතුය. එයට හේතුව සිංහලෙන් අධ්‍යාපනය ලබන ඔවුන් හට තම අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා මෙවැනි කෘතීන් ශ්‍රී ලාංකික ග්‍රන්ථ ‍ක්ෂේත්‍රයේ විරල බැවිනි. නමුත් ජනමාධ්‍ය විෂය හදාරා ඔවුන් ආපසු වෘත්තීය ජීවිතයට වැටෙන්නේ ඒ න්‍යායන් කිසිවක් ක්‍රියාත්මක කලනොහැකි ශ්‍රී ලාංකික මාධ්‍ය මඩ ගොහොරුවට වීම බලවත්ම කණගාටුදායක තත්ත්වයයි.

කපිල එම්. ගමගේ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



‘‘ස්නෙහෙමෝයි - මියාගි සම්බන්ධය කිසිදු හමුවීමක් නොමැතිව කෙළවර වේ.
ජාති, ආගම්, කුල ආදී විවිධ සීමාකම් පවතින සුන්දර්බන් නම් ගම තුළ චලනය වන ජාති, ආගම්, කුල ආදී විවිධ සීමාවන් ඔබ්බෙන් පවතින ජීවන විලාසයත්, ස්නෙහෙමෝයි - මෝගි අතර සම්බන්ධය කිසිදු හමුවීමක් නොමැතිව කෙළවරවීමත් අතර ඇති සම්බන්ධය කුමක්ද?”


අපර්ණා සෙන් ගේ Japanese Wife සිනමා කෘතිය, 2014 නොවැම්බර් 30 ඉරිදා - මීගමුව මාරිස් ස්ටෙල්ලා විදුහල් ශාලාවේදී තිරගත වෙයි.

සවස 4.00 - කෘතිය පිළිබඳ අදහස් දැක්වීම - ආචාර්ය සුනිල් විජේසිරිවර්ධන
සවස 5.00 - සිනමා කෘතිය ප්‍රදර්ශනය

සංවිධානය : විණැන මාධ්‍ය හා කලා පදනම



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



කරදිය'රැති ගිමන නිවන
තුරුළෙහි මා, නිබඳ රැඳෙන
වැවේ වත්තෙ බාල පුතේ
කියපන් නුඹ ගියේ කොතැන

අතු මත චෙරි පිරෙන දාට
හැම මල් කොළ වරන දාට
මා අසලම රැඳුණු පාද
අමතක කරනෙම්ද දාක

සුදු මල් පෙති හලා බඳෙන්
අතු ඉති හෙම නමා සැරෙන්
ගිය දා නුඹ හැඬුවා මම
මටත් හොරෙන් නික්ම ගමෙන්

සිදාදියට ගිය විගසින්
දෑස වැසුණු දූලි සැරෙන්
චෙරි ගහ ගැන මතකය නුඹ
කෙලෙසක හැලුවාද හදෙන්

ගෙඩි පළගන්නා කාලේ
ගේ ළග පොඩි ඉස්කෝලේ
පොඩි උන් නුඹ වගෙ බාලේ
ගැවසුණි පාමින් ආලේ

බර අතු හැම බිම හෙළමින්
උන් කළ නොමනා දඟ කම්
ඉවසූ හැටි මා කඳුළින්
අහපන් ලොකු අක්කාගෙන්

පුත නුඹෙ ආදර අම්මා
ඉවසනු බැරි මේ නිම්මා
දුක දැක පොරවක් නම්මා
පණ මා, සිඳලා දැම්මා

නැවත දිනෙක සිහිව මෙගම
සිදාදියෙන් පිටව ඇදෙන
නොදැක නුඹව තවත් වරෙක
මිලිනව යමි කෙලෙස මෙලෙස

සැඟවෙන්නෙමි නැගෙනු පිණිස
මේ වත්තෙම තැනෙක දිනෙක
අවසන් චෙරි ඵල විඳගත්
කුරුලෙකු ගේ වසුරු පිඩෙක

නදීරා මධුවන්ති රත්නායක



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

හයිකු | හයිකු - 51

Posted by BoondiOnLine 11.23.2014



ඉපැරණි නිහඬ නගරය
මල් පුසුඹ පාවෙන ...
සැඳෑවේ සීනු නද දෙන!

-බෂෝ
පරිවර්තනය - මාලතී



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|
Related Posts with Thumbnails