Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



හැම අකුරක් ගානෙම
හැම අකුරු දෙකක් අතරෙම
හිස්තැනක් ඇති බවත්
ඒ හිස් තැන් හුස්ම ගන්නා බවත්
එකල මට අමතකව ගොස් තිබිණ

හැම අකුරකටම ශබ්දයක් ඇති බවත්
ඒ ශබ්දයට කතාවක් ඇති බවත්
ඒ කතාව අපේම බවත්
නිතර නිතර සිහිපත් කිරීමට ඔබටත්
අමතක වෙන්න ඇති
මතක් කරගන්නට
මටත් අමතක වෙන්න ඇති

ඔබ වේදනාව අකුරු කරද්දී
ඒ අකුරුවලින්
හෝඩියක් සාදා
ඒ පොත් අච්චු කොට
පොඩි උන්ට විකිණුවෙමි ....
මම

හෂාන් අබේගුණරත්න



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



" ශාන්තුවර ඓතිහාසිකත්වයක් නැති
පසු බිමක
පේ‍්‍රම ශිෂ්ඨාචාරයක්
ගොඩ නැගෙන්න
විදියක් නැහැ..."


සංකීර්ණ රූපක දෙකක් එකට හමුවීමේ දයලෙන්තික සාධකයේ මිනිස් විෂය ප‍්‍රසාරණය කරන අතර, එය ප‍්‍රාග්ධනය හා ශ‍්‍රමය අතර චල්‍ය වෙන නිෂ්පාදකයක් මෙන්ම එය නිර්මාණශීලී විශ්වීය දිවියක් නිර්මාණය කරයි. කිසියම් මානසික හා භෞතික නිෂ්පාදන විධි ක‍්‍රමයක් නැති පසුබිමක මිනිස් සබඳතා මිනිසාගේ සාරයෙන් ඈත් කරනු ලබයි. ස්වභාව ධර්මයා අනෙකා කරගෙන නිෂ්පාදන මාදිලි ව්‍යුහයකට අවතීර්ණ වූ ප‍්‍රාග් මානවයා ඓතිහාසික යුග යුග ගණනාවක් පසුකර කාර්මීකරණය හරහා සයිබර් අවකාශයට අවතීර්ණ වී සිටී.

මෙවන් තාක්‍ෂණික ධනවාදී යුගයක මිනිස් සබඳතා යනු තවදුරටත් අධ්‍යාත්මික සාධකයක් නොවේ. මෙවැනි යුගයක අනුකෘතීන් බවට පත්වූ මිනිස් ආත්මයන් මානුෂික සාරයන් විතැන් කරනු ලබයි. ආත්මීය මිනිස් සබඳතා යනු නිෂ්පාදන මානසික ප‍්‍රපංචයන් එකතුවක ආදරණීය අධ්‍යාත්මික ප‍්‍රතිඵලයකි. මිනිසා යනු සමාජ සම්බන්ධතා ජාලයක එකතුවක් යන අරුත්බර සාධකය විගලිත කරමින් ආත්මීය හුදෙකලා ලෝකයක් තුළට ගුහාගත වී ඇති නූතන මිනිසාට නව දේශපාලන දිසානතියක් සොයාගත යුතුව ඇත. පවතින දෘෂ්ඨිවාදයන් අසමත් වූ මෙවන් මොහොතක, විකල්ප දෘෂ්ඨිවාදී දේශපාලන අඛ්‍යානයක් ගොඩනැගිය යුතු අතර එය සාමුහික සජීවි සිතන පතන මිනිස් ක‍්‍රියාකාරිත්වයක් මගින් කළ යුතුව ඇත.

ආත්මීයත්වයෙන් පිරිපුන් මිනිස් සබඳතාවයක් යනු ශ්‍රේෂ්ඨ කලා කෘතියකටත් වඩා නිර්මාණශීලීය. එය අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධයක් මත ගොඩ නැගෙන නිෂ්පාදන ක‍්‍රියාදාමයකි. එය අරුත්බර ජීවිතයකට අරුණළු වැටීමකි.

ඉතින් ශාන්තුවර ඓතිහාසිකත්වයක් නැති පසුබිමක පේ‍්‍රම ශිෂ්ඨාචාරයක් සොයා යන නදීකා බණ්ඩාරගේ ‘දියෝනිස් දෙවොල පාමුල සිට’ කෘතිය සමාජ ගතකර ඇත්තේ ආත්මීය මිනිස් සබඳතා වෙළඳපොළ විසින් නිර්දය ලෙස පාලනය කරන විපරිත කාල වකවානුවකය. මෙම කෘතිය දැනටමත් ඊනියා සංස්කෘතික සුචරිතවාදීන්ගේ ග‍්‍රහණයට හසුවී මේ ‘ළමා’ සමාජයට කියවීමට නුසුදුසු පොතක් ලෙස බෞතිස්ම වී ඇත.

‘අනෝලි’ යනු කෘතියේ ප‍්‍රධාන ස්ත‍්‍රී භූමිකාවයි. ඇය නිළියක් වීමට ගොස් අනේක විධ ජීවන අත්දැකීම්වලට හසුවී මානසික මෙන්ම ශාරීරික ලිංගික හිංසනයන්හි ගොදුරක් බවට පත්වෙන ගැමි ස්ත‍්‍රීයකි. සියළුම මිනිස් සබඳතා ව්‍යාජයක් මෙන්ම රැවටිලිකාරී බව ද, විවාහ සංස්ථාව හුදු පුරුෂාධිපත්‍යයක් මත පමණක් වූ, ව්‍යාජ ව්‍යුහාත්මක බැඳීමක් බව ඇය ඇගේ ජීවන ඇත්දැකීම් තුළින්ම අවබෝධ කර ගනී.

‘‘මගේ ලෝකය පරාජයන්ගේ මළ සිරුරු වලින් පිරුණු යුධ පිට්ටනියක් සේ මට දැනෙමින් පැවතිනි. මා කළ යුත්තේ කුමක්ද යන්න මම ම සොයා ගත යුතුව තිබේ. තවදුරටත් මා පේ‍්‍රමය විශ්වාස නොකළෙමි. පිරිමින් විශ්වාස නොකළෙමි."
- පිටුව 293-

ජීවිතේ න්‍යායන් වලින් තේරුම් ගත නොහැකි දෙයක් යැයි පරණ ආගමික අදහසකි. කොතරම් න්‍යායයන් දැන සිටියත් සමහර සංකීර්ණ සංසිද්ධීන් ජීවිතේ ඇතුළට කඩා වදින්නේ අප දැන සිටි න්‍යායන් අසමත් කරමිනි. එහෙත් ජීවිතය තේරුම් ගැනීමට යම් විද්‍යාවක ආභාෂයක් අවශ්‍ය යැයි මා විශ්වාස කරමි. අප ජීවත්වන පසු ධනවාදී යුගයේ සත්‍ය හා ප‍්‍රබන්ධය අතර බෙදුම් රේඛාව මැකී ගොස් අප හීනෙකින් වත් නොසිතූ ‘ප්‍රේමය’, ‘මිනිස් සබඳතා’ ඉතාමත් සිල්ලර මිලට පදික වේදිකාවන් මත ගොඩගසා ඇත.

ගමෙන් නගරයට එන අනෝලීලාට මිලදී ගන්න වෙන්නේ වෙළඳපොළ විසින් තොරොම්බල් කරන මේ සිල්ලර ප්‍රේමයයි. ඉතින් කිසිම සමාජ විද්‍යාවක ආභාෂයක් නොලැබූ අනෝලීලාට ඔළුව ගහ ගන්න වෙන්නේ මේ සිහින දේශයේ සිහින හොරු අරන් ඉන්න හිස් කුහරයකයි.

අප ප්‍රේමය ගැන පවසන විට එයින් ගම්‍යමාන වන්නේ පරිපූර්ණත්වයට යා හැකි ස්වර්ගීය අදහසකි. අපි එහි අක් මුල් සොයා ජීවිතේ ගැඹුරට පියාසර කරමු. ආදරය ගැන මැවෙන සංකල්ප රූප සංයුක්ත කවියක් සේ මානසික ප‍්‍රබෝධ චිත්තාවක් හරහා සමෝධාන වෙයි. පේ‍්‍රමය එතරම්ම අචින්ත්‍යයි. ඒත් ‘අනෝලි’ පේ‍්‍රමය විශ්වාස නොකරයි. පිරිමින් විශ්වාස නොකරයි. ඒ අප ජීවත්වන මේ වෙළඳපළ තාර්කනය විසින් අනෝලියට අත්කර දුන් තුවාලයයි.

‘‘කෙනෙකුට ආලය කිරීමේ ගැඹුරු ලලාසාව ඔහු සතුවූයේ නැත. ආරම්භයේ දී පැවති බලාපොරොත්තු සහ සිහිනයන්හි මරණයේ දෙණ මා ඉදිරිපිට විය. මම සාංකාවන්ගෙන් පීඩිත වූවෙමි. වැළැක්විය නොහැකි අවාසනාවන්ත ඉරණම ඉදිරියේ මම රහසින් වැළපුනෙමි."
- පිටුව 47-

පේ‍්‍රමය කේන්ද්‍රීය කරගෙන ගොඩනැගුණු බයිබල් සන්දර්භයට අනුව, දෙවියන් වහන්සේට නිශ්චිත හැඩයක් නැත. ස්ත‍්‍රී - පුරුෂ භාවයක් ද නැත. දෙවියන් වහන්සේ කිසිම අර්ථකථන ලෝකයකට ගෙන ආ නොහැකි බහුවිධ ප‍්‍රපංචයකි. දෙවියන් වහන්සේ මිනිසාව නිර්මාණය කළේ තමන් වහන්සේගේම ස්වරූපය අනුවය. ඒත් මානව සංහතියේ පාපයට හේතුව ‘ඒව’ නම් වූ ස්ත‍්‍රීය යැයි විවිධ අර්ථකථන දී ස්ත‍්‍රීයගේ උදාරත්වයට හානි කර ඓතිහාසිකත්වයක් ගොඩනැගූ පාරභෞතික සමාජ කතිකාවට පුරුෂ මූලික සමාජය වගකිව යුතුය යන්න දේශපාලනික කාරණාවකි.

‘‘ගැහැණිය තෘප්තියක් ලබන්නේ පිරිමියාගේ ලිංගයෙන් නොවන බව දැන ගැනීම පිරිමියකුට ඇති කරන්නේ ප‍්‍රංශ මහා විප්ලවයකටත් වඩා විප්ලවයකි."
- පිටුව 43-

ප‍්‍රංශ ස්ත‍්‍රීවාදී දාර්ශනික ස්ත‍්‍රීයක් වන ‘සීමන් ද බියුවාර්’ පෙන්වා දෙන්නේ ස්ත‍්‍රීය ස්ත‍්‍රීයක් ලෙස වායුගෝලයට මුක්ත නොවන බවය. මෙලොවට ජනිත වන ජීව විද්‍යාත්මක ජීවියා ඉපදෙන්න පෙර ඓතිහාසික පාරභෞතික සංකථන ලෝකය විසින් ගැහැනිය හා පිරිමියා යන සහසම්බන්ධය ගොඩනගන බවය. සන්දර්භීය විමුක්ති දේවධර්මයට අනුව ද ස්ත‍්‍රීය පුරුෂයා තුළින් පුරුෂයා ස්ත‍්‍රීය තුළින් සම ස්වරත්වයේ අලංකාරිකත්වයෙන් දේව රාජ්‍යය ගොඩනැගිය යුතු බවත්, එසේ නොමැතිව එක් අයෙක් අනෙකාට වඩා උසස් හෝ පහත් වීම දෙවියන් වහන්සේගේ කැමැත්ත නොවන බවත්ය. එහෙත් ස්ත‍්‍රීය යනු ආගමික හා සංස්කෘතික සාධකයන් මත පදනම් වූ පුරුෂ කේන්ද්‍රිය ගොඩනැගීමක් මෙන්ම ආගමික හා සංස්කෘතික ආයතනයන්වල නායකත්වය පුරුෂ මූලික නිසා ස්ත‍්‍රීය පුරුෂයාගේ අනෙකා බවට නිතැතින්ම පත්වී ඇති බවය. ස්ත‍්‍රීයට ලිංගිකත්වය යනු නීරස දෙයකි. ඇය ඉල්ලන්නේ ඇගේ පියා විසින් ඇයට අහිමි කළ ආත්මයයි. ස්ත‍්‍රීයකගේ මේ සදාකාලික ආත්මීය වේදනාව පිරිමියකුගේ ශුක‍්‍රාණුවලින් පිරවිය නොහැකිය.

‘‘ආලය එය ආදරය දක්වා සුපුෂ්පිත වන්නේ කලාතුරකිනි. එක්කේ එය අපගේ අනියත බිය සමග පටලවා ගිවිසුම් සහ කොන්දේසිවලට යටකොට මරා දමමු. නැතහොත් ගෘහස්ත වගකීම් ගොන්නක ඒකාකාරිත්වයේ ජීවන රටාවට හිස නම එය ක‍්‍රමයෙන් සියදිවි නසා ගනියි. නැතහොත් එය අපව පාරේ අතහැර දමා යනු ඇත. ආලය හඳුන්වන්නේ අපූර්වත්ව පමණි."
- පිටුව 210-

පෞද්ගලික දේපල සංරක්‍ෂණය කිරීමට ස්ත‍්‍රී සේවය අවශ්‍ය වූ දා සිට ස්ත‍්‍රී ලිංගයේ පෞද්ගලික අයිතිය ද පුරුෂයාට අයිති විය. පුරුෂයාට දේපළ ද, සංකල්ප නිෂ්පාදන අයිතිය ද අයිති වූ අතර ස්ත‍්‍රීයට අයිති වූයේ ආත්මීය ගර්භාෂීය වේදනාවයි. ස්ත‍්‍රීයගේ මේ සදාකාලික වේදනාව පූර්ව භාෂාත්මක හා පූර්ව සංස්කෘතික ඓතිහාසික සංසිද්ධීන්වල එකතුවක් නිසා, එහි අවිඥාණික අනෙකා සොයායෑම තුළින් ස්ත‍්‍රීයට පූර්ණත්වය කරා යා හැකි මුත් එය වේදනාත්මක අරගලයකි.

‘‘කෙනෙක් බාහිර ලෝකය පිළිබඳව ප‍්‍රතිබිම්බයන් අභ්‍යාන්තරික ලෝකයට අරගෙන ගියාට පස්සේ ඒ තුළින් තමයි කෙනෙක්ගේ ලෝකය ගොඩ නැගෙන්නේ. මිනිස්සු දෙන්නෙක් කවදාවත් සමාන නොවෙන්නේ ඔවුන් ලෝකය ග‍්‍රහණය කර ගන්නේ එකම ආකාරයකට නොවන නිසා. ලෝකය මම දැක්කේ වර්ණවත් වූ දෙයක් හැටියටයි. ත්‍යාගශීලී සුවදායක තැනක් හැටියටයි. එසේම ප්‍රේමණීය විදියටයි. එකේ ප‍්‍රතිඵලයක් විදියට මම ජීවත් වුණේ වර්ණවත් සිහිනයෙන් පිරුණු ප්‍රේමණීය ලෝකයකය. මෙතෙක් කල් මගේ ශරීරයේ ජීවත් වූ එම වර්ණවත් මිහිරි ප්‍රේමණීය ආත්මය මියගොස් ඇත්තේය. ඉතිරිව ඇත්තේ ශරීරය පමණකි. මම ලෙසින් පැවති යමක් අවසන් වී ඇත. එය ඉරුණු සායම් ගිය රෙදි කඩමල්ලක් සේ මා අසලට වැටී තිබිණි."
- පිටුව 302-

ගොරබිරුම් දෙන මහා සාගරය එක් නිමේෂයකට නිසල වී ඇත. සිතිජයෙන් එහා ලෝකයන් ගැන කිසිම පරිකල්පණීය අදහසක් නැති අතර මුළු ලෝකයම කළු වී නිශ්ශබ්දතාවයේ දොංකාරයෙන් මුළු ආත්මයම දෙදරුම් කා ඇත. විවිධ ෆැන්ටසිවලින් ව්‍යාජ විඥානයන් සහිත ප‍්‍රබන්ධ ලෝකයක මරණ මංචකයේ සිටින ‘අනෝලීලා’ මේ මායාවේ ගොදුරු බවට පත්වී ඇත.

ස්ත‍්‍රීයකගේ ගර්භාෂීය වේදනාව ප‍්‍රතිෂ්ඨාපනය වී ඇත්තේ ඓතිහාසික විඥාණයන් එකක් මත එකක් අතිපිහත වීමෙන් පූර්ණ භාෂාත්මක අවිඥාණික සංසිද්ධීන්වල මානසික ප‍්‍රපංචයන් ගොඩනැගීම්වල ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙසය. ස්ත‍්‍රීයකට ස්ත‍්‍රී පීඩිත ආත්මයෙන් ගැලවිය හැක්කේ ඇයගේ අවිඥාණික අනෙකා පිළිබඳ සවිඥාණික වීමෙනි. ස්ත‍්‍රීයකගේ ෆැන්ටසි සංකල්ප රූපයෙන් අඩක් නොව පූර්ණ වශයෙන් අසමත් වූ විට එය වෙනත් සන්දර්භීය සංක‍්‍රමික මානයකින් පූර්ණ විඥාණ අවකාෂයක් හරහා ජීවන ස්ථාවරත්වයක් රැගෙන යා යුතුය.

‘‘සමහරක් දේවල් වලට තියෙන්නේ වෘත්තාකාර ගමන් මාර්ගයකි. ඒවා පටන් ගන්ත තැනටම ආපසු පැමිණෙයි. ඔව්! මම නැවතත් දැරියක බවට පත්ව සිටින්නෙමි. ඔව්! ආලය ඇත්තේ ශරීරය තුළ නොව සිහිනය තුළය. ඇතැම්විට එය රතියක් බවට පත්විය හැකි වුවත් රතියෙන් නිදහස් වූ පූර්ණ ස්වාධීන ආත්මයක ආලය ජීවත් වෙයි. ආලය කරන්නෝ කිසිදු ගිවිසුමකට බැඳිය යුතු නැත. සිහිනයේ දිවිගෙවන්නෝ ආලවන්තයෝය. එදිනෙදා කර්කශ ජීවිතය සිහිනයෙන් අපව අවදි කරයි. වැදගත් වන්නේ අධික පරිභෝජනය, බලය, සමාජ චාරිත‍්‍රයන්යයි පවසයි. එහෙත් ආලය. ඒ කිසිවක් කිසිවිටක සහතික නොකරයි. සමහරක් විට එය කිසි දිනක හමු නොවන්නට පුළුවනි. සිහිනයකින් ආරම්භ වන එය සිහිනයක් ලෙසින්ම මිය යයි."
- පිටුව 306-

බහුමාණී ආඛ්‍යාන ශෛලියකින් තොරව ඓන්ද්‍රීය ආකෘතියකින් නදීකා බණ්ඩාර වාචික සංඥා පද්ධතියක් හරහා වාර්ථාමය පඨිතයකින් ස්ත‍්‍රී ආත්මීය අනුරුපණය විවරණය කර ඇත. එය පිරිමි ලිංග ශුද්ධෝත්තම ඊනියා සුචරිතවාදීන්ට යැවූ බරපතල අසනි සැරයකි. මතුපිටින් පෙනෙන සුචරිතවාදී පිරිමින්ගේ හිස්කමේ සළුව නිරාවරණය වී ඔවුන්ගේ ව්‍යාජ පෞරුෂයන් සුන්නද්ධූලි වෙන අතර සිංහල බෞද්ධ ස්ත‍්‍රීන්ගේ සිල් රෙදිවල ඇති යටි වේදනාවට නව අර්ථයක් ගෙනෙනු ඇත.

ජීවිතය පරිපූර්ණ සුසංවාදයක් ලෙස දැනගත නොහැක. එහි හැම විටම විසංවාදී විෂමතා අවකාශයක් මත චලනය වෙයි. පේ‍්‍රමයේ වෛවර්ණ මිණිකැට වල දිස්නය මායාවක් බවත්, පේ‍්‍රමයෙන් තොර ලිංගිකාරම්මණය හිස් රික්තයක් බව නදීකා මේ කෘතිය හරහා ගම්‍යමාන කරයි.

'මම' යනුවෙන් පැවති සියළු සාධකයන් අනන්‍යතාවයන් ‘මම’ මෙහෙයවන අධිකාරිත්වයන් ඉතා ඛේදනීය ලෙස අත්පත් කරගෙන ඇති අතර, අපෙන් ගිලිහී ගිය මේ ආත්මීය නිදහස නැවත අත්පත් කරගත හැකි වන්නේ සබුද්ධික දේශපාලන සවිඥාණිකත්ව සාමුහික ක‍්‍රියාදාමයක් තුළිනි. ‘දියෝනිස් දෙවොල පාමුල සිට’ ‘අනෝලි’ ඉල්ලා සිටින්නේ ඒ නැවුම් බලාපොරොත්තුවයි.

‘‘එහෙත් ආලය.. ! එය වෙනත් දෙයකි.
එය ඇත්තේ ශරීරයෙන් ඔබ්බෙහිය."

- පිටුව 306-

සාලිය ඉඳුරුවිතාන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|


[2014 නොවැම්බර් 20 දා රාවය පුවත්පතෙන් උපුටා පළ කිරීමකි.]

හිතවත් ජනාධිපති තුමනි, මම මහත් වේදනාවෙන් මෙම ලිපිය ඔබට ලියන්නෙමි. මේ ලිපිය මීට බොහෝ කලකට පෙර ඔබතුමාට ලිවිය යුතුව තිබුණු එකකැ’යි මට සිතේ. අවංකවම කියන්නේ නම් මා මේ මෑතක් වනතුරුම ඔබතුමා නොසලකා හැර සිටි අයෙකි. සාමාන්‍ය මිනිහෙකු හැටියට මා නම් නිතරම හිතුවේ මගේ නෑදෑ හිතමිතුරන් ටික ඉන්නවා නම්, ඒ කියන්නේ මා වඩාත් ආදරය කළ මිනිස්සු ටික මට ඉන්නවා නම් ඔබතුමන්ලා මොන මඟුලක් කරගත්තත් මොකද කියාය. ඒ වුණත් ඔබතුමාගේ හෙවණැල්ල මගේ ජීවිතේ හැම කුඩා තැනක්ම පවා වහගෙන ඉවර බව මට ටිකෙන් ටික වැටහී යන්න පටන් ගත්තේ ය. ඒ හින්දා දැන් එසේ ඉන්නට නොහැකි වී ඇත. ජනාධිපතිවරු යනු අපට කොහොමත් අලූත් කට්ටියක් නොවෙති. අපි කොහොම හරි කෑවෙමු බීවෙමු; මොනවා හෝ කර කොහේ හෝ ජීවත් වූයෙමු. ඒ තත්ත්වය බරපතළ විදියට වෙනසකට ලක් කළ ජනාධිපති කෙනෙකු අපට කවදාවත් මුණගැහුණේ නැත. කන්න හිඟ වී මියගියවුන්ගේ කොටස ද, කන්න වැඩි වී මිය ගියවුන්ගේ කොටස ද කිසි දවසක මුණනොගැහුණු අතර උන්ගේ ප‍්‍රතිශතය ද බරපතළ වෙනසකට ලක් නොවුණි. ඒ දෙක මැද මේක සමබර කරගෙන නොමැරී මැරී ඉන්ට වලිකන උන්ගේ ගාණ ද කියන්න තරම් වෙනසකට ලක් නොවුණි. එකෙකු දෙන්නෙකු එහෙට මෙහෙට පැන්න නමුත් ඒ කොටස් තුන එදා වගේම අදත් හරිම පැහැදිලිව ඒවාට අයිති ඓතිහාසික තැන්වල විරාජමානව ඉඳිති. ඒවා අපට ස්වාභාවික වී අප කොයිතරම් නං ඊට හුරුවී ඇත්දැයි කියනවා නං හැමෝම කලබල වන්නට ඉඩ ඇත්තේ ඒවා වෙනස් කරන්න ගියොත් පමණි. හැමදාමත් අපට ඕනෑ වුනේ ඒ කිසි දෙයක් නොව අපේ යාලූවෝ, නෑදෑයෝ, පවුලේ උන්, අසල්වැසියෝ එක්ක තියෙන දෙයක් කාලා බීලා, කැමති දෙයක් කතාබහ කර එන විදියකට කල දවස ගෙවන්නයි. කිසිම දෙයක් නැති මිනිහටත් උරුමෙ විදිහට ඉතිරි වෙලා තිබුණේ එච්චරයි.

ඒ වුණත් ජනාධිපතිතුමනි, ඔබතුමා ආවට පස්සෙ ඒ බොහෝම දේ වෙනස් විය!

ඔබ ආ පසු අපේ බොහෝ යාළුවන් දැන් කෙලින් කතා කරන්නේ නැත. ඒ නිසා උන් කියන්න හදන්නේ අහවල් එකක්දැයි සොයාගන්න විදියක් ද අපට නැත. මේ අපහැදිලිතාව නිසා මට ද උන්ට ළංවෙන්න බයක් දැනේ. අපි දැන් එකිනෙකාගේ අතේ දුරින් පමණක් ඉන්නට කැමැත්තෙමු. කලාකරුවන් වූ අපේ බොහොමයක් උන් අදහස් ප‍්‍රකාශ කරන එකෙන් වැළකුණු පුදුම මිනිසුන් කොටසක් බවට පත්වී ඇත. ඒ ලැජ්ජාවෙන් බේරීමට උන් අපෙන් වෙනම කොටසක් ලෙසට ඉන්නට වැඩි කැමැත්තක් පෙන්වයි. වෙනත් විදියට කියන්නේ නම් ඔබ ගැන අප සමඟ කතාකිරීම මග හරින්නට ගොස් අපෙන් ඈත්වී දැන් ඔවුන්ගෙන් ද ඔවුන් ඈත්වී ඇත. ඒත් එක්කම මුලින්ම ඔබට සේවය කරන්න ගිය අපේ එවුන් එකෙකුවත් යළි අප ළඟට ආවේ ද නැත. දැන් පෙනෙන හැටියට උන් ඔබ ළඟ ද හරියටම ලැග නැත. අප ළඟ ද නැත. උන්ට අද අපට පෙන්වීමට යමක් ඇත්නම් ඒ සම්මානයක් පමණි! ඉඳහිට එකෙකු අඳුරු මුල්ලක වෙරිවී කිසියම් අබිරහස් තැනකට බැණ වදිනවා පමණක් ඇසෙයි. සමහර විට ඌ ඌටම බණිනවා විය යුතුයි. ඒ බොහෝ උන්ට දැන් ලස්සන ගෙයක් ඇත. යන්නට වාහනයක් ඇත. අඳින්නට නීට් ඇඳුමක් ඇත. එහෙත් "ඉන්නට තැනක්" නැත. බොහෝ උන් තමන් කවුද කියන කතාව යළි හොයන්නට පටන්ගෙන ඇත. තවදුරටත් අප එකිනෙකාට ගෞරවය ඇති නොවන නිසා හැම සම්බන්ධතාවක්ම විහිළුවක් බවට හැරී ඇත. උන්ට අපවත් නැතිවී අපට උන්වත් නැති වී ඇත. අප කතා කළ දේශපාලනය, කලාව, දර්ශනය සහ විවිධ සංවාද තවදුරටත් මුළු හදින් අපට කතා කරන්නට බැරි ය. ඒ සියල්ල පුස් ය, අවසන් ය. යුග ගණන් තිබුණු අපේ සොඳුරු මිතුරු සමාගම් ද ඒත් එක්කම අවසන් වෙලා ගොසිනි. අපට දැන් මිතුරන් නැත. කලාව ද නැත. ඉන් අප විඳින දුක් අපමණය.

ඔබ ආ පසු, ජනාධිපතිතුමනි, අපේ තාත්තා ද වෙනස් විය. සියලූ දෙනාට එකා වගේ සැලකූ අපේ තාත්තා දැන් මට සලකන්නේ අඩුවෙන්ය. මල්ලිට වැඩියෙන්ය. මල්ලි තාත්තා කැමති ඇඳුම් අඳියි. ඔහු කැමති කෑම කයි. ඔහු කැමති මිතුරන් පමණක් ඇසුරු කරයි. සාමාන්‍යයෙන් මා කවදත් ඊට වඩා ස්වාධීනයි. දැන් තාත්තා කියනවා මල්ලි ගෙදර එකාලූ; මං පිට එකාලූ. එහෙම කියන්න පුළුවන්ද? මෙහෙම තර්ක මීට කලින් නම් කිසිම දවසක අපේ ගෙවල්වල තිබුණේ නැත. මා දැන් බොහෝ කාලයකින් මගේ තාත්තා හා කතා කර නැත. මල්ලි මට සැකය. මම එයින් මහත් වේදනාවක් විඳින්නෙමි.

ජනාධිපතිතුමනි, ඔබ ඇවිත් වැඩි කල් යන්න කලින් අපේ ආච්චි අසනීප වුණු විත්තිය ඔබ දන්නවාද? මුලින්ම ඇය කියවන්න ගත්තා ගෙදර වටේ තාප්පයක් බඳින්න කියලා. ඒක කළාම ඊළඟට කියන්න ගත්තා දවල්ට දොරවල් වහලා තියන්න කියලා. ඒකත් කළාට පස්සේ තමයි අපිට තේරුම් ගියේ ආච්චිගේ තත්ත්වේ අසාමාන්‍යයි කියලා. දැන් එයා කියනවා කවුදෝ ඇවිත් අපේ පවුල එලවලා ගෙදර අල්ලා ගනියි කියලා. ඒක කියලා රෑට ඇහැරිලා කෑ ගහනවා. අපි කොච්චර කීවත් එහෙම කවුරුත් එන්නේ නෑ කියලා එයා පිළිගන්නෙ නෑ. එහෙම වෙන හැටි දන්නැති ආච්චිට එහෙම නොවෙන හැටි කොහොම තේරුම් කරලා දෙන්නද? එයා දවස පුරාම ටීවී බලනවා. කෑගහනවා. ගෙදරට පිට අයට එන්න දෙන්නේ නෑ. අපට පිටකෙනෙකු එක්ක කතා කරන්න දෙන්නෙ නෑ. දැන් අසල්වැසියෝ අපේ ගෙදර එන්නෙ නෑ. මම හිතන්නේ ආච්චිව ආපහු ගොඩගන්න බැරි පාටයි. භයානකම දේ ඒක නෙවෙයි. ආච්චිගේ තත්ත්වය දැන් අම්මාට ද බෝවෙමින් ඇත. අම්මා ද ඉතා ඉක්මනින් අපට නැතිවෙනු ඇත.

එසේම ජනාධිපතිතුමනි, අපේ ලොකු හාමුදුරුවෝ ගමත් එක්ක තරහ වූහ. උන්වහන්සේ ඉතාම කුඩා කාලයේ ඉඳම්ම අපේ ගමේ මිනිසුන් එක්ක හැදිලා වැඩිලා දුකසැප බෙදාගත්තු කෙනෙකි. උන් වහන්සේ අපි ඔක්කොමගේ පියා වගෙයි හිටියේ. හරි හෝ වැරදි අපට අපේම බුද්ධාගමක් තිබුණි. උන්වහන්සේ ඔබතුමා ඇවිත් ටික දවසකින් බණ වෙනුවට මොනවදෝ උද්දච්ච කතා වගයක් කියවන්න ගත්හ. උන්වහන්සේගේ මුළු ශබ්දකෝෂයම දැන් වෙනස්. අන්තිමට උන්වහන්සේ කිව්වා මේවාට අත තියන්න එක පරයෙකු හරි ආවොත් ඔක්කොම කුඩුධර්ම කරනවා කියලා. අපි කීවා, එහෙම කවදාවත් වෙලා නෑ අපේ හාමුදුරුවනේ, බය නැතිව සන්සුන් වෙන්න, තාම කවුරුත් අත තියලා නෑ, අත තිබ්බොත් අපි බලාගනිමු කියලා. ඉස්සර උන්වහන්සේ තමයි අපිට සන්සුන් වෙන්න ඉගැන්නුවේ. කොහොම හරි මිනිස්සු දැන් පන්සල් යනවා හරි අඩුයි. උන්වහන්සේත් වෙන වැඩ එක්ක කාර්යබහුලයි. සමහරු කියන්න ගත්තා උන්වහන්සේටත් අපේ ආච්චිගේ අසනීපෙ හැදිලා කියලා. මොකද ආච්චි නම් උන්වහන්සේට දැන් හරි කැමතියි. සමහරු කියන්නේ ඒක බෝවෙන රෝගයක් කියලායි. ගැමියෝ දන්නෙ නෑ ඒ ලෙඩේ හැදෙන්නේ කොහොමද කියලා. ඒත් මෑතක ඉඳන් සමහරු හිතන්න පටන් අරන් තියෙනවා වැඩිපුර ටෙලිවිෂන් බලන අයටයි ඒක හැදෙන්නේ කියලා. කිසිම දෙයක් හොයාගන්න විදියක් නැතිව ගැමියො නන්දොඩවනවා. අපේ මිනිස්සු බොහොමයක් උසස් අධ්‍යාපනය තෙක් තබා පහත් අධ්‍යාපනයවත් හරියට කරගත්තේ නැති උන්ය. ගම පිස්සන් කොටුවක් වගෙයි ජනාධිපතිතුමනි. මට මගේ මිනිස්සු හැමෝම නැති වෙමින් යනවා. මම මහත් වේදනාවක් ඉන් විඳින්නෙමි.

ඔබ ආ පසු අනිත් වෙනස ජනාධිපතිතුමනි, අපේ යාළුවන්ට කේන්ති යනවා පුදුම විදියට. උන් එක්ක එකඟ නැති කිසිම දෙයක් ගැන දැන් සාකච්ඡා කරගන්ඩ බෑ. මේ වැදගත් සාකච්ඡාවලදී ටෙලිෆෝන් පොළවේ ගහලා නැගිටලා යන එක හරි සුලබයි දැන්. ඉස්සර හොඳට හිටිය උන් දැන් පොඞ්ඩ බැරිවෙනකොට ඇඟට පනිනවා. කාලයක් එකට කාබී හිටි උන් එක්ක දැන් නිකං සාකච්ඡා කරගන්න බැරිවීම නිසා අපි ගහගනිමු. අද අපේ දේශපාලනය ඔබතුමා පෙරළීම නම් නෙමෙයි. ඔබතුමා පෙරළීම ගැන එකඟ නැති කරුණු ගැන අපේම උන් එක්ක ගහගන්න එකයි. අපිට දැන් වෙන වැඩක් කරන්න වෙලාවක් පවා නෑ. ඊටත් වැඩිය උන් හරි කැත විදියට තැන් තැන්වල අපිට විරුද්ධව පට්ට පල් බොරු කිය කිය යනවා. මුන් මෙහෙම බොරු කියන්න කොහෙන් ඉගෙන ගත්තාද කියලා හිතෙනවා. උන් දැන් හරි අසික්කිත විදියට යාලූවන් කොටවනවා. මඩ ගහනවා. අපි මේ වගේ පහළ අඩියකට මීට කලින් කවදාවත් වැටිලා නෑ. ජනාධිපතිතුමනි, අපි හරි අමාරුවෙන් ඒවා දරාගෙන ඉන්නේ.

විශේෂයෙන් ඔබතුමා අර හමුදාපති කෙනෙක් නැතිව කරපු යුද්ධෙන් පස්සෙ දැන් කතුවරු නැති පොත් තියෙනවා, අධ්‍යක්‍ෂකවරු නැති නාට්ටි තියනවා, ගුරුවරු නැතිව ශිෂ්‍යයෝ ඉන්නවා. ස්තුති කතා නැති මඟුල් ගෙවල් තියෙනවා. කොටින්ම මං කරපු හැම දෙයක්ම මට අහිමි වෙලා තියනවා, මා කළ දේවල්වලින් මගේ නම පවා ඉවත් කර තියනවා. ඒවා කලේ කොටියෝ, සුද්දෝ හෝ හම්බයෝ නොවෙයි. මේ සියල්ල අපේම උන්ගෙන් සිද්ධ වෙනකොට ඇති වෙන වේදනාව හරිම බරපතළයි ජනාධිපතිතුමනි.

ජනාධිපතිතුමනි, ඉස්සර අපි කළ එක එක සමාජ ක‍්‍රියාකාරකම්වලදී අඩුම ගානේ අපිට හිටියා එකෙක් දෙන්නෙක් හරි දෙමළ මුස්ලිම් යාළුවෝ. දැන් උන් එකෙක්වත් අපේ වැඩවල නෑ. උන් කැමතියි වෙනම වැඩ කරන්න. උන් අපිට හරි බයයි. උන් ඉස්සර වගේ අපේ ගෙවල්වල දැන් එන්නේ නෑ. කොටින්ම යුද්ධෙ කාලෙදී පවා අපි මීට වඩා ළඟින් උන්ව ඇසුරු කළා. ඒ හැමදේම තවත් අවුල් වන්නේ අපි අද අපිට වෙලා තියන තත්ත්වෙ විවෘතව කතාකරන්න තියෙන බය හින්දයි. අපි මොනවා කතා කළත් අපි අපිට වෙලා තියනදේ ගැන කතා කර ගන්ඩ බැරි නම් අපි කිසිම දවසක වැටුණ වලෙන් නං ගොඩ එන එකක් නැහැ!

ජනාධිපතිතුමනි, මම හැම දවසකම නින්දට යන්නේ මම ආදරය කළ මගේම උන්ගෙන් රැවටීමට ලක් වුණු කෙනෙක් හැටියට දැඩි ආත්ම ලැජ්ජාවකින්. මම හෙට නැගිටින්න ඕනෑ වන්නේ මට සියල්ල ඇති බවත් මම ජීවත්වන බවත් රඟදැක්වීමේ විකාර නාටකයක් සඳහා පමණයි. මම සියල්ල නැතිවූ මිනිසෙක්. මගේ වේදනාව කියා නිමකළ නොහැකි එකකි. එම වේදනාවෙන් බිඳවැටී කලකිරී හිස්වූ මිනිසෙකු ලෙස හසරක් සොයමින් මම ඔබතුමා හැදූ අර අදිසි නගර හරහා යමි. අර හයි වේ, සුපිරි පදික වේදිකා, අහස් කුලූනු, මහා නෙළුම් පොකුණු හරහා යමි. ඒ යන ගමනේදී මුණගැහෙන ඒවා මට සිනාසෙනවාද මම ඒවාට සිනාසෙනවාද යන්න මටම අපහැදිලිය. තමාට සිදුවී ඇති දේ නොදන්නා මැට්ටෙකුට, පිස්සෙකුට ඒවායෙන් ද රසයක් ලැබිය හැකි මුත් මට දැනෙන්නේ ඒ සියල්ල විසුළු විකාර කඩදාසි පුරවරයක් බව පමණි. ඒවා මට කවුරු සමග කුමක් බෙදා ගැනීම සඳහාද?

අපි වූ කලි ඔබතුමා ඒමට පෙර වුවද එතරම් විශිෂ්ට ලෙස ජීවත් වු ජාතියක් නොවෙමු. ඔබතුමා එන විට ද අපි බොහෝ දේ නැතිකරගෙන සිටියෙමු. සෙරප්පු කුට්ටමක් හෝ අරක්කු අඩියක් දී අවශ්‍ය එකෙකුගේ මූහුණට කෙළ ගැස්විය හැකි උන් දුසිමක් දෙකක් ඕනෑම ගමකින් සොයාගැනීමට කවදත් අපහසු නොවීය. අපි එතරම්ම දුර්වල අඩියකට වැටී තිබුණි. අපට වහා අවශ්‍යව තිබුණේ ආදරය කරනා හැටි කියා දීමට පියෙකි. එකිනෙකා අතර වෙනස පෙන්වාදීමට නොව සමානකම් පෙන්වාදීමට හැකි, සාධාරණය, ශිෂ්ටත්වය, ගෞරවය ගොඩනගා ගන්නා හැටි තමාම ආදර්ශයක් වී පෙන්වාදීමට හැකි කොන්දක් ඇති පියෙකි. එය අපට කර දිය හැකි නම් පාරවල් බෝක්කු අපට හදාගත හැකිය. ඒවා නැතිව ද අප මීට වඩා නම් හොඳට ජීවත්වී තිබුණි. අර වීර ශිෂ්ට පියාගේ දැඩි වුවමනාව අප සිත් තුළ සැඟව තිබූ බැවින් අප ඔබ වරදවා වටහාගත්තෙමු. එබැවින් අපි ද ඔබම වූයෙමු! අපගේ අනවබෝධයට අවශ්‍ය සියලූ වන්දි ජීවිතවලින් ද මුදලින් හා අප සතු සකල සම්පත්වලින් ද අප දැනටමත් ගෙවා ඇත්තෙමු.

මේ හොඳටම ඇති ජනාධිපතිතුමනි, මා හිතන්නේ ඔබතුමා විවේක ගත යුතු කාලය දැනටමත් ඉක්මවා ඇති බවයි. එසේම අපටද විවේකයක් දැන් අවශ්‍යයි. අප කිසිවකුටත් තවදුරටත් මෙසේ යා නොහැක. ඔබ අප සතු බොහෝ දේ අරගත්තේය. තවත් අරගැනීමට යමක් ඉතිරි වී ඇත්නම් අරගන්න. ඔබේ දරුවන්ට තවත් යමක් අඩු නම්, ඔබේ නෑදෑයන්ට ගමේ අසල්වැසියන්ට ගෙනිහින් දීමට යමක් ඇත්නම් කරුණාකර ඉක්මනින් අරගන්න.

අන්න, ඔබ හැදූ අර සුවිසල් හම්බන්තොට අධිවේගී මාවත ඔබ එනතෙක් මග බලා සිටී!

ධනංජය කරුණාරත්න



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



මෙවර මම ලියන්න යන්නේ මම ජීවත්වන කාර්මීකරණයට ලක්වූ, දියුණුයැයි කියන රටේ ජීවත්වෙන පුද්ගලයින්ගේ ජීවිත ගැන මම අත්දැකපු නිරීක්ෂණ සටහනක්. කතාව පැහැදිලි කරගන්න එක් පුද්ගලයෙක් උදාහරණයට ගත්තත්, මේ කියන ලක්ෂණ මම ජීවත්වන සමාජයේ සාමාන්‍ය දෙයක් බවත් සඳහන් කරන්න ඕන.

අද කතාවට පදනම් කරගන්න කතා නායකයව මම ජෝන් කියලා හදුන්වන්නම්. ජෝන් කියන්නෙ මෙහෙ තියෙන අතිශයින්ම සුලබ, මේ වන විට මැදිවියේ සහ මහළුවියේ පිරිස් අතර සැළිකිය යුතු පිරිසක් දරණ නමක්. කෙසේ වුණත් මට මේ පුද්ගලයව පුද්ගලිකව කිසිම හිංසාවක් හෝ හාස්‍යයයට ලක්කරන්න කිසිම ඕනකමක් නෑ. මට ඕන ඔහු හරහා මිනිස් ජීවිත වල එක්තරා ඉසව්වක් විවෘත කරගන්න.

ජෝන් කියන්නෙ මේ රටේ ඉන්න සාමාන්‍ය පවුලකට අයත්, සාමාන්‍ය ජීවිතයකට හිමිකම් කියන, ප්‍රියමනාප පුද්ගලයෙක්. ඔහු දැනට විශ්‍රාම සුවයෙන් කල්ගෙවන්නෙක්. මම කරන රැකියාව නිසා දිනපතා ඇසුරු කරන්න ලැබෙන නිසා ඔහුගේ ජීවිතයේ තියෙන අපූරු ස්වභාවයන් කිහිපයක් මම නිරීක්ෂනය කරා. ඔහු බොහෝම හිතවත්, මිත්‍රශීලී සහ සහයෝග සම්පන්න පුද්ගලයෙක්.

ජොන්ගේ ජීවිතේ තියෙන ප්‍රධානතම දේ තමයි ඔහුගේ ජීවිතේ සැලසුම් සහගත වීම. ඉදිරි මාසයේ දවසක් කියලා ඇහුවොත් ඔහු දන්නවා ඔහු එදාට මොකද්ද කරන්නෙ කියලා. නිකං හරි අපි දවසක් කියලා එදාට මොකක්හරි වෙනත් වැඩක් යොදාගන්න පුළුවන්ද කියලා ඔහුගෙන් විමසුවොත් ඔහු එකහෙළාම ඒක ප්‍රතිෂේප කරන සම්භාවීතාවය හරිම ඉහළයි. එතරම්ම ඔහු කාර්ය බහුලද?

හැත්තෑවියත් පහුකරලා, ජීවිතේ ඉදිරියට අවශ්‍යතරම් ඉතුරුම් පවා තියෙන ජෝන්ගේ ජීවිතේ මෙච්චර කාර්ය බහුල කරලා තියෙන්නෙ මොනවගේ දේවල්ද කියන එකයි හරිම රසවත්. ඔහු ජීවිතේ සියල්ලම සැලසුම් කරලා තියෙන්නෙ සතියකට හරියන ආකාරයට. උදාරහරණයකට සඳුදා කියන්නේ ඔහු සතිපතා පුවත්පත් සියල්ල කියවන දවස සහ ඔහුගේ සහකාරිය වෙනුවෙන් වෙන්වුණු දවස. අගහරුවාදා කියන්නේ ඔහු මාර්කට් යන දවස. ඔහු හැම අගහරුවාදාම උදෑසන ආහාරය ගන්න යන්නෙ ටවුමේ කඩේට. එතැන ඉන්න පිරිස දන්නවා මුළු රටම ඒ කඩේ වර්ජනය කළත් අගහරුවාදා උදෑසන 8:00ට ජෝන් තමන්ගේ උදේ ආහාරයට එතනට එන බව. සතියට එක දිනයක් වුණත් අවුරුදු 20 කටත් ආසන්න කාලයක් ඔහුව අඳුනන හින්දා ඔහු ඔවුන්ගේ ඉතා වැදගත් ගණුදෙණුකරුවෙක්. උදෑසන ආහාරයත්, එතැන ඉන්න පිරිස සමග කරන කතාබහත් 9.30 වෙද්දි ඔහු ඉවරකරනවා. නිකං හරි ඒ වෙලාව වෙනකොට කතාබහ අතිශයින්ම උච්ඡ ස්ථානයකින් ගමන්කරමින් තිබුණත්, අත්ඔරලෝසුව දිහා බලන ජොන් තමන්ට ඉතාමත්ම වැදගත් වැඩක් තියෙනවා කියලා එතනින් පිටවෙනවා. හැබැයි ඒ ඉතාමත්ම වැදගත් වැඩේ කියන්නෙ තමන් 9.30 ඉදන් යන්න ඕන සාප්පු කීපයකට යාමයි. මිලදී ගන්න දෙයක් නිශ්චිත නොවුණත් ඔහු අඟහරුවාදා දිනයෙදි ඒ කාලය ඇතුලෙ මේ කඩසාප්පු කීපය පසුකර යා යුතුමයි. ඒ අතරතුර ඔහුගේ පැරණි මිතුරන් සමග කතාබහක නිරතවීමත් ඒ කාර්යයේම කොටසක්. මං අසා ඇති හැටියට ඔහුගේ මාර්කට් දවසේ අනෙකුත් කාර්යයන් අතර රේස් ඔට්ටු කිපියක් දැමීම, අගහරුවාදා ලොතරැයිය මිලදී ගැනීම, නිවසට අවශ්‍ය කල්තබාගන්නා ආහාර මිලදී ගැනීම, ටවුමේ වෙළදාම් කරන සිය පැරණි මිතුරෙකු හමුවීම වගේ දේවල් ඇතුලත්. මේ කටයුතු සිද්ධ කිරීම හරිම නිශ්චිත කාලසටහනකට යටත්. ඔහුගේ අගහරුවාදා දවස ඒ තරමටම සැලසුම්. අගහරුවාදා විතරක් නෙවෙයි මුළු සතියම හරියටම සැලසුම්. ඉරිදගෙන් පස්සෙ ආයෙත් සදුදා.

ජොන්ගේ ජීවිතේම සතියකට සැලසුම් කරලා කිව්වොත් නිවරැදියි. ඔහුගේ සහකාරියගේ පාර්ශවයේ අයෙකුගේ මළගම යෙදී තිබුණෙ බදාදා දවසක. එදාට තමයි ඔහුගේ වාහනය සම්බන්ධයෙන් සහ ඔහු සම්බන්ධවී සිටින Community Club එක වෙනුවෙන් වැයකරන දවස. ඉතා මිත්‍රශීලී සහ හිතවත් ජෝන් විසින් කිසිම අගතියකින් තොරව ඇයගේ සහකාරියට දන්වලා තියෙන්නෙ තමන් ඉතා කාර්යබහුල හින්දා මේ මළගමට සහභාගීවෙන්න බැහැ යැයි කියලා.

ජොන් අවිවාහකයෙක්. ඒත් ඔහුට සහකාරියෝ (Partner) කිහිප දෙනෙක් ඉදලා තියෙනවා. (ලංකාවට නීතියෙන් කසාද බඳින එක හඳුන්වලා දුන්නට, මෙහෙ වැඩිපුර ජනප්‍රිය එකට වාසය කරන එක. (Living together) ඒ කිසිම කෙනෙක්ගෙන්වත් දරුවෙක් හදාගන්න ඔහු උනන්දු වෙලා නැහැ. ඔහු වෘත්තියෙන් මෝටර් මිකැනික්වරයෙක්. දරුවන් ගැන ඔහුගෙන් ඇහුවම ඔහු කියන්නෙ "මට වෙලාවක් නෑ දරුවන් වෙනුවෙන් කාලය යොදවන්න, මං බොහෝම කාර්යබහුල කෙනෙක්" කියලා.

ජෝන් කියන්නේ තමන් විසින් හදාගත්ත ප්‍රතිපත්ති වලට හරිම තදින් ඇලුණු කෙනෙක්. ඔහු නීතිවිරෝධී දේවල් වලට හරිම විරුද්ධයි, ඒ වගේම බයයි. කවදාකවත් බොරු කියන කෙනෙක් නෙවෙයි. කියන දෙයක් කරන, කරන දෙයක් කියන කෙනෙක්. ඒ වගේම හරිම ආචාරශීලි කෙනෙක්. හැබැයි ළමයි ගැන ඔහුගේ තියෙන ප්‍රතිපත්තිය වගේම මළගෙවල් පිළිබදවත් ඔහුට තියෙන්නෙ නිශේධනීය අදහසක්. ඔහුගේ සහකාරියගේ නෑයා වගේම ඔහුගේ හිතවත්ම මිතුරෙකුගෙ මළගෙයත් ඔහු විසින් ප්‍රතිෂේප කරේ ඔහුගේ කාර්යබහුලත්ව නිසාමද කියන එක ප්‍රශ්ණයක්. අසල්වැසියන්ගෙන් සහ මිත්‍රයින්ගේ දැඩි විවේචනයට ලක්වුණු මිතුරාගේ මළගම ප්‍රතිෂේප කළේ ඔහුට මළගෙවල් ගැන තියෙන නිශේධනීය අදහස සහ කිසියම් භීතියක් හින්දා කියලයි මට හිතුණේ.

ජෝන් කියන්නෙ මම ජීවත්වෙන රටේ සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්. ඔහුගේ චරිතය උදාරහණයකට ගත්තට මෙහෙ ඉන්න බොහෝම සාමාන්‍ය මිනිස්සු අඩුවැඩි වශයෙන් මේ වගේ. හැබැයි ලාංකික අපි ප්‍රසිද්ධ වෙලාවට වැඩ නොකරන, නීතිය කඩකරන, කියන දේ නොකරන සහ නොකරන දේවල් කියන පිරිසක් හැටියට. ඇත්තටම මම ලාංකිකයෙක් වීම ගැන වෙලාවකට ආඩම්බර වෙන්නෙ මේ හින්දා. ලියනගේ අමරකීර්තිගෙ "අර මිහිරි සීනු නාදය" පොතේ එක්තරා මහාචාර්යවරයෙකුගේ කතාව කියවද්දි මට මතක් උනේ මේ රටේ ජිවිත. අද සටහන අවසන් කරන්නේ රෝහණ පොතුලියද්දගේ අහස හැඩිවී ඇත කියන කවියෙන්.

ඉරක් ගසා හරි කෙළින් නූලට
ඇද යා යුතුද ඒමතින් ජීවිතය
ඉදිරිය අපැහැදිලි කඟකර මාවතක
සුන්දර ම දේ හමුවණු බැරිද

තරු ඇවිත් හැඩි කෙරුවෙ නැත්නම්
රෑ අහස සුන්දර ද මේ තරම්
ඒ රැය කළ දෙඟ් සුව මතකයන්
අවුල් වූ සිරියහන් මත බලන්

බත් පතෙහි වූ කෙස් ගසක් වුව
පිරිමදින් නැති සෙනෙහසින් පෙර දාක
සොඳුරු සැමරුමක් වත් නොතබා ළඟ
ඉවත ලන දේ ඇතිද මිහිමත

කුසලානයක් නොවේ ජීවිතය
දිනුම් කණු පසු කළ විට ලබන
මේ දැන් මෙතැන ඇති මී විතකි
ඔබට මට රස විඳිත හැකි

හැර දමා ඇත දොර පියන්
මිතුර නේ එන්න බර අඩි තියන්
කප්පාදු අඩු කතුරු, අඩි කෝදු
සපුරා තහනම්ය, අහිතක් නොම සිතන්


විගාමික



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ඇමතුම් කිසිත් නැති සවන් තල මත
දෙස් දෙවොල් තබන විට හිතුක්කාර මඳ නල
බිඳී විසිරුණ මතක කැබිලිති එකතු කර කර
කැටපත තනයි ස්මරණය
සන්සුන් මෙ විල මත
නොසන්සුන් ලෙස.

විල නොසන්සුන් වුණු කල
අහසත් නොසන්සුන් බව ඇත්තකි.
අහස සන්සුන් නැති කල
වලාවන් නොසන්සුන් ලෙස කැරලි ගසමිනි.

උකටලී වන්නට හැකි බව ඇත්ත
මඳනලකට වුව කලකිරුණු විට
සුසුම් සිර කර ගත් සන්තානයට යන්නට
පාර අමතක වුණු අතීතය හා සමඟ.

මේ කිසිම දෙයකට සුසුම් පලි නැති බව
දැන් ඉතින් මා කියා ගන්නේ කොහොමද?

ස්වර්ගාරෝහණය ගැන ඇය සිතූ දෑ
මට මතක නැති බව දැනී
ඈ වියරු විය.

ඒ වියරු සිනහව නම්
සදාකාලික මතකයකි.
ජන්ම පාපය මෙනි
උපන් දා සිට පසුපසින් එන.

ස්වර්ගීය සුසුම් ඇසෙන්නේ
ආකාසයටත් එපිට අවකාශයකින් බව
සිතා සිටි ව්‍යාකූල වලාකුළකට
ඇත්ත වැටහුණු පළමු මොහොතෙ ම
නෙත් කෙවෙනි පුපුරා
වැස්ස ඇති විය.

නිදා ඉන්නට හැකිනම් මඳනලට
සුවඳ මොකටද මල්වලට?

මලට මල් පෙති අමතකව ගිය මොහොතකය
සුළඟ ආවේ ඇදි ඇදී මල් කෙමියට
ඇවිත් දණ නැමුවා කවියට.

"පිහගන්න බැරිවුණු
ඇස් අගිස්සෙහි තැවරුණු
සෙමින් ඇස් අග ගුළිවුණු
හෙමි හෙමින් යළි ගිළිහුණු

සුවඳ එක්කම ළංවුණු
මේ ස්මරණ රොන්සුනු
කවි සුසුම්පද නංවනු
නොහැකිය කියා වෙන්වුණු

සංතානයෙහි වෑවෙනු
බැරි නිසාවෙන් පාවුණු
වියෝගයටම පේ වුණු
කෝ ඒ අයනු ආයනු "

මංජුල වෙඩිවර්ධන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



එතුණු වැල්
නිසල කර ඇත
පැද්දෙන පාලම..
අපේ හැකිළුණු ජීවිත
මෙන්...

-බෂෝ
පරිවර්තනය - මාලතී



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



“There are moments, psychologists tell us, when the passion for sin, or what the world calls sin, so dominates a nature, that every fibre of the body, as every cell of the brain, seems to be instinct with fearful impulses. Men and women at such moments lose the freedom of their will. They move to their terrible end as automatons move. Choice is taken from them, and conscience is either killed, or, if it lives at all, lives but to give rebellion its fascination and disobedience its charm.”
-Oscar Wilde

Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde was one of the outstanding playwrights, poets and a Classicist in the early 1890s. His witticism and philosophy reached beyond the shores of England. He was well known for his aestheticism and passion for life. Wilde was a man head of his times. Oscar observed much about human nature, especially his own, in an era when convention was not challenged, knowledge was taught and appearances were everything (Miller, 2013).

Oscar Wilde was overpoweringly influenced by his mother Jane Francesca Elgee who was a poet and a gifted linguist. Oscar attended Trinity and Oxford. He was a bright student with natural curiosity and enthusiasm for art. Oscar Wilde had international cultural influence and he was a product of globalization of the British Empire in the late nineteenth century (Chen, 2009).

Since his young days Oscar Wilde observed the guilt-ridden Victorian society that preached pseudo-morality. He ridiculed the social hypocrisy of the Victorian age, championed the individual, and pleaded for a more tolerant and forgiving society in his many books, plays, and letters (Otolaryngol, 2000). Eventually he became one of the iconic victims of 19th-century English Puritanism (Adut, 2005).

According to Macias (1993).Oscar Wilde produced a work which described his own problems without any ambiguity. Most of his novels and plays represented his inner fantasies, unresolved emotional conflicts and repressed hidden desires. He did not see immorality in these inner thoughts and in his fantasies. Instead he saw a colorful life filled with ecstasy. Each elegant word he wrote was an innate experience for him. His bliss, eagerness, hedonism, obsessions, anguish, disappointments and suffering often reflected through his work. From the dynamic successes and tragedies of his own life Oscar knew that everything worthy of existence is worthy of art, including its ugliness and suffering (Miller, 2013).

Oscar Wilde’s famous novel the Picture of Dorian Gray is one of the modern classics of Western literature. The Picture of Dorian Gray symbolizes Oscar’s profound fantasies and intra-psychic conflicts. Dorian Gray was Oscar’s prime fantasy. He had the fullest desire to live in these fantasies. He was involved in a lifelong fantasy that contradicted with his society’s norms.

According to Lynn and Rhue (1988) Fantasy Prone Personality is a disposition or personality trait in which a person experiences a lifelong extensive and deep involvement in fantasy. Oscar Wilde’s personality could be described as a Fantasy Prone Personality .Throughout his life he was trapped between fantasy and reality and he was shifting and struggling between these two boundaries. The Picture of Dorian Gray reveals Oscar Wilde’s enriched inner fantasies of beauty, endless youthfulness and sensuality. Also it reveals his uncertainties and fear of unknown.

In the Picture of Dorian Gray Oscar Wilde wrote.

"I believe that if one man were to live out his life fully and completely, were to give form to every feeling, expression to every thought, reality to every dream -- I believe that the world would gain such a fresh impulse of joy that we would forget all the maladies of mediaevalism, and return to the Hellenic ideal -- to something finer, richer than the Hellenic ideal, it may be. But the bravest man amongst us is afraid of himself. The mutilation of the savage has its tragic survival in the self-denial that mars our lives. We are punished for our refusals. Every impulse that we strive to strangle broods in the mind and poisons us. The body sins once, and has done with its sin, for action is a mode of purification. Nothing remains then but the recollection of a pleasure, or the luxury of a regret. The only way to get rid of a temptation is to yield to it. Resist it, and your soul grows sick with longing for the things it has forbidden to itself, with desire for what its monstrous laws have made monstrous and unlawful."

The novel’s subtle theme -homo-eroticism became a subject of controversy. The Victorian moralists criticized the novel as a work of immoral and spiritual putrefaction. To the critics Oscar replied: “If a work of art is rich and vital and complete, those who have artistic instincts will see its beauty and those to whom ethics appeal more strongly will see its moral lesson”. Also he wrote: The sphere of art and the sphere of ethics are absolutely distinct and separate.

The Picture of Dorian Gray is a classic gothic horror fiction. The Picture of Dorian Gray explores the fantasy of invincible vice only to discover that, while justice can be dodged there is no escape from conscience (Fitzpatrick, 2013). According to Carroll (2005) the Picture of Dorian is a psychodrama.

The Picture of Dorian Gray comes across as a very effeminate novel, both in its presentation and in the way the characters are described. (Muriqi, 2007).According to Fitzpatrick (2013) the Picture of Dorian Gray was Wilde’s brutal call for recognition of Victorian duplicity. However a parallel theme can be found between the Picture of Dorian Gray and Oscar Wilde’s tragic destiny (Macias, 1993).

For Oscar the Picture of Dorian Gray was a self-fulfilling prophecy. His belief and behavior became parallel probably due to behavioral confirmation effect. As described by Thomas (1928) if men define situations as real, they are real in their consequences. The three chief male figures in the novel all embody aspects of Wilde’s own identity, and that identity is fundamentally divided against itself (Carroll, 2005).

The protagonist Dorian Gray is an orphan. He is described as an attractive and handsome blond man. He meets a talented artist named Basil Hallward. They become friends and Basil Hallward decides to paint the portrait of Dorian Gray. Hence Basil and Dorian Gray become very close to each other.

Dorian’s meeting with Lord Henry- a nobleman and believer of the new Hedonism becomes a turning point in his life. Lord Henry is an uncompromising critique of the Victorian society that filled with deception and hypocrisy. Dorian admires his friendship with Lord Henry. Despite Basil’s advice Dorian Gray gradually becomes close to Lord Henry. Under Lord Henry's influence innocent and naive Dorian Gray turns in to an emotionally detached epicurean. He starts perusing sensual pleasures disregarding social norms and customs. Thus the innocence was lost and selfish egocentric creature was born. Dorian Gray is giving up life for internal youth.

The gift of internal youth, his lust and selfish desires corrupts his soul up to the core. His elevated ego, evil mind and self interested arrogant lifestyle gravely hurt many people around him. Gradually he transforms in to a cold un-empathetic unremorseful person who has no respect for life and virtues. Like Narcissus, Dorian Gray falls in love with his own image and ultimately the self love causes his demise.

Dorian Gray admires the artistic talents of a young beautiful actress Sybil Vane. Unspoiled and innocent Cybil falls in love with Dorian. But this love is short lived. Dorian Gray’s coldness, insensitivity and illusory behavior dives Sibyl to commit suicide.

When Dorian Gray is hurting people and heading towards self destruction Basil Hallward determines to confront Dorian’s irresponsible behavior. It was a mortal attempt. During the argument Dorian Gray becomes extremely angry and stabs Basil Hallward to death. The evil that Dorian commits has no impact on him. He has no guilty conscience. Therefore his picture becomes his conscience. It absorbs all the sins committed by Dorian Gray. The portrait grows old while Dorian remains forever young.

Dorian Gray exposes the immorality of self-absorption, as Dorian’s portrait becomes more disfigured with each one of Dorian’s selfish acts. This self-absorption, then, appears to be an inevitable consequence of aestheticism (Duggan, 2010).

Dorian lives according to what Lord Henry professes without hesitation, and what Lord Henry inspires Dorian, through persuasive rhetoric, is an attitude indifferent to consequence and altogether amoral (Duggan, 2010). His hedonist lifestyle corrupts his mind. Nonetheless Dorian is unable to cope with psychological maturation. His narcissism, dysmorphophobia and immaturity become more severe over time. Dorian’s downfall is caused by the narcissistic defenses against time-dependent maturation and intellectual regression.

As Carroll (2005) indicates Dorian’s problem is not merely that he indulges in “excess.” His problem is that he fails to create or sustain affectional bonds. He betrays all the people who are closest to him; he destroys them or leads them to ruin. After many years causing harm to others Dorian Gray becomes tied of his eternal life. He is frustrated and tied of being alive. He becomes a victim of immortality. Guilt-ridden Dorian Gray decides to destroy the picture.

But this murder--was it to dog him all his life? Was he always to be burdened by his past? Was he really to confess? Never. There was only one bit of evidence left against him. The picture itself-- that was evidence. He would destroy it. Why had he kept it so long? Once it had given him pleasure to watch it changing and growing old. Of late he had felt no such pleasure. It had kept him awake at night. When he had been away, he had been filled with terror lest other eyes should look upon it. It had brought melancholy across his passions. Its mere memory had marred many moments of joy. It had been like conscience to him. Yes, it had been conscience. He would destroy it. (The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde)

He destroys the picture and inevitably kills himself. Dorian has a glimpse before his death of the horror of his own soul (Carroll, 2005).

Dorian Gray is often read as an explicit proclamation of the worthiness of living life in accordance with aesthetic values. This is due in part to the flourishing Aesthetic Movement of Victorian England at the time of the novel’s publication, as well as Oscar Wilde’s association with the movement itself (Becker, 2002; Duggan, 2010). The Aesthetic Movement believed that art in its various forms should not seek to convey a moral, sentimental or educational message but should give sensual pleasure (Anderson, 2011). The emergence of narcissism in Dorian and its correlation with his newly adopted aesthetic philosophy is integral to Wilde’s novel as it emphasizes the frequent hostility between aestheticism and morality that Wilde cautions against. (Duggan, 2010).

Dorian Gray embraces the Epicurean way of life. Wilde believed that Epicureanism can liberate one from fears of death and the supernatural. However the philosophy of Epicureanism -an ethic of individual pleasure as the sole or chief good in life was rejected by the early Christianity and some of the Eastern religions. Epicureanism was rejected and considered as a sin.

Most of the 19th Centaury literary critics saw the Picture of Dorian Gray as a work of moral impurity. Some Victorian Moralists tried to prosecute him under the law against obscene publications dating from 1857.Wilde defended his novel arguing;

“Those who find ugly meanings in beautiful things are corrupt without being charming. This is a fault. Those who find beautiful meanings in beautiful things are the cultivated. For these there is hope. They are the elect to whom beautiful things mean only Beauty. There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written. That is all.”

Wilde vaguely discussed homoeroticism in his novel and he implies that there is a gay relationship between Basil Hallward and Dorian Gray. Although Aestheticism can disguise homoerotic feelings between the men, the novel Picture of Dorian Gray does not contain any explicit statements of homoeroticism (Muriqi, 2007). Conversely Basil becomes intimate with Dorian Gray. It was more than a platonic love.

"Don't speak. Wait till you hear what I have to say. Dorian, from the moment I met you, your personality had the most extraordinary influence over me. I was dominated, soul, brain, and power, by you. You became to me the visible incarnation of that unseen ideal whose memory haunts us artists like an exquisite dream. I worshipped you. I grew jealous of every one to whom you spoke. I wanted to have you all to myself. I was only happy when I was with you. When you were away from me, you were still present in my art.... Of course, I never let you know anything about this. It would have been impossible. You would not have understood it. I hardly understood it myself. I only knew that I had seen perfection face to face, and that the world bad become wonderful to my eyes -- too wonderful, perhaps, for in such mad worships there is peril, the peril of losing them, no less than the peril of keeping them… (The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde)

Oscar Wilde takes unique attempts to conceal the homoeroticism in the Picture of Dorian Gray almost certainly to avoid legal consequences. Wild becomes discreet narrating the life of Dorian and his relationships with men. As indicated by Muriqi (2007) Secrecy and shame were significant issues in The Picture of Dorian Gray.

Young Dorian Gray was Wilde’s romanticized gay image and his inner fantasy. He wrote the novel in 1890 and ironically less than a year (in mid 1891) an English poet - Lionel Johnson introduced Wilde to Alfred Douglas. Alfred Douglas or "Bosie" was a young aristocratic blond man and he instantly became Oscar Wilde’s central attraction. Alfred Douglas was 22 and Wilde 15 years his elder. Wilde may have unconsciously perceived Alfred Douglas (Bosie) as Dorian Gray. They became attracted to each other until Wilde’s death.

Wilde was immensely attached to Alfred Douglas and he wrote: "My Own Boy, Your sonnet is quite lovely, and it is a marvel that those red-roseleaf lips of yours should be made no less for the madness of music and song than for the madness of kissing.” Alfred Douglas referred to Wilde as "the most chivalrous friend in the world" Oscar Wilde knew that this relationship wracks his marriage and social status. But he was fatally attracted to Alfred Douglas.

Dorian Gray was an orphan without parental affection. Alfred Douglas had stormy relationships with his father and numerous times his mother left home following her husband’s physical abuse. Symbolically Alfred Douglas was an orphan too. He saw a lover and a father figure in Oscar Wilde.

Oscar Wilde was having a double life. He lived like Basil Hallward and Lord Henry of his novel. As Wilde stated “Basil Hallward is what I think I am: Lord Henry what the world thinks of me.

Oscar described his relationship with Alfred Douglas as thus.

"The love that dare not speak its name" in this century is such a great affection of an elder for a younger man as there was between David and Jonathan, such as Plato made the very basis of his philosophy, and such as you find in the sonnets of Michelangelo and Shakespeare. It is that deep spiritual affection that is as pure as it is perfect. It dictates and pervades great works of art, like those of Shakespeare and Michelangelo, and those two letters of mine, such as they are. It is in this century misunderstood, so much misunderstood that it may be described as "the love that dare not speak its name," and on that account of it I am placed where I am now. It is beautiful, it is fine, it is the noblest form of affection. There is nothing unnatural about it. It is intellectual, and it repeatedly exists between an older and a younger man, when the older man has intellect, and the younger man has all the joy, hope and glamour of life before him. That it should be so, the world does not understand. The world mocks at it, and sometimes puts one in the pillory for it.

In the novel Basil says that "as long as I live, the personality of Dorian Gray will dominate me". Correspondingly Alfred Douglas’s personality dominated Oscar Wilde until his death. Like Dorian Gray Alfred Douglas became corrupted and at times emotionally blackmailed Oscar.

Although Wilde discreetly expressed the homosexuality in the Picture of Dorian Gray with Alfred Douglas he had an open relationship. They lived in hotels in London. Their affair became a public secret.

Alfred Douglas was mainly responsible for Oscar’s downfall. He introduced Oscar to gay prostitutes who later testified against him. Alfred Douglas dragged Oscar to take legal action against his father -John Sholto Douglas, the Marquess of Queensberry and it was a serious mistake which backfired and Oscar Wilde was charged with gross indecency.

Oscar Wilde hugely challenged Victorian sensibilities. As he discussed in the Picture of Dorian Gray, Oscar and Alfred Douglas tried to adjust their personal moral and ethical codes to suit their own needs and desires. But it was catastrophic. Like in the novel Basil Hallward (Oscar) perished after the imprisonment and self exile. Dorian Gray (Alfred Douglas) declared bankrupt and died in 1945.

According to many biographers before meeting Alfred Douglas, Oscar Wilde had homosexual impulses. But he was married to Constance Mary Lloyd and had two children. He was profoundly influenced by his mother. She even ordered him to stay in England and face the trial. Macias ( 1993) was of the view that Oscar Wilde’s homosexuality, his stage sense, his dandyism, as well as his taste for provocation and scandal are seen in the context of an unconditional relationship with a powerful mother whom he attempted to find in his quest for substitutions love objects.

By implication in his other work Oscar Wilde conversed about homoeroticism. His 1895 play “The Importance of Being Earnest, A Trivial Comedy for Serious People” was recognized as a farcical comedy. He targeted Victorian morality. In this play Oscar reveals some of his life secrets and hidden desires.

The Importance of Being Earnest is an ingenious play, which uses its surface content to garnish a powerful manifesto on the way one should live life- the dandy way (Thacker, 2011). The two protagonists of the play are Algernon Moncrieff who lives in London and Jack Worthing who lives in the country. Both are tired of their tedious lives and explore adventure. Algernon and Jack are dandies who live double lives. Similarly Oscar Wilde was a dandy who lived in hotels in London with his male partners most of the times and sporadically with his family home in Tite Street.

According to Thacker (2011) dandies have to live double lives to escape from persecution by their society; they are in love with themselves, principally their appearance and its effect on others; and they indulge in the high and low extremes of life. Wilde unconsciously exposed his double life using the famous expression that was used in the play - Ernest in town and Jack in the country. Wilde was a Bunbury who made up excuse to get out of his home and to be with Alfred Douglas. In the play Algernon and Jack were bunburying to get out of their homes and responsibilities.

Earnest’s character contains both Jack and Algernon. Earnest becomes their alter ego. A person with an alter ego is said to lead a double life. In this context Oscar Wilde was leading a double life with an alter ego. In psychoanalytical milieu Oscar is maintaining a sense of omnipotence to face the narcissistic crisis.

In his play the Importance of Being Earnest, Oscar Wilde confronts Victorian social rules and discusses homoeroticism and sexual liberation in an elusive manner. In a subtle way Wilde indicates the homoerotic behavior in Lady Lancing.

According to the play, Lady Bracknell describes how the French maid made a great deal of change in a very short time in Lady Lancing and after these changes even her own husband did not know her. In reply to her Jack says that “and after six months nobody knew her," Here Wilde indicates that Lady Lancing experiences a dramatic transformation (in her sexual orientation?) after meeting with the French maid and she becomes a new person.

Wilde uses most female characters, mainly Lady Bracknell and Gwendolyn, to represent the pressure Victorian society puts on others to behave and control oneself (Thacker, 2011).In addition Wilde highlights that the Victorians showed little sympathy to illness and death. For instance referring to Mr. Bunbury’s chronic illness Lady Bracknell says: Well, I must say, Algy that I think it is high time that Mr. Bunbury made up his mind whether he was going to live or die. Wilde throws bold criticism on Victorian morals. At the end of the play through Jack Worthing Oscar Wilde declares: It is a terrible thing for a man to find out suddenly that all his life he has been speaking nothing but the truth. Oscar believed that he was telling the truth via his work.

Throughout his life Oscar Wilde struggled with his identity and sexual orientation. He knew that he had an inclination towards homosexuality. For Wilde, identity consists of two main elements, sensual pleasure and moral pathos, and in his moral universe these two elements are usually set in opposition to one another. Sensual pleasure associates itself with egoism, worldly vanity, and cruelty. Moral pathos is sometimes associated with devoted love, but it manifests itself primarily as pity for the poor and as tenderness toward children. Erotic passion allies itself with sensual pleasure (Carroll, 2005).

Oscar Wilde’s sexual orientation was recorded as bisexual. According to McKenna (2003) Wilde was aware of his homosexuality at the age of 16. In developing his theory of male sexual preference, Freud asserted that heterosexual as well as homosexual preferences required explanation, that neither could be assumed to be innate (de Kuyper, 1993). Freud suggests that infantile sexuality is bisexually orientated the final object choice due to repression of either homosexual or heterosexual desires(Heenen-Wolff, 2011).Nevertheless Freud found homoeroticism compatible with normal psychological functioning (Kirby, 2008).

In his other work too Oscar Wilde discreetly indicates his unconscious fantasies of homosexuality. His short story the Happy Prince was first published in 1888. Although it was a children’s story it has a profound gay theme. In this short story Oscar narrates love between a male Swallow and the statue of the late Happy Prince. Although he was called Happy Prince in reality he had never experienced true happiness until he met the Swallow. A strong homosexual undertone could be detected in the relationship between the Swallow and the Happy Prince.

'When I was alive and had a human heart,' answered the statue, 'I did not know what tears were, for I lived in the Palace of Sans-Souci where sorrow is not allowed to enter. In the daytime I played with my companions in the garden, and in the evening I led the dance in the Great Hall. Round the garden ran a very lofty wall, but I never cared to ask what lay beyond it, everything about me was so beautiful. My courtiers called me the Happy Prince, and happy indeed I was, if pleasure be happiness. So I lived, and so I died. And now that I am dead they have set me up here so high that I can see all the ugliness and all the misery of my city, and though my heart is made of lead yet I cannot choose but weep.' (Happy Prince by Oscar Wilde)

The love between the Swallow and the Happy Prince grows. Both of them are content and become closely connected. The Swallow decides to stay with the Prince without flying to Egypt. But he knows that the winter is approaching and his death is inevitable. Finally the Swallow sacrifices his life for the love of the Prince.

The poor little Swallow grew colder and colder, but he would not leave the Prince, he loved him too well. He picked up crumbs outside the baker's door when the baker was not looking, and tried to keep himself warm by flapping his wings. But at last he knew that he was going to die. He had just strength to fly up to the Prince's shoulder once more. ‘Good-bye, dear Prince!' he murmured, 'will you let me kiss your hand?'……..

……….. 'It is not to Egypt that I am going,' said the Swallow. I am going to the House of Death. Death is the brother of Sleep, is he not?' And he kissed the Happy Prince on the lips, and fell down dead at his feet. (Happy Prince by Oscar Wilde)

The Happy Prince was a symbolic story between two individuals who were gay. There are subtle representations of femininity in the Happy Prince and Oscar’s scrutiny implies that the Happy Prince is someone with a female psyche in a male body or a Uranian.


Both never experienced joy in their lives and until they met with each other. Their encounter with each other helped them to discover their true sexual orientation and they become strongly bonded. The Swallow makes the Prince’s life blissful. But the winter (the Victorian social rules and the legal structure) is approaching to swallow their loving relationship. The Swallow had a chance to fly to Egypt (flee from the Victorian society) but the Swallow decides to stay with his Prince and face the consequences. The harsh winter (the Victorian social rules and legal structure) kills the Swallow.

Wilde’s other story the Selfish Giant too was based on his homoerotic fantasies. Although it was a children’s story, allegorically it indicates Homosexualism in the Victorian era.

According to the story the Selfish Giant (the Victorian moralists) built a wall (Victorian prohibition against homosexuality and other social restrictions that led to persecution of the gays) around his beautiful garden (in the English society) to keep children (the LGBT community) out. It was always winter in the garden for no other season would venture there (as Oscar indicates following social restrictions and repression the LGBT community is being persecuted ant they suffer relentlessly and found no joy in their lives). Then one morning, a child (Oscar may be referring to himself) brought spring back, and the giant's heart melted along with the snow (this may be his inner wish that the Victorian society would understand the LGBT rights and end persecution by removing the anti gay laws).

He saw a most wonderful sight. Through a little hole in the wall the children had crept in, and they were sitting in the branches of the trees. In every tree that he could see there was a little child. And the trees were so glad to have the children back again that they had covered themselves with blossoms, and were waving their arms gently above the children's heads. The birds were flying about and twittering with delight, and the flowers were looking up through the green grass and laughing. It was a lovely scene, only in one corner it was still Winter. It was the farthest corner of the garden, and in it was standing a little boy. He was so small that he could not reach up to the branches of the tree, and he was wandering all round it, crying bitterly. The poor tree was still quite covered with frost and snow, and the North Wind was blowing and roaring above it. 'Climb up! little boy,' said the Tree, and it bent its branches down as low as it could; but the little boy was too tiny.

And the Giant's heart melted as he looked out. 'How selfish I have been!' he said; 'now I know why the Spring would not come here. I will put that poor little boy on the top of the tree, and then I will knock down the wall, and my garden shall be the children's playground forever and ever.' He was really very sorry for what he had done. (The Selfish Giant by Oscar Wilde)

Oscar Wilde saw the selfishness that prevailed in Victorian society and once stated: Selfishness is not living as one wishes to live; it is asking others to live as one. In this story Oscar appeals to the Selfish Giants of the Victorian society to have a compassion for the LGBT community who led secretive as well as distressed lives.

Oscar’s internal psychic structures and ego-driven fantasies created invaluable thematic materials in his mind. These psychic representations emulated in his work. Oscar vicariously lived through the characters that he created.

The French psychoanalyst Jacques Lacan elucidated that the human psyche functions within three orders: the Real, the Imaginary, and the Symbolic. Lacan placed the concept of the imaginary alongside the categories of the real and the symbolic. Hence the essential determination of the imaginary is the primary relation of the ego to the image of the similar (Gekle, 1995). Oscar decorated most of his stories with imagery and symbolic representations. In addition some of the stories like Dorian Gray represent Oscar’s narcissistic fantasies.

As Lacan suggests that narcissistic fantasies are misleadingly seductive because they-in occluding the internal rifts and antagonisms of the subject's being-alleviate his or her anxieties about the contingent basis of existence (Ruti, 2008). Oscar made attempts to maintain a sense of omnipotence and to compensate his transitory narcissistic crisis states. His narcissistic crisis states mainly occurred following social pressures that fell upon him.

Through these stories Oscar Wilde discreetly expressed the homosexual fantasies and impulses that he was struggling to hide from the Victorian moralists. However his attempt was failed. After being convicted of homosexual offences in 1895 Oscar Wilde was incarcerated for two years.

The prison life consumed his health and most of his literal ability. After his release the persecuted genius Oscar Wilde became a social outcast. His native country banished him. Wilde died in Paris in 1900 at the age of 46. The Victorian society could not endure Wilde's outrageous paradoxes. He became a victim of repressive and judgmental social forces. His life was a perfect example of Icarus tale. He flew too close to the sun, and he fell to earth.

As indicated by Di Segni Obiols (2006) since 1895 when Oscar Wilde was put on trial, almost 80 years passed until the beginning of the process that led to delete homosexuality from DSM (APA) and contributed to its despenalization. His aphorism– “We are all in the gutter but some of us are looking at the stars was a remarkable expression of his spiritual emancipation. Perhaps Oscar foresaw his destiny and many years after his death he would be considered as a gay martyr and hailed as a hero by the LGBT community.

References

Adut, A.(2005). A theory of scandal: Victorians, homosexuality, and the fall of Oscar Wilde. AJS. 111(1):213-48.

Anderson, A. (2011). Oscar Wilde and the Aesthetic Movement, and the Cult of Beauty in Art and Design. Retrieved from Lecture Notes Online Web site: cranleighdfas.org

Becker,L . M. (2002). "Oscar Wilde (1854–1900): Aesthetic and Criticism." The Continuum Encyclopedia of Modern Criticism and Theory 20 (2002): 658–665.

Carroll, J (2005). Aestheticism, Homoeroticism, and Christian Guilt in The Picture of Dorian Gray. Retrieved from academia.edu

Chen, Q .( 2009).Aristocracy for the Common People: Chinese Commodities In Oscar Wilde's Aestheticism. Victorian Network Volume 1, Number 1.

de Kuyper, E.(1993). The Freudian construction of sexuality: the gay foundations of heterosexuality and straight homophobia. J Homosex. 24(3-4):137-44.

Di Segni Obiols, S.(2006). Sodomites, homosexuals, gay: from persecution to demedicalization.Vertex. 17(66):99-104.

Duggan, P.(2010). The Conflict Between Aestheticism and Morality in Oscar Wilde’s The Picture of Dorian Gray. Journal of the Arts & Sciences Writing Program.

Fitzpatrick, S. (2013).Guilt Gone Wilde: The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde. The Civilized Reader.

Gekle, H.(1995).Mirror image of the ego. On Jacques Lacan's theory of the imaginary.Psyche (Stuttg). 49(8):705-26.

Heenen-Wolff ,S.(2011). Infantile bisexuality and the 'complete oedipal complex': Freudian views on heterosexuality and homosexuality. Int J Psychoanal. 92(5):1209-20.

Kirby, A. (2008). Freud on homosexuality. Retrieved from [Link]

Lynn, S .J., Rhue, J.W (1988). Fantasy proneness: Hypnosis, developmental antecedents, and psychopathology. American Psychologist, vol. 43, pages 35 - 44.

Macias, M. (1993).Of glory and shame: a portrait of Oscar Wilde. Ann Med Psychol (Paris). 1151(5):379-96.

McKenna, N. (2003).The Secret Life of Oscar Wilde.Basic Books.

Miller, J.(2013).The Wilde analyst. Am J Psychoanal. 73(1):84-97. doi: 10.1057/ajp.2012.33.

Muriqi , L (2007). Homoerotic codes in The Picture of Dorian Gray Retrieved from [Link]

Otolaryngol, J. ( 2000) . The irony of being Oscar: the legendary life and death of Oscar Wilde. Rutka J. 29(4):239-43.

Ruti ,M.(2008). The fall of fantasies: a Lacanian reading of lack.J Am Psychoanal Assoc;56(2):483-508

Thacker, S. (2011). Oscar Wilde's Dandy Play: The Importance of Being Earnest. Retrieved from [Link]

Thomas, W. I. (1928). The Child in America: Behavior Problems and Programs. New York: Alfred A. Knopf. p. 572.

Wilde, O.(1992).The Importance of Being Earnest, ed. Joseph Bristow, London: Routledge.

Wilde, O. (1994).The Picture of Dorian Gray 1891. London: Penguin Books.


රුවන් එම්. ජයතුංග



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ප‍්‍රනීත් චානක මුරමුදලිගේ "නා ගහක් යට" කෙටිකතා සංග‍්‍රහය එළිදැක්වීම නොවැම්බර් 22 සෙනසුරාදා, සවස 2.00ට, කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය මධ්‍යස්ථානයේ දී (GYM) පැවැත් වේ.

සංවාදය- විදර්ශන කන්නන්ගර සහ චින්තක රණසිංහ
අදහස්- ලියනගේ අමරකීර්ති



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



වනයේ සැරිසරන ධවල ඇතෙකු පිළිබඳ ප‍්‍රලාපය දඩයක්කාරයාගේ කනට ද වැටුණු නමුත් ඔහු එය මායිමකටවත් ගත්තේ නැත. දඩයක්කාරයා වනයේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් නෑර කරක් ගසා තිබේ. අලින් සිටින ගල්තලා යාය, බෙරලිය වැව ආදී පෙදෙස් ඔහු හොඳින් දනියි. වනයේ සිටින අලි ඇතුන් පවා ඔහු දන්නේය. අලි රංචුවේ නායකයා සද්දන්ත ගෝමර ඇතෙකි. කන් කබරයා තනිව වනයේ සැරිසරන්නෙකි. සමහරක් විට ඔහුට තුන්පත් රෑන් හමු වී තිබේ. එහෙත් ධවල ඇතෙකු මේ හිමයේ සිටිනවා කීම සිතා ගැනීමටවත් අපහසුය.

වනයේ සැරිසරන ධවල ඇතෙකු පිළිබඳ කටකතාව මුලින්ම ගම්මානයේ පැතුරුනේ බෙරලිය වැවට දිය නෑමට ගිය ඉතිරියක මගිනි. සාමාන්‍යයෙන් ගම්මු දිය නෑවේ සහ බීමට වතුර ගත්තේ ගම්මානයට නොදුරු කොලොන් වැවෙනි. කිඹුලන්ගෙන් පවා ගහන බෙරලිය වැවට දිය නෑමට යාමට ගම්මු බිය ගත්තෝය. එහෙත් බෙරලිය වැවේ වතුර සිහිල් මෙන්ම පිරිසුදුය. එම නිසා ඉඳහිට ගම්මු කාන්ඩ ගැසී බෙරලිය වැවට දිය නෑමට ගියහ. එහෙත් ඔවුන් කිඹුලන් පිළිබඳව නිතරම සුපරික්ෂාකාරී වූහ. දඩයක්කාරයා නම් සතියකට දෙකකට වරක් රාත‍්‍රියට බෙරලිය වැවට යයි. ඔහු වැව අසල කුඹුක් ගසකට නැග වැවට දිය බීමට එන ගෝනෙකු, මුවෙකු හෝ වල් ඌරෙකු එළා ගනියි.

ධවල හස්ථියා පිළිබඳ ප‍්‍රලාපය පමණක් නොව ඉතිරිය බෙරලිය වැවට දිය නෑමට ගිය හේතුවද ගම්මුන් ගේ කතාබහට ලක්වූහ. මේ තරුණ ගම්බද ගැහැණිය විවාහකය. පුරුෂයා යාබද ගමක තළ හේනක් කෙටීමට ගිය අවස්ථාවක් බලා ඇය සොර සැමියා මුණ ගැසීම සඳහා දවස් භාගයක් පමණ පයින් මහ කැළය හරහා බෙරලිය වැවට ගියාය. ඇය පිටත් වූයේ හිරු පෑයීමටත් පෙර අළුයම් කාලයේය. ගෙදර සදාගත් අග්ගලා මල්ලක් අතැතිව සොර සැමියා සොයා ගිය ඇය දහවල් කාලයේදී බෙරලිය වැවට ළඟා වූවාය. ඇය එනතෙක් පෙම්වතා බෙරලිය වැව මහා නුගය අසල අලසව වැතිර සිටියේය.

එදින උෂ්නාධික දිනයකි. ඔවුන් දෙදෙනා සතුටින් දිය නෑහ. අනතුරුව අග්ගලා මල්ල ලිහා දිවා ආහාරය ගත්හ. පෙම්වතා ඇයට පළතුරු පැසක් ගෙනවිත් තිබුණි. පැසේ දිව පිනා යන රසැති පළතුරු තිබිණි. දිවා ආහාරයෙන් පසු දෙදෙනා මහා නුගය යට තණකොල බිස්සේ වැතිරී ලෝකාස්වාද රතියේ යෙදුනහ. ඉර අවරට ගියද ඔවුන් ගේ ආශාවන් ඌන නොවුයේය. ඔවුන් පැය ගණනාවක් එකිනෙකා සමඟ තදින් වෙලී දෛහික ආශාවන් සංතර්පණය කර ගැනීමේ වෑයමක යෙදුනහ.

පෙම්වතුන් දෙදෙනාගේ කායික මානසික ඒකාග‍්‍රතාව කැඩී ගියේ නොසිතූ ලෙසිනි. මහා කුංචනාදයක් සමඟ පොළව හෙල්ලී යන බවක් ඔවුනට දැනුණි. නිරුවතින් බිම වැතිරී සිටි මිනිසා හා ගැහැණිය අසලින් මහා වෘක්ෂෙයක් මෙන් උසැති සද්ධන්ත ධවල ඇතෙකු ගමන් කළේය. සඳ එළියට හස්ථියාගේ සුදු පැහැති නිකලැල් චර්මය ද විශාල රන් පැහැති දළ දෙකද හොඳින් දැක ගැනීමට හැකි විය.

ධවල ඇතා දැකීමෙන් දෙදෙනා බිය ගත් හ. මිනිසා එක් පසකට දිවූ අතර නිරුවත් ගැහැණිය තවත් පසකට දිව ගියාය. මේ නයින් දෙදෙනා මහා වනයේ අතරමං වූහ. බොහෝ වේලාවක් වනයේ ඒ මේ අත දිව යමින් පෙම්වතාගේ නම කියමින් කෑ ගැසූ ඇය මධ්‍යම රාත‍්‍රිය වෙත්ම බියෙන් තැති ගත්තාය. අවසානයේදී පෙම්වතා ගැන අමතක කල ගැහැණිය යළි ගම්මානයට යාම සඳහා අසීරුවෙන් පාර සොයා ගත්තාය.

ඇය ගමට එන විට පසුදින දහවල් වී තිබුණි. ගම්මානය පෙනෙන තෙක් මානයට පැමිණි ඇය මහ හඞින් හූවක් තියා විසඥ වූවාය. අසල හේනක සිටි පිරිසක් ඇයගේ හූව අසා තැතිගත් විලසින් දිව ආහ. අතපය සීරී හරිහැටි සිහියක් නොමැතිව නිරුවතින් සිටි ගැහැනියව ගමේ යකැදුරා ළඟට වත්තම් කරගෙන යන ලදී. වරු දෙකකට පසු ඇයට සිහිය එන ලදින් ඉතිරිය පෙම්වතා ගැන කරුණු සඟවා ධවල ඇතා පිළිබඳව කතාව ගම්මුන්ට කීවාය.

ධවල ඇතා පිළිබඳ පුවත් ඇසූ ගම්මු මුලින් විස්මයටත් පසුව කුතුහලයටත් පත් වූහ. ගමේ හැඩි දැඩි තරුණයන් පිරිසක් පසුදින ධවල ඇතා සොයනු වස් බෙරලිය වැවට ගියහ. පුරා දින තුනක් පුරා මහ වනය පීරා සොයා බැලුවද ධවල ඇතෙකුගේ සෙවනැල්ලක්වත් පවා දැකීමට ඔවුන් අපොහොසත් වූහ. මේ නිසා අධෛර්යර වූ කණ්ඩායමේ කොටසක් මේ පුවත ගැහැණිය විසින් කියූ බොරුවක් බවට තර්ක කලහ. සමහරෙක් ගැහැණිය දැක ඇත්තේ මහසෝන් පිල්ලියක් බව කීහ. අවසානයේදී කණ්ඩායමේ ඒකමතික තීරණය අනුව ඔවුන් අසාර්ථක වූ කර්තව්‍ය අත් හැර දමා යළි ගම්මානය කරා ආහ.

සති කීපයක් ගත විය. ගම්මුන්ට ධවල ඇතා පිළිබඳ ප‍්‍රලාපය අමතක වූහ. ගැහැණිය සොර සැමියා නොමැති වීමේ සාංකාව සඟවා යළි පැමිණි සැමියා පිළිගෙන ඔහුට උවටැන් කළාය. එහෙත් සොර සැමියා මෙන්ම ධවල හස්ථියා පිළිබඳ මතකය ඇයට අමතක කරනු නොහැකි විය.

පෝයවල් දෙකක් ගත විය. දිනක් ගැමියෙක් මීයක් කෙටීම සඳහා බෙරලිය වැව ආසන්නයට ගියේය. ඔහු මාර ගසකට නැග මීය කොටන විට පොළව හෙල්ලී ගියේය. මාර ගස ද කුණාටුවකට අසු වූ තණපතක් මෙන් දෙපසට වැනෙන්නට විය. ගැමියා මාර ගස තදින් බදාගත් නමුත් මී පැණි පුරවා ඉණට ගැටගසා තිබූ ලබු කැටය බිමට වැටුණි. බිමට වැටුණු ලබු කැටය දෙස බැලූ ගැමියා ගේ නෙත් අදහා ගත නොහැකි විය. මාර ගස යටින් පර්වතයක් සේ උසැති ධවල ඇතෙක් ගමන් කරමින් සිටියේය. විශ්මයටත් බියටත් පත් වූ ගැමියා මාර ගසේ ඉහළටම බඩ ගෑවේය.

සවස් වන තෙක් මාර ගසේ අත්තක් උඩ ඉඳි ගැමියා හොඳින් වටපිට බලා ගසින් බැස්සේය. ඉක්බිති ලබු කැටය ද අමතක කොට ගම්මානයට දිව ගියේය. ඔහුගේ බස් ඇසූ ගම්මු යලිත් වරක් විස්මයටත් ආකූලතාවටත් පත් වූහ. එදිනම කණ්ඩායමක් හුළු අතු පන්දම් බැඳගෙන ධවල ඇතා සොයා වනගත වූහ. පුරා දෙදිනක් ඔවුන් වනයේ කරක් ගැසූ නමුත් ධවල ඇතා පිලිබඳව හෝඩුවාවක්වත් සොයා ගැනීමට නොහැකිව හිස් අතින් යළි පැමිනියහ.

ධවල ඇතා පිළිබඳව කතිකාව ලැව් ගින්නක් සේ පැතිරෙද්දී ගමේ විදානේ දඩයක්කාරයා සොයා පැමිණියේය. විදානේ ධවල ඇතා ගැන බොහෝ දේවල් කියූ නමුත් දඩයක්කාරයා ඒවාට කන් දුන්නේ උදාසීන බවකිනි. ධවල ඇතෙකු වන සාවියේ නොමැති බව දඩයක්කාරයා පුන පුනා විදානේට කී නමුදු ඉන් පලක් නොවීය. කෙසේ හෝ ධවල ඇතා අල්ලා ගතහොත් උගේ දළ හොඳ මිළකට විකිණි හැකි බව විදානේ දඩයක්කාරයාට කීවේය. එහෙත් දඩයක්කාරයා කිසිවක් කීවේ නැත.

දඩයක්කාරයාගේ උදාසීන බවින් කෝපයට පත් වූ විදානේ මිනිසුන් පස් දෙනෙකුට පයිණ්ඩ යවා ඔවුන් ගෙන්වාගෙන ධවල ඇතා අල්ලා ගැනීමට මද්දක් ගැසීමට සූදානම් විය. ඔවුන් ඉතා ශක්තිමත් කඹ යොදා මද්දක් සකස් කලහ. අණතුරුව මද්ද බෙරලිය වැව අසල අලිමංකඩ අටවා තෙදිනක් සැඟ වී බලා සිටියහ. නමුත් ඔවුන් දුටු ධවල ඇතෙක් නම් නැත. එහෙත් පරාජය භාර ගැනීමට අකමැතිවූ විදානේ තවත් රැයක් පිරිස රඳවා ගත්තේය. අවසානයේදී මද්දත් රැගෙන ඔවුන් හිස් අතින් ගම්මානයට පැමිනියහ.

ධවල ඇතා පිළිබඳ කතාව දඩයක්කාරයා කිසිසේත්ම විශ්වාස නොකලේය. දඩයක්කාරයාගෙන් වසන් වී ධවල ඇතෙකුට වනයේ සිටිය නොහැක. ඒ නිසා ගම්මානයේ පැතිර යන කථා බහ දඩයක්කාරයා මායිම් නොකලේය.

දිනක් සඳ ඇති රැයක බෙරලිය වැවට පැමිණි වල් ඌරෙකු දඩයක්කාරයාගේ තුවක්කුවට ගොදුරු විය. හොඳින් බෙහෙත් කොටා තිබූ වෙඩිල්ල සැහැසි වල් ඌරා විනාඩි කීපයකින් නිසල කලේය. වල් ඌරා මිය ගිය බව සහතික කරගත් දඩයක්කාරයා වල් ඌරා මස් කිරීමට ලෑස්ති විය. මුලින්ම හුළු අත්තකින් වල් ඌරා ගේ මවිල් පුලුස්සා දැමූ දඩයක්කරු මුවැති පිහියකින් සතාගේ උදර කුහරය විවෘත කොට අතුණුබහන් බඩවැල් ඉවත් කලේය. ඉක්බිති මස් තීරු තීරු කපා ගසක එල්ලීය. වල් ඌරා ගේ එක් ගාතයක් ගිණිමැලයේ ලා පළහා ගත්තේය.

බඩගින්න බොහෝ සෙයින් තිබූ නිසා දඩයක්කාරයා ගින්නෙන් පළහන ලද වල් ඌරු මස් අනුභව කලේය. ආහාරයෙන් පසු ලබු කැටයෙන් දිය පානය කල දඩයක්කාරයා නිසලව තණ බිස්සේ වැතිර සිටියේය. විඩාව නිසා ඔහුදේ දෑස් පියවිනි.

පොළව හෙල්ලී යන සෙයක් දැනුන නිසා දඩයක්කාරයා එකවරම ඇස් ඇරීය. ඔහු දුටුවේ උසැති ධවල ඇතෙකි. ඉතා තේජමාන්විතව ගමන් ගත් හස්ථියා ගාම්භීර ස්වරයකින් කුංචනාද කළේය. දඩයක්කාරයාගේ අත සෙමින් තුවක්කුව කරා ගියේය. එසැනින්ම තුවක්කුවට වෙඩිල්ලක් කෙටීමට අමතක වූ බව ඔහුට වැටහිණි. තුවක්කුවේ වෙඩිල්ලක් තිබ්බේ නම් දැන් කදිම ඉලක්කයකි. ඇතුගේ සුවිසල් කන් පෙත්ත යටින් තිබෙන මාරක නිලයට වෙඩි පහරක් යැවීමට හැකි වූයේ නම් උගේ සුවිසල් දළ දෙක දඩයක්කරුවාගේය. තම අතපසු වීම ගැන සිතින් දෝෂාරෝපණය කළ දඩයක්කරු වහ වහා තුවක්කුවට වෙඩිල්ලක් කෙටීය. ඒ අතරවාරයේ ධවල හස්ථියා වේවැල් පඳුරු අතරින් නොපෙනී ගියේය.

වෙඩිල්ල කොටා ගත් දඩයක්කරු ඇතා හඹා ගියේය. හොඳින් සඳ පායා තිබීම නිසා බෝහෝ දුර දැකීමට හැකිවූ එම රාත‍්‍රියේ ධවල ඇතා පෙනෙන්නට නොසිටීම අරුමයකි. ඔහු අළුයම තෙක් ධවල ඇතා සෙව්වේය. ගෝමර ඇතා, කන් කබරයා, හොඞ කෙටියා, ගම් පාළුවා යනාදී හස්ථීන් රැසක් දුටු නමුදු ධවල ඇතා දකින්නට නොසිටියේය. ධවල ඇතා පොළව විසින් ගිල ගත්තාක් මෙන් විය.

අවසානයේදී ධවල ඇතා සෙවීම අත් හැර දැමූ දඩයක්කරු ගම්මානය කරා ගියේය. ඔහුට පෙරදා රාත‍්‍රියේ කළ දඩයම ද අමතක විය. එය දිවියෙක් විසින් භුක්ති විඳින ලදි.

ගම්මානයට ගිය දඩයම්කරු කෙලින්ම ගියේ විදානේගේ පැළටය. විදානේ මහත් අභිරුචියෙන් දඩයම්කරුට සවන් දුන්නේය. ධවල ඇතා පිළිබඳ පුවත තව දුරටත් හිතළුවක් නොවේ. එය සත්‍යයකි.

පසුදින දඩයක්කරු, විදානේ සහ ගම්මුන් සත් දෙනෙකු සතියකට අවශ්‍ය කළමනා ගෙන වන වැදුණි. ධවල හස්ථියාගේ දළ රැගෙන මිස හිස් අතින් නොයෙමි යැයි ඔවුන් ගිවිස ගත්හ.

ඔවුන් කණ්ඩායම් කීපයකට බෙදී සැඟ වී සිටියහ. එක් කණ්ඩායමක් බෙරලිය වැව ඉස්මත්තේ ද, තවත් කන්ඩායමක් වේවැල් ගාල අසලද, තව කණ්ඩායමක් වැව් පිට්ටනිය අසල යනාදී වශයෙන් රැඳී සූදානම්ව සිටියහ. මුවන්, ගෝනුන්, ඌරන්, ඔවුන් ගේ දෙනෙත් ඉදිරියෙන් ගියද කිසිවෙකු තුවක්කුවක් පත්තු කළේ නැත. ඔවුන් ගේ අපේක්ෂාේව වූයේ ධවල හස්ථියාය.

රැයවල් තුනක් ගත විය. ධවල ඇතාගේ හෝඩුවාවක්වත් නොමැත. නමුත් පිරිස පසුබට නොවූහ. ඔවුන් මාරුවෙන් මාරුවට රැකවල් දා ධවල ඇතා එනතෙක් බලා සිටියහ. එක් දිනක් රාත්‍රියේ වේවැල් ගාල පොඩි කරන ශබ්දයක් ඇසුනි. දඩයක්කරුවා තුවක්කුව ගෙන වේවැල් ගාල දෙසට දිව ගියේය. පිරිසද ඔහු පසුපස දිවූහ. ඔවුන් දුටුවේ හොඞ කෙටියා නම් අලියාය.

සත් වන දිනය වන විට විදානේ සහ දඩයක්කරුවා හැරුණු කොට අනෙක් ගැමියන් ආපසු ගමට යා යුතු බව කීහ. එහෙත් විදානේ තව තෙදිනක් ඔවුන්ව රඳවා ගත්තේය. එහෙත් එම තෙදින අවසන් වන විට පිරිසෙන් හතර දෙනෙක් විදානේගේ නෝක්කඩු මධ්‍යයේ ගමට ගියෝය. ඉතිරි තිදෙනා පසුදින උදයේ අතුරුදහන් වී සිටි අතර ඔවුන් තම බඩු බාහිරාදිය ද අත් හැර දමා පළා ගොස් තිබුණි.

අවසානයේදී ඉතිරි වූයේ දඩයක්කරුවා සහ විදානේ පමණි. වනගත ජීවිතය නොපුරුදු විදානේ කෙරෙන් දිස් වූයේ විඩාබර පෙනුමකි. එහෙත් ඔහුගේ උනන්දුවේ අඩුවක් නම් නොවීය.

ඔවුන් තවත් සතියක් ධවල ඇතා සොයමින් වනයේ කරක් ගැසූහ. එහෙත් ඔවුන් ගේ වෑයම නිරර්ථක විය. බලාපොරොත්තු සුන් වූ විදානේ ගසක් මුල අළසව වැතිර සිටියේය. ඔහුට කැලෑ උණ සෑදී තිබේ. විදානේ වරින් වර වෙව්ලුවේය. ඔහු දෙදිනකින් ආහාරයක් ගත්තේ නැත. අවසන් වරට ආහාරයට ගත් පුළුස්සන ලද අල ගෙඩියෙන් කොටහක් ඔහු වමනය කළේය. දඩයක්කරුවා විදානේ රැගෙන ගම්මානයට යාමට තැත් කලද විදානේ එයට එක හෙලා විරුද්ධ විය කෙසේ හෝ තව දින කීපයක් රැඳී ධවල ඇතා සොයාගත යුතුයි විදානේ තර්ක කලේ දඩයක්කරුවා නිහඞ කරවමිනි.

එදින රාත‍්‍රියේ විදානේට තවත් අසාධ්‍ය විය. ඔහු ගිණිමැලය අසල වැතිරී සිටියේය. උණ රෝගය නිසා විදානේගේ ශරීරය ගැස්සුනි. ඔහුට උසුලා ගත නොහැකි දිය තිබහක් වරින් වර දැනුනු හෙයින් ලබු කැට වල තිබූ වතුර අහවර වන තෙක් පානය කලේය. ඔහුට තවත් දිය අවශ්‍ය විය. දිය අහවර වීම නිසා දඩයක්කරුවා හිස් ලබු කැට ගෙන වැවට ගියේය. ඒ සමගම ශීත සුලං සමග පොද වැස්සක් ආරම්භ විය. ශීත නිසා විදානේ ගිණිමැලයට තවත් කිට්ටු වූයේය.

දිය ගෙන ඒමට වැවට ගිය දඩයක්කරුවා තවමත් නොමැත. ගිණිමැලය නිවී යාමට ආසන්න නිසා එයට දර කොටයක් දැමිය යුතුය. එහෙත් දර කොටය එසවීමට පමණක් නොව නැගිටීමට පවා විදානේට ශරීර ශක්තියක් දැන් නැත. ඔහු අසරණව නිවී යාමට ආසන්න ගිණිමැලය දෙස බලා සිටියේය.

තමා වැතිරී සිටින තණ බිස්ස දෙදරුම් කන බව විදානේට හැඟී ගියේය. ඔහු අසීරුවෙන් ඇස් ඇරියේය. විදානේට තම දෙනෙත් අදහා ගත නොහැකි විය. ඔහුගේ දෙපා අසලින් ධවල හස්ථිරාජයා ගමන් කරමින් සිටියේය. උගේ රන් පැහැති දෙදළ දිලිසුනේය.

විදානේ තුවක්කුව අතට ගැනීමට තැත් කල නමුත් ශරීර ශක්තියෙන් දුර්වලව ගිය ඔහුට එය කළ නොහැකි කාර්යයක් විය. විදානේ මුලු වැර යොදා දඩයක්කාරයාට කෑ ගෑසූ නමුත් ඔහුගේ උගුරින් පිට වූයේ දුබල හඞකි. ඔහුට කළ හැකි වූයේ තමන් ගේ දෑස් ඉදිරියෙන් තේජාන්විතව ගමන් කරන ධවල ඇතා දෙස බලා සිටීම පමණි.

දඩයක්කාරයා දිය රැගෙන එන විට විදානේ අසිහියෙන් පොළව පහුරුගාමින් සිටියේය. වහාම විදානේව කරට ගත් දඩයක්කාරයා ගම්මානය කරා යාම ඇරඹීය. විදානේ දුබල අත් වලින් දඩයක්කරුගේ උරපතු වලට පහර දෙමින් ධවල ඇතා පසුපස හඹා යා යුතු බව නොකඩවා කීවේය. එහෙත් දඩයක්කරුවා විදානේගේ කීම ගණනකටවත් ගත්තේ නැත.

ඒ අඳුරු රාත‍්‍රියේ ගල් මුල් වල හැපෙමින් විදානේව කරගසාගත් දඩයක්කරුවාට ගම්මානයට ඒමට බොහෝ වේලා ගත විය. වැස්ස නිසා ඔවුන් තෙත බරිත වූහ. වෙහෙස නිසා දඩයක්කරුවාගේ ගමන සෙමෙන් සිදු වූව ද ඔහු විදානේව කරින් බිම තිබ්බේ නැත. ඒ අතර විදානේ හුස්ම ගත්තේ ඉතා සෙමෙනි. ඔහුගේ දැඟලීම ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් අඩුවී ගියේය.

අළුයමට ආසන්න වෙත්ම දඩයක්කරුවාට ගම්මානයට ළඟා වීමට හැකි විය. ගම්මානයට පය ගැසූ පැයේදීම එකවරම ගැස්මකට ලක් වූ විදානේ ගේ සිරුර නිසල විය. දඩයක්කරුවා දිගටම ගමන් කලේය. ඔහුට විදානේගේ සිරුරේ උණුසුම අඩු වී යනවා දැණුනි. එහෙත් ඔහු විදානේගේ සිරුර බිම තැබුවේ නැත. විදානේගේ සීතල සිරුර කර තබාගත් දඩයක්කරුවා ගමේ වෙදරාළගේ පැල් කොටය වෙත ගියේය.

සිත්තම- Sharon Cummings

රුවන් එම්. ජයතුංග



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



'හොරාගේ අම්මගෙන් පේන ඇසීම' යන කියමන සිංහලයාට හුරු එකකි. ඒවාගේම 'ඔන්න කනෝ පිනුම්' යන්න ද ඔවුනට හුරු එකක් වන අතර මේ කියමන් දෙකම ඇසීමේදී ඔවුන්ගේ මනස්වල යම් රූපයක් මැවේ. නමුත් ලංකා සමාජය කිසිම දිනක තමන් වචවලින් මවා ගන්නා අර්ථය පවතින දේශපාලන වාතාවරණයට ගලපා ගන්නා තාර්කික සමාජයක් නොවීය. ලෝකයේ ඇති ඕනෑම නවතම දැනුමකටම ලංකාව නිරාවරණය වෙයි. සෑම පන්නයකම දර්ශනයන් පිළිබඳ තර්ක විතර්කවලින් ද එහි අඩුවක් නැත. එයින් හැඟවෙන්නේ අවශ්‍ය නම් දැනුමේ හිඟයක් ලාංකිකයාට නොමැත යන්නයි. ප්‍රශ්නය වන්නේ මේ සමාජය වචන සහ ඒවායේ අර්ථය ඒ ආකාරයෙන් තේරුම්ගන්නවාද යන්නයි.

'මහින්දට තුන්වතාවක් පුළුවන්ද?' යන ප්‍රශ්නය ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ ඔහුගේ සුවච කීකරු එහෙයියන් වෙත ඉදිරිපත් කරන විට අපට නම් එයින් එන තීන්දුව ගැන සැකයක් නොවීය. ඔහුට හැකිය එසේ නැත්නම් ඔහුට නොහැකිය මේ දෙකෙන් කුමන තීන්දුවක් ආවා වුවත් ඒ තීන්දුව එසේ එන්නේ එය මහින්දගේ කැමැත්ත නම් පමනි. මීට සති තුනකට පමන ඉහත මා ලියූ "මිත්‍යාවට පෙම්කර මිත්‍යාව මත ජීවත්වීම" යන ලිපියෙන් මා ඉදිරිපත් කලේ ඒ ගැනයි.

ලංකා සමාජයම ගිලී සිටින්නේ බොරුව සහ මිත්‍යාව මතවීම අපට ඇති ලොකුම ප්‍රශ්නය ලෙස මම දකින්නෙමි. අප කැමැති වුවත් නැතත් මහින්දලා රට ආසියාවේ ආශ්චර්ය බවට පත්කරමින් පවතී. වාසුදේව නානයක්කාරට අනුව මේ කෙරෙන්නේ අධිරාජ්‍ය විරෝධී අරගලයයි. මෙසේ අධිරාජ්‍ය විරෝධී අරගලයේ යෙදී සිටින තවත් නොම්බර එකේ රටක් ආසියාවේ ඇත. ඒ උතුරු කොරියාවයි. නමුත් මහින්ද ඔවුන් සමග තරඟයට අධිරාජ්‍ය විරෝධයට ගොස් ඔවුන්ව පැරදවීමට නම් තවත් ටිකක් දුර යා යුතුය. ගෝඨාභයට පිං සිදුවන්නට එම තරඟයට අවශ්‍ය සුදුසුකම් ලංකාව ලබමින් සිටී. අඩුම තරමින් උතුරු කොරියාවේ මට්ටමට ලංකාව ලඟාකර ගත් දාට මහින්දලා අපට ආසියාවේ ආශ්චර්ය පෙන්වනු ඇත. එදාට ඔවුන් අද 'මෙන්ම ඔන්න කනෝ පිනුම්' යැයි අපිට කියනු ඇත.

මහින්දට තුන්වතාවක් පුළුවන්ද? අහන විටම ගහ දන්නා අයට නම් මේ 'හොරාගේ අම්මාගෙන් පේන ඇසීමක්' බව සිතීමට මොහොතක් ගත වන්නේ නැත. ඒත් ලාංකිකයා පැරණි බස් වහරේ එන කියමන් වල අර්ථය පවතින රාජ්‍ය ක්‍රියාදාමයට අනුගත කරගෙන තේරුම් ගැනීමක් සිදුනොකරන්නෝය. ඒ අපි ඇවිදින විටත් නිදා සිටින මිනිස් සමාජයක් බැවිනි. අප නිදා සිටින බව ලෝකයට ඇඟවීමට අපි ඉතා කැමැත්තෙමු. එනිසාම අපව ඇහැරවිය නොහැක. එසේ නොමැතිනම් ලොකයෙන් සිඟා කා ජීවත් වන ජාතියක් තම ජාතික අභිමානයක් ගැන මැත නොදොඩනු ඇත. ලැබෙන ඕනෑම මොහොතක තම ජීවිතය පරදුවට තබා පරණ ඔරුවක හෝ තෙප්පමක නැග ලෝකයේ වෙනත් ඕනෑම බිමකට පැන ගැනීමට වලිකන ලාංකිකයා ඒ අතරම සිංහ කොඩි ලෙළවමින් ජාතියේ උතුම් බව ගැන වීර කාව්‍යයන් ගායනා නොකරනු ඇත. කඳු ශිඛර, මහ සයුරු, ගිරි දුර්ග, තරණය කරන්නට ජීවිතය පරදුවට තබා උත්සාහ කරන්නේ යුරෝපයට පය ගසා ගැනීමටයි. එසේ පය ගසා ගත් විගසම අපි එම රටවල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ගුණාත්මක හරයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගනිමින් හත්මුතු පරම්පරාවම එම රටවලට ගෙන්වා ගන්නා අතර තම මව්බිම විනාශ කරන ෆැසිස්ට් කණ්ඩායම්වලට ආවඩමින් කොඩි වනන්නෙමු. අප බොරුවට ඇති ලැදියාවෙන් තම ආත්මයට වංචා කර ගනිමින් ජීවත් වන මිනිසුන්ගෙන් සැදුනු ජාතියක් වෙමු. සමහර විට ඒ අපි තමනට රජකම ලබා ගැනීමට උදව් කළ කුවේණිය මෙන්ම තම ලෙයින් සැදුනු දරුවන් දෙදෙනාද බලයට ඇති ලෝභකමින් පන්නා දමන අධම මිනිසෙකු වන විජය නැමැති හොරකුගෙන් පැවත එන මිනිසුන් කොටසක් නිසා විය හැක.

දැන් කලක සිටම මහින්දලා ලාංකිකයාට බබා උක්කුං පෙන්වමින් සිටී. ඒ ලංකාවේ සිංහලයා බබාලා වී ඇති බව මහින්ද දන්නා බැවිනි. ඔහු දැන් කලක සිටම සිංහල සමාජයට තම ලොකු කුඩා මැති ඇමති සහචර ජනයා ලව්වා විවිධ හරඹ පෙන්වමින් සිටී. එකෙකු ගස් බඳින අතර තවකෙකු ප්‍රසිද්ධියේ මහ මඟ තමන්ගේම තවකෙකු මරා දමයි. දෙදෙනාගෙන් එකෙකුට අමතක වන අතර අනෙකා නාට්‍යයක් රඟ දැක්වූ බව පවසන්නේ හිරිකිතකින් තොරවය.


රජ පවුලේ හිතවතා- 'මොහාන් පීරිස්' රාජපක්ෂවරු සමග අවුරුදු සමරන අන්දම

විරුද්ධවාදීන්ට පොලු හරඹ දක්වන රස්තියාදු මැර කණ්ඩායම් පොලීසිය සහ හමුදා පිරිවරාගෙන දේශප්‍රේමයෙන් උදම් වී සරම් කරට ගෙන බෙරිහන්දෙන සටන් පාඨ අතරට මුසුවන සිංහල භාෂාවේ ඇති තුච්ඡම පරුෂ වචන සිංහල සමාජයට නොඇසේ. ඔවුන්ට ඇසෙන්නේ ඔවුන් අසන්නට කැමති දේ පමනි. පිස්තෝල අමෝරාගෙන කඩු පොලු ගෙන මිනිසුන් හඹායන නගර සභාපතිවරු, මන්ත්‍රීවරු මේ තමන් කරනු ලබන්නේ ළඳරුවන්ගේ සෙල්ලං පිස්තෝලවලින් කරන සෙල්ලමක් බව රටටම පවසන්නේ මුළු සමාජයම බබාලා කරමිනි. තමනගේම රටේ තානාපතිවරුනට කණ පැලෙන්න පහරදෙන ආඩම්බරකාර දේශපාලන මැට්ටන් ගැන සතුටුවන ජනතාව ලෝකය යනු තම ගම් පියස්ස ලෙස හඳුනාගත් සෙයකි. සංචාරක කතුන්ට ප්‍රසිද්ධියේ ලිංගික බලහත්කාරයක් කිරීමට ඔවුන්ගේ සහකරුවන් මරා හෝ යටපත් කර දැමීමට සැදී පැහැදී ඇති මැති ඇමතිවරුන් සහ ඔවුන්ගේ කුමාරයින් ගැන අප රට ආඩම්බරයෙන් පෙළෙන විට කුමක් කියන්නද? "ලිඳ මගෙ නම් මං ලිදේ නම් උඹට ඇති රුදාව කුමක්ද?" යයි අසන මිනිසුන් නූතන පරිගණක අන්තර්ජාලවලින් කරණම් ගසන්නේ ඔව් "අපි බබාලා තමයි" ඔවුන් හඬ නගන්නේ "උක්කුං දියව්" කියන්නාක් මෙනි. ජනයා හොඳටම කුල්මත් වී අත්පොළසන් ගසමින් බබා උක්කුං වන බව දකින මහින්දට දැන් ඉතිරිව ඇත්තේ "ඔන්න කනෝ පිනුම්" පෙන්වීම පමනි. දැන් ඔහු එයද පෙන්වා ඇත.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳව හෝ තම අයිතීන් පිළිබඳව ලාංකිකයාට වගේ වගක් නැති තරම්ය. කොටසක් මරා දමද්දී ලක්ෂ ගණනකට උන්හිටිතැන් නැති කරද්දී රතිඤ්ඤා පත්තුකර කිරිබත් කමින් සිංහ කොඩිය පමණක් නොව බෞද්ධ කොඩිය ද ගෙන රහමෙරෙන් පදම් වී වීදි පුරා බයිලා කියමින් නැටීමට තරම් පහත් තත්වයකට අප සමාජය පත්ව තිබිණ. අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරියට හූ කියන විට ද වීදිවල මෙවැනි දර්ශන සුළභ විය. එකෙකුට ගහන විට නැටූ අනෙකා තමනට ඒ ඉරණමට මුහුණ දෙන්නට සිදුවේයැයි සිහිනෙකින් වත් නොසිතනු ලැබීය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ, පෙරටුගාමීන්, රතනලා, චම්පිකලා පමණක් නොව වාමාංශික පක්ෂ ද මේ කිරිබත් පාටිවල සිටි බව අපට අමතක වී නොමැත. මානෙල් මලින් පුදා පිරිත් නූල් ගැටගසා සෙත් පිරිත් කියූ රතනලා මිනීමරුවන් ලේ විල්වල කිමිදෙන විට ඔවුනට සෙත් පැතූහ. අද ඒ රතනලාට රතන සූත්‍රය කියාදීමට මහින්දලා සූදානම්ය. අපට කීමට සිදුවන්නේ අහෝ ඛේදයකි! කියාය. මිනිසුන් දහස් ගණන් මරා දැමීමට මහින්දලා සමග එකට අත්වැල් බැඳගත් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට, පෙරටුගාමීන්ට, හෙළ උරුමයට සහ දේශප්‍රේමයේ උන්මත්තකයන්ට අද වන විට තමන්ගේ ආශිර්වාදයෙන් ගොඩනැගූ ෆැසිස්ට් යක්ෂයාගේ නිය පහරවල් වදිමින් තිබේ. හෙට දින ඔවුන් එකා එකා මේ යක්ෂයාගේ තියුණු දළ පහරේ බිලි බවට පත්වනු නියතය.

පමා වී වැඩි වුවත් දැන්වත් කොන්දේසි විරහිතව ඒ යක්ෂයා පැරදවීමට එක පෙළකට නොසිට ගන්නේ නම් හෙට ඔවුන් එකා පසුපස මේ යක්ෂයාගේ බිලි බවට පත්වීම වැලැක්විය නොහැක. එසේ නැතිනම් ඔවුන්ටත් තම සිහිය අමතක කර නැවත අධිරාජ්‍යවාදයෙන් රට බේරා ගැනීමට යන පෙරහැරේ ගමන් කිරීමට සිදුවන්නේ වාසුදේව නානායක්කාරට මෙනි. බලයේ කොටස්කරුවන් වී එයින් යැපෙන දේශපාලනයක් ඇති රටකට දේශපාලනය තම හත්මුතුපරම්පරාව ගොඩ නැගීමට ඇති මාර්ගය කරගෙන ඇති රටකට මහින්දලා මිස වෙනත් දේශපාලනයක් ඇතිවිය හැකිද? උඳු වැපුරූ පසු අස්වැන්නට උඳු මිස තල නොලැබෙන බව මතකයේ තබාගත යුතුය. දැනුමේ අඩුවක් අපට නොමැත. අපට ඇත්තේ දැනුම වටහා ගැනීමේ නොහැකියාවයි. මහින්දට තුනක් යනු රටට දෙවියන්ගේ සරණවත් ලබා ගැනීමට නොහැකි වන අභාග්‍යකි. ඒ වාගේම මහින්දට තුනම ලැබුනුදාට කරණීය මෙත්ත සූත්‍රයෙන් හෝ ඉතිපිසෝ ගාථාවෙන් නම් පිහිටක් නොලැබෙනු ඇත.

රංජිත් හේනායකආරච්චි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|
Related Posts with Thumbnails