Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



යමක් 'සත්‍යය' ලෙස සංස්ථාගතවන සෑම මොහොතකම සිදූවන්නේ සත්‍යයම නොවන එහෙත් අසත්‍ය යැයි කිසිවෙකුත් නොසිතන දෙයක් 'සත්‍යය' ලෙස ස්ථාපිත වීමයි. 'දෙන ලද තත්වයන්' තුළ 'සත්‍යය' ලෙස අභිශේක ගැන්වෙන වන මෙම නව 'සත්‍යය' (අසත්‍ය) පෙරලා අභියෝග කිරීමක් තෙක් සුරක්ෂිතයි. නව අභියෝග කිරීමක් හමුවේ අහෝසි වන මෙම 'සත්‍යය' එතැන් පටන් ගොතන ලද්දක්/ප්‍රබන්ධයක් බවට පෙරලෙයි. කිසියම් සමාජයක ඉතිහාසය ලෙස අතිශෝක්තිකව උත්කර්ශ ගැන්වී ඇත්තේත් අධිපති මතවාදය විසින් 'දෙන ලද තත්වයන්' තුළ 'සත්‍යය' ලෙස තීන්දු කර අතීත සංසිද්ධින්ගෙන් තෝරා ඛේරා පෙරා ගන්නා ලද තොරතුරු වල ඵෙක්‍යය මිස අන් කිසිවක් නොවේ. ඉතිහාසය යනු බලවත් ජාතීන්ගේ ප්‍රබන්ධය බවටත් දෛවය හා අධම මානවීයත්වය යනු දූබල ජාතින්ගේ ප්‍රබන්ධය බවටත් පත්වන්නේ මේ යථාර්ථය තුළයි.

නේත්‍ර - මම දන්න ඉතිහාසය ප්‍රබන්ධයක්. ප්‍රබන්ධ ඉතිහාසය ගොඩනගන්න කළින් ප්‍රබන්ධ කරපු වෙනත් කථා තිබුනා. ඒක වෙනත් ඉතිහාසයක්. ඒක ගොඩනැගුවෙ අපි. ඔව් අපි ඉන්න කාලේ පදනම් කරගෙන අපිම ගොඩනගපු ප්‍රබන්ධයක්.
-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 254

පශ්චාත් නන්දිකඩාල් යුගය යනු ශ්‍රී ලංකාව තුළ පෙර නොවූ විරූ ලෙස මෙම ප්‍රබන්ධිත ඉතිහාසය ප්‍රහර්ශ ගැන්වී පූජනීයත්වයක් දක්වා ඔසවා තැබෙන කාලයයි. දෙමළුන් පරාජය කර රට එක්සේසත් කළ නූතන දූටු ගැමුණු ලෙස මහින්ද රාජපක්ෂ වීරත්වයෙන් අභිෂේක වන මෙම යුගයදී බුදූන්ටත් ඔහුගේ ඇති නෑකම් මතු වී ශුද්ධවරයටත් එසවෙනවා. රාජ්‍ය නායකයා වෙනුවට මහරජ කෙනෙක් සිංහාසනාරූඩ වී යුව රජවරු, කුමාරවරු බිහිවෙන අතර චිරාත් කාලයක් බලයේ හිඳ පියාගේ ඇවෑමෙන් රජකම කුමාරවරුන්ට හිමිවීමට මඟ ඇහිරු නෛතික බාධාවන් අහෝසි වෙමින් රාජ්‍ය ව්‍යවස්ථාවට 18 වෙනි සංශෝධන එනවා. විදේශික සතුරු බලවේග හා කුමණ්ත්‍රණ වලින් සිංහලයාගේත් බෞද්ධයාගේත් උරුමයන් රැකීමට දේශහිතේෂීන් මතුවන අතර මහා සිංහලයට ඇතැයි කියන වංශකථාවන් කරළියට එනවා. සිංහල සිනමාවේ නොනැවතී ඉදිරියට ඇදෙන රජකතා/ඓතිහාසික කතා රැල්ලක් බිහිවෙන අතර ආගමික වතාවක් ලෙස බෞද්ධ චිත්‍රපට නැරඹු සුදු හැඳගත් උපාසික උපාසිකාවන්ගේ සාධු නාදයෙන් සිනමාශාලා ගිගුම් දෙනවා. මෙම නව සිංහල බෞද්ධ පුනරුදයට එරෙහිව මව්බිමට විනකටින පරයන් මඞින්න චීවරධාරීන් අබසරණ යන මදාවීන් බවටත් රාවණාගේ අවතාර බවටත් පත්වෙනවා.

මෙම පශ්චාත් නන්දිකඩාල් ශ්‍රි ලංකාව යනු කූට දේශපාලනික ව්‍යාපෘතියක දෘෂ්‍යමානය මිස අන් කිසිවක් නොවේ. මෙහි න්‍යායික අරමුණ 'ඉතිහාසය යන්න පරම සත්‍යය වේ' යන පදනමේ සිට වර්තමාන සංසිද්ධීන් ඉතිහාසය ඇසුරෙන් උත්කර්ශයට නැංවීමත් සාධාරණීකරණය කිරීමත් වේ. රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලබන මෙවැනි ව්‍යාපෘතීන් ඍජුව සේවය කරන්නේ වර්තමාන විකෘතියට සුජාතභාවයක් ලබාදීමටයි. මංජුල වෙඩිවර්ධන, "මගේ ආදරණීය යක්ෂණී" ඔස්සේ ප්‍රශ්න කරන්නේ මෙම ඉතිහාසයේ සුජාතභාවය හා වර්තමානයේ විකෘතියයි.

මං තර්ක කරන්නෙ මේකයි නේත්‍රබිම්බා. කොච්චර ආපස්සට ඉතිහාසය පාද ගත්තත් වැඩක් නෑ, හැසිරෙන්නෙ ගෝත්‍රිකයෝ වගේ නම්. උදාහරණයක් විදිහට ගත්තොත් රාවණාව මතුකරන්නෙම ඉන්දියාවට ගේම ඉල්ලන්න.. මෙහෙම ගමු, රාවණාව පාවා දූන්නෙ විභීෂණ. එයා රාවණාගෙ සහෝදරය. අවම වශයෙන් සිද්ධියක් විදිහටවත් ඒ දේවල් මතුකරන්නෑ. ඒකෙන් වර්තමානෙ හෙල්ලෙයි කියලා. මං කියන්නෙ ඒකයි මේකෙ තියෙන්නේ අද්භූත සෙල්ලමක්.
-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 283

ඉතිහාසය යනු විද්‍යානුකූල ගවේශණයක් ඔස්සේ පාදා ගන්නා කරුණු තර්කානුකුල පදනමක් මත අර්ථගැන්වීම වුවත් ශ්‍රී ලාංකීය භූමියේදි මෙම අර්ථගැන්වීම කේන්ද්‍රගතවී ඇත්තේ ජාතියක ශුද්ධවරභාවය උත්කර්ශයට නැංවීමට වීම නිසා ඉතිහාසය ලෙස අපට මුණගැසෙන්නේ කල්පිතය ඔස්සේ ප්‍රහර්ශ ගැන්වු මිත්‍යාවක්. මෙවැනි මිත්‍යාවන් හැදැරිය යුත්තේ සාහිත්‍යය ඇසුරෙන් වුවත් ලාංකීය භූමියේදි මේවා පරම සත්‍ය බවට පෙරලෙන්නේ ප්‍රශ්න නොකෙරෙන ආගමික විශ්වාසයන් ආකාරයෙනුයි. සුප්පාදේවි සිංහයෙකුට දාව සිංහබාහු හා සිංහසීවලි බිහිකිරිම වැනි මිත්‍යාවන් ප්‍රශ්න නොකෙරී මග හැරෙන්නේ සිංහල ජාතිය යනු සිංහ ලේ ඇති ජාතියක් ලෙස ඔසවා තබන්නට ඇති උවමනාව පෙර කී යථාර්ථය අතික්‍රමණය කරන බැවිනුයි. මගේ ආදරණීය යක්ෂණි උත්ප්‍රාසයෙන් ප්‍රශ්න කරන්නේ මෙම යථාර්තයි.

නේත්‍රා- ....අනික විජය බිහි වෙන්නෙ අයියගෙයි නංගිගෙයි සංවාසය ඇතුළෙ. එතැනිනුත් කියවෙන්නෙ කලවම් වෙලා නෑ කියන එක.

මම- කලවම් නොවීමෙන් පටන් ගත්තයි කියන ඔය පරම්පරාවෙ අයගෙ පොඩි මොංගෝලියානු පෙනුමක් තියෙන්නෙ මේ ලේ ඥාතිකම හින්දා වෙන්නත් පුළුවන්.

නේත්‍රා- වෙන්න පුළුවන් එහෙම හිතන් ඉන්න අයගෙ. මං කිව්වෙ ඒ පරම්පරාවෙ කියලා හිතන් ඉන්න අයගෙ. අපේ නෙවෙයි.

මම- ඔන්න දැන් එතකොට ආර්ය සංකල්පෙට කෙළවෙන්න ගන්නවා. සිංහයා කියන්නෙ ආර්ය මූලයන් සහිත සතෙක්ද? සාමාන්‍යයෙන් අපි කියන්නෙ 'සිංහයා වනාහි තාල වර්ගයට අයත් සතෙකි' කියල.

-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 256

ජාතියක ශුද්ධවරභාවය කියන්නේම මිත්‍යාවක්. කිසියම් ජාතියක් තවත් ජාතියකට වඩා උසස් වන්නේවත් කිසියම් ආගමක් තවත් ආගමකට වඩා නිර්මල වන්නේවත් නැතිවා මෙන්ම, කෙනෙක් එසේ සිතනවානම් එය සායනික ප්‍රතිකාර ලැබිය යුතු තරමේම උග්‍ර මානසික ව්‍යාධියක්. මෙවැනි මානසික රෝගීන් වීදි බැස ජාතියක හෝ ආගමක ශුද්ධවරභාවය සමාජගතකිරිමට දරන වෑයම ඉතා බැරැරුම්ව ගෙන, කොන්දේසි විරහිතව පරාජය කළයුතු වන්නේ මේවා හුදු අහඹු ක්‍රියා නොව සැලසුම් සහගත කූට දේශපාලනික ව්‍යාපෘතියක ඍජු ප්‍රකාශනයන් වන බැවිනුයි. තම ජාතිය හෝ ආගම උසස්යැයි ඝෝෂා කරමින් මෙම උන්මත්තකයින් කැසකවන්නේ වෙනත් ජාතියක් හෝ ආගමක් මර්ධනයට මිස අන් දෙයකට නොවේ. එල්.ටී.ටී.ඊ. මර්ධනය නාමයෙන් දෙමළා පරාජය කිරිමේ මෙහෙයුමේදිත් උපක්‍රමයක් ලෙස උත්කර ගැන්වු මෙම ආර්ය සංකල්පය, ලැබු ජයග්‍රහණයත් සමඟ පශ්චාත් නන්දිකඩාල් ශ්‍රි ලංකාව තුල අධිනිශ්චය වෙන්නේ සිංහල බෞද්ධ සංකල්පයම එකම ගැලවුම් මාර්ගය වු රෙජීමයක ආරක්ෂිත පලිහ ලෙසයි. ජාතියක ශුද්ධවරභාවය දේශපාලනික ව්‍යාපෘතියක් ලෙස සමාජගත කරමින් හිට්ලර් වැනි උන්මත්තකයින් තම ඉලක්ක ජන කණ්ඩායමට එරෙහිවත්, පොදුවේ සමස්ත මානව වර්ගයාටම එරෙහිවත් කළ ව්‍යසනයෙන්වත් පාඩම් ඉගෙන නොගැනීම ජාතියක් ලෙස අප මුහුණ දෙන ඉතාමත් ඛේදනීය තත්වයක්. යක්ෂණි ප්‍රශ්න කරන්නේ එවන් ජාතියක හෘදය සාක්ෂියයි.

අනිත් පැත්තෙන් විජය කියන මූදු මංපහරන්නව, කුදිරමලේ කන්දටත් වඩා උස්සලා තියන අයට ඕන කරන්නෙ ජාතියක ශුද්ධවර බව, එහෙම නැත්තං රාජකීය බව තමන්ට ආදේශ කරගන්න. අන්න ආර්ය සංකල්පෙ ඉස්සරහට එනවා. හරියට හිට්ලර් වගේ. කොටින්ම හිට්ලර් කියන්නෙ හෙළයෙක් කියලා බය නැතුව ලියන තැනට මිනිස්සු අද පිස්සු වැටිලා ඉන්නෙ. මට තියෙන ප්‍රශ්නෙ මේකයි. හිට්ලර් ගැන කතා කරන කිසි එකෙක් සිංහල භාෂාවෙ තියෙන පර්යාය පද කියන වචන ගැන මෙලෝ දෙයක් දන්නෑ.
-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 284

මගේ ආදරණීය යක්ෂණීට කේන්ද්‍ර වී ඇත්තේ ප්‍රබන්ධය තම ඉතිහාසය ලෙස වැලඳගත් සමාජයකදී විකෘතියක් සේ පොලා පනින මානව අර්බුදයයි. යක්ෂණී ප්‍රශ්න කරමින්, පුපුරුවා හරින්නේ මෙම ඉතිහාසයේ සුජාතභාවයි. යක්ෂණි දත් නියවමින්, උපහාසයෙන් විමසන්නේ ඉතිහාසය ලේඛනගතවීමේදි 'දෙන ලද තත්වයන්' යන්න කෙතරම් බලපැම් සහගත මැදිහත්වීමක් කෙරෙයිද යන්නයි. වඩාත් සරලව කිවහොත් රාජපක්ෂ රෙජීමය යටතේ ලේඛනගතවන ඉතිහාසයේදි 2009 යුද ජයග්‍රහණයේ සරත් ෆොන්සේකා නැමැති හමුදාපතිවරයෙක් හමු නොවන ආකාරයට මෙම 'දෙන ලද තත්වයන්' අධිනිශ්චය වී සැබෑ දත්තයන් අතික්‍රමණය කර නව 'සත්‍යය' ලෙස අනාගතයේ හමුවන ඉතිහාසයේ යථාර්තයයි.

සාලිය විතරක් ම ගත්තත්, එයා හිටියෙ තාත්තගෙ වැඩ ගැන කළකිරිලා. තාත්තා අරහන් වෙලා. එයා තාත්තව ප්‍රතික්ෂේප කළා. තාත්තම්මත් එක්ක කරපු සංවාදෙක එයා ශාර්වරී දේවියගෙන් කෙලින්ම අහනවා, බුදුන්ට අනුව පීඩිතයව පාගලා වෙහෙර විහාර හදන එක නිවැරදි වෙන්නෙ කොහොමද කියලා? මිනිහා මාලිගාවෙන් එළියට බැහැල පීඩාවට පත්වුණු මිනිස්සු සංවිධානය කරන්න පටන් ගත්තා, අතේ තියන රජකම බල්ලට දාලා. අන්න එතනයි ඉතිහාසෙදි හංගල දාපු ඇත්ත මනුස්සකම තියෙන්නෙ. රාජ පුත්‍රයන්ගෙ ඇත්ත හෘදය සාක්ෂිය තියෙන්නෙ එතන. නමුත් ඒක හැංගුවා.

ඒකට හේතුව සාලිය අන්තිමේ තාත්තට විරුද්ධව යුද්ධ ප්‍රකාශ කරපු එක, මාලිගාවෙම කෑම මේසෙදි. මිනිස්සු එළියෙ බලං හිටිය තමන්ගෙ ගැලවුම්කාරය එනකල්. නමුත් ආයෙ කැරැල්ලක් ගහන්න කෙනෙක්, ඊට නායකත්වය දෙන කෙනෙක් මිනිස්සු අතරට ගියේ නෑ. චැප්ටර් ක්ලෝස්. තාමත් එයාකාරෙන්ම සිද්ධ වෙන ඉතිහාසෙ තියෙන පළමු රාජකීය අතුරුදහන් කෙරිල්ල සිද්ධ වෙන්නෙ එහෙමයි.

නමුත් කෑම මේසෙ ඇකිළුව වගේ මේක වහල දාන්න බෑ. ඒක වහගන්න තරම් ලස්සන කතාවක් ඕන වෙනවා. ඔක්කම කූණු බේරෙ වැවට වගේ ඒ කොන්තරාත්තුවත් මහානාම හාමුදූරුවන්ට. පව්.... අහිංසකයා. හැබැයි මේකෙදි උන්නාන්සෙ එක කොන්දේසියක් දානවා, කිසිම සංශෝධනයක් නොකරනව නම් මං වැඩේ බාර ගන්නම් කියලා.

උන්වහන්සෙ මහා වනයක් මැද්දෙ අශෝක මල් මවල... ඒකට අශෝක වනය කියල නමකුත් මවල... ඒක මැද්දෙ මාලා කියල නිර්වස්ත්‍ර සුරංගනාවකුත් මවල... ඇයට කැරළි කැරළි කොණ්ඩයකුත් මවල... ඒ කොණ්ඩෙට අශෝක මල් මාලයකුත් මවල... අතුරුදහන් කරවපු සාලියවත් ඒ කෙල්ල ඉස්සරහ මවල... ඔන්න ඔය විදිහට මවාගෙන මවාගෙන ගිහිල්ල... ඔන්න ඉතිහාසෙ. ඔන්න ඔයාකාරව ප්‍රේමයට පුළුවන් ඕනම ඛේදවාචකයක් වහගෙන ඉහළ මතු වෙන්න. ඕකට ඉතිහාසෙ නෙවෙයි සාහිත්‍යය කියල නම් කියන්න පුළුවන්

-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 288 /289

ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසය අලුතින් අර්ථකතනය කරන්නට උත්සහ කිරීමේ පාපයට පිටුවහල උරුමවු මේඝවන්න නැමති ඉතිහාස ගවේෂකයාගේ දෘෂ්ටියෙනුත්, ඔහුගේ සංසාරීය පෙම්වතිය වන නේත්‍ර බිමිබාගේ දෘෂ්ටියෙනුත් වෙන් වෙන්ව ද්විත්ව උත්තම පුරුෂ ආඛ්‍යනයකින් දිගහැරෙන කෘතියේ පිටුවහල් මේඝාට නේත්‍රා මුණ ගැසෙන ආදරණිය නිමේෂයදී ප්‍රේමයට පර්යායව දෙදෙනා අතර හුවමාරු වන ඓතිහාසික තොරතුරු ඔස්සේ ඇතිවන විසංවාදය යක්ෂණිගේ දේශපාලනික දෘශ්‍යමානය බවට පත්වෙනවා. අතීතයේ ජීවත් වූ නේත්‍ර බිමිබා ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන් දන්නා කරුණු ලෙස මතුකරන කල්පිතයත්, විද්‍යානුකුල හැදැරීමකින් මේඝවන්නා ගවේශණය කරගත් ඓතිහාසික තොරතුරුත් අතර ප්‍රතිපක්ෂයන්හි දෝලනය වු දත්ත දේශපාලනික තර්කය සමග සමපාත වෙමින් කෘතිය පරිසමාප්තියට පත් වෙනවා.

කුවන්නා කියන්නෙ දෙමළ ගෑණියෙක්ට.
-මගේ ආදරණීය යක්ෂණී- පිටුව 399

මංජුල වෙඩිවර්ධන, මගේ ආදරණිය යක්ෂණි හරහා කරන්නේ පාර ප්‍රබන්ධයක් (Metafiction) හදන එක. පාර ප්‍රබන්ධයක් කියන්නේ ප්‍රබන්ධයක් මත තවත් ප්‍රබන්ධයක් ගොඩනැඟීමක්. පවතින දේ මත නොපවතින දේ ගොඩ නැඟෙන, භෞතික දේ ඇසුරේ කල්පිතය විමසෙන, මෙතැනදී සිදූවන්නේ පැරණි ප්‍රබන්ධය ගොඩනගන මතවාදය දෘෂ්ටිමය වශයෙන් අභියෝගයට ලක්කොට නව ප්‍රබන්ධය හරහා පැරණි කතිකාව නව මානයක් කරා යොමු කිරීමක්. වෙනත් මිත්‍යාවක් විසින් අධිනිශ්චය කරන ලද සමාජ ප්‍රපංචයක් දෘෂ්ටිමය වශයෙන් අභියෝගයට ලක් කොට නව විද්‍යාවක් ඔස්සේ නූතන කතිකාවක් ගොඩනැංවීමක්. පූජනීයත්වයෙන් ආරක්ෂා කරන ලද ඵෙතිහාසික ප්‍රබන්ධයකට මගේ ආදරණිය යක්ෂණි නැමැති නූතන ප්‍රබන්ධය මෙලෙස පර්යායව පිහිටුවීමෙන් මතුවන විසංවාදය තුළ එක්කො ලේඛන දෙකම ප්‍රබන්ධ වෙනවා. නැතිනම් ලේඛන දෙකම සත්‍ය වෙනවා.

පසු සටහන

තමන් ආර්යයන් යැයි පාරම්බාමින්, දෙමළ මාංශයෙන් කුස පුරාවාගෙන, මුසල්මානු රුහිරු අනුපානයට ගන්නා, සිංහයින්ගේ ශුද්ධවරභාවය උත්කර්ෂයට නැංවූ මහාවංශයට ආදරණිය යක්ෂණි අභිමුඛ කරමින් එම ශුද්ධවරභාවය අභියෝගයට ලක්කිරිම දේශපාලනිකව යක්ෂ වැඩක්.

ඉන්දික උඩුගම්පොල



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සමිත බී. අටුවබැන්දෑල ගේ "කඳු මුදුන" සමග නිශාන්ත මල්ලවආරච්චිගේ "අගුළු ලූ හැඟුම් දොර" කාව්‍ය සංග්‍රහ ද්වය දොරට වැඩීමේ උළෙල 2014, සැප්තැම්බර් මස 06 වන සෙනසුරාදා, සවස 2:00ට, පුස්තකාල හා ප්‍රලේඛන ශාලාවේ දී පැවැත්වෙයි.

දෙසුම්- රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ සමග කුමාර ලියනගේ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ප්‍රවීන ලේඛක හා විචාරක කේ. කේ. සමන් කුමාර විසින් සම්පාදිත 'සාහිත්‍ය ෂානර වීමංසා' කෘතිය දැන් නිකුත් වී තිබේ.

ලෝක සාහිත්‍යයේ පැන නැගි සාහිත්‍ය ප්‍රවනතාවන් තිහක් පිළිබඳව කෙරුණු ශාස්ත්‍රාලයීය සීමාවන් ඉක්මවා ගිය විචාරාත්මක කෘතියක් ලෙස මෙය හැඳින්විය හැකිය. යුරෝපා, ඇමරිකා, ලතින් ඇමරිකා මෙන්ම ආසියානු රටවලින්ද පසුගිය දශක පහක් පමණ තිස්සේ පැන නැගුණු විවිධ සාහිත්‍ය ප්‍රවනතාවන්, අත්හදා බැලීම්, විචාර මතවාදයන් හා ශෛලීන් පිළිබඳව මෙහි කතිකාවට බඳුන් වේ. නව මං සොයා යන තරුණ ලේඛකයන්ට, විචාරකයන්ට, ශාස්ත්‍රාලයීය අධ්‍යාපනයෙහි නියුතුවූවන්ට මෙන්ම සමාජ, දේශපාලන හා සංස්කෘතික ක්‍රියාධරයන්ටද පලදායී අගනා අත්පොතක් පරිදි මෙය සැකසී ඇත.

සාහිත්‍ය ෂානර විමංසා, සයුර ප්‍රකාශනයකි.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



කොළඹ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල- 2014 ඉදිරිපත් කරන ප්‍රධාන අංග අතුරෙන් ශ්‍රී ලාංකේය සිනමාවේ 67 වසරක ස්වර්ණමය ගමන විනිවිදින සිනමා ප්‍රදර්ශනය (A Glimpse of our Cinema) වෙත හිමි වනුයේ අද්විතීය ස්ථානයකි. පැරණි ඡායාරූප පමණක් නොව සිනමා කෘතියක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා භාවිත කරනු ලබන දුර්ලභ මෙවලම් ද ප්‍රදර්ශනය කිරීම මගින් ලාංකේය සිනමාවේ විකාශනය විදහා දැක්වෙන අයුරින් මෙම ප්‍රදර්ශනය සැලසුම් කර ඇත. රාජ්‍ය චිත්‍රපට ඒකකය, ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාව සහ ජාතික සිනමා, රූපවාහිනී සහ ශබ්ද සංරක්ෂණාගාරය යන ආයතන හා එක්ව කොළඹ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල - 2014 විසින් මෙම ප්‍රදර්ශනය සංවිධානය කරයි.

තමන් සතුව ඇති ඡායාරූප, ලේඛන, සිනමා ආම්පන්න, මෙවලම් සහ සිනමාව හා බැඳුණු විවිධ ලිපිලේඛන මෙහි ප්‍රදර්ශනයට තැබීම මගින් එම ආයතන මේ ප්‍රදර්ශනයේ වටිනාකම ඉහළ නංවනු ඇත. කලා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංගමය ඔවුන් සතුව ඇති විවිධ මෝස්තර නිර්මාණ, ආකෘති, උපකරණ මෙන්ම සිනමා දර්ශන තල සහ ඇඳුම් ආයිත්තම් නිර්මාණයේ දී යොදා ගැනෙන විවිධ මෙවලම් ඉදිරිපත් කරමින් මේ ප්‍රදර්ශනය තව දුරටත් සාරවත් කරයි. මෙහිදී දැක ගත හැකි වන ශබ්ද පට, ඩොලි, කුඩා දොඹකර, රූගත කිරීම් වල දී කෘතිම වැසි සහ සුළං ඇති කිරීම සඳහා භාවිත කරන උපකරණ ආදිය නිසා මෙම ප්‍රදර්ශනය අසම සම එකක් බවට පත් වනු ඇත.

මෙම ප්‍රදර්ශන භූමියේ දී අංග රචනය සහ කොණ්ඩා සැකසුම් පිළිබඳ සජීව නිරූපණයන් ද දැක ගත හැකි ය. මෙරට දී දැක ගත හැකි වන මෙම ආකාරයේ පළමු ප්‍රදර්ශනය වන මෙය, සිනමා ලෝලීන්ට සහ සිනමාව හදාරන ශිෂ්‍යයන්ට මෙන් ම පොදුවේ මහ ජනතාවටත් නො අනුමානයෙන් ම සුවිශේෂී අත් දැකීමක් වනු ඇත.

ප්‍රදර්ශනය පැවැත්වෙන දිනයන්- සැප්තැම්බර් 03-07

ස්ථානය- ජාතික චිත්‍රපට, රූපවාහිනී සහ ශබ්ද සංරක්ෂණාගාරය, නො: 07, පිලිප් ගුණවර්ධන මාවත, කොළඹ 07
(පිලිප් ගුණවර්ධන මාවත සහ නිදහස් චතුරස්‍රය අතර පිහිටි ජාතික ලේඛනාගාර ගොඩනැගිල්ලට යාබද ව)



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ප්‍රථම වරට පැවැත්වෙන කොළඹ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලට අනුබද්ධව "බොම්බායෙන් සපැමිණෙන පතාක යෝධයා අභිමුව" (Facing Goliath form Bombay) මහජන හමුව, ශ්‍රී ලංකා සිනමා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංසදයේ සංවිධායකත්වයෙන් 2014 සැප්තැම්බර් 04 වැනි බ්‍රහස්පතින්දා, සවස 4.00 සිට, ශ්‍රි ලංකා පදනම් ආයතනයේ දී පැවැත්වේ.

"ශ්‍රේෂ්ඨ කථිකයන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ කතා" සමඟ නව සම්ප්‍රදායක් සනිටුහන් කිරීම සිනමා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංසදයේ අභිප්‍රාය වන අතර කුතුහලයෙන් යුතුව මෙම මහජන හමුවට සපැමිණෙන ඔබ සිතන්නට යමක් සිත්හි දරාගෙන නික්ම යනු නො අනුමාන ය. එසේම, සාමාන්‍ය මහජනතාවට ද සිනමා කලාව පිළිබඳ දැනුම හා අවබෝධය ලබා දීම අරමුණු කරගත් සිනමා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංසදය විසින් සංවිධානය කරනු ලබන මෙම මහජන හමුව සියලු දෙනාටම නවමු අත්දැකීමක් වනු ඇත.

සත්‍යජිත් රායි, බ්‍රිනාල් සෙන්, අපර්ණා සෙන් ඇතුලු විශිෂ්ට අධ්‍යක්ෂවරුන් සමඟ කටයුතු කොට ඇති සහ කහානි (Kahaani) (2012), කළු (Black) (2005) සහ පසමිතුරා (The Adversary) (1970) වැනි සුවිශේෂී චිත්‍රපටවලට රංගනයෙන් දායක වූ ප්‍රසිද්ධ බෙංගාලි නළු ද්‍රිත්මන් චැටර්ජි (Dhritiman Chatterjee) විසින් මෙම මහජන හමුව මෙහෙයවයි.

කෘතහස්ථ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂිකා සුමිත්‍රා පීරිස්, ප්‍රවීණ සිනමා රංගන ශිල්පී රවීන්ද්‍ර රන්දෙණිය, ඉන්දියානු චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂ හා තිර රචක කානු බේල් (Kanu Behl), ඉන්දියානු නිදහස් වාර්තා චිත්‍රපට නිර්මාණ ශිල්පී සුභාශ්‍රී ක්‍රිෂ්ණන්, පාකිස්ථානු සිනමාකරු, අධ්‍යක්ෂ, කැමරා ශිල්පී ෂර්හාඩ් නාබිසහ සිංගප්පූරුවේ සිනමා විචාරකයෙකු වන, සිනමා උළෙලවල් ගණනාවක සංවිධායක වශයෙන් කටයුතු කොට ඇති පිලිප් චියා (Philip Chea) විසින් මෙම මහජන හමුව අර්ථවත් කරනු ඇත.

මෙවන් චිත්තාකර්ෂණීය කථිකයන් ලංකාවට ගෙන ඒමට ලැබීමත්, පොදු මහජනතාවට ඔවුන් සමඟ සුහදව අදහස් හුවමාරු කර ගැනීමට හැකි මෙවැනි මහජන හමුවක් සංවිධානය කිරීමට හැකිවීමත් සිනමා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංසදයේ නොපසුබට උත්සාහයේ ප්‍රතිඵලයක් වෙයි.

විවිධ රටවල විවිධ වර්ගයේ සිනමා කෘති ප්‍රදර්ශනය කරමින් සැප්තැම්බර් 02 – 07 කාලය තුළ පැවැත්වෙන කොළඹ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල ලංකාවේ පැවැත්වෙන මෙවැනි ආකාරයේ ප්‍රධාන සිනමා ‍උළෙලයි. ජපානයේ ඔකිනාවා ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේ සහයෝගයෙන් සිනමා අධ්‍යක්ෂවරුන්ගේ සංසදය විසින් සංවිධානය කරනු ලබන කොළඹ ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙලේ විවිධ වැඩසටහන් සඳහා ලෝක සිනමාවේ පතාක යෝධයන් රාශික් කොළඹට පැමිණෙනු ඇත.

මේ සම්බන්ධ වැඩිදුර තොරතුරු www.iffcolombo.com වෙබ් අඩවියට පිවිසීමෙන් ලබාගත හැකිය.

Facing Goliath from Bombay- Public Forum

In conjunction with the unprecedented Colombo International Film Festival 2014, The Film Directors’ Guild of Sri Lanka has organized a Public Forum "Facing Goliath from Bombay", on Thursday, 4th September 2014 from 4.00 p.m. onwards at the Sri Lanka Foundation.

This year, the guild plans mark a long tradition of "great speakers, great discourse" with an exciting line-up of cutting edge speakers. The Public Forum’s speaker events and related programming promise that you will arrive curious and leave inspired!

It’s your time!

The Guild is also committed to remaining free to the public as part of its mission of providing a truly open forum for ideas and education to our community. With world class speakers on the cinema industry accessible to all, the Public Forum provides a remarkable experience and service to everyone.

The Forum will be moderated by Dhritiman Chatterjee, a famous Bengali actor known for the movies Kahaani (2012), Black (2005) and The Adversary (1970), and has worked with directors Satyajit Ray, Mrinal Sen and Aparna Sen, among others. Currently anchoring Pradhanmantri (TV Series) in Bengali on ABP Ananda, he is excited to be part of the Colombo International Film Festival, one of its kind in Sri Lanka.

The Forum will also feature Sumithra Peries, a veteran filmmaker, Ravindra Randeniya, a beloved Sri Lankan actor, Kanu Behl, an Indian film writer and director, Subasri Krishnan, an Indian independent documentary filmmaker and a fellowship holder from George Washington University, Farjad Nabi a Pakistani film producer, director, cinematographer and documentary maker well known for the movie "No One Believes the Professor", and Philip Chea, a Singaporean Critic/programmer, who programs the South-east Asian Film Festival, Asian Film Festival, Cinema Digital Seoul Film Festival, and the Dubai International Film Festival.

"It’s very rare for an organization like ours to offer free events of this scale to the public. We are very proud of how hard we work to make it possible for anyone who wants to open their mind to be able to hear the fascinating speakers we bring to Sri Lanka," says Asoka Handagama, Festival Director.

International Film Festival of Colombo is the first major international film festival to be held in Sri Lanka. The festival, showcasing films from a variety of countries and varied cinema disciplines, will take place in Colombo from September 2, 2014- September 7, 2014. IFF COLOMBO is a collaboration between the OKINAWA INTERNATIONAL MOVIE FESTIVAL in Japan and the Film Directors’ Guild of Sri Lanka. During the festival, Colombo will play host to a number of renowned personalities in the international world of cinema.

Plus, don’t forget to check out their website (www.iffcolombo.com). They are also offering opportunities for Volunteers and students to take advantage of the festival.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සකල දේශවාසී නිර්ධනයිනි, සමගිවව්!

ජයතිලක ද සිල්වා විසින් කළ, 'ප්‍රාග්ධනය' කෘතිය - සිංහල පරිවර්තනයේ, 1 වැනි වෙළුම දෙවැනි මුද්‍රණය එළිදැක්වීම සමග ‘මාක්ස් චින්තනයේ කාලීනත්වය' පිළිබඳ කතිකාවක් 2014 සැප්තැම්බර් 03 වැනි දා සවස 4.00ට ජාතික පුස්තකාල හා ප්‍රලේඛන සේවා මණ්ඩල ශ්‍රවණාගාරයේ දී පැවැත්වේ.

මූලාසනය - මහාචාර්ය ඩෙස්මන්ඩ් මල්ලිකාරච්චි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



"මචං මුස්ලිම් අය දැන් හැමතැනම. උන් බෝවෙනවත් වැඩියි. මෙහෙම ගියොත් මුළු රටම කවදහරි මුස්ලිම් වෙනවා." මගේ මිත්‍රයා කීවේය.

මේ මගේ මිත්‍රයා තුළ පමණක් නොව මුළු රට පුරාම වසංගතයක් මෙන් පැතිරුණු බියකි. භීතිකාවකි. සිංහල බෞද්ධකම ගැන බොහේ කැක්කුමක් ඇති බව පෙන්වන චම්පික වැනි ගරු ඇමතිවරු ගණන් හිලව් ඇතිව මේ බැව් සනාථ කරන්නට තැත් දරති. ලංකාව පුරා පමණක් නොව ලෝකය පුරාද ඔවුන් වර්ධනය වීම පිළිබඳව ගණන් හිලව් සහිතව පෙන්නුම් කෙරෙන "වීඩියෝ ක්ලිප්" එකක් මමද දිටිමි. දෙමළාගෙන් මඳකට විතැන් වෙමින් මෙම භීතිකාව අද මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහිව එල්ල වෙමින් පවතී.

මේ ආකාරයේ භීතිකාවන් සෑම යුගයකම පැවති අතර ඒවායේ ප්‍රතිඵලය වූයේ කුමක්දැයි විමසා බැලීමද වටී.

බයිබලීය විමසුම

"හේබ්‍රෙව්වරුන්" ලෙස හැඳින්වුණු ජන කොටසක් මිසරයේ ජීවත් විය. මොවුන්ගේ වර්ධනය වීම තර්ජනයක් ලෙස මිසරයෝ දුටුහ. මිසර රාජ නීතිය මගින්ම විවිධ පීඩාවන් හා රාජ්‍ය මර්දන නීති රීති යොදා ගනිමින් මේ ජනයා මර්දනය කරන්නට කටයුතු කළහ. ඒ සඳහා අලුතින් උපදින පිරිමි දරුවන් මරා දැමීමේ ඝාතන උපක්‍රම පවා ක්‍රියාත්මක විය. (නික්මයාම 1/ 8- 22) එහෙත් අවසානයේ සිදු වූයේ කුමක්ද? මර්දනය විසින් මෙම ජනතාව එකමුතු කරන ලද අතර සංවිධානය වී ජාතික වශයෙන් ද ආගමික වශයෙන් ද ශක්තිමත් වී ලෝකයටම බලපෑම් කළ හැකි වූ ඊශ්‍රායෙල් හා ජුදා ජාතිය බිහි විය.

ජේසුතුමාගේ යුගය වන විට මිසරයේ වහල්කමේ සිටි හේබ්‍රෙව්වරුන්ගෙන් බිහි වූ ඊශ්‍රායෙල් වංශයේ නායකයෝ ජේසුතුමාගේ ආගමික ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපාරයේ වර්ධනය තර්ජනයක් ලෙස දුටුහ. ඔවුහු උන් වහන්සේ ඝාතනය කර එය මර්දනය කරන්නට කටයුතු කළහ. එහෙත් සිදු වූයේ එහි අනිත් පැත්තය.

අනතුරුව බයිබලයේ එළිදරව් පොතට සම්බන්ධ නීරෝ නම් රෝම අධිරාජ්‍යයාගේ සිට බොහෝ රෝම පාලකයන් අති දරුණු නීති රීති හා වද හිංසා පමුණුවමින් නිල හා නිල නොලත් ඝාතන ක්‍රියාදාමයන් අනුගමනය කරමින් නව ක්‍රිස්තියානිය මර්දනය කරන්නට කටයුතු කළහ. එහෙත් අවසානයේ සිදු වූයේ ලොව මැ වසාගෙන ක්‍රිස්තියානිය පැතිරීමය.


හිට්ලර්- ජාතියේ ආඩම්බරකාර පියා

හිට්ලර්

ලෝකය තුළ එදා මෙදා තුර මේ "ෆෝබියාව" (භීතිකාව) විවිධ ආකාරයෙන් අඩු වැඩි වශයෙන් මිනිසුන් තුළ ක්‍රියාත්මක වනු දැකිය හැකිය. අනෙක් මිනිස් කොට්ඨාසයන් තමනට තර්ජනයක් ලෙස දැකීම නිසාම ලෝකය පුරා සිදු වූ හිංසා පීඩාවන් ඝාතන හා අමානුෂික ක්‍රියාදාමයන් ලෝකයට උසුළන්නට බැරි තරම් දරුණුය.

මේ ෆෝබියාවේ සුපැහැදිළිම සංකේතය හිට්ලර්ය. ශුද්ධ ජර්මන් ජාතිය ලෝකයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම ජාතිය යැයි සිතූ ඔහු එම ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට ඇති තර්ජනය ජුදෙව්වන් බව සිතීය. එකළ හිට්ලර්ගේ "දේශප්‍රේමී චින්තනයෙන්" ඔද වැඩුණු ජර්මානුවෝ හිට්ලර්ට අත්පොළොසන් දුන්හ. ජර්මානු ජාතිය ලොව ශ්‍රේෂ්ඨතම ජාතිය යැයි සිතීම තුළ ඒ වෙනුවෙන් හිට්ලර් ජුදෙව්වන් ලක්ෂ ගණනින් මරා දමද්දීත් ඔවුහු එය අනුමත කළහ. මේ වන විට හිට්ලර්ගේ දේශප්‍රේමී චින්තනය විසින් කරන ලද කුරිරු කම් ගැන ලජ්ජා වන්නට ජර්මානුවන්ට සිදුව ඇත.

ඇමරිකාව, කළු ජාතිකයන්ගේ වර්ධනය තර්ජනයක් ලෙස දුටු යුගයක් තිබිණි. කළු ජාතිකයන් නීතියෙන් ද අවනීතියෙන් ද ඇමරිකානු සුදු ජාතිකයන් විසින් මර්දනය කරන්නට දැරූ ප්‍රයත්නයන් නිසා මාටින් ලූතර් කිං ඇතුළු බොහෝ දෙනාට ජීවිත පවා අහිමි වන්නට තරම් එකී වර්ගෝන්මාදය බිහිසුණු වී තිබිණි. මේ ඊනියා ෆෝබියාවෙන් මිදීම ඇමරිකාවේ සැනසිල්ලටත් ශීඝ්‍ර ධනේශ්වර දියුණුවටත් දායක වී ඇත. (ඇමරිකාවේ ආර්ථීක ප්‍රතිපත්ති නිවැරදි යැයි මින් අදහස් නොකරමි.)

රුවන්ඩාවේ බහුතරය වූ හුටූ ගෝත්‍රිකයන්, ටුට්සි ගෝත්‍රිකයන් තර්ජනයක් ලෙස ගෙන බුරුතු පිටින් මරා දැමූ ආකාරය ගැන අද ඔවුහු ලෝකය ඉදිරියේම ලජ්ජාවටත් කණගාටුවටත් පත් වී සිටිති.

ෆෝබියාව වූ කලී....

ෆෝබියාව වූ කලී මනෝ ව්‍යාධියකි. සර්පයා දෂ්ට කරන්නේ බයටය. අනෙකා තමාට අනතුරක් බව දැනෙන විට ඌ දෂ්ට කරයි. වාර්ගික හා ආගමික ෆෝබියාව ද එසේය.

ලංකාව ද බොහෝ කාලෙක සිටම විවිධ ෆෝබියාවලින් පෙළෙති. අතීත වැඩවසම් හා නොදියුණු සමාජය තුළ මෙය තේරුම් ගත හැකිය. එහෙත් මෙතරම් දියුණු දැනුමක් සහිත සමාජයකින් යුත් ලෝකයක මෙය හිනා නොයන භයානක විහිළුවකි. අභාග්‍යය මේ ව්‍යාධියෙන් පෙළෙන්නන් රාජ්‍ය පාලනයට ද සම්බන්ධ වී සිටීමය. ඔවුන් රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික බව අමතක කර ව්‍යාධියටම ඉන්ධන දමති. දැන් මේ ෆෝබියා වෛරසය මුළු රටටම ඔවුන් විසින් බෝ කර මුළු රටම ලෙඩ කර ඇත.


2014 ජූනි- අබ සරණ ලේ සැණකෙළිය. අළුත්ගම/ බේරුවල.
ඡායාරූපය- ෂෙහාන් ගුණසේකර


ලංකාවේ ධනේශ්වර ගැති පාලකයන්ට මේ ෆෝබියාව නැත. එහෙත් බටහිර හා පෙරදිග ධනේශ්වර ආර්ථීක සැලසුම්වලට ගැතිකම් කරන ලාංකීය පාලකයෝ මේ ව්‍යාධියෙන් පෙළෙන්නන් රාජ්‍ය පාලනයට සම්බන්ධ කර ගනිිති. එසේ කිරීම මගින් ධනේශ්වර පාලනයට හා සූරා කෑමට දේශීය සළු පිළි හන්දවති. එමගින් ධනේශ්වර ආර්ථීක සැලසුම් සඳහා ඊනියා දේශප්‍රේමය පාවිච්චි කරති. මෙය කපටිකමකි. ඉංග්‍රීසි ජාතික ලේඛක සැමුවෙල් ජොන්සන්, "දේශප්‍රේමය යනු කපටිකමේ අවසන් සරණාගතයාය!" යැයි කීවේ ඒ නිසා විය හැක.

වර්ධනය හා තර්ජනය

වර්ධනය තර්ජනයක් සේ දැකීම තුළ ප්‍රතිඵල 2 ක් බිහිවනු දැකිය හැක.
1. ප්‍රචණ්ඩත්වය උත්පාදනය වීම
2. වර්ධනය ශක්තිමත් වීම

ලංකාවේ දෙමළ ජනයා තර්ජනයක් ලෙස දැකීම හේතුකොට ගෙන සිංහල පාර්ශවයෙන් ඔවුන්ට එරෙහිව නීතියෙන් ද අවනීතියෙන් ද කළ මර්දන ක්‍රියා පිළිවෙත්වලට අමතරව හිංසාකාරී ප්‍රචණ්ඩත්වයන් ද දැකිය හැකි විය. විවිධ වට වලින් ක්‍රියාත්මක වූ එම හිංසාකාරී ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව දෙමළ ජනයා තුළින් ද ප්‍රචණ්ඩත්වය මතු විය. මෙය මහා මිනිස් ඝාතන සංස්කෘතියකට මඟ පෑදුවා පමණක් නොව ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව එතෙක් ගොඩ නැගී තිබූ ජනතා හෘදය සාක්ෂිය මොට කර දැමීමටද හේතුකාරක විය. එපමණක් නොව දෙමළ ජනතාවගේ පැත්තෙන් ගත් කළ ඔවුනට එරෙහිව දකුණෙන් මතුව ආ පීඩනය ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා අහෝසි කර ඔවුන් එක්සේසත් කරන්නට සමත් වී තිබිණි. දෙමළ සන්නද්ධ ව්‍යාපාරය පරාජය කළ ද දෙමළ මතය ලොව පුරාම පැතිරී ගොස් ඇති අතර ඔවුන් එක මතයකට ගොනු වෙමින් සිටින බව පෙනේ. එනම් ලොව පුරා ඔවුහු වඩාත් ශක්තිමත් වී සිටිති.


1983 ජූලි- "ජාති ආලය".
වනසන ලද දෙමළ ජනයාට අයත් නිවෙස්වල බඩු මුට්ටු පැහැරගෙන යන අන්දම.
ඡායාරූපය- චන්ද්‍රගුප්ත අමරසිංහ


මුස්ලිම් ජනයාගේ වර්ධනය පිළිබඳව මතුකරමින් සිටින ෆෝබියාවද අවසානයේදී උත්ප්‍රාසාත්මකව ඇති කරන ප්‍රතිඵලය වනුයේ ද වර්ගවාදීන් බලාපොරොත්තු නොවන දේමය. එනම් වර්ධනය ශක්තිමත් වීමය.

වර්ධනයට ඊර්ෂ්‍යා කිරීම නිසා...

අන් ජන කොටස් හෝ අන්‍යාගමිකයන්ගේ වර්ධනයට ඊර්ෂ්‍යා කර කර ඉන්නවාට වඩා කරන්නට බොහෝ දේවල් ඇත. විවිධ භාෂා කතා කළත් විවිධ ආගම් ඇදහූවත් විවිධ සංස්කෘතික ලක්ෂණ පෙන්නුම් කළත් ලාංකික පුරවැසියන් සියල්ලම එකම ජාතියක් ලෙස පිළිගැනීමේ මනසක් ලාංකිකයන් තුළ ඇති කළ යුතුය. අධිරාජ්‍යවාදීන් හැමදාම කළේ Divide and rule ය. එනම් ජනතාව බෙදා වෙන්කර පාලනය කිරීමය. ඍජු ආක්‍රමණයක් ලෙස නොවූවද ගෝලීය අධිරාජ්‍යවාදය අපේ රට ආක්‍රමණය කර ඇත. ඒ ආර්ථීක වශයෙන්ය.

අප රට පාලකයෝ ඔවුන්ට පඬුරු පාක්කුඩම් ලෙස පාරවල් තනා දෙති. රටේ හොඳම බිම් කඩවල් අක්කර දහස් ගණනින් ලබා දෙති. යටිතල පහසුකම් තනා දෙති. ව්‍යාපාරික ස්ථාන නගා දෙති. අපේම සහෝදරයාව අපේ සතුරා බවට පත්කර මුළු රටම විකුණන් කති. අපේම භූමියේ අපි එකිනෙකා ඇණ කොටා ගනිද්දී ගෝලීය අධිරාජ්‍යවාදය අපට නොදැනීම අපේ සාක්කු හිස් කර ඇත. එබැවින් අප එක්සත්ව ද එක්සිත්ව ද සටන් කළ යුතු පොදු සතුරා හඳුනා ගැනීම ඉතා අත්‍යාවශ්‍යය. මක්නිසාද යත් ඉස්සරහා දොරෙන් එකක් පෙන්වා පස්සා දොරෙන් සිදුවන දෑ බොහෝය. ඇමරිකාව, එංගලන්තය, චීනය හා ඉන්දියාව වැනි බලවත් රටවල්වල උදව්වෙන් උතුර "මුදා ගත්තේ" (?) කුමක් සඳහාදැයි තේරුම් ගන්නට නම් මේ වන විටත් උතුරු නැගෙනහිර හොඳම හා ආකර්ශණීය බිම්කඩවල්වලට වෙමින් පවතින දේ සොයා බැලීම ප්‍රමාණවත් වනු ඇත.

සමිඳුනි,
අපට සිදුව තිබෙන දේ
සිහි කළ මැනව
අපේ නින්දාව බලා සැලකුව මැනව
අපේ උරුමය අන්‍යයන්ටත්
අපේ ගෙවල් විදේශීන්ටත්
අයිති වී තිබේ.
අපි අනාථයෝය. පියා නැති දරුවෝය.
අපේ මව්වරු වැන්දඹුවන් මෙන්ය.
අප අපේම වතුර මිලදී ගත යුතුය.
අපේම දර අපට විකුණනු ලැබේ.


(විලාප ගී 5 1-4)

අජිත් හැඩ්ලි පෙරේරා



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



වසර කිහිපයක් ඇෆ්ගනිස්තානයේ ජීවත් වෙමින් ලද අත්දැකීම් සම්භාරය පසුබිමේ තබා ගෙන පුෂ්පා රම්ලනී විසින් රචිත සුදු හිම පලස කෙටිකතා සමුච්ඡය මෑතකදී කියවන්නට ලැබුණු සුවිශේෂී අනන්‍යතාවකින් යුතු කෙටිකතා එකතුවකි. ඇෆ්ගන් කාන්තාව ඉස්ලාම් මූලධර්මවාදීන්ගේ පාලනයට නතුව දැඩි පීඩනයකට හසු වී සිටිමින් නිවස තුළ සිරකාරියක මෙන්ම වහලියක බවට ද ලිංගික ගොදුරක් බවටද පත්ව ඇති ආකාරය රම්ලනී ගෙනහැර පාන්නේ තමන් ලද සජීවී අත්දැකීම් නැමැති මුතු අහුර අගනා මුතු පටක් සේ එකිනෙක පුරුද්දමිනි.

ඉස්ලාම් මූලධර්ම වාදයට නතුවන කාන්තාව නිවසින් බැහැර විය යුත්තේ හිස සිට දෙපතුළ දක්වා ආවරණව වූ ලෝගුවක් බඳු "බුර්කා" නමින් හැඳින්වෙන ඇඳුම හැඳගෙනය. පිරිමියා මින් අදහස් කරන්නේ කාන්තාව රාගය අවුස්සන්නියක් නොවිය යුතු බවය. එහෙත් ඇත්තටම රාගය ඇවිස්සෙන්නේ පිරිමියාටය. රාගය පාලනය කරගත නුහුණු පිරිමියා වෙනුවෙන් බැට කන්නේ ගැහැනියයි. ඉස්ලාම් මූලධර්මවාදය ඉහළින්ම රජයන ඇෆ්ගස්තානය වැනි රටකදී ලේඛිකාව ලැබූ අත්දැකීම් එරටට හුදකලා නොකොට එවන් සීමා මායිම් පනවන කවර දේශයකට වුවද අනන්‍ය කිරීමට ඇය සමත් වෙයි.

බුර්කාවෙන් සිරුර මුලුමනින්ම වසා නොසිටියද බොහෝ ආසියාතික කාන්තාවන් පෙළන මානසික පීඩනයේ වෙනසක් නොවන්නේ යැයි මේ කතා පෙළ කියවන පාඨකයාට හැඟී යන්නේ නම් එය පුදුමයට කරුණක් නොවේ. කෙටිකතා දොළසකින් සමන්විත "සුදුහිම පලස" කෘතියේ සියලුම කතා ඉතා උසස් ගණයේ ඒවා බව මින් අදහස් නොකෙරේ. එහෙත් සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ අද්‍යතන ලාංකික කෙටිකතා කලාවේ සුවිශේෂී මං සලකුණක් තැබීමට මෙම කෙටිකතා සංග්‍රහය සමත්වන බව මගේ විශ්වාසයයි.

මෙහි එන කෙටිකතා අතර වඩාත් මා සිත් ගත්තේ "උණුසුම් ශීතල" නමින් එන කෙටිකතාවයි. ජෝර්දාන් ජාතික කාන්තාවක වන අමල්ගේ දෘෂ්ටි කෝණයෙන් ලියවුණු මේ කෙටිකතාව ප්‍රේමයේ උණුසුමෙන් මොළොක් වන අපගේ සිත් සීතලෙන් ගල් කරවයි. ප්‍රේමය සීතල වුවද කොතරම් උණුසුම් දැයි කියා දෙන්නේ රම්ලනීය. මුස්ලිම් ආගමේ දැඩි නීති රීති වලට යටත් විය යුතු ඇෆ්ගනිස්තානයේ සේවයට එන අමල්, ජෝර්දානයේදී එතරම් කාන්තා පීඩනයකට හසු වූ අයකු නොවන්නේ එරට කාන්තාව එතරම්ම දුරට ආගමේ නීති රීති වලින් සිරකාරියක කොට නොමැති බැවිනි. එහෙත් ගුවන් තොටුපලෙන් පිටතට එන ඇය අත් බෑගයේ වූ සාලුව ඉවතට ගෙන හිස ආවරණය කොට ගන්නේ මේ සීමා මායිම්වල පවතින වෙනස පාඨකයාට ඉඟියෙන් කියාපාමිනි.

ඇය පිළිගන්නට ගුවන් තොටුපලට එන්නේ ජටාවකින් හිස ආවරණය කොට ගත් ඉන්දියානුවෙකි. නැතහොත් සික් ජාතික සහෝදර නිලධාරියෙකි. "ඔළුව වහගෙන ඉන්න එක හොඳයි. මේ සංස්කෘතිය බොහොම අමුතුයි" කියා සික් ජාතික රණ්වීර් සිං අමල්ට පවසන්නේ තමන්ගේද හිස ආවරණය කොට තිබියදීය. මෙය අතිශය උත්ප්‍රාසජනක අවස්ථාවකි. ඇය නුහුරු කමට හිසෙන් ලිස්සා වැටෙන සාලුව තදකොට සකසා ගන්නා බව කීමෙන් අප තේරුම් ගත යුත්තේ මේ ජෝර්දාන් ජාතික කාන්තාව සිය මවුබිමේදී වඩාත් නිදහස් දිවි පැවැත්මකට හුරු වී සිටි බවය.

කතාව ආරම්භයේදීම "දිවි ඇති තෙක් කනිකඩව ඉන්නට මා සිත හා ඇති කර ගත් අදිටන ඔහු කඩා බිඳ දැම්මේය. මෙතෙක් කල් කිසිවෙකු නොකළ හාස්කමක් ඔහු කෙසේ කළේ දැයි මට සිතා ගත නොහැකිය" යනුවෙන් වූ අමල්ගේ සිතුවිල්ලේ "ඔහු" යනු රණ්වීර් සිං බව ක්‍රමක්‍රමයෙන් පාඨකයා වටහා ගන්නේ අමල්ව සිය ජීවිතයට අවියෝජනීය ලෙස ළං කොට ගැනීමට මේ ඉන්දියානුවා සමත්වීම පිළිබඳ තමන්ගේ සිත් ප්‍රේමයේ ආහ්ලාදයෙන් පුරවා ගනිමිනි.

ප්‍රේමයට ජාති ජන්ම, වර්ණ භේද, ආගමික සීමා නොවන්නේය. ප්‍රේමය යනු හිමිකර ගැනීමම ද නොවන අතර අනෙකා වෙත දක්වන අපරිමිත ගෞරවණීය ආශක්තභාවය ද වන්නේය. හිමිකර ගැනීමේ චේතනාවකින් තොරව යමෙකුගේ හදවතක් ආක්‍රමණය කළ නොහැකිද?

පුෂ්පා රම්ලනී "උණුසුම් ශීතල" කතාවේදී ප්‍රේමයේ උත්තරීතර බව ගෙන හැර පාන්නේ අගනා පද ගැලපීමකිනි. "ඔහු පියවරින් පියවර මගේ හදවත ආක්‍රමණය කරන්නේ සූක්ෂම ආකාරයටය. පුරා වසරක්ම ඔහු මා වෙනුවෙන්ම බලා සිටියේ ඉතා ඉවසීමෙනි. මේ වසර තුළ මා ඔහුව පරික්ෂාවට ලක් කළා යැයි මට සිතේ. ඔහුගේ නිවුණු ගති ගුණ මා සිත ආදරෙන් ඔත්පළ කර ඇත. එහෙත් මෙරට තුළ පවතින සංස්කෘතික තහංචි හුදකලාව අපිට හමුවීමට තිබෙන අවකාශ අහුරා ඇත. මෙහි ප්‍රේමය තහනම් වචනයකි. ඔහුට මගේ නවාතැනට ඒමට හෝ මට ඔහුගේ නවාතැනට යාමට හෝ කිසිසේත්ම කළ නොහැකිය. හැඟීම් වලට යදම්, අඟුලු දා හිම තට්ටු යට වැළලිය යුතුව ඇත."

මේ ප්‍රේමවන්තියින් මුහුණ දෙන ඛේදවාචකය අපට ආගන්තුක වූවද ඉන් අපේ සිත් සසල වේ. විඳගන්නට ඉඩක් නැති ප්‍රේමය...! එහෙත් සංස්කෘතික වෙනසට අනුව ප්‍රේමය වර නැගෙන්නේ විවිධාකාර මානයන් ඔස්සේ බව ද ලේඛිකාව අපට සිහිපත් කර දෙන්නේ අපූර්ව වදන් පෙළෙකිනි. එනම් ඉතාලි ජාතික කාන්තාවක් හා අමල් අතර ඇතිවන දෙබසක් ලෙසිනි.

"ඔයා දන්නවද අමල් මම මගේ එක පෙම්වතෙක්ව අත්ඇරියේ ඇයි කියල. එයා මට සිගරැට් බොන්න දෙන්නෙ නැති නිසා. තව පෙම්වතෙක් අත් ඇරියේ එයා පාවිච්චි කරන සුවඳ විලවුන් වල සුවඳට මට ඔක්කාරය හැදෙන නිසා. ඔයා දන්නවද... මගේ තව බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් කෙනෙක් හිටියා එයාට හරියට කෙල්ලෙකුගේ මූණ ඉඹින්නවත් දන්නෙ නැහැ. ඉතිං එයත් එක්ක ආශ්‍රය කරලා ඇති පලේ මොකක්ද?"

"ප්‍රේම නොකර කාව හරි සිප ගන්න පුළුවන්ද?"

"මොකෝ බැරි? එයාගේ සිප ගැනීමේ තියෙන ආකර්ෂණයටම ප්‍රේමයක් ඇති වෙන්න පුළුවන්."


ප්‍රේමය පිළිබඳ මෙවන් අර්ථකථන දෙන පුෂ්පා රම්ලනී ආගමික සම්ප්‍රදායයන් මගින් සිරගත කළ ලිංගිකත්වය මෙන්ම ඒ මඟින් සඟවා තබන කුහකත්වය ද මනා ලෙස විදාරණය කරයි.

ආරබි රටවල පවා සමහර ගැහැනු බුර්කා තුළ සඟවා පිරිමි සිය අවශ්‍යතා ඉටු කරවා ගැනීමට මෙන්ම ගැහැනුන්ව අභිසාරිකා වෘත්තියේ යෙදවීමට ආගමික සම්ප්‍රදායයන් යොදා ගන්නා බව අපට නොබියව පෙන්වා දෙන ලේඛිකාව සමහර හෝටල් වල ලිංගික වෘත්තිකයන් ලෙස සේවයේ යොදවා ඇති ස්ත්‍රීන් ගැනුකරුවන් පැමිණෙන තෙක් බුර්කා තුළට වී සිටින බවත් හදිසියේ හෝ පොලීසියෙන් පැමිණෙන බව දැන ගත් විට පිරිමින් ද බුර්කා තුළ සැඟවී සිටින බවත් අනාවරණය කරන්නේ ලෝකය මොන තරම් සංකීර්ණදැයි විමසමිනි.

"දෙවන බිරිඳ" නමින් එන කෙටිකතාව කාන්තා පීඩනයේ ඈත ඉසව් කරා අප කැඳවාගෙන යන්නට සමත් වේ.

කලීදා යනු ගුල්නිසාගේ සැමියාගේ අනෙක් බිරියයි. කලීදාට විශේෂ සැලකිලි ලැබ පළමු තැනට පත් වන්නේ ඔහුට පුතුන් දෙදෙනෙකු ලබා දී ඇති හෙයිනි. ගුල්නිසාට දරුවන් නොමැති හෙයින් ඇය ගෙදර මෙහෙකාරිය වී කලීදා ස්වාමි දියණිය බවට පත්ව සිටින්නීය.
දොළොස් හැවිරිදි පාසල් යන වියේ හුන් ගුල්නිසා ඇයට වඩා වසර ගණනාවකින් වැඩිමහලු වූ රහමතුල්ලා හට විවාහ කොට දෙන්නේ දෑවැද්ද ලෙස ලක්ෂ දෙකක් ඇයගේ දෙමාපියන්ට ලැබුණු හෙයිනි. අපේ රටවල මෙන් දෑවැද්ද දෙන්නේ කාන්තාවගේ පාර්ශවය නොවේ.



ඔහු ඇය විවාහ කොට ගන්නේ බිරිඳක් අවශ්‍ය නිසා නොව තමන්ගේ පික්පොකට් ගැසීමේ ව්‍යාපාරයට යෙදවීම සඳහාය. ඉනුත් නොනැවතී ඇයව ගණිකා වෘත්තියේ යෙදවීම සඳහාය. ඇගේ ඛේදවාචකය පොලිසිය හෝ නීතිය පිළිගන්නේ නැත. පික් පොකට් ගසා හසුවන ඇය රැඳවුම් භාරයට ගත්තද අවුරුදු දෙක තුනකට පසු ඇයව නිදහස් කොටගෙන තමන්ගේ නිවසට ගෙන යන්නට පිරිමියාට වරම් ලැබේ. වරදට පෙළඹ වූ පිරිමියා නිදහස්ය. දඩුවම් ලබන්නේ ගැහැනියයි. පුරුෂ මූලික සමාජයක කාන්තාවකගේ ඛේදවාචකය එසේය. විශේෂයෙන් ආගම් මූලධර්මවාදය නැමැති යක්ෂයා පිරිමියා ස්වර්ගයටත් ගැහැනිය නිරයටත් හෙළන්නට සියලු කාරණා සකස්කොට ඇති සේය.

මූලධර්මවාදී තලෙයිබාන් පාලනය යටතේ ගැහැනුන්ට පාසල් අධ්‍යාපනය ලබන්නට වරම් නැත. ඒ අනුව ඔවුන් අකුරු ලියන්නට කියවන්නට දන්නේ නැත. හිස සිට දෙපතුළ දක්වා සිරුර ආවරණය කොට ගත යුතුය. රැකියාවල් තහනම්ය. ටීවී තහනම්ය. එපමණක් නොවයි තම සිතැඟි පරිදි තමන් රිසි අයෙකුට ආදරය කරන්නට තහනම්ය.

ආදරය කිරීමේ වරදට තරුණිය ගල්ගසා මරා දැමීමේ ක්‍රමවේදය ප්‍රශ්න කරන "කුල ගර්වය" නැමැති කෙටිකතාව පාඨකයාගේ සිත් සතන් කීතු කීතු වලට ඉරා දැමීමට සමත් වනු නිසැකය. අහෝ... ඛේදවාචකයක තරම...!

කරීම් මුල්ලාගේ හතරවෙනි භාර්යාව වෙන්නට තෝරාගත් අමීනා වාසනාවන්ත කෙල්ලක් ලෙස පියා පවසන්නේ ගැහැනු පිළිබඳ ඔවුන් දක්වන තිරිසන් ආකල්පය ගෙන හැර පාමිනි.

"උඹලව අපි හදන්නේ විකුණන්න කියල උඹලා දන්නෙ නැද්ද? අපි හදන බැටළුවන්ගෙයි උඹලගෙයි වෙනසක් නැහැ. පුංචි වෙනසකට තියෙන්නේ වික්කට පස්සේ බැටළුවන්ව මරණවා. උඹලා අලුත් ජීවිතයක් ලබනව." මේ පසුගාමි, අන්ත තිරිසන් අදහස ඉදිරියේ එනම් ගඳ ගහන මුල්ලාකෙනෙකුගේ හතරවැනි බිරිඳවීමේ අවාසනාවන්තකමට එරෙහිව තමන් ප්‍රේම කරන තරුණයා තනි පංගලමේ මුණ ගැසීමට යන අමීනා එකී වරදට දඩුවම් ලෙස පණ පිටින් හිස තෙක් වළ දමා පස් යටකොට ගල්ගසා මරා දැමීමට ගමේ "ෂූරා" සභාව ගන්නා තීරණය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය කියාපාන මෙම කෙටිකතාව ඊනියා පාරිශුද්ධ අන්තවාදීන්ගේ ම්ලේච්ඡ මිනිස් ඝාතන ගැන එල්ල කරන්නේ දැඩි විවේචනයකි.

ෂාරියා නීතිය යටතේ පවුලේ කුල ගෞරවය කෙළසීමේ වරදට ඇත්තේ එකම තීන්දුවකි; දඬුවමකි. "කෙල්ලන්ට නම් මරණීය දඬුවමය" යනුවෙන් ලේඛිකාව සිය මතය ගෙන හැර පාමින් විසිඑක්වන ශතවර්ෂයේදී මෙබඳු ම්ලේච්ඡ මිනිස් ඝාතන සිදුවීම දැඩි ස්වරයකින් ප්‍රශ්න කරන්නේ මෙලෙසිනි.

"'නුඹලාගෙන් කිසිම පාපයක් නොකළ කෙනෙක් නුඹලා අතර වේ නම් පළමුවන ගල ගසා පල්ලා' යැයි කියන්නට ජේසුස් වහන්සේ පහළ වූයේ නැත. ඇය අමීනා මිස මරිය මග්දලේනා නොවූවාය. හරි වැරදි කියා දෙන්නට ඇත්ත නැත්ත පහදා දෙන්නට මොහොමද් නබිතුමාද නැත. පටාචාරාට, කිසාගෝතමීට හෝ රජ්ජුමාලාට හෝ පිහිට වන්නට පැමිණි ලෙසින් ගෞතම බුදුන් වහන්සේටද මේ අබුද්දස්ස කාලයේ පහළ විය නොහැකිය. කට පාඩමින් අකුරු ගලපා කුරානය කියවන්නට නොදත් නූගත් මුල්ලාගේ අණට සියලු දෙනා ඇහුම්කන් දිය යුතුය."

"උන්ගේ වැඩේ තිරිසන්නු වගේ ළමයි බෝ කරන එක. ගැහැනුයි, ළමයිනුයි අපා දුක් විඳිනවා." යනුවෙන් "බුර්කාවෙන් එපිටට" කතාවේ ඉක්බාල්ගේ මුවගින් කියා පාන රම්ලනී ඇෆ්ගන් කාන්තාවන් නොදැනුවත්කමින් තෙල් වැඩියෙන් දමා ආහාර පිසීමේ ආදීනව ගැනද කියා පෑමටද අමතක නොකරයි.

"ලංකාවේ ගෑනුන්ගේ ආයු කාලය හැත්තෑවක් හැත්ත පහක් විතරලු. සමහරු ඊටත් වඩා ජීවත් වෙනවලු. අපි කන හරක් මස්, බැටළු මස් වගේම එළු මස්වල හරියට මේදය තියෙනවලු. මස්වල තෙල්කෑලි අයින් කරල කන්නලු."

"අපි දන්නේ නෑනෙ, ඒ හරියක්. මම නං කඩෙන් ඉල්ලන්නෙම හොඳ තෙල් කෑල්ලක් එක්ක තියෙන මස් ටිකක්..." යනුවෙන් දෙබසක් ගොඩ නංවන ලේඛිකාව ඉතා අවබෝධයෙන් සාමාකාමී දිවි පෙවතක් ගෙවන දිල්බර් හා ඉක්බාල්ගේ පවුල පාඨකයාගේ ඉදිරියේ විදාරණය කරන්නේ ඛේදවාචකයකට හසු වූ කරුමක්කාර ජීවිත ගෙවන වැඩිමනත් කාන්තාව අතර ඉතා ලිබරල් අදහස් දරන පිරිමියාගේ රැකවරණය ද ලබන කාන්තාවන් ඉඳහිට හෝ හමුවන බව පසක් කොට දෙමිනි. ඇය ඒ බව කියන්නේ නිර්මාණාත්මක වදන් පෙළකට මුසු කරමිනි.

"දිල්බර් තුළ ඉක්බාල් කෙරෙහි ක්ෂණිකව සෙනෙහෙ කන්දරාවක් එකපාරටම මතුවෙලා මෝදු වෙන්න ගත්තා. මෙච්චර කල් ළමයින්ගෙ තාත්තා හැටිය, තමන්ගෙ සහකාරයා හැටියට තිබුණු සෙනෙහසට වඩා වැඩි යමක් හිත පිරිමදිනවා. හිම කාලයේ හිම කඳු පිසගෙන සීතල සුළං රැල්ලක් ගිම්හානය හමා ආවා වගේ."

"සුදු හිම පලස" කෙටිකතා සමුච්ඡය, සීත සුළං රැල්ලක් ගිම්හානයට හමා ආවාක් මෙන් අපට දැනෙන්නේ එබැවිනි. යුද්ධයේ දරුණු පලවිපාක වලට මුහුණ දුන් ඇෆ්ගනිස්තානය වැනි රටක ජන ජීවිතය තලා පෙළා දමන ආකාරයද පුෂ්පා රම්ලනී තම කෙටිකතා වලට නිමිත්ත කොට ගන්නේ හුදු ප්‍රචාරකවාදි එළැඹුමකින් එහා ගිය නිර්මාණාත්මක බවකිනි. ඇය බොහෝ විට කතාව පෝෂණය කරන්නේ දෙබස් මගිනි.

"ඔය අසමජ්ජාති හැත්තට කටේ කිරි සුවඳ ගිය නැති පුංචි කෙල්ලක් හරි කමක් නැහැ. උන්ගේ තිරිසන්කම පිරිමහ ගන්න. තු∙ විතරක් හිවල්ලු....."

"දෙවියන්ද අසරණය" කෙටිකතාවේ නස්රීන් ලවා ඇය නිරුවත් කරන්නේ සාපලත් යුද්ධයේත්, යුධවදින්නන්ගේත් හෙළුවයි.

"රුසියානුවන්ගෙන් පස්සේ මුජහිදීන් කාරයෝ. රුසියානුවෝ පිට දේශක්කාරයෝ. මුජහිදීන් කාරයෝ අපේම රටේ අපේම සහෝදරයෝ. ඉවක් බවක් නැතිව සහෝදරයන්ට එරෙහිව සහෝදරයන් මරා ගන්නවා. පුදුම අවමානයක්. පුදුම බල ලෝභයක්... ඊට පස්සේ තලෙයිබාන් කාරයෝ. එපාම කරපු හැත්ත."

මේ කතාව කියවා ගෙන යද්දී මගේ මනසේ නිතැතින්ම ඇඳුනේ අපේ රටේ උතුරු කරයේ පැවති ම්ලේච්ඡ යුද්ධයයි. පිටදේශක්කාර ඉන්දීය සාමසාධක හමුදාවෙන් ද, තමන්ගේ රටේම සහෝදරයන් වන සිංහල ජාතික හමුදාවෙන් ද බැට කෑ දෙමළා නිතැතින්ම සිහියට එනු වැළැක්විය නොහැකි විය.

කෙටිකතා දොළසකින් සමන්විත පුෂ්පා රම්ලනීගේ "සුදු හිම පලස" කෙටිකතා සමුච්ඡයේ එන සෑම කතාවක්ම වෙන් වෙන්ව ගෙන අදහස් දක්වන්නට ඉඩකඩක් නැතිමුත් සමස්තයක් ලෙස ගත්විට අපට බෙහෙවින් දුරස්ථ අත්දැකීම් සමුදායක් අපේ ජීවිත වලට සමීප කරමින් නිර්මාණාත්මක ලේඛනයකට ගොනු කිරීම ගැන අප ඇයට ස්තූති වන්ත විය යුතුය.

මෙහි එන සමහර කතා කිසියම් වාර්තාකාරී ස්වරූපයකට ළං වී ඇත්තේ ලේඛිකාව මේ අත්දැකීම් සමගින් ජීවත් වෙමින් එහි අපූර්වත්වය මෙන්ම ඛේදනීය බවද විඳ දරා ගත් හෙයිනැයි සිතමි. "සුදු හිම පලස", "අවමානය", "කැලෑපත්තර", "කෙටිකතාවක් නොවන කතාවක්" යන කෙටිකතාවල මේ ස්වරූපය දක්කනට හැකි නමුදු ඒවාද ආයාසයකින් තොරව කියවාගෙන යා හැකි පරිදි රචනා කරන්නට රම්ලනී සමත් වී ඇත්තේ එකිනෙකට වෙනස් අත්දෑකීම් සමුදායකින් මේ කතා පෝෂණය වී ඇති හෙයින් විය යුතුය.

ඉස්ලාම් මූලධර්මවාදීන්ගේ ග්‍රහණයට හසුව පීඩා විඳින ඇෆ්ගන් කාන්තාවගේ මෘතකලේබර වන් ජීවිත සුවිශාල කැන්වසයක වර්ණ ගන්වන පුෂ්පා රම්ලනී සමස්තය ඉතා නිර්මාණාත්මකව එක් ඡේදයකට ගොනු කරන අන්දම බලන්න. මේ උපුටා ගැන්ම "මැටි බෝනික්කෝ" කෙටිකතාවෙනි.

"මගේ නම හකීමා වුණත්, සොරායා වුණත් තේරුමක් නැහැ. නමට හරි නමේ තේරුමට හරි කවුරුවත් සලකන්නේ නැහැ. කාගේවත් නමින්වත්, වාසගමෙන්වත්, පෙළපතින්වත් වැඩක් නැහැ. මම ගැහැනියක්. අනික මම පෂ්ටුන්ද , තජික්ද , උස්බෙකීද, හසාරාද කියල වැඩකුත් නැහැ. අපි සේරම පාරේ දැක්කොත් බුර්කාවලින් වහපු මැටිරූප වගේ තමයි පෙනෙන්නෙ. උන්ට ඕනි ඕනි විදියට අඹා ගන්න පුළුවන්, අවශ්‍ය විදියට කඩලා බිඳලා විනාශ කරන්න පුළුවන් මැටි රූප. තවත් දෙයක්, උන් ගහන ගහන බෙර පදයට නැටිය යුතු, නැත්නම් උන්ගේ අතේ තියෙන නූල් වලට එහාට මෙහොට නටන්න පුළුවන් මැටි රූකඩ බෝනික්කියෝ. සමාජය අපිව මැටි ගුලි බවට පත්කරලා. ඒත් අපේ ඔළු ගෙඩි වල මැටි නැහැ. අන්න ඒ කාරණය හොඳාකරවම දන්න නිසා තමයි, ලෝකේ කොහේවත් නැති නීති දමල අපිට නොමිනිසුන්ට වගේ සලකන්නේ."

පුෂ්පා රම්ලනීගේ "සුදු හිම පලස" කෙටිකතා සංග්‍රහය නැවත නැවත කියවා නව අර්ථ කථන ලබා දිය හැකි කාලාන්තරයක් යන තුරුම අපගේ හදවත් පාරන අත්දැකීම් සමූදායක් ගොනු කළ උසස් මට්ටමේ කෙටිකතා එකතුවක් ලෙස ලියා තැබීම මේ කෘතියට හා ලේඛිකාවට කරන සාධාරණයකි.

Image- Lana Slezic

හෙන්රි වර්ණකුලසූරිය



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



උපේක්ෂා සහගත වීම යම් ගැටලුවක් දෙස නිවැරදිව බැලීමට සුදුසුම චින්තන ක්‍රියාවලියක්. අන්තගාමී නොවී යමක් පිළිබඳ නිරීක්ෂණය කිරීමට ඉන් මග පාදා ගන්න පුලුවන්. එහෙත් හඳුනාගත් ගැටලු දෙස උපේක්ෂා සහගත වීම එය තවත් තීව්‍ර කරන්නක් මිස යහපත් දෙයක් නොවෙයි. නූතන ලංකාවේ පිරිහෙන සාරධර්ම හා දේශපාලනය ගැන කතාබහේ දී නිර්ලජ්ජිත, කුහක උපේක්ෂා සහගත ජනතාව මේ සෑම සමාජ අසාධාරණයකට ම වගකිව යුත්තේ එනිසයි.

උපේක්ෂාව බුදු දහමේ ඉතා ඉහළින් අගයන්නක්. එහෙත් සමාජ අසාධාරණකම්, දූෂණය ආදී කප්පරක් නොහොබිනාකම් කරන නූතන ලංකා සමාජයෙහි ඒ සියල්ල දැක දැකත් උපේක්ෂාව භජනය කිරීම, මොනතරම් කරුමයක් ද? අඩුම තරමේ සාහිත්‍ය නිර්මාණකරණයෙහි යෙදෙන්නෝ හරි මේ ගැන නොතකා සිටීම ජාතියේ අභාග්‍ය විනා වෙන කුමක්ද? වන්දිභට්ටකම් කොට, රජතුමා ඉදිරියේ හෝ මැති අමැතිවරු ඉදිරියේ හෝ පොත් එළි දක්වනවට වඩා කොපමණ වැදගත් දේ ලේඛකයෙකුට කල හැකිද? බහුතරයකගේ මේ නිද්‍රාශීලී උපේක්ෂාව කීද්දීමට ලේඛකයන්ට කුමක් කළ හැකිද? හුදු කිති කැවීමක් හෝ පා පහරක් හෝ දී ජනතාව අවදියෙන් තැබීම අප කාගේත් හෙට දින යහපත සඳහා අවැසිමය.

1975 දී පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ දේශනයක් කරන මහාචාර්ය පී. බී. මීගස්කුඹුර කරන ප්‍රකාශය අදට දක්වන අදාලත්වය පුදුම එලවන සුලු එකක්. ලේඛක උපේක්ෂාව නිර්ලජ්ජිත එකක් වන අයුරු ඔහු දක්වන්නේ මෙහෙමයි.

"අද ලංකා සමාජය පරිහානිය කරා යන වේගය බලන විට ආර්ථීක හා දේශපාලන විසඳුම් මෙන්ම සාහිත්‍යය වැනි කලාවලින් ද කිසියම් කාර්යයක් ඉටුවිය යුතුය. මිනිසා ගැනත්, ජීවිතය ගැනත්, විශ්වය ගැනත් අද අප ලබා තිබෙන දැනුම් සම්භාරය කෙතරම් වුවත් අප ජීවත් වන්නේ ඇබ්බැහිකමින් ලැබූ ගතිගුණ ඥාන සම්භාරයට අනුව සකස් කර ගනිමින් නොවේ. මිනිසුන් දෙස මිනිසුන් ලෙස බලන්නෝ විරලය. ජාතිභේද, ආගම්භේද, කුලභේද, දේශපාලනභේද, ප්‍රදේශභේද, පන්තිභේද, ඇතිනැතිභේද ආදිය නිසා විභින්නව ගිය සමාජයක බිහිවන පුද්ගලයෙකුගේ නියම හරය හෙවීමට ඔවුන්ගේ පියවි තත්වය වසා සිටින කඩතුරා සියල්ල ඉවත් කිරීම අත්‍යවශ්‍යය. මුළු මහත් සමාජයම ආත්ම වංචනිකයන්ගේ තත්වයට ඇදහෙළන තත්වයට පුද්ගලයන් පිළිබඳ විවරණය කොට, ඔවුන් නග්න කොට සමාජයේ අවබෝධය සඳහා ඉදිරිපත් කිරීම වර්තමාන ලේඛකයන් සතු වැදගත් වගකීමකි. ඒ ගැන උපේක්ෂා සහගත වීම අපේ ජාතික අභිවෘද්ධියට හානියකි." (මීගස්කුඹුර,1975:54)

මේ කරුණු එක එකක් වෙන වෙනම කතා කළ යුතු ඒවා. සාමාන්‍යයෙන් මානවයා ඇබ්බැහි වී ඇති ප්‍රකෘති, ප්‍රාථමික තත්වයන් ශිෂ්ට වීම තුළින් මග හරවා ගෙන ඇතත් එන්න එන්නම ඒවා ගිලිහී යාම ඛේදවාචකයක්. යුද්ධය, කෲරත්වය, හිංසනය, අනෙකා හා අනෙකාගේ සංස්කෘතිය නොඉවසීම ආදී දහසකුත් දුර්ගුණ අපේ කරගනිමින් සිටින කාලයක් තුළයි අපි ඉන්නෙ. ඒ අතර මිත්‍යාදෘෂ්ටික දහසකුත් දේ හා යන්ත්‍ර මන්ත්‍ර ගුරුකම් ප්‍රබලව ඉස්මතුව කෝටියක් දෙවියන්ට අපේ දෛව බාර දී ඉතුරුවා කරුමයට බාර දී සිටීම එක අතකට පුදුම වීමට කරුණක් නොවෙයි.

මෙවන් පසුබිමක ලේඛකයෙකුට කළ හැකි දෙයක් නම් ස්වනිර්මාණ මගින් විවිධ ආන්තික දෘෂ්ටිවාද නමැති කඩතුරා ඉවත් කිරීමට යත්න දැරීමයි. නියම මානව දයාවෙන් යුත් ලේඛකයන් කල යුත්තේ නොබියව ඊට ඉදිරිපත් වීමයි. ඒ වෙනුවට සිදුවන්නේ රාජ මැති අමැති ප්‍රශස්ති ගැයීම පමණක් වීම ලාංකිකයන්ගේ පූරුවේ කරුමයක් පලදීමකැයි සිතා නිහඬ වීමට තරම් පහත් මානසිකත්වයක් නැති කිහිප දෙනෙක් හෝ සිටීම එක අතකට සතුටක්. ඒත් ඒ සතුටවත් අපේ ඊළඟ පරම්පරාවට ලැබේ යැයි සිතන්නට බැහැ. කණගාටුව ඒකයි.

සාහිත්‍යකාරයාගේ වගකීම නම් මේ දුර්ගුණ, අවනීතිය පසුපස ඇති දේ නග්න කිරීම. එසේ නග්න කිරීමට නම් මුදල් හෝ කීර්ති ප්‍රසංසා පිළිබඳ ඇති දැඩි කැමැත්ත ඉවත් කළ යුතු වෙනවා. එතකොට ඔහු තාපසයෙකු, ආජීවකයෙකු වගෙයි. ඔහුට ඇත්තෙ තරහක් නොව දුක් විඳින්නන් කෙරෙහි වූ අනූපම ප්‍රේමයක්. ඒ ප්‍රේමයේ සුවඳ සිය ප්‍රබන්ධ හා කතිකාවත් මගින් සමාජගත කිරීම ලේඛකයෙකුගේ වගකීමක්.

ඒ සියල්ල පසෙකලා උපේක්ෂාව භජනය කිරීම ඒ අය ගැනත් සන්තාතපයක් හා කණගාටුවක් පමණක් ඉතිරි කර ගෙන ආයෙත් ඔවුන්ව කීද්දීමට, කිතිකවා ප්‍රබෝධමත් කිරීමට අපට සිදු වෙයි. නැති නම් පයින් ඇන හෝ අවදි කරවා ගන්න අවශ්‍ය වෙනවා.

කොටහේනේ ප්‍රඥාකීර්ති හිමියන් 1940 දී ලියූ 'සාහිත්‍ය හා සමාජය' කෘතියේ හතරවන පරිච්ඡේදය නූතන ලංකාවේ සාහිත්‍යකරුවන්ට ඇන්න පා පහරක්. ඒත් ඒ ගැන නොකියවා ඇති අය බහුලව ඇතැයි සිතන හෙයින් එයින් කොටසක් මෙහි අන්තර්ගත කරනවා.

"මානවතාව අද සාහිත්‍යයෙහි විෂයය වේ. මුළු මනුෂ්‍ය ජීවනයම නිඛිල ජන සමාජයම මෙකල සාහිත්‍යයට ගෝචරය. පෙර මෙන් අද සාහිත්යිකයා රජසභාවට හෝ පණ්ඩිතසභාවට සීමා වී නැත. හේ අද සාමාජිකයෙකි. පොදු මිනිසෙකි. පෙර විසූ ඇතැම් කවීන් මෙන් ව්‍යක්තිවාදය- ස්වකීය පෞද්ගලික හැඟීම්- නිසා මනෝරාජ්‍යයෙහි සැරිසැරීම ඔහුගේ කාර්යය නොවේ. ජීවිත සංග්‍රාමයෙහි ඔහු විසිනුදු කළ හැකි විශාල සේවයක් තිබේ. එය වෙන කිසිවකු විසිනුත් පිරිමැසිය නොහැකිය. මෙසේ ගම්වර ලැබීමට විරුදු කී කාලය ගෙවී තිබියදීත් මෙකල ඇතැම් සිංහල කව් තනනුවෝ මැති ඇමති උපදේශක පදවි ලැබීමට වෙහෙසෙන පුද්ගලයන්ට වන්දිභට්ටයන් වීම ගරු කොට තකත්. ප්‍රභූන් ඉදිරියෙහි යාචකයන් වන තරමට හීනදීන වූ අත්ම ගෞරවය බලවතුන්ගේ පාවඩ බවට පමුණුවන්නා වූ ලේඛකයෙක් ස්තුති පත්‍ර වැනි නිෂ්ප්‍රයෝජන දේ ලිවීමට මුත් ජනසමාජය පුබුදුවාලන පොත් පත් තැනීමට කෙසේ සමර්ථවේද? තමා ගැනම සිතන්නාවූ කවියා ලේඛකයා කලාකාරයා නිසා සමජායට එදා මෙන්ම අදත් සිදු වූ ද සිදුවන්නාවූ ද අනර්ථය විශාලය..."
(ප්‍රඥාකීර්ති,1940:24-25)

තවදුරටත් අදහස් දක්වන උන්වහන්සේ නූතන ලාංකික ලේඛයා කෙසේ හැසිරියි යුතු දැයි විස්තර කරයි.

"අද ලෝක තත්වය අනුව ලංකාව මුළු ආසියාවේ සහයෝගය පැතිය යුතුය. යුරෝපයෙහි සම්බන්ධය ද අපේක්ෂා කළ යුතුය. මුළු ලොවම මේ යාන්ත්‍රික යුගයෙහි පටුවේ. කෙතරම් වාදභේද කලකෝලාහල ඇතත් විද්‍යාවන් පහළ වීම නිසා ලොව එකිනෙකට සම්බන්ධ වේ. එබැවින් විශේෂයෙන් මුළු ආසියාවේම වන පරිවර්තන ලංකාව කෙරෙහි බලපවත්නා බව ලේඛකයාට අවබෝධ විය යුතුය. ඉන්දියාව හා ලංකාව අතර සාකච්ඡා අද කෙබඳු තත්වයක පැවතුණත් එය යුහුසුළුව එක්සත්ව විමසා ගතයුතු අවස්ථාව නුදුරුය. මේ සඳහා කවීන් ලේඛකයන් විසින් විශාල සේවයක් කළ හැකිය. එසේ තිබියදීත් වර්ගභේද, ජාතිභේද, පළාත් භේද, තර කිරීමට මේ කුඩා රට තුළම අසමගිකම් වැඩි කිරීමට අනුබල දෙන කවීන්, උගතුන්, ලේඛකයන් කරන්නේ මහත් අනර්ථයකි. සාහිත්‍ය වැනි සාර්වජනීන විෂයයක් මෙබඳු සුළු භේදවලට ලක් කර ගැනීම බොහෝ ක්ෂුද්‍ර පණ්ඩිතයන්ගේ සිරිත වුවත් ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන් අනාගතය ගැන සලකා බලා දූරදර්ශීව ක්‍රියා කිරීම අත්‍යාවශ්‍යය." (ප්‍රඥාකීර්ති,1940:32)

උන්වහන්සේ දක්වන ආකාරයට ම අනාගතය දෙස බලා වර්තමානයේ හැසිරීම් වෙනස් කර ගන්න එක අපේ වගකීම. අතීතකාමීත්වයෙන් මිදී පැරැන්නන් කල කී දේ මත නොනැග, ඒ මත ලැග වමාරමින් තව දුරටත් සිටිය නොහැකි බව වටහා ගත යු වෙයි. අජිත් තිලකසේන දක්වන පහත අදහස ලංකාවේ ජනතාවත්, ඒ අතර ඔවුන්ගේ මනස පුබුදුවන ලේඛකයනුත් කෙසේ සිය වගකීම ඉටු කල යුතුදැයි පෙන්වා දෙනවා.

"අපි අවතීර්න වෙලා ඉන්නේ 21 සියවසට උනත් අවිද්‍යාත්මක මත පතල කිරීමත් විද්‍යාව ගැරහීමත් අද මෙහි අඛන්ඩව සිද්ධ කෙරෙනවා. 2004 සුනාමි ඛේදවාචකයෙන් පස්සේ අපේ ඇත්තෝ එයට අවිද්‍යාත්මක අර්ථකථන සපයමින්, නුසුදුස්සන් සමග මාධ්‍ය සාකච්ඡා පවත්වමින් සිටිද්දි රජයද ක්ශනිකව යොමු උනේ අභිචාර වත් පිලිවෙත්. සර්වාගමික කටයුතු ආදියට මිස විපත අවම කරන්න ගත යුතු නූතන තාක්ශනික පියවරවල් වෙත නෙමේ. ජනතාව ද හැම විටම මුලාවෙ වැටෙන්න සූදානමින් සිටින අතර පවතින රජයට ආවඩන්නන්ට, මිථ්‍යා විශ්වාස වපුරන්නන්ට. චිරන්තන දෘෂ්ටියේ ගල් වී සිටින්නන්ට සහ බොරුකාරයින්ට කවදාවත් නොතිබුන තැනක් අද මේ සමාජය තුල තියෙනවා."
(තිලකසේන, අජිත් 1987: සංස්කෘතික කාන්තාරයක් කරා. :72)

මෙම ලිපිය අවසන් කිරීමට මා තෝරා ගන්නේ මර්තා නස්බෝම් සිය කෘතියක් වූ "කලාව කුමටද?" අවසාන කරන පහත ඡේදයයි. එය අපට කලාකරුවාගේ උපේක්ෂාව තවදුරටත් ලංකා සමාජයෙහි ප්‍රගමනය වලක්වාලන්නේ කෙසේදැයි සිතීමට මග පාදයි.

"මා විශ්වාස කරන හැටියට ශිෂ්ටචාර අතර නියම ගැටුම යනු මසුරුකම හා ස්වයංරූප රාගය යන දෙක ගෞරවය හා ආදරය සමග ගැටෙමින් ඒකපුද්ගල ආත්මය තුළම සිදුවන ගැටුමක් නම් සියලු නූතන සමාජ වේගයෙන් එම සටනින් පරාජය වෙමින් සිටියි. ඊට හේතුව හිංසනය අවමානුෂිකකරණය වෙත මගපාදන බලවේග මිස සමානත්වයේ සහ ගෞරවයේ සංස්කෘතියක් පෝෂණය කිරීමට එම සමාජ අසමත්වීමයි. අප මානවශාස්ත්‍ර විෂයයන් හා කලාවන්හි තීරණාත්මක වැදගත්කම අවධාරණය නොකරන්නේ නම් ඒවා වියැකී යනු ඇත. ඒවා ලාභ නූපදන බැවිනි. ඒවා කරන්නේ ලාභ ඉපයීමට වඩා වටිනා දෙයක් වන අපගේ ලෝකය ජීවත්වීමට තරම් වන ලෝකයක් කිරීම, අනෙක් මනුෂ්‍යයන් තමන්ගේම වූ සිතිවිලි හා හැඟීම් ඇත්තාවූද, ගෞරවය හා සහවේදනය ලැබිය යුතු වූද සම්පූර්ණ මනුෂ්‍යයන් සේ දකින්නට හැකි මනුෂ්‍යයන් නිර්මාණය කිරීම සහ සහනුකම්පික හා තර්ක ශක්තියෙන් යුතු විවාදය ඇති කිරීම වෙනුවෙන් භීතිය හා සැකය පළවා හරින ජාතීන් හා රටවල් නිර්මාණය කිරීම යන කාර්යන්ය."
(නස්බෝම්, 2013)

දැන් අපට තේරුම් ගන්න වෙනවා 'කලාව කුමටදැයි' යන ප්‍රශ්නය වෙනුවට එයින් කළ හැකි දේ කුමක්දැයි වටහා ගැනීම වැදගත් බව. එසේ නොකොට කල් මැරීම, සම්මාන පසුපස දුවගොස් නොලැබුන තැන අනික් හැමෝටම බැණ වැදීම වෙනුවට දහසකුත් දේ මේ දුක් විඳින්නවුන් වෙනුවෙන් කිරීමට අපට පුලුවන්. හෙට දින අපේ දරුවන්ගේ ලෝකය රැක දීමට නම් මේ යුතුකමෙන් මග හැරීම නොකළ යුත්තක්. මානව දයාවෙන් යුතු පරපුරක් සෑදීම වෙනුවෙන් හැකි හැම තත්පරයක්ම කැප කිරීම අපගේ පරම අධිෂ්ඨානය කර ගනිමු.

ඇසුරු කළ තැන්-

තිලකසේන, අජිත් (1987) සංස්කෘතික කාන්තාරයක් කරා. (2007- දෙ. මු.) කොළඹ: එස්. ගොඩගේ සහ සහෝදරයෝ.
නස්බෝම්, මාර්තා(2013) කලාව කුමටද?. පරි. ලියනගේ අමරකීර්ති. කොළඹ: ෆාස්ට් පබ්ලිකේෂන්.
ප්‍රඥාකීර්ති, කොටහේනේ(1940) සාහිත්‍ය හා සමාජය. (2000සි. මු.) කැළණිය: විද්‍යාලංකාර මුද්‍රණාලය.
මීගස්කුඹුර, පී. බී. (1975)"පැරණි සාහිත්‍යයෙන් නූතන ලේඛනයට ගත හැකි ආභාසය." සම්මන්ත්‍රණ ලිපි-1(1975) (සංස්) මැද්දේගම, යූ. පී., සිංහල අංශය: පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය. 40-54).


සමන් පෙරමුණ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



කාලෙකට
ඉස්සර
අපි දෙන්නා
පරමල් විසිකෙරුව
අරලිය ගහයට
විසිරිලා
පරමල්
වෙනදට වැඩිය
ගහ වටේටම….

තියගෙන අතේ
හිස් වට්ටි
මුකුළු කෙරුවට
ගහ යට..
ලොකු හාමුදුරුවොත්
ගියා මතකද
නොදැක්ක
ගානට…..

ඒ වගේ
නෙවෙයි දැන්
සංවරයි
බොහොම
අපෙ පරණ
දහම් පාසල….

තැන තැන
මුකුළු නෑ
අසංවර
හිනා නෑ
ළමා සාරියේ
මැද
හිඩැස දැන්
පේන් නෑ…

කෞශල්‍ය පතිරණ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|
Related Posts with Thumbnails