Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



"සිරකරුවකු විසින් ජේලර්වරයෙකුට ජීවිතයේ අරුත පහදා දීම නොහොත් නෙල්සන් මැන්ඩෙලා සහ ඔහුගේ සිපිරි ගෙයි පාලකයා වූ ග්‍රෙගරි අතර ඇති වූ අධ්‍යාත්මික බන්ධනය පිළිබඳ කතන්දරය.."

Bille August ගේ Goodbye Bafana සිනමා කෘතිය ප්‍රදර්ශනය සහ සංවාදය ජනවාරි 25 වන ඉරිදා මීගමුව මාරිස්ටෙල්ලා විදුහල් ශාලාවේ දී පැවැත්වේ.

සවස 3.30 - සිනමා කෘතිය පිළිබඳ අදහස් දැක්වීම: ප්‍රවීණ ලේඛක හා ජනමාධ්‍යවේදී ආරියරත්න සුබසිංහ

සවස 4.30 ට : සිනමා කෘතිය ප්‍රදර්ශනය අනතුරුව සංවාදය



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



The Jātaka stories or Jātaka tales are a voluminous body of folklore concerned with previous births of the Buddha which is based as a collection of five hundred and fifty stories. Originally it comprise of 547 poems, arranged roughly by increasing number of verses. There are 547 stories in the Jātaka collection. Some experts say that 550 stories were translated from Sinhalese into Pāli by Rev Buddhaghosa in Sri Lanka (Bunnary, 2004). According to archaeological and literary evidence the Jātaka stories were compiled in the period, the 3rd Century B.C. to the 5th Century A.D. As Professor Rhys Davids indicated Jātaka stories are one of the oldest fables.

Buddhist Jātaka Stories profoundly discuss human sexuality .The first evidence of attitudes towards sex comes from the ancient texts of Hinduism, Buddhism and Jainism (Chakraborty & Thakurata, 2013). Many centuries before Sigmund Freud, Richard Freiherr von Krafft-Ebing, Albert Moll or D.H. Laurence the Tantric Buddhist monks discussed the wider aspects of human sexuality.

Tantric is often viewed as the third major school of Buddhism, Tantric philosophy has a complex, and multifaceted system of Buddhist thought and practice which evolved over several centuries and encompasses much inconsistency and a variety of opinions (Macmillan Encyclopedia of Buddhism, 2004).

Based on the general definition human sexuality is how people experience the erotic and express themselves as sexual beings; the awareness of themselves as males or females; the capacity they have for erotic experiences and responses. Sexuality varies greatly by culture, region, and historical period, but in most societies and individuals has a large influence on human behavior.

Human sexuality has been described as the capacity to have erotic experiences and responses. Human sexual behavior is different from the sexual behavior of other animals, in that, it seems to be governed by a variety and interplay of different factors (Molina, 1990). A person's sexual orientation may influence their sexual interest and attraction for another person (APA). Sexuality may be experienced and expressed in a variety of ways, including through thoughts, fantasies, desires, beliefs, attitudes, values, behaviors, practices, roles and relationships (WHO).

According to Adler (2011) doctors and sexologists increasingly medicalized and pathologized sexual and gender deviance. Foucault's History of Sexuality is based on his view that the discursive practices in the medical community created deviant identities, and produced and regulated sex practices starting in the late nineteenth century (Adler, 2011).

The Jātaka stories view sexuality as an essential component in the human existence. It accepts sexuality as a normal human condition. But the Jātaka stories highlight impermanence, suffering and non-self. In addition some of the stories (eg; Uddaya Bhadda Jātakaya) converse about the true nature of the human body which is impermanent and subject to change in the process of aging and in sickness. Adding up the story of Sirima narrates the impermanence of human body.

Sirima was a Nagara Shobini (sex worker) who lived in the town of Rajagaha. She was beautiful and seductive. Once a monk saw Sirima and immediately felt a strong desire for her. The monk could not concentrate and focus on meditation and his mind was wondering about Sirima. Within a few days Sirima died of a sudden illness. Her body was taken to the cemetery. When the dead body started putrefying the Buddha went to the cemetery with the said monk and other devotees. Sirima's body was bloated and filled with maggots. It was a revolting scene. The Buddha used this moment to emphasize that the physical body is is subject to decay and deterioration. The monk who had a lust for Sirima’s body had a great insight about impermanence.

In the Kama Sutta from the Sutta Nipata Buddha explains that craving sexual pleasure is a cause of suffering. Complete sexual continence is considered an essential feature of the monastic life. Intercourse of a heterosexual or homosexual character is automatically a Párájika offense. A monk who performs such an act is considered to have expelled himself from the Order, and is no longer in communion with the other monks (Walshe, 1975).

Udansani Jātakaya was about the power of sexual seduction. The Bodhisatta and his son lived in a hermitage practicing spiritual activities. His son was very obedient and pious. One evening when the Bodhisatta returned to the hermitage after collecting fruits for supper he noticed that his son looked distressed. He was no longer practicing meditation and other rituals. When the son was questioned he answered that during his father’s absence he met with a young woman and she tempted him. He has had a physical relationship with the woman and it changed his life exclusively. He further said that he needs to go with this woman and live with her and he has no interest in spiritual activities anymore. After the sexual seduction and sexual encounter the son did not want to be with the father in his hermitage. He had different life plans and he left with the woman abandoning his father.

Rādha-Jātakaya indicates the character of an adulterous woman. She was a wife of a Brahmin in the Kāsi country and when her husband travels to another county she gets an enormous freedom and invites different men to her house and sleeps with them.

Takka Jātakaya is a storyline about a treacherous woman who had an increased libido. According to the story once the Bodhisatta was an ascetic on the banks of the Ganges and he rescues a young woman named Dutthakumari (wicked Princess). She was a daughter of a merchant from Benares and she had been thrown into the flood waters by her infuriated servants.

After the rescue the pretty Dutthakumari falls in love with her rescuer and they live together. After some time the Bodhisatta decides to go to the nearest village to sell curd. They travel together. On the way they were attacked by a gang of thieves and they kidnap Dutthakumari. She was taken before the robber chief. By seeing his masculine physique she agrees to have a sexual relationship with him. Hence she willfully lives with him. But she has a fear that her former husband would come to claim her; she therefore scheming to murder him.

Dutthakumari requests the robber chief to capture the Bodhisatta then torture and kill him. The robbers capture the Bodhisatta and he was subjected to torture. While suffering in the hands of his tormentors the Bodhisatta tells the robber chief how he saved her life. The robber chief realizes the ungratefulness of Dutthakumari and releases the Bodhisatta. Then he kills Dutthakumari who betrayed her husband.

Anabhirati Jataka relates to an adulterous woman. She goes after men when her husband is away. Her behavior becomes uncontrollable. Following her promiscuous behavior her husband was unable to concentrate on his work and studies.

Mudulakkhana Jatakaya narrates sexual seduction. In this story line the Bodhisatta was once an ascetic named Mudulakkhana, of great spiritual attainments, living in the Himalaya. On one occasion he came to Benares where the king pleased with his demeanor, invited him to the palace and persuaded him to live in the royal park. Thus he lives sixteen years in the royal park continuing his spiritual work. One day when the king was away Mudulakkhana hermit happened to come to the palace. There he sees his queen and he get an urge to have a physical relationship with the queen. Then he appeals to the queen to satisfy his sexual desire.

This story indicates that repressed sexual urges could come to surface at any given moment. After committing the sexual act Mudulakkhana hermit feels guilty and blames himself for breaking his long term celibacy.

Asatamanta Jātakaya recounts the sexual arousal of an old senile woman. Although it is an uncustomary story it has a profound meaning. In this story a wise and a famous teacher in Takkasila cares for his aged 120 years old mother. He believes that most women are driven by basic instincts and lust disregard of their age. Therefore he decides to demonstrate this factor to his student as a salutary lesson. The teacher instructs his student to massage his old mother’s hands and feet and admire her beauty. Although the old woman is decrepit and emaciated the student provides daily physical care and flatters her. After a few months the old woman is aroused and one day she asked the student whether he likes to have sex with her. Following his teacher’s instructions the student informs the old woman that he would be punished if they were caught. In response she proposes that she would murder her devoted son and remove the barrier. Hence they could be together. The old woman further says that she has a plan and she would kill her son. The teacher knowing the plot made a wooden figure and placed it on his bed. On that night she came to her son’s room with an axe. The old woman with murderous intentions struck the wooden figure with an axe. The student was convinced that sometimes women are driven by basic instincts and lust disregard of their age. The Kachappa Jātakaya (storyline) narrates a homosexual relationship between two Ministers of the King Pasenadi Kosol’s Court. However the Buddhist philosophy does not consider gays as sinners or condemn LGBT people.

In 1952, in the first edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM), the manual issued by the American Psychiatric Association for the classification of mental disorders, homosexuality was included under the category "sociopathic personality disturbances" – not as a true pathology or disease. The second edition of the DSM issued in 1968 re-classed homosexuality as a "non-psychotic mental disorder", effectively making it a disease (Young, 2011).

Powell and Stein (2014) indicate that the United States has recently made significant and positive civil rights gains for LGB people, including expanded recognition of marriages between people of the same sex. Among the central tropes that have emerged in the struggle for the rights of LGB people are that they are "born that way," that sexual orientations cannot change, and that one's sexual orientation is not affected by choice.

Although the attitudes towards homosexuality have become more liberal, particularly in industrialized Western countries, there is still a great deal of variance in terms of the worldwide levels of homonegativity (Jäckle & Wenzelburger, 2014). Disapproval of homosexuality is the cause of tremendous suffering among sexual minorities (Nguyen& Blum, 2014). Kuyper and Fokkema (2011) point out that minority stress is often cited as an explanation for greater mental health problems among lesbian, gay, and bisexual (LGB) individuals than heterosexual individuals. Prejudice and social stress impact the psychosocial wellbeing of the lesbian, gay, and bisexual populations. It’s significant to know that over 2500 years ago the Buddha had a democratic view and profound understanding about the LGBT community.

In the Jātaka story book -Nalini Jātakaya describes broad aspects of human sexuality. It is a story of a young hermit who lived in a jungle since his birth and never had seen or heard of women. He had not heard of sexual relationships between men and women and when the young Princess Nalini comes to his hermitage, he could not recognize her as a member from the opposite sex. With an erroneous assumption he thought that the Princess Nalini was a hermit like him. The princess deceived the hermit and made him to commit a sexual act. So the young hermit eventually experienced a physical relationship with a woman for the first time in his life. In this story the narrator deeply explore the primal sexual reaction of a human male who was deprived of prior sexual education and sex initiation by a female.

Female sexual arousal has been discussed by various researchers. Traditional models of sexual response reflect a linear approach to desire and arousal (Wood, Koch, & Mansfield, 2006). These models assume that sexual response proceeds from one stage to another in a pre-defined sequential order. According to Basson (2005) linear models do not reflect the reality of many women’s sexual response and female desire can often be rooted in a need for intimacy rather than from physical arousal. Several Jātaka stories including Nalini Jātakaya illustrate female sexual arousal.

Male Sexual arousal is stunningly described in the Haritha Jātakaya. By seeing a naked female body the hermit who practiced sexual abstinence for his life time could not resist the sudden erotic feeling and he eventually commits adultery. His suppressed sexual desires come in to action like a serpent coming out of a den. In this story the hermit’s sexual arousal is extensively described.

Sexual arousal, or sexual excitement, is the arousal of sexual desire during or in anticipation of sexual activity. Oh (2012) and colleagues indicate distinct brain activation patterns associated with visual sexual arousal. For the hermit (in Haritha Jātakaya) it was an unexpected visual sexual arousal. Many years he had practiced voluntary celibacy. His erotic desires were suppressed but when he saw the naked woman’s body his sexual response became overpowering.

Gender Identity Disorder and Spontaneous Sexual Transformation

The phenomenon of spontaneous sexual transformation in human beings is clearly recognized in a wide variety of Hindu and Buddhist texts. The Pali Vinaya records the cases of a monk who turned into a woman and of a nun who turned into a man. Although the Vinaya itself gives no indication of the reasons for such changes, its commentary observes that they occur on the basis of powerful good and bad moral deeds - an opinion shared by several other Pali commentaries. More specifically, transformation from male to female occurs as a result of a powerful evil action (such as unfaithfulness to one's wife), whereas transformation from female to male occurs as a result of the weakening of the inferior karma that brought about rebirth as a woman, accompanied by a powerful good action and/or a strong aspiration to become male (Ohnuma, 2001).

Several medical conditions can result in a natural sex change in humans, where the appearance at birth is somewhat, mostly, or completely of one sex, but changes over the course of a lifetime to being somewhat, mostly or completely of the other sex. The overwhelming majority of natural sex changes are from a female appearance at birth to a male appearance after puberty, due to either 5-alpha-reductase deficiency (5alpha-RD-2) or 17-beta-hydroxysteroid dehydrogenase deficiency (17beta-HSD-3)(Cohen-Kettenis, 2005). A relative handful of male to female changes have been reported, and the etiologies of these are not well understood (Khan, 2008).

Gender identity disorder is classified as a medical disorder by the DSM-5 as gender dysphoria. Gender identity disorder (GID) or gender dysphoria is the formal diagnosis used by psychologists and physicians to describe people who experience significant dysphoria (discontent) with the sex they were assigned at birth and/or the gender roles associated with that sex. Evidence suggests that people who identify with a gender different from the one they were assigned at birth may do so not just due to psychological or behavioral causes, but also biological ones related to their genetics, the makeup of their brains, or prenatal exposure to hormones (Heylens, 2012)

Transsexualism first appeared as a diagnosis in the third edition of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-III) (American Psychiatric Association, 1980). Transsexualism is when an individual identifies with a gender inconsistent or not culturally associated with their assigned sex, i.e. in which a person's assigned sex at birth conflicts with their psychological gender. A medical diagnosis can be made if a person experiences discomfort as a result of a desire to be a member of the opposite gender or if a person experiences impaired functioning or distress as a result of that gender identification (APA).

The Jātaka tales describe Gender Identity Disorder and spontaneous sexual transformation in a count named Soreiya.

One day Count Soreyya went to the river to have a bath. There he saw Bikku Kachayana who was very attractive and handsome. By seeing this attractive monk the Count Soreyya had a sexual fantasy which later became an obsessive recurrent erotic thought. Soreyya thought: “I wish that monk would become my wife! Or may the color of my wife’s body be like the color of his body. Simultaneously he had immense guilty feelings knowing that Bikku Kachayana is a perfected person who has attained Arhathood. Following self guilt and severe mental conflicts with elevated anxiety the count experienced a sex change.

Sexual Jealousy

Jealousy is a universal feeling. The feeling is normal until it is acted upon and the behaviour or actions become irrational. Many psychologists believe that in human males, sexual jealousy is often marked by violence and consistent attempts to restrict the sexual behavior of women.

Staske (1999) views Jealousy as an inherently relational emotion. The common conceptualization of jealousy is viewed as a perceived or actual threat to the exclusive nature of a romantic relationship (White & Mullen, 1989; Bevan & Hale, 2006). Jealousy is an aversive and psychologically stressful condition. Evolutionary psychologists hypothesized that jealousy is an evolved adaptation, activated by threats to a valuable relationship, functioning to protect it from partial or total loss (Buss & Haselton, 2005).

Sexual jealousy functions to defend paternity confidence (Daly et al., 1982). According to Buss (2013) Sexual jealousy is a basic emotion. Jealousy invokes low self-esteem, immaturity or character defects (Bhugra, 1993). Buunk and colleagues (1987) illustrate that sexual jealousy in humans is an emotion of jealousy which may be triggered in a person when a sexual partner displays sexual interest in another person.

The specific innate modular theory of jealousy hypothesizes that natural selection shaped sexual jealousy as a mechanism to prevent cuckoldry, and emotional jealousy as a mechanism to prevent resource loss. Therefore, men should be primarily jealous over a mate's sexual infidelity and women over a mate's emotional infidelity (Harris, 2003).

There are several Jātakaya stories exemplify sexual jealousy in males. For instance in Parvakuthha Jathakaya a King becomes extremely jealous when he realized one of his queens committed a sexual infidelity with a minister. The King is experiencing extreme emotional pain, feelings of betrayal, outrage and fear. His violent outbursts and obsessive thoughts are evident. The King believes that his personal, sexual and romantic relationship with the queen is now being threatened and he seeks revenge. Similarly the Memadha Jathakaya too contains a story about Sexual jealousy.

In Chulla Darmapala Jātakaaya the King Maha Prathapa kills his infant son following sexual jealousy. King Maha Prathapa was infuriated when he noticed his beautiful Queen cared for the infant Prince without paying attention to him. The King perceives mother-infant interaction with extreme hostility. Following anger and sexual jealousy he orders to kill the infant Prince.

The Hypoactive Sexual Desire Disorder (HSDD)

In the last 50 years new research into the sociology, psychology and physiology of sexuality has provided an understanding of decreased libido and inadequate sexual response in the form of hypoactive sexual desire disorder. (Studd, 2007). HSDD is defined as “a deficiency or absence of sexual fantasies and desire for sexual activity. The disturbance must cause marked distress or interpersonal difficulty (APA).

The Jātaka storyteller describes complex behavioural components of a young man named Pinguthara who exhibits firm features of Hypoactive sexual desire disorder. The Hypoactive sexual desire disorder (HSDD) is considered as a Sexual Dysfunction and is listed under the Sexual and Gender Identity Disorders of the DSM-IV DSM-IV. It is characterized as a lack or absence of sexual fantasies and desire for sexual activity for some period of time.

As described by the Siri Kalakanni Jātakaya, Pinguthara is a young man who seems to have suffered from Hypoactive Sexual Desire Disorder. He had no interest in his newly wedded beautiful wife Udumbara Devi. He finds no erotic satisfaction in her and the wife becomes a burden to him. He abandoned her and fled due to lack of interest in women.

Borg and de Jong (2012) view Sex and disgust are basic evolutionary relevant functions that are often construed as paradoxical and in general the stimuli involved in sexual encounters are at least out of context strongly perceived to hold high disgust qualities. The young man -Pingutthara in Siri Kalakanni Jātakaya and the hermit in Haritha Jātakaya have two opposite reactions when they encounter females.

Incest and Jātaka Stories

Incest refers to any sexual activity between close relatives often within the immediate family irrespective of the ages of the participants and irrespective of their consent that is illegally or socially taboo. Incest is considered as the oldest crime. During the Middle Ages the meaning of incest was paradoxical: when used literally, the word signified the abominable sin of consanguineous sex; when represented allegorically, it signified a mystical union with God (Donavin, 1993).

A significant number of researchers conclude that there is no demographic profile of incestuous fathers. Rather they are a complex, heterogeneous group of individuals who look like everyone else (Groth, 1982; Meiselman, 1978; Smith & Saunders, 1995). Cohen (1983) believes that incestuous fathers may also have acquired the incestuous behaviour through social learning.

Psychoanalysts contend that incest occurs when the daughter suffers from oral deprivation in the pre-oedipal stage. An incestuous relationship with her father is then established as revenge against her mother, who frustrated her oral needs and simultaneously as a way of satisfying her oral needs. The daughter substitutes the father’s penis for the mother’s breast, which had been denied to her (Dixen & Jenkens, 1981).

Incest may be seen as the other side of parricide, the side where love appears dominant. In parricide, however, underneath or mingled with destructive aggression, there also is a more or less violent, passionate appropriation of what is experienced as lovable and admirable in parents. Similarly, incest does not merely spell love or the urge of Eros to bind together and unite. Incest also contains the exclusion and destruction of the third in the triangle, and often a hateful vengeance perpetrated on the incestuous object that wanted, or allowed and responded to, the rival (Loewald, 2000).

The Seggu Jātakaya of the Jātaka story book reveals the socially forbidden subject of incest. According to this Jātaka story a father takes his young daughter to the jungle and tries to molest her in order to verify her purity. He wants to know whether his daughter had a premarital sexual activity with someone. During the attempt the daughter becomes frighten and cries in fear and shame. She persistently tells the father that she is inexperienced in sexual relations. Finally the father realizes that his daughter is a virgin and then tells her about his real intentions.

Although in Seggu Jātakaya the father’s motives were not to molest his own daughter it raises a numerous questions. What would have been the father’s action if he found that the daughter was not a virgin? Then she would have been subjected to a sexual assault or to honor based killing.

According to the feminists view incest is a forceful act performed by men who control and subordinate their spouses and their children (Barret, Trepper & Fish, 1990). The feminists argue that father-child incest is a product of a patriarchal family structure (Vander Mey & Neff, 1986).

The Jātaka Storyteller was well aware of the social forces existed in his ancient patriarchal society. Nevertheless he did not view women as sexual objects. He shows deep compassion for the woman who is frightened and helpless. On the other hand he intensely describes the complex mental state of the father. The Jātaka Storyteller implies that the father had an underlying motive to molest his daughter if she was not a virgin.

In Maha Paduma Jātakaya, the step mother attempts to sexually seduce the prince Paduma when he enters in to her chamber. This seduction takes place when the king leaves the palace to command his forces in a distant war. The prince Paduma declines her offer and firmly says that you are like my mother and it is a sin to commit adultery with such a person. The step mother does not give up and continues her attempt vigorously. Then the prince leaves her chamber with disgust. The disappointed step mother makes false charges against the prince Paduma when the king returns from war. When the king heard the attempted molestation by prince Paduma he becomes angry and tries to punish the prince. The prince Paduma reveals the seductive nature of his step mother with credible evidence. The king was able to discover his queen’s duplicity and punishers her for the indecent proposal.

Paraphilias

Humans show a wide array of sexual preferences and behaviors. Although most humans prefer and have sex with consenting adults of the opposite sex, some individuals have unconventional preferences with regard to the sex or age of sexual partners, or with regard to the nature of sexual activities (Earls & Lalumière, 2002).

A paraphilia is a condition in which a person's sexual arousal and gratification depend on fantasizing about and engaging in sexual behaviour that is atypical and extreme. Stuart (2012) suggests that paraphilia definitions are based on perceived deviations from inappropriate perfectionist ideals of sexual norms. Paraphilias are often comorbid with other sexual, mood, and personality disorders (Seto, et al., 2014).

Silverstein (1984) states that moral reasoning has to be the primary determinant in the diagnosis of sexual disorders.

The German Psychiatrist Richard Von Krafft-Ebing identified paraphilias in 1886. His famous book Psychopathia Sexualis (Sexual Psychopathy) describes numerous paraphilias. Conversely Prior to Richard Von Krafft-Ebing the Jātakaya Storyteller illustrated a number of paraphilias that were found in the ancient Indian society. For instance Baka Jātakaya describes a King who had suggestive features of Salirophilia. The King was attracted to a hideous woman called Panchapapa.

Fetishism

Moreover the Jātaka stories describe Fetishism in a young man named Kehma. Fetishism is a paraphilic sexual disorder characterized by recurrent, intense sexually arousing fantasies, sexual urges or behaviors involving the use of nonliving objects (Firoz et al., 2014) Oğuz and Uygur (2005) indicate that underlying personality disorders extending through childhood are thought to be the source of the etiology in Fetishism. Kehma obtains sexual arousal by stealing sandals that belonged to a young and attractive Princess. Kehma is attracted to the Princess. But his fears and inner mental conflicts prevent him meeting the Princess. But he gratifies his erotic desires keeping her pair of sandals.

Psychoanalyst Wilhelm Stekel (1930) contrasted what he called "normal fetishes" from extreme interests: "They become pathological only when they have pushed the whole love object into the background and themselves appropriate the function of a love object, e.g., when a lover satisfies himself with the possession of a woman's shoe and considers the woman herself as secondary or even disturbing and superfluous. In Kema’s story his love object becomes the stolen pair of sandals.

Sexual Addiction

Sexual addiction is a form of compulsive sexual behavior in which the individual is unable to control their sexual urges, behaviors, or thoughts (Coleman, 2003). In 1987 the APA’s Statistical Manual of Mental Health Disorders (DSM-III-R) added for the first time the concept of sexual addiction as a specific descriptor that might be applied under the more general diagnosis of “Sexual Disorders NOS (Not Otherwise Specified) (Weiss,2012).

According to Wölfle (2010) the phenomenon of sexual addiction as a clinical syndrome is discussed controversially. The frequency distribution of specific Hypersexual Disorder in females has been inadequately studied (Kafka, 2010).

In the past, medical attitudes to female sexuality were grotesque, reflecting the anxiety and hypocrisy of the times. In the medieval world, the population feared hunger, the devil, and women, being particularly outraged and threatened by normal female sexuality (Studd & Schwenkhagen, 2009). The 19th century medical attitude to normal female sexuality was cruel, with gynecologists and psychiatrists leading the way in designing operations for the cure of the serious contemporary disorders of masturbation and nymphomania (Studd, 2007).

The word 'nymphomania', the concept of 'madness from the womb' and the belief in the existence of a behaviour consisting in an abnormally high female sexual drive converged during the second half of the seventeenth century to give rise to a new clinical category which, with minor changes, has survived until the present -e.g., in ICD-10 ( Berrios & Rivière , 2006).

The Jātaka stories describe individuals with extreme desire of carnal pleasure. For example Maha Kunala Jātakaya portrays of a Princess named Krishna who had suggestive features of Nymphomania or Sexual addiction. Princes Sthula or Sthula Kumarika (in Chulla Narada Jātaka) has an insatiable desire for sex. She needs multiple partners to satisfy her erotic craving. The Vennukuna Jātakaya indicates a princess who had an intense sexual desire for a man with an extreme physical defect (attraction to disability). She abandons her husband and lives with a man with hunchback. In Kunala Jātakaya (a sub story) describes a beautiful queen named Kinnara Devi who was fond of having a sexual relationship with a foul-smelling vagabond who had extreme physical defects. She was sexually aroused by seeing the vagabond and his physical defects. She derives satisfaction from being his slave and takes pleasure in physical beatings by him. In addition Bandhanamokkha Jātakaya tells the story of a queen, who had committed adultery with sixty-four men while the king was away. When she approached the sixty fifth male to satisfy her lust he refuses her offer. Then the queen gets extremely angry and seeks revenge. When the king returns she pretends that she became unwell after an attempted rape by the sixty fifth male. The king orders to execute the man. But he reveals the truth and discloses the queen’s true nature. After realizing what really occurred the king banishes the queen and rewards the man.

Bonnie and Clyde Syndrome (Hybristophilia)

Bonnie and Clyde Syndrome or Hybristophilia is a paraphilia of the predatory type in which sexual arousal, facilitation, and attainment of orgasm are responsive to and contingent upon being with a partner known to have committed an outrage, cheating, lying, known infidelities or crime, such as rape, or murder.

The Buddhist literature reveals about a rich girl named Kundala Keshi who was sternly attracted to a criminal when she accidently saw him through her window. The King’s men were taking him to the burial ground to decapitate. His well built physique with rough vagabond look strongly attracted to her. She immediately fell in love with the criminal. She urged her wealthy father to rescue the outlaw from the King’s men. The affluent father bribed the King’s men and released the criminal. He was secretly brought to Kundala Keshi’s house and they become husband and wife.

After sometime the husband with criminal intensions plots to kill his wife and rob her precious jewellery. He takes Kundala Keshi to a mountain to worship a god. When they go to the top of the mountain the bandit husband gets ready to kill her. Kundala Keshi begs him to set her free. But the husband is determined to kill her and take hold of her jewellery. Frightened Kundala Keshi sees no getaway. Somehow she tricks her husband and pushes him over the cliff. The bandit husband was doomed to a violent death. After these shocking events she has no wish to go home. She becomes a Bhikkhuni or female Buddhist monastic.

Voyeurism

The term ‘Voyeurism’ refers to the desire to spy on unsuspecting and non-consenting people during their private activities. Voyeurism is considered as a precondition for Voyeuristic Disorder. Voyeuristic Disorder belongs to a group of mental conditions under paraphilic disorders in the American Psychiatric Association’s DSM 5.

According to the Bahiya Jātaka story a king with voyeuristic tendencies achieves sexual gratification by observing a woman in the act of urinating and defecating. After seeing the woman the King becomes sexually exited and fantasizes about her. Then he orders his men to bring the woman to the palace.

Zoophilia

Zoophilia is a paraphilia whereby the perpetrator gets sexual pleasure in having sex with animals (Aggrawal, 2011). Zoophilia has lost its character as a severe mental disorder. (Dittert et al., 2005). Earls and Lalumière (2007) describe a case of zoophilia that challenges the widely held assumptions that men who have sex with animals are generally of below average intelligence and come from rural areas. Also they state that zoophilia is not as rare as once thought and shares many features with other atypical sexual interests. Dittert and colleagues (2005) stress that zoophilia shows a variety of manifestations. The subject's desire to be transformed into the animal he or she has contact with can be understood as a narcissistic compound and is not related to lycanthropia.

The famous Kinsey reports on the sexual behavior of the American male and female also include data on sexual contacts with animals. Kinsey and his colleagues interviewed about 5300 adult, white men and 5800 adult, white women about their sexual experiences. Although the objectivity of the methods employed is sometimes criticized, the studies provide important information. Kinsey and his colleagues found that in rural areas about 40 to 50% of the males had had at least one sexual encounter with an animal, and 17% had even experienced an orgasm as a result of sexual contact with animals during adolescence. Amongst all the American men in the study, however, the prevalence was much lower, about 8% (Kinsey, Pomeroy & Martin, 1948; Beetz, 2005).

The Jātaka Storyteller vividly describes the Zoophilia (Bestiality) tendency of the Queen Mallika who had a sexual encounter with an animal. As the King observes from the upper floor his queen is having a physical relationship with a dog. He becomes puzzled and thinks that it was an optical illusion. Later the Queen Mallika tricks the King and convinces him that it was a misapprehension. However the in her death bed the Queen Mallika recollects this event and her final thoughts become impure.

Vinaya proscribes all intentional sexual activity for monks. During Buddha’s time a monk thought it would be no offence to have sexual intercourse with an animal. He had lured a female monkey into a sexual relationship (Lopez, 2009). When this incident became known to others and some monks informed the Buddha about this unusual relationship. The Buddha advised the monk who broke his celibate vows. The Buddha later imposed pārājika rules for such acts. A monk or nun who commits a pārājika offence is permanently and irrevocably expelled.

Pedophilia

Pedophilia is a psychiatric disorder in which an adult or older adolescent experiences a primary or exclusive sexual attraction to prepubescent children, generally age 11 years or younger. As a medical diagnosis, specific criteria for the disorder extend the cut-off point for prepubescence to age 13 (APA). Mohnke and colleagues (2014) state that psychosocial and biological factors have been implicated in pedophilia.

Several Jātaka stories were based on paraphilic subjects committing sexual offenses against children. In Chulla Narada Jātakaya a grown woman seduces an under aged boy and sexually abuses him. After the abuse she plans to take him out of his father’s care. In Haliddhi Raga Jātakaya a male child was molested by an adult woman.

Necrophilia

Necrophilia is a psychosexual disorder and is categorized with the group of disorders which comprise the paraphilias, a subtype of psychosexual disorder involving unusual or bizarre fantasies or acts that are necessary for full sexual excitement (Ochoa & Jones, 1997). The most common motive for necrophilia is possession of an unresisting and unrejecting partner (Rosman & Resnick, 1989).
Greek author Herodotus (c.484-425 BCE) stated in his Histories that in Ancient Egypt, bodies of exceptionally beautiful women were not embalmed immediately after their deaths, but only after several days had passed, in order to prevent a recurrence of a case where it was discovered that an embalmer had had sex with the body of a recently dead woman, to the horror and disgust of his fellow workers (Anil, 2010).

The Jātaka Storyteller provides some clues about necrophilia tendencies in a king in Assaka Jātakaya. According to Assaka Jātakaya there was a pretty queen named Ubbari and her untimely death brings sorrow and severe grief to the king. He was devastated and does not allow anyone to bury her body. He preserves her body and keeps it in his bed room for many days. The Jātaka Storyteller does not indicate whether the king had any bodily relationship with the corpse. Though there are no graphic details about what the king did with the dead body, keeping it on his bed indicates some form of physical or emotional connection with the corpse.

Sexual Sadism and Masochism

Krafft-Ebing coined the term ‘masochism. Prior to that Albert von Schrenck Notzing used the term ‘algolagnia’ to refer to sexual pleasure derived from pain. Algolagnia included sexual humiliation, subjection, and the desire to be under the power of another (Walters, 2012).

Sexual sadism and masochism were described in Vatsyayana’s Kama Sutra (Aphorisms of love) written somewhere between the 1st and 6th centuries. Sadistic and masochistic behavior became known in 1498 when the Italian philosopher Pico della Mirandola described a man who needed to be flogged before sex (Farin 1990).

The word sadism came from the life and the writings of the French author Marquis De Sade, such as The 120 Days of Sodom. The word masochism was taken from the works of one of his contemporaries, the Austrian author, Leopold von Sacher Masoch (Grenci, 2006).

In Three Essays on the Theory of Sexuality (1905) Freud described the tendency to inflict and receive pain during sexual intercourse as “the most common and important of all perversions”, and that both psychosexual tendencies usually occur in the same person. That masochism is a form of sadism against the Self, and that sadism and masochism are manifested variously as “primary masochism” and “secondary masochism”, and as the subordinate forms of “feminine masochism” and “moral masochism”.

Some of the Jātaka stories discuss sexual sadism and masochism. For instance in Andha Butha Jātakaya a young wife derives sadistic satisfaction by hitting her blindfolded husband and also humiliating him while having a sexual intercourse with her young lover. In Sulasa Jātakaya a young female servent of the count Sudattha (Anepindu) was found of being with an aggressive bandit who physically beats her frequntly. The queen Kinnara Devi (in Kunala Jātakaya sub story) had an intense desire to be humiliated and physically hurt by her lover.

Neurosyphilis

Syphilis is a sexually transmitted infection. The first case of syphilis occurred in Europe around the year 1493. Martin Alonzo Pinzon, commander of one of the three ships of Christopher Columbus, is considered as first documented victim of syphilis (Friedrich & Aigner, 2011). However the symptoms of syphilis in its tertiary form were described by Hippocrates in Classical Greece.

The Jātaka stories indicate that in ancient India prostitution was a socially accepted profession and sex workers were called Nagara Sobhini (lady of the land). They were rich, famous and a socially influential group. The ancient literatures describe sex orgies that prevailed in that era. These parties were called Girraga Sammja (Lay Culture). Unprotected sexual practices existed in all layers of the society. Therefore it is reasonable to believe that sexually transmitted diseases impacted some of the sex workers as well as some of the patrons.

Several Jātaka stories underscore individuals that had clinical features of Neurosyphilis. Neurosyphilis is a form of tertiary syphilis infection caused by the spirochete bacterium Treponema pallidum. Patients suffering from this illness can present with neurological manifestations such as headaches, seizures, hearing loss, and ataxia (Tso et al., 2008). The typical presentation of neurosyphilis marked by neurological and cognitive symptoms (Kinson & Chan, 2013).

Onset of psychiatric symptoms including personality changes are illustrated in several Jātaka stories. According to these stories the sufferers presented with abnormal gait, sudden blindness, disorientation, depression, seizures, memory loss and abnormal reflexes. These symptoms are largely seen in Neurosyphilis.

Brothers Karamazov, Asthramanthra Jātaka Story and Sexuality

The renowned Sri Lankan Literary genius Martin Wicramasinghe D.Lit. assumed that Fyodor Dostoyevsky may have had some influence by Asthramanthra Jātaka story to write his psycho- philosophical novel -Brothers Karamazov.

There are many similarities between Fyodor Dostoyevsky’s Brothers Karamazov and Asthramanthra Jātaka story. Both stories describe the sexual craving and indulgence in the old age violating social and moral norms. Both stories profoundly analyze the inner mental conflicts reveling the darkest side of the human mind.

The Brothers Karamazov is tale of bitter family rivalries that was written on two levels: on the surface it is the story of a parricide in which all of a murdered man's sons share varying degrees of complicity but, on a deeper level, it is a spiritual drama of the moral struggles between faith, doubt, reason, and free will. In Asthramanthra Jātaka story too there are two levels: on the surface accumulation of sexual urges following seduction and in the second level the murders impulsions of an old mother who wants to kill her son to have a sexual relationship with a young apprentice. Asthramanthra Jātaka story is a spiritual drama of the moral struggles between maternal love, sexual urge, faith, doubt, reason, and social norms.

In Asthramanthra Jātaka story a senile old woman was seduced by a young apprentice in order to assess the sexual urge in old age. The seduction was done with the consent of the old woman’s son and after a few months the old woman gradually develops an erotic desire beyond her control. Following the seduction the senile old woman’s dormant sexual urges come to the surface like an erupting volcano. She is expecting to have a sexual relationship with the young apprentice. Nonetheless she sees her own son as an obstacle to fulfill her sexual desire. In due course she is determined to kill her own son to be with the young apprentice. One night she comes to her son’s bed room with a sward to kill him.

In this Jathaka story the old woman’s sensual feelings, erotic fantasies, inner mental conflicts and murderous impulses were intricately described by the Jathaka story teller. The old land owner in Brothers Karamazov and the old woman in Asthramanthra Jātaka have similar characteristics with regard to sensual pleasures. The Jātaka story teller describes the old woman’s sexually inclined mind as the way Fyodor Dostoyevsky described the old landowner’s lustful mind.

Dostoyevsky points out the dual complexities in the human mind. The Jataka story teller too vibrantly wrote about the complex and dual nature of the human psyche. Asthramanthra Jātaka story is one of the examples of his exceptional talents. In this Jathaka story he deeply analyzed the murderous impulses of an old woman who was geared by onset awakening of sexual urges.

The old woman in Asthramanthra Jātaka story and immoral old land owner in Brothers Karamazov represent the dark side of the human nature and in later years Carl Jung came up with the concept of shadow that portrays the repressed weaknesses, shortcomings and instincts. In his 1938 work "Psychology and Religion" Carl Jung explains the function of the shadow thus.

“Unfortunately there can be no doubt that man is, on the whole, less good than he imagines himself or wants to be. Everyone carries a shadow, and the less it is embodied in the individual's conscious life, the blacker and denser it is. If an inferiority is conscious, one always has a chance to correct it. Furthermore, it is constantly in contact with other interests, so that it is continually subjected to modifications. But if it is repressed and isolated from consciousness, it never gets corrected.”

According to Jung, the shadow is irrational often projects personal inferiority into a perceived moral deficiency. Jung wrote “a man who is possessed by his shadow is always standing in his own light and falling into his own traps... living below his own level” Describing man’s dark covert desires Fyodor Dostoevsky wrote; There are things which a man is afraid to tell even to himself, and every decent man has a number of such things stored away in his mind.

After seduced by the young apprentice the old woman falls in to her own trap and possessed by her dark shadow like Fyodor Pavlovich the debauched land owner who was sexually fascinated by his own son’s girlfriend -Grushenka. Both the characters forget ethics and morality as well as social norms while making efforts to fulfill their desires.

The Jathaka story teller does not judge the old woman like the way Dostoyevsky judged the old man in his book Brothers Karamazove. The Jathaka storyteller modestly shows the extent of craving and its disastrous nature.

Image- Mahajanaka renouncing the worldly life, from the Mahajanaka Jataka. 7th century, Ajanta Caves, India | Image Source: Wikipedia

රුවන් එම්. ජයතුංග



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ලාංකීය ඉංග්‍රීසි වේදිකාවේ වර්ෂ 2002දී ජෙරොම් එල් ද සිල්වා නිෂ්පාදනය කොට වේදිකාගත කෙරූ 'Phantom of the opera' නාට්‍යයේ නව නිෂ්පාදනයක් 2014 දී නැවත දැකබලා ගැනීමේ අවස්ථාවක් ලාංකීය ප්‍රේක්ෂකයින්ට මෑතකදී උදාවිය. දර්ශනවාර 15කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහලේ රඟදැක්වූ මෙම නාට්‍ය ප්‍රංශ ජාතික Gaston Lerouxගේ 'Le fantome de opera' නම් නවකතාව ඇසුරෙන් Richard Stilgoe සහ Andrew Stilgoe වේදිකාවට රචනා කරන ලද්දකි. තම ජිවිතකාලය තුල සාර්ථක නොවූ නවකතා හැට ගණනක් ලියූ Leroux 1868දී ඉපිද තම 'පැන්තම්' නවකතාවේ චිත්‍රපටය නරඹා 1927 දී වියෝ වී ප්‍රංශ කලාවෙන් සමුගත්තෙකි.

1750න් පසු බටහිර ඇතිවෙමින් වර්ධනය වූ රෝමාන්තික (Romantic) හා අභූත (Mystery) කථා ව්‍යාපාරයේ ගොතික් (Gothic) නවකතාකරුවෙකු ගණයේලා සැලකිය හැකි Leroux මෙහි, කථා නායකයා අද්භූත සත්වයෙකුගේ ස්වරූපයක් ගන්වයි. නමුත් කථා නායකයා හෙවත් 'පැන්තම් හෝ එරික්' (Phantam or Erik) යන චරිතය කතාවෙහි අගතැන්පත් කරන්නේ පිළිගත හැකි ජීවයක් ඇති චරිතයක් ලෙසය. විටක ගුප්ත යක්ෂාත්මයක් ද විටක මනුෂ්‍යවේශයක් ද ඔහුට හිමිය. ඔහු ඔපෙරා ශාලාවකට අරක්ගත් අවතාරයකි. කතාව ආරම්භවන්නේ එම 'ප්‍රංශ ඔපෙරා ශාලාව' විකුණා දැමීමට සැරසෙන වර්තමාන අවස්ථාවෙනි. ඉන්පසු ශාලාව විකිණීමට හේතු වූ අතීත කතාව ගෙනහැර පායි.

මෙම අතීත කතාව තුල තේමාවේ මුඛ්‍යහරය දිග හැරේ. හොඳ සහ නරක හෙවත් යක්ෂයා හා දේවදූතිය අතර එක්වීමක්, ගැටුමක් විහිදා කියවෙන අතරම සෞන්දර්යාත්මක එළැඹුමක පිහිටා ඔපෙරා ශාලාව තුල සිදුවන සිදුවීම් අතරින් කථාවට අවශ්‍ය නාටකමය සිදුවීම් (dramatic situations) පමණක් තෝරාගැනීමට රචකයා සමත් වෙයි. රංග ශාලාව සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ෂකයා නිතර පැමිණෙන වෙළඳපොලක් (marketing art) ලෙස බාල වර්ගයේ කථා වස්තු රැගත් කොමඩි ඔපෙරා පෙන්වන්නකි. ඒ අතර මැදිවියේ ප්‍රධාන ගායිකාව වූ ‘ලා කොලරීටා’ වෙනුවට අහම්බෙන් සොයාගන්නා තරුණ රූමත් නර්තන කෙල්ලක වූ ‘ක්‍රිස්ටීන්’ ප්‍රධාන ගායිකාව ලෙස තෝරාගැනෙයි. ඇයගේ පැමිණීමත් සමඟ පැන්තම් නැවත පණගැසී නැගිටියි. ඒ මොහොත දී නැවත කතාව එක්වරක් අතීතයට ගමන් කරයි. ඒ පැන්තම් සත්‍යලෙසම මියගිය අවදියයි. ඔහුව මරාදැමීමට ‘සාහා’ හා ‘සුල්තාන්’ (Shah & Sultan) යන නම්වලින් හඳුන්වන රජවරු දෙදෙනෙකු උත්සහකොට ඇත. නමුත් ක්‍රිස්ටීන්ගේ පැමිණීමත් සමඟ පැන්තම්ගේ විද්වත් සංගීත ඇල්ම හා දැනුම නැවත ඔහුගේම ඔපෙරාවට එක්වී නැගී සිටියි.

පැන්තම් තම ජිවනකාලය තුලදී අසාධාරණයට ලක්වූ දක්ෂ ඔපෙරා ශිල්පියෙකි. ඔහු සංගීතය වෙනුවෙන් මිය ගොස් තවදුරටත් එහිම ජීවත් වන්නෙකි. සංගීතය වෙනුවෙන් ඔහු ජීවිත උදුරා ගනියි. ඔහු ක්‍රිස්ටීන්ට ආදරය කරයි. ඇයව තම ගුප්ත මාලිගාවට ගෙනගොස් මනාලිය කරගනිමින් සංගීතයේ උපරිම සුව සොයා යන්නට ‘පැන්තම්’ වෙහෙසයි. ක්‍රිස්ටීන්ට කුඩාකාලයේ පටන් සමීපතයෙකු වූ 'රාවුල්' (Raoul) නම් පෙම්වතෙක් ඇත. ගැටුම හටගන්නේ එලෙසිනි. තම ආශාවන් හා තමන්ට අවශ්‍ය ආකාරයට ඔපෙරා දර්ශනගත නොකරන්නේ නම් ඔපෙරා ශාලාව විනාශ කරන බව පැන්තම් පවසයි. ඒ නිසා ක්‍රිස්ටීන් ඔහුගේ සිතැඟි හා එකඟ වෙයි. මායාකාරීලෝකයට රැවටෙන ක්‍රිස්ටීන්ව පැන්තම් වශීකොට ගනියි. රෝමාන්තික කථා වස්තුවක මෙන් සුදන ගතිපැවතුම් ඇති පෙම්වතිය, පෙම්වතා හා පාපකාරීව ක්‍රියාකරන දුෂ්ටයා යන චරිතත් ප්‍රේක්ෂකයා රදවා තබාගන්නා හුදු හාස්‍ය සඳහා වුවත් විශ්වාසී ලෙස ගොඩනගන කලු-සුදු චරිතත් මෙහි දක්නා ලැබේ. නමුත් දුෂ්ටයාගේ ක්‍රියාකලාපය කලාවට හිතැති සාමාන්‍ය මිනිසෙකුගේ පෘතග්ජන ආශාවක් බවත් ඒ අනුව ක්‍රියාකිරීම යුක්තිසහගත බවත් පසක්කර දෙන්නේ කතාව අවසානයේ දීය. කතාන්දරය (story) හොදින් පිරික්සන්නෙකුට, ජිවිතයේ අප සියල්ලන්ම හොඳ නරක දෙක මිශ්‍රිත වු සත්වයන් බව දෙසන ආගමික සුඛවාදී තැනකට කතාව අවසානයෙ දී පැමිණිබව දැනෙයි.

එය එවක ඇතිවෙමින් තිබූ මිනිසා දුකින් මුදවා ගැනීමේ සුචරිත ව්‍යාපාරයේ අරමුණක් තකා රචනා කරන ලද්දක් වුවත් Loreuxගේ මරණින් පසු ඉතා ජනප්‍රිය, කාව්‍යාත්මකබව රැදී ඔපෙරාවකට සුදුසු කතන්දරයක් (fine story for an opera) ලෙස ලෝකයේ විවිධ නාට්‍ය සමාගම් මගින් (බලන්න- The man who created Phantom/ Newyork edition) බොහෝ වරක් නිෂ්පාදනය කොට ඇත. ලයන් කිං, වෙස්ට් සයිඩ් ස්ටෝරි, ජීසස් ක්‍රියි සුපර්ස්ටා, එවීටා, ලේ මිසරාබ්, කැට්ස්, ඔලිවර්, බ්ලඩ් බ්‍රදර් යන දැවැන්ත ඉංග්‍රීසිනාට්‍ය මෙන්ම ආයෙත් එන්නේ නෑ, වෙළෙන්දාගේ මරණය, මැක්බත් යන පරිවර්තිත සිංහලනාට්‍ය ලාංකීය වේදිකාවට තිලිණ කල ජෙරොම් එල් ද සිල්වාගේ මෙවර ප්‍රයත්නය කොයිබටද?

මෙය එවක ප්‍රංශ සමාජයටත් මෙකල ධනවත් පැලැන්තියටත් උචිත ජීවනමාර්ග කියා දෙන්නක් මිස වර්තමාන ලාංකීය සාමාන්‍ය ජන සමාජය විවරණයට උචිත වුවක් නොවේ. විශාල මුදලක් වැය කරමින් ජෙරෝම් නටන්නේ පිස්සුවක් බව සිංහල නාට්‍යකරුවකු ලෙස යමෙකු බැන වදින්නට පුළුවන. "සම්පුර්ණයෙන්ම බටහිර පැන්තම් නිෂ්පාදනවල කොපියක් අපි ජෙරොම්ගේ වේදිකාවේ දැක්කනේ?" ආදී වාග් සඳහනක් තැනතැන දොඩවන්න තවත් අයෙකුට පුළුවන.


Phantom of the opera- ජෙරොම් එල් ද සිල්වා නිෂ්පාදනයෙන්
Image- SundayTimes


"හෙන්රික් ඉබ්සන්ගේ සුප්‍රකට ජනහතුරා (An Enemy of the People) නම් නාට්‍යයේ ආතර් මිලර් නිෂ්පාදනය හඳුන්වන්නේ ‘ඇන් එනමි ඔෆ් ද පීපල්’ නාටකයේ ‘ආතර්මිලර්ගේ අනුවර්තනය’ ලෙසටය. මේ මූලබීජයම සත්‍යජිත් රායි තම ‘ජණ ශත්රු’ චිත්‍රපටයට අනුවර්තනය කරයි. Boxoffice වාර්තා තැබූ Jaws චිත්‍රපටය ද මේ ආශ්‍රයෙන් තැනුනකි."
(-නිර්මාණ කොල්ලය සහ කලා විකෘතිය?- ධනංජය කරුණාරත්න- otherside බ්ලොග් අඩවියේ පළ වූ ලිපිය)

මා මෙය උපුටන්නේ ජෙරෝම්ගේ පැන්තම්ට එල්ල කළහැකි උච්ච්ච්තම වාග්ප්‍රහාරය මෙයවිය හැකිනිසා. නමුත් ජෙරොම් නොමැති නම් ලාංකීය වේදිකාවේ පැන්තම් කෙනෙක් දකින්නට තවමත් අපට නොහැකි විය හැක්කේය. නිර්මාණකරනය ගැන ප්‍රබල මතයක් ගෙන ඒමට අදාල වපසරිය දැනසිටිය යුතුය. නමුත් අභාග්‍යකට මෙන් දර්ශනවාර පහලොවක් රඟදැක්වූ නාට්‍ය නැරඹීමට සිංහල වේදිකාවේ හෝ කලා යාන්ත්‍රණයේ අයවලුන් පැමිණියේ ඉතා අතලොස්සකි. ජෙරොම්ගේ වියදම් අධික වැඩ සහ ජනප්‍රියතලයේ ප්‍රචාරණය නාට්‍යකරුවන් අතර ලොකු කතාබහක් ඇති කරන්නක් වුවද ඒ පිළිබඳ තමන් අවධානය යොමු නොකරන්නේ මන්දැයි කලාකරුවන් තම ඇතුලාන්තයෙන්ම විමසා බැලීය යුත්තකි. එවිටය ජෙරොම් ලාංකීය වේදිකාවට යම් නිශේධනීය යමක් කරන්නේ නම් බැන වැදීමට හෝ පිළිවන් වන්නේ. නමුත් අනුකරාත්මක ස්වරූපයෙන් වුවත් ජෙරොම් කරන්නේ ‘සිංහල වේදිකාව’ තවමත් ළඟාවෙමින් පවතින, තව අවුරුදු දහයකින් පමණ ළඟාවිය යුතු වේදිකා භාවිතාවකි. එසේ යම් නිශ්චිත නිගමනයකට එලැබිමට කරුණු බොහොමයක් අදාළ නාට්‍ය නිෂ්පාදනය අපට ඉඟි සපයයි.

පෙර ගෙනහැර දැක්වූ පරිදි මෙහි කථා මූලය (plot) වේදිකාවට උචිත ලෙස සකසා ගැනීම යන්නම භාරදූර කාර්යයකි. එවිට මෙය දෘශ්‍ය සාහිත්‍යංගයක් ගණයට වැටෙයි. එකී සාහිත්‍ය ලාංකීය වේදිකාවට චකිතයකින් තොරව ලංකාවට ඈදා ගැනීම වෙනම නාට්‍යක් නොව ව්‍යාපෘතියක් මට්ටමට වැටෙන්නකි. ලංකාවේ දිනකට නාට්‍ය නරඹන පිරිස 250කටත් වඩා අඩු යුගයක මෙම දෘශ්‍ය සාහිත්‍යාංගය ප්‍රේක්ෂකයාගේ නාට්‍ය රුචිය හා රසGNතාවය (taste) වර්ධනය පිණිස යොදා ගැනීමක් ජෙරොම් සිදුකරයි. එය වේදිකා පරිපාලකගේ හා සංවිධායකගේ සැලසුම කොතරම් සාර්ථක ද යත් පළමු දිනයේදීම රාත්‍රීදර්ශනයේ සියළු ප්‍රවේශපත්‍ර හා 3.30 දර්ශනයේ අඩකට අධික ප්‍රවේශපත්‍ර ප්‍රමාණයක් විකිණී අවසන්ව තිබිණ. එසේම නළුනිළියන්ගේ කැපවීම හා විනය ඉහළ මට්ටමක තිබිණ. මේවා නිසි කළමනාකරණයක් යටතේ (well-plan works) සිදුකල ඒවා විය. එසේම නළුනිළියන් රඟහලට ගෙන්වා ගැනීම උදෙසා යොදවා තිබූ බස් සේවාව පවා නිසි අධීක්ෂණයක් යටතේ ක්‍රියාත්මක විය. (මෙයට මුදල් තත්වය, රංග ශාලාව, කාර්යබහුලත්වය, වැඩ කරන්නේ යම් තෝරාගත් නවකයින් හා අත්දැකීම් ඇති ප්‍රවීණයන් සමගවීම ආදිය පැහැදිළි ලෙසම බලපායි.) මේවා ඍජු සහසම්බන්ධයකින් මෙරට වේදිකා නාට්‍ය කලාව වේදිකා කර්මාන්තයක් බවට පෙරළන ලකුණු පෙන්වන්නකි.

මේ කරුණු මෙසේ තිබියදී නාට්‍ය නිෂ්පාදනය දෙසට හැරෙමු. තිරය විවරව ඇති අතර ඔපෙරා ශාලාවේ වෙන්දේසිය සිහින් සංගීතය හා දුමාරය අතරින් පෙනෙන්නට පටන්ගනී. අඳුර හා ඒ අතරින් වැටුණු තනි තනි ආලෝක කව, මහලු මිනිසා සහ පුටුවේ ස්වරූපය ගුප්ත හැඟීමක් ජනිත කරයි. ගින්දර පෙනෙන්නට තිබේ. අදාල වෙන්දේසියේ නිශ්චිත මොහොතක රංගශාලාවේ අතීතයට දර්ශනය වෙනස් වේ. විචිත්‍රවත් බාල ගණයේ ඔපෙරාවක් එහි රංග ගත වේ. ඉන් රෝමයේ රජකතාවක් නිරූපිතය. මේ සඳහා වේදිකාවෙන් පහල කොටස, ඉදිරිපස, මැද යන ස්ථාන ත්‍රිත්වය තුල නළුවන් 50ක පමණ ප්‍රමණයක් නිසිලෙස සමබර කොටතිබිණ. ජනප්‍රිය ඔපෙරා කොටස්, සංගීතඛණ්ඩ, අලියෙකුගේ විශාල අනුරුවක් මිනිත්තු කීපයකට වේදිකාවට ගෙන ඒම, ප්‍රහසන ගණයේ රඟපෑම් ආදිය ප්‍රේක්ෂක අවධානය දිනන්නට පමණක් සමත්විණ. අනතුරුව ප්‍රධාන ගායිකාව වෙනුවට වෙනත් ගායිකාවක් පැමිණෙන සාමාන්‍ය කතා පුවතක සුන්දරත්වය (beauty), ආදරය, සතුට රැගත් දර්ශන කීපයක්. ඒ දර්ශන අතරතුර විටින්විට දුෂ්ටයාගේ අනතුරු ඇඟවීම් සහ පැමිණීම්. අනතුරුව පටන් ගැනෙන්නේ ක්‍රමයෙන් ගැටලු හටගැනීමයි. අතුරුගැටළු මඟින් කතාවේ මුඛ්‍ය ගැටලුවට ප්‍රබල සහයක් ගෙන දෙයි. ඔපෙරා කළමනාකරණයේ ගැටලු පැන නඟින්නේය. ගායිකාවගේ (සින්යෝරා) ප්‍රශ්නයක් ඇත. සුළු සේවකයින්ගේ ගැටළු ඇත. ඉන්පසු නව ඔපෙරාවක් (ක්‍රිස්ටින්ගේ) පෙන්වන දසුනක් අතිශය සුසාධිත අයුරින් වේදිකාවේ පසුපසට නිරූපණය කරන්නේ ගගනිකාවට පහලින් ආලෝක වැටක් හා ගගනිකාවේ ඉහළ නිල්පැහැති ආලෝකය යොදාගනිමින් ප්‍රේක්ෂකයාට වේදිකාවේ විශාල ගැඹුරකුත් වේදිකාවේ දෙපසම ප්‍රේක්ෂකාගාර දෙකක් මවා පාමිනුත්ය. මෙය වේදිකාවේ මවන්නාවූ දෘශ්‍යමය මායාවටත් සාපේක්ෂ සත්‍යයටත් කදිම උපහැරණ සපයන්නක් වැන්න. ප්‍රේක්ෂකාගාරයට ඒ මොහොතෙහි මුවින් නිරායාස ශබ්දයක් සමඟ වචනයට නැගිය නොහැකි හැඟීමක් ඇති කිරීමට අලෝකකරු (තුෂාන් ඩයස්) සමත්විය.

අනතුරුව ක්‍රිස්ටීන්ගේ කාමරයත් පුහුණුවීම් ශාලාවත් යන ස්ථාන දෙකම වේදිකාව ඛණ්ඩනය කොට ගෙනෙනු ලබයි. කාමරයක පැතලි බව හා ශාලාවක ගැඹුර ඉන් නිරූපණය කෙරිණි. පැන්තම්ගේ පැමිණීම සිදුවන්නේ මෙහිදීය. ඔහු ක්‍රිස්ටීන්ගේ කාමරයට මායාවක වේශයෙන් ගෙන්වනු ලබයි. ක්‍රිස්ටීන්ගේ කණ්ණාඩිය තුලින් දුමාරයක් මැදින් ඔහු පැමිණෙයි. විනිවිද පෙනෙන කණ්නාඩියක් මෙහිදී භාවිතකර තිබුණි. පැන්තම් ක්‍රිස්ටින්ව තම වාසයට රැගෙන යයි. රාවුල් පැමිණෙයි. කහ, රතු සහ කොල පැහැය වේදිකාවේ භාවිත කරමින් කතාවේ තුන්කොන් ගැටුම මඳකට නිරූපිතය. ඉන්පසු රාවුල් ක්‍රිස්ටින්ව සෙවීමට පිටත්වන අතර පැන්තම් තම ගුප්ත වාසස්ථානයට ක්‍රිස්ටින්ව රැගෙන යන දර්ශනයට වේදිකාව සකස් වෙයි. මේ මොහොත ලයනල් වෙන්ට්ඩ් වේදිකාව ලද භාග්‍යක් ලෙස සැලකිය හැක්කේ දැල්වෙන යාන්ත්‍රික ඉටිපන්දම් සියගණනකුත් විශාල දුමාරයක් හා තල කීපයක් හා ගැඹුර මතු කරමින් වේදිකාව ගඟක් මැදින් පාරුවක ගමනේ යෙදෙයි. බොහෝ විදේශීය නිෂ්පාදන වල මේ මොහොත සටහන් වන ජායාරූප නාට්‍යයේ ප්‍රචාරණය සඳහා යොදා ගැනෙයි. ජෙරොම් මුදල මත පදනම්ව සහාසික ලෙස අනුකරණයක් කරන්නේ යැයි කියන්නට වන්නේ මෙවැනි අවස්ථා නිසාය. මෙවන් අනුකාරාත්මක කොපිකැට් අවස්ථා බොහොමයක් නිෂ්පාදනයේ දක්නට ලැබිණ. ඒ මතුදු ලාංකීය ප්‍රේක්ෂකාගාරයට මෙවන් සිනමාත්මක වේදිකාභාවිතයක් (cinematic stage usage) ලෝකයේ ඇති බව පෙන්වූවාට ජෙරොම් ඔබට ස්තූතියි !


Phantom of the opera- ජෙරොම් එල් ද සිල්වා නිෂ්පාදනයෙන්
Image- SundayTimes


නාටකයේ අතිසංවේදීම මොහොත මෙයයි. පැන්තම් තම ප්‍රේමයත් දුකත් ක්‍රිස්ටින්ට පවසයි. එය අනුවේදනීය කතාවකි. ප්‍රේක්ෂකයාට පැන්තම් යන චරිතය ගැන මෙතෙක් වෙලා ඇතිව තිබු ඍණාත්මක ආකල්පය මේ මොහොතේ සුනුවිසුණු වෙයි. ඔහු අමානුෂිකවීමට හේතු ඇත. ඔහු සමාජ අසාධාරණයට ලක්ව ඇත. ඔහුට ආදරය ලැබී නැත. ඔහු මේ සමාජය විසින්ම බිහිකළ මනෝ මූලික (psycho) සත්වයෙකි- විකෘතියකි. ක්‍රිස්ටීන්ගේ ලඳබොලඳකම ඔහුට ආදරය කරයි. ඇයට, නිතරම එක් පැත්තක් වසා වෙස් මුහුණක් පැළඳ සිටින පැන්තම්ගේ මුහුණ බැලීමට ඕනෑ වෙයි. ඇය ඔහුටත් නොකියා එකවරම වෙස්මුහුණ ගලවා දමන අතර ඒ හා සමඟම පැන්තම්ගේ සඟවාගත් කෝපය පිටතට එයි. ඔහු තම අතීතයට වටිනාකමක් ඉල්වයි. තම වෙස්මුහුණ නොමැති දෙබිඩිමුහුණට තමාම ශාප කරගනියි. කතාවේ ගුප්තමුසල ගතිය මේ මොහොතේ උත්සන්නව දැනීමට සැලැස්වෙයි. මේ අතර රාවුල් සහ පිරිස ක්‍රිස්ටීන් සොයා පැන්තම්ගේ ගුප්ත මන්දිරය සොයා එයි. අනෙක් සියල්ලන්ටම ප්‍රථම රාවුල් තනිව විත් මන්දිරය තුලට වදි. මේ මොහොතදී, වේදිකාවේ පසුපස ගැඹුර සහිත දිය අගලක්, මැද වේදිකාව සම්පුර්ණයෙන් වසා පැතිරෙන යකඩ දැල් වැටක් සහ ඉදිරියේ පැන්තම් මන්දිරයේ අතිවිශාල සාලයත් යන ස්ථාන තුනම එකවිට ප්‍රේක්ෂකයා පිළිගන්නා යථාර්ථමය වේදිකා මායාව (stage reality magic) තුලට ගොනු කරනාකාරය අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් ලෙස ජෙරොම් ලද අත්දැකීම් හි ප්‍රතිඵලයකි. මනා වේදිකාකළමනාකරණයක් (prefect stage-management), 15 දෙනෙකුගෙන් පමණ සමන්විත පිරිසක් මත පදනම්ව යන්ත්‍රසුත්‍රවල අඩුපාඩු පෙන්වමින් වුවද නිසි අයුරින් ක්‍රියාත්මක වන අයුරු දක්නට ලැබුණි. කතාවේ උච්චතම අවස්ථාව (climax) මෙය වේ. මුලදී රවුල්ව අල්වාගන්නා පැන්තම් ඔහුව සිරකරයි. ක්‍රිස්ටීන් පැන්තම්ගේන් යදිමින් ඔහුව නිදහස් කරන ලෙස ඉල්වයි. පැන්තම් තම වේදනාසහගත ආදරය ක්‍රිස්ටීන්ට පවසමින් තමාට සාධාරණයක් ඉල්වයි. අවසන පැන්තම් රාවුල්ට සහ ක්‍රිස්ටින්ට තම ග්‍රහණයෙන් මිදී යන්නට ඉඩ හරියි. එමගින් ප්‍රේක්ෂක මනසේ භාව කම්පනයක් (catharsis) ඇති කරයි. සංගීතය, නර්තනය සමඟ මුසුවූ සංගිත නාටක ගණයේ ලා සැළකිය හැකි මෙහි අතිසරල මෙන්ම අවශ්‍ය තැන්හි බැරැරුම් අරුත් සපයන රංග වින්‍යාසයන් උපයෝගී කොටගෙන තිබිණ. අවසන නැවත ඔපෙරා ශාලාවට පැමිණෙන පැන්තම්ව රාවුල්ගේ මැදිහත්වීමෙන් පොලිස් නිලධාරීන් විසින් මරා දමයි. එලෙස සමුගත් පැන්තම්ගේ නිවසට අවසන් දර්ශනය ආලෝක කව භාවිතයෙන් හුවමාරු කරන අතර එයම වර්තමාන සිදුවීම කරගනිමින් මුල් දර්ශනයටම පැමිණ නාට්‍ය අවසන් වෙයි.

රෝමාන්තික නමුත් මෙකී කතා සන්දර්භය තුල සාමාන්‍ය ජිවිතවලට රාජ්‍ය පාලනයේ මැදිහත් වීම (රජවරුන් /පොලිස් නිලධාරීන්), කලාවට සමාජයේ හිමිවිඇති තැන (පැන්තම්ට සිදුවූ / ජනප්‍රිය බාලගණයේ ඔපෙරා පෙන්වීම හා එහි නළුනිළියන්ගේ හැසිරීම් / කළමනාකාරීත්වය), අර්ථ විරහිත ප්‍රේමය සහ අවබෝධයේ ප්‍රේමය (පැන්තම්, ක්‍රිස්ටීන් හා රාවුල්), අතීත ධනේශ්වරයේ බිදවැටීම (ඔපෙරා ශාලාව විකිණීම/ සුල්තාන් රජවරු/ පැන්තම්ගේ සැබෑ ජීවිතය) ආදී සමාජ වපසරියක් හසු කොටගෙන යහපත් සුචරිත ජිවිතයකට මඟ කියන යථාර්තවාදී ලක්ෂණ දැකිය හැකිය.

ජාත්‍යන්තරයට ළඟාවිය හැකි පැන්තම් වාගේම නොවන නමුත් පැන්තම් හි වේදිකාභාවිතයට එහා ගිය වේදිකා භාවිතයක් සිංහල වේදිකාවේ දක්නට ලැබේවායි අප පතමු ! "සිංහල වේදිකාවට ඇත්නම් පැන්තම්!" යැයි කියන්නේ එකී අර්ථයෙනි.

ප‍්‍රනීත් චානක මුරමුදලිගේ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



දේශපාලන ප්‍රශ්ණයක් සම්බන්ධයෙන් අප දරන ස්ථාවරය තේරුම්ගැනීම සදහා මාධ්‍ය, සිවිල් සමාජය සහ ආගමික නිර්වචන දැවැන්ත බලපෑමක් එල්ල කරනවා. සමකාලීන දේශපාලන තේරුම්ගැනීමේදී ආගමික දේශකවරුන්ගේ මතයන් යල්පැන ගිය බවක් දකින්නට ලැබුණත් මාධ්‍ය සහ සිවිල් සමාජය (උගතුන් යැයි සමාජයේ පිළිගත් පුද්ගලයින්) තවදුරටත් ඉතා වැදගත් මූලාශ්‍ර ලෙස පවතිනවා. ලොව කෙතරම් දියුණුව ඇති නමුත් මුස්ලිම් සමාජය සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ විතරක් නෙවෙයි ලෝකයේම අවබෝධය ඉතාමත්ම නිශේධනීය මෙන්ම අගතිගාමී එකක්. මෙයට බෙහෙවින්ම බලපාන්නේ ලෝක මට්ටමේ දේශපාලනයේදී ඉස්ලාම් ධර්මය අදහන සමාජය දැවැන්ත දේශපාලන උගුලකට හසුව ක්‍රියාකිරීම. ඇත්තටම මුළු ආගමේ නාමයෙන් ක්‍රියාත්මක කුඩා පිරිසක් සහ දෘෂ්ඨිවාදයක් නිසා ඉස්ලාම් සමාජය තව තවත් තමන්ගේ සීමාකම් තියෙන ඉබිකට්ට ඇතුලට ගිහිං විසඳුම් හොයන්න වෙහෙසෙනවා. අනික් අතට ඉස්ලාම් නොවන සමාජය ඉස්ලාම් සමාජය තුළින් වඩ වඩාත් ඉවතට තල්ලුවී ගෙන යන ගමන් ඉස්ලාම් දහම ගැන අදහස් දක්වනවා.

ලෝකය පුරා ඉස්ලාම් අන්තවාදයට මුවා වෙලා මේ වන විට සිද්ධ වෙමින් පවතින දේ වාමාංශික දෘෂ්ඨිකෝණයෙන් බැලූකල වඩාත් පැහැදිලිව වටහාගන්න පුළුවන් දෙයක්. ලෝකයේ මාධ්‍ය අතර ජනප්‍රිය නොවන සහ ලාභය නූපදවන මේ අදහසට වඩා වැඩි ඉල්ලුමක් තියෙන්නෙ වර්ගවාදී, ජාතීවාදී අර්ථ දැක්වීම් වලට. මේ කතාව අලුතින්ම කරලියට එන්නේ පසුගිය දා ප්‍රංශයෙන් "ෂා(ර්)ලි එබ්දෝ" (Charlie Hebdo) කියන ටැබ්ලොයිඩ් පුවත්පතට එල්ලවුණු මැර ප්‍රහාරයක් එක්කයි. ෂා(ර්)ලි එබ්දෝ කියන්නේ ආගම් සම්බන්ධයෙන් උපහාසය දනවන කාටූන් වලට ප්‍රසිද්ධ පුවත්පතක්. ඔවුන් විසින් තමන් වාමාංශික යැයි කියාගෙන තිබුණත් ඇත්තටම ඔවුන් වාමාංශික ද කියන එක වෙනමම බලන්න ඕන දෙයක්. කොහොම වුණත් යුරෝපයේ වැඩිපුරම මුස්ලිම් ජනතාව වෙසෙන ප්‍රංශයේ පැරිස් වල පළ වෙන මේ පුවත්පත වෙත ඉස්ලාම් අන්තවාදීන් දිගින් දිගටම තර්ජනය කරමින් තිබූ බව සඳහන්. පසුගිය ජුලි 7 වැනිදා උදෑසන 11.30ට පමණ මුහුණ වසාගත් ආයුධ සන්නද්ධ පුද්ගලින් දෙදෙනෙක් විසින් මේ කාර්යාලයට පැමිණ එහි සිටි අයට වෙඩි තබා තිබුණා. මේ නිසා මේ පුවත්පතේ කතෘ ස්ටෙෆාන් චාබ්නේ (චාර්බ්) ඇතුළු පුවත්පත් කාර්ය මණ්ඩලයේ 7ක්, ආරක්ෂාවට සිටි නිරායුධ පොලිස්භටයෝ දෙදෙනෙක් ඇතුළු 12 දෙනෙක් ඝාතනයට ලක්වූණා.

ප්‍රංශය කියන්නේ දියුණු ධනේශ්වර රටක්. මේ දියුණු බව තුළින් ධනේශ්වර සිවිල් වටිනාකම් ගොඩනැගිලා තියෙනවා. පුද්ගලික නිදහස, නිදහස් අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම, කාන්තා අයිතිය, මාධ්‍ය නිදහස වගේ ලිබරල් සිවිල් වටිනාකම් වලට ප්‍රංශයේ ඉතා විශාල වටිනාකමක් හිමිවෙන්නෙ මේ නිසා. පෑනකින් කරපු දේකට වෙඩි උණ්ඩ වලින් උත්තර දීපු එක ගැන කුමන ශිෂ්ඨ සමාජයක වුණත් විවේචනයට ලක්වෙන දෙයක්. මේ නිසා ශිෂ්ඨත්වය අතින් මේ මනුෂ්‍ය ඝාතන වලට කොන්දේසි විරහිත විරෝධය මුලින්ම සදහන් කරන්න ඕන. ඒත් ඒ ඝාතන නිසාම මේ වනවිට යුරෝපය මූලික කරගෙන ලෝකය පුරා පැතිර යන කතිකාවන් ප්‍රශ්ණ කරන්න අපි පසුබට වෙන්නෙ නැහැ.

මෙය ශිෂ්ඨාචාර දෙකක් අතර යුද්ධයක්ද? ෂා(ර්)ලි එබ්දෝ ප්‍රහාරය වෙත ප්‍රතිචාර දැක්වූ බොහෝ දෙනෙක් කියන්නේ එය අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස වෙනුවෙන් ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදයේ නැගී සිටීමක් කියලා. ඔව්.... ඇත්තටම ඉස්ලාම් අන්තවාදය කියන්නේ ලිබරල් සිවිල් වටිනාකම් වලට එරෙහි වූ පිරිසක්. එහෙත් මේ කාලපරිච්ඡේදය තුලම ඇතිවුණ තවත් සිද්ධියක් වුණේ නයිජීරියාවේ කුප්‍රකට බොකෝ හරාම් ඉස්ලාම් අන්තවාදීන් බාගා නගරය මුලික කරගෙන සිදුකළ අතිවිශාල මනුෂ්‍ය ඝාතනය. සතියක පමණ කාලයක් තුළ 2000 කට අධික පිරිසක් සමූල ඝාතනය කළ සිද්ධිය සම්බන්ධයෙන් වත්, මිනිස් ජීවිතයට ඇති අයිතිය සම්බන්ධයෙන් වන මුලික අයිතිය සම්බන්ධයෙන් වත් කතිකාවක් ලෝකය පුරා ඇති වන්නේ නැහැ. දොළොස් දෙනෙක් මිය ගිය සිද්ධිය වෙනුවෙන් මිලියන ගණනක් පිරිස් උද්ඝෝෂනය කළාට 2000ක නයිජීරියානුවන් වෙනුවෙන් කිසිම මානව අයිතිය සම්බන්ධයෙන් වන උද්ඝෝෂණයක් ලිබරල් ලෝකයේ දකින්න ලැබෙන්නෙ නැහැ. සැබැවින්ම ශිෂ්ඨාචාරයන් අතර පවතින අරගලයක් නම් ඉස්ලාම් අන්තවාදය විසින් දිගින් දිගටම පෙන්වා දෙන තමන් මිනිස් ජීවිතයක අගය සළකන්නේ නැහැ කියන කාරණයට විරුද්ධව කතිකාවක් හැදෙන්න ඕන. බටහිර මාධ්‍ය, සමාජජාල වෙබ් අඩවි බටහිර මිනිස් ජීවිත වගේම ආසියාවේ අප්‍රිකාවේ මනුෂ්‍ය ජීවිත ගැනත් කතා කරන්න ඕන.

ඉස්ලාම් ත්‍රස්ත සංවිධාන අත්අඩංගුවේ ඉන්න බටහිර ජාතිකයෙකුගේ ඝාතනය බටහිර මාධ්‍යවලට ප්‍රවෘත්ති මැව්වට දිනපතා ඝාතනයට ලක්වන බටහිර නොවන ජීවත ගැන කිසිම වටිනාකමක් ඒ ප්‍රවෘත්ති අතර හිමිවෙන්නේ නැහැ. ක්‍රමය මොකක් වුණත් මේක අසාධාරණයි කියන එක විතරක් පැහැදිලි කරන්න මේ කාරණය විතරක්ම වුණත් ප්‍රයෝජනවත්. මිනිස් ශිෂ්ඨත්වයට වි‍රුද්ධව ක්‍රියාකරන්නේ ඉස්ලාම් ආගම විතරද? බටහිර ශිෂ්ඨත්වයට සමපාත වෙන ක්‍රිස්තියානි ආගම, ඉන්දියාවේ බහුතර හින්දු ආගම, ඉස්ලාම් ආගමේ නාමයෙන් සිදුකරන ඝාතන වලට නොදෙවෙනි ම්ලේච්ඡ ක්‍රියා සිදුකරන බවට ඉතිහාසයේ ඕනතරම් සාක්ෂි තියෙනවා. මැදපෙරදිග බටහිර පාර්ශවය නියෝජනය කරන ඊශ්‍රායල‍ය, යුදෙව් ආගමික රටක්, ආගම මුලික කරගෙන පලස්තීනයේ සිදුකරන අපමණ ඝාතන වලට ලිබරල් නිර්වචන නොගලපන දේශපාලනය මොකද්ද කියන එකයි අපි තේරුම් ගන්න ඕන. දැඩි ක්‍රිස්තියානි භක්තිකයෙක් යැයි කියන ජෝජ් බුෂ් යාඥා කිරීමෙන් අනතුරුව ඉරාකටය ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සදහා නියෝග දෙන බව ප්‍රසිද්ධ දෙයක්.

ආගමේ නාමයෙන් ලංකාව ගැන කතා කිරීම වෙනමම කල යුත්තක්. ඒ අනුව පෙනෙන දෙයක් තමයි ඉස්ලාම් ආගම පමනක් නෙ‍වෙයි බො‍හෝ ආගම් වල නාමයෙන් මනුෂ්‍ය ඝාතන, අපචාර සිද්ධ වෙන බව. ඇත්තටම සිද්ධවෙන්නේ ධනේශ්වර සමාජ ක්‍රමය තුළ ගොඩනැගී තියෙන සමාජ අර්බුදය ආගමේ නාමයෙන් ඉස්මත්තට පැමිණීමක්. මේ පිළිබදව අධ්‍යයන විශාල ප්‍රමාණයක් සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. කුරානය මගින් ත්‍රස්තවාදය ඉගැන්වෙනවා කියන කාරණය කරුණු වශයෙන් ඔප්පු කරන්න හැදුවට පිළිතුරක් විදිහට නිවැරැදි නොවෙන්නෙ මේ හින්දා. කුරානය, බයිබලය, භගවත්ගීතාව හෝ ත්‍රිපිටකයේ තියෙන ත්‍රස්තවාදය සාධාරණීකරනය කරන්න අවශ්‍ය කරුණු වලට පිටින් තියෙන වෙනත් බාහිර පොදු දෙයක් නිසා මේ සියළු ත්‍රස්තවාදයන්ට හේතු සපයනවා කියන එකයි මට කියන්න අවශ්‍ය. ලාභ ඉපැයීමට තියෙන කෑදර කම නිසා ජාතීන් අතර අසමගිය ගොඩනැංවීමට සිදුකරන ලද කුමන්ත්‍රණ, පිරිසක් අධි සුඛෝපභෝගී ජීවිත ගත කරන අතරතුර තවත් පිරිසක් කන්න බොන්න නැතුව මිය යන්න සිද්ධවෙන අසාධාරණය, මිනිස් ජීවිතයට උසුලගන්න බැරි සූරාකෑම්, සංක්‍රමණිකයින් ලෙස දියුණු රටවලට ගොස් ඇතිවන අනන්‍යතා අර්බුදය, සංක්‍රමණිකයින් ලෙස ජීවත්වීමේදි සිදුවන නොසැළකීම් වගේ ලිබරල් ධනේශ්වර ක්‍රමය හින්දා හටගත්ත නොමිනිස්සකම් වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තමයි ත්‍රස්තවාදය හට ගන්නේ. එය එක් පසෙක ඉස්ලාම් ගෝලීය ත්‍රස්තවාදයක් වෙනකොට තවත් රටවලින් ප්‍රාදේශීය හෝ ජාතික අනන්‍යතාවයෙන් යුතු ත්‍රස්තවාදයක් ලෙස මේ ක්‍රමයට අභියෝග කරනවා. ක්‍රමයට අභියෝග කළ පමණින් එය විකල්පය නොවන බවත් අපි වටහා ගත යුතු දෙයක්.

බටහිර ලෝකය දිහා බැලුවොත් දිගින් දිගටම ඉස්ලාම් ජනතාව සහ දුප්පත් රටවලින් පැමිණෙන සංක්‍රමණිකයින් Scapegoat (තමන් විසින් සෘජුව සම්බන්ධ නොමැති වරදක වගකීම් දැරීමට බලකිරීම) කිරීම දිගින් දිගටම සිද්ද වෙන දෙයක්. ඉරාකයේ සහ සිරියාවේ සිටින ISIS සටන්කාමීන්ගේ ක්‍රියාවන් සහ ඉස්ලාම් අන්තවාදී දේශකයින්ගේ ප්‍රකාශයන් මගින් සමස්ත ලෝකයේම ඉස්ලාම් සමාජය තේරුම්ගැනීමේ සාමාන්‍යකරණය කරන්නේ ‍මේ හින්දා. ඒත් මේ ප්‍රශ්ණයේ පදනමේ තියෙන්නේ මේ වෙන කොට මේ දියුණු රටවල් විසින් මුහුණ දී තියෙන දැඩි ආර්ථික අර්බුදයට විසදුම් දෙන්න මේ රටවල පාලකයින් සමත් නොවීමත්, අනෙක් අතට සිවිල් පුරවැසියන්ගේ ප්‍රශ්ණ කිරීම් වෙනස් අතකට යොමු කිරීමේ අවශ්‍යතාවයත් කියන එක අපි වටහාගත යුතු දෙයක්. ආර්ථික සහ සමාජ ප්‍රශ්ණයට පිළිතුරක් දෙන්න මේ සමාජ ක්‍රමය හසුරුවන න්‍යායට හැකියාවක් නැති වුණාම ඒ ගැටළුව වෙන කෙනෙක්ගෙ පිට උඩට තල්ලු කරන්නත් මේ න්‍යායෙන්ම උපදෙස් ලැබෙනවා. ඒත් ඇත්ත ප්‍රශ්ණයට ව්‍යාජ උත්තරයකට වඩා ඒක ඇත්තටම තේරුම්ගන්න පුළුවන් න්‍යායක් දෙසට අපි යොමුවෙන්න ඕන මේ ව්‍යාජය හින්දා අවසාන වශයෙන් අපි අපිම පීඩා විඳින හින්දයි. රටේ ප්‍රශ්ණයක් ආවම අපිත් එක්ක ඉන්න අසල්වැසියා සියළුම වරද පටවලා විනාශ කරන්න යෝජනා කරනවට වඩා ඒක ගැඹුරින් තේරුම් ගත්තම අඩුම තරමේ වඩා නිවරැදි පිළිතුරක් හොයන්න හරි අපිට ආරම්භයක් ගන්න අවස්ථාව හම්බවෙනවා. අවසාන වශයෙන් මේ කාරණාවන් වටහා ගන්න උදව් දෙන ප්‍රකාශයක් වෙත අපි යමු. ෂා(ර්)ලි එබ්දෝ ප්‍රහාරය සම්බන්ධයෙන් ලිපියක් ලියන marxist.comහි ඇලන් වුඩ් විසින් උපුටා ගත් වී. අයි. ලෙනින්ගේ ප්‍රකාශය සහ ඊට ඔහු විසින් ද එකතු කළ කොටස පහතින් දැක්වෙනවා.

"වැඩවසම් ලක්ෂණ වලින් පිරි පීතෘමූලික හා පීතෘමූලික ගොවි සබඳතා රජයන වන වඩා පසුගාමී රාජ්‍යයන් හා ජාතීන් සම්බන්ධයෙන් අප සලකා බැලීමේදී වැදගත් කරුණු කීපයක් තිබේ. පළමුව, සියලු කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින් පසුගාමී යටත්විජිත මූල්‍ය මත යැපෙන කම්කරුවන් සිටින මෙම රටවල සුළුධනේශ්වර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විමුක්ති ව්‍යපාරයට සහාය යුතු බව, සහ වඩාත් ක්‍රියාකාරීව උදව් කිරීමට යුතුකමක් ඇත.“
[කොමියුනිස්ට් ජාත්‍යන්තරයේ දෙවන කොන්ග්‍රසය වෙනුවෙන් ජාතික ප්‍රශ්ණය සහ යටත්විජිත ජාතීන් සම්බන්ධයෙන් වී. අයි. ලෙනින් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද තිසීසයෙන් උපුටා ගන්නා ලදී.]

ඊට ඇලන් වුඩ් එකතු කළ කොටස මෙසේයි; "දෙවනුව වැඩවසම් ලක්ෂණ වලින් යුතු ප්‍රතිගාමී පූජකයින් සහ ඊනියා විමුක්තියේ නාමයෙන් පෙනි සිටිනා අනෙකුත් සමාජ කොටස් වලට එරෙහිව අරගල කළ යුතුය. තෙවනුව යුරෝපීය හා ඇමරිකානු අධිරාජ්‍යවාදයට වි‍රුද්ධව යැයි පෙනී සිටින ඉස්ලාම් දේශපාලන ව්‍යාපාර විසින් තරකරමින් සිටින ඉස්ලාම් වැඩවසම් ඛාන්වරු, ඉඩම්හිමියෝ සහ මුල්ලාවරුන්ට විරුද්ධව අරගල කළ යුතුය. ප්‍රාග්ධනයේ හැසිරීම සහ අධිරාජ්‍යවාදයේ නිරුවත පැහැදිලිව දැකගත හැක්කේ ඉන් අනතුරුවයි."

ඉස්ලාම් ත්‍රස්තවාදයේ ආරම්භය, මූලබීජ, විකාශනය, බලපෑම පිළිබඳ තවත් ලිපි-

ගිනි ඇවිලෙන ඉරාකයත් සමග මැදපෙරදිග කොයිබටද?
ඉස්ලාම් අන්තවාදයේ ග්‍රහණය බිඳලිය හැක්කේ කෙසේද? -ක්‍රිස් හෙජස්
ඉස්ලාම් අන්තවාදය- ලාංකේය සන්දර්භයක් තුළ...
ඇමරිකානු ඩබල් ගේම් මැද ලෝකය ආගමික අන්තවාදය දෙසට...

සංඛ කිරිඳිවැල



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



"චීන ජාතිකයෝ එක ම ගසේ එක පැත්තක අතු
රෝස කුසුමයෙන් බර කරන්නටත්,
අනෙක් පැත්තේ අතු පෙයාර්ස්වලින් බර කරන්නටත් ඉගෙන ගත්හ.
චීනුන් ගසට කරන්නට උගත් දේ
අපිට මිනිසුන්ට කරන්නට නොහැකි ද?"

-ෆෙඞ්රික් නීෂේ (මිනිස් වගාව ගැන)

නීෂේ දාර්ශනිකයාගේ ඉහත උදෘතය අප උපුටා ගත්තේ එරික් ඉලයප්ආරච්චිගේ "කලාව සහ කතිකාව" නම් ලිපි එකතුවක් සහිත කුඩා කෘතියෙනි.

එරික් ඉලයප්ආරච්චි යනු නූතන ලාංකේය කලා, සංස්කෘතික, දෘෂ්ටිවාදී කතිකාවට නිර්මාණයන්ගෙන් සහ විචාර ප‍්‍රවේශයන්ගෙන් අනලස්ව දායකත්වය සපයමින් සිටින්නෙකි.

වාසනාවකට ඔහු සිය නිර්මාණ කාර්යය සහ විචාර කාර්යය නිවැරදිව වටහා ගෙන කටයුතු කරන්නෙකි. අවාසනාවකට ඔහුගේ නිර්මාණ කෘති සහ විචාර මැදිහත්වීම් ගැන සාකච්ඡා වෙන්නේ ඉතා අඩුවෙනි. එයට හේතුව සමහරවිට ඔහු සාකච්ඡා කරන්නාවූ විෂය ප‍්‍රදේශයන්හි සංකීර්ණතාව හෝ වෙනත් විශේෂ කරුණක් විය හැකිය. වෙසෙසින් නූතන කවිය විෂයෙහි වෙසෙස් සළකුණක් තැබූ එරික් නවකතා, කෙටිකතා, නාට්‍ය, චාරිකා කතා සහ ඔපෙරා ආදී නිර්මාණයන් ද සිය කලාත්මක මැදිහත්වීම් ගොන්නට එක් කර ගත්තේ වෙයි.

"කලාව සහ කතිකාව" නමින් යුත් විචාර කෘතිය ඔහු විසින් ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇත්තේ 2012 වර්ෂයේ දී ය.

මෙම කෘතිය සමකාලීන ලාංකේය මොහොත ගිල ගනිමින් සිටින, බොහෝ විට ගිලගෙන අවසන් පවා විය හැකි අතිමහත් ව්‍යසනය වන විනෝද කර්මාන්තය පිළිබඳව වන තිසීසයක් ලෙස සලකන්නට අප කැමති ය. ධනවාදයේ දෘෂ්ටිවාදය ජන විඥානයට එන්නත් කිරීමම ආත්ම කොටගත් මෙකී විනෝද සහ ප‍්‍රමෝද කර්මාන්තය ගැන අගනා දෘෂ්ටිමය ආලෝක කදම්භයක් මේ කුඩා කෘතිය විසින් එල්ල කරනු ලැබෙයි.

මූලික වශයෙන් විචාර කෘතියක් වන මෙහි පහත දැක්වෙන සංරචක කෙරහි මාතෘකානුගත විවරණ සපයා ඇත.

ස්ලම්ඩෝග් මිලියනර්- ආකාස කුසුම්- ද රීඩර්- රිවොලියුෂනරි රෝඞ් යන සිනමා කෘති, රූපවාහිනිය සංස්කෘතික ගබඩා කොල්ල කෑම, පොප් සංගීතයේ සමාජ ද්වාරය මයිකල් ජැක්සන්, සරච්චන්ද්‍ර-නීෂේ සහ කේමදාස, කේමදාස පශ්චාත් මරණ කතිකාව, ග‍්‍රීසිය සොයා යාමේ අභීත ප‍්‍රයත්නයක්- අග්මෙම්නොන්, ජීවිතය නැති සාහිත්‍ය කඩදාසි නැති ගෙයක් වගෙයි ආදී වශයෙනි. මෙහි දී එරික් සිය මැදිහත්වීම හරහා නූතන සංස්කෘතියේ අශ්ලීල ලෝලයන්, එහි දෘෂ්ටිවාදී මැදිහත්වීම්හි ස්වභාවයන් සිය විචාරයට භාජනය කරයි. ඒ අතරම මෙම කෘතියේ දී ලාංකේය සංගීතය, කේමදාසයන් ගේ මැදිහත්වීම, මයිකල් ජැක්සන් පිළිබඳ කතිකාව ආදිය කෙරෙහි වීමංසනය සඳහා කියවන්නා වෙත නව මානයන් සපයා ඇත.

කෙසේ වෙතත් අප පෙර සඳහන් කළ පරිදි විනෝද කර්මාන්තයේ මැදිහත්වීම පිළිබඳ තිසීසයක් ලෙස සලකන්නට අප කැමති වන්නේ ඇයි දැයි කිව යුතු ය. බොහෝ විට රූපවාහිනිය වැනි නූතන මාධ්‍ය උපකරණයක් කෙරෙහි විවේචන එල්ල කරන්නන් එය සිදු කරනවා අප දකින්නේ ඉතාමත් පටු සංස්කෘතික (වැවයි දාගැබයි ගමයි පන්සලයි පන්නයේ) විවේචනයන් ය. එය රූපවාහිනිය වැනි මෙවලමක දෘෂ්ටිවාදී මැදිහත්වීම සහ නව දෘෂ්ටිවාදයක මැදිහත්වීම මෙල්ල කිරීමට වන බලපෑම අතිශය සරලමතික කිරීමකි.

අවශේෂ ලිපි වලිනුත් අඩු වැඩි වශයෙන් මතු කෙරෙන්නේ වුව ද ‘රූපවාහිනිය සංස්කෘතික ගබඩා කොල්ලකෑම’ නම් ලිපිය මේ පෙර කියන ලද විනෝද කර්මාන්තයේ බලපෑම කෙරෙහි බරපතල ලෙස සවිඥානක වෙයි. රූපවාහිනිය නමැති බියකරු ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන තර්කණය හුදෙක් ම කිසිවක් නිෂ්පාදනය නොකරන්නක් බව මෙහිදී පෙනී යන කරුණකි. ඔහු විසින් මේ ලිපිය හරහා මතු කරන "රූපවාහිනී වැඩසටහනක් දෙස බැලිය යුත්තේ ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන තර්කනය තුළින් විනා කලාත්මක තර්කනය තුළින් නොවේ" යන වාක්‍ය අතිමහත් වැදගත් කමකින් යුතු වෙයි. අද මෙරට බොහෝ මතවාදී මැදිහත් වන්නන් එය වටහා නොගෙන තමා වෙත දමා ඇති ‘විලංගු වල කැටයම් කපමින් සිටින’ ස්වභාවයක් පෙන්නුම් කරන්නේ මේ සත්‍යය වටහා නොගනිමිනි.

"එය නොනවතින යන්ත‍්‍ර සහිත නිෂ්පාදන යන්ත‍්‍රාගාරයකි. රූපවාහිනී නිෂ්පාදන කාලය පුරා හෝ ඊට වැඩියෙන් හෝ එම යන්ත‍්‍රාගාර ක‍්‍රියාත්මක විය යුතු ය. මේ නිසා එම යන්ත‍්‍රාගාර තුළ ක‍්‍රියාත්මක විය හැක්කේ එක ම එක නිෂ්පාදන තර්කණයකට පමණි. එනම්, අඛණ්ඩ ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන තර්කණයයි. මේ නිසා කිසියම් රූපවාහිනී වැඩසටහනක් දෙස බැලිය යුත්තේ ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන තර්කනය තුළින් විනා කලාත්මක තර්කනය තුළින් නොවේ. කලාත්මක විය හැකි අවකාශයක් හෝ අවශ්‍යතාවක් හෝ එයට නැත. ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන යන්ත‍්‍රාගාරයේ ධාවක පටිය හෙවත් කන්වේය බෙල්ටය ලෙස ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ ‘බෙල්ටය’(Belt) නමින් ම හඳුන්වා දෙනු ලබන ඒකකය විනා ‘වැඩසටහන්’ නැමති ඒකකය නොවේ. මෙහි දී සමහර වැඩසටහන් කලාත්මක වන්නේ ද සමස්ත බෙල්ටයේ හෝ සමස්ත චැනලයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය වෙනුවෙනි. එවැනි කලා වැඩසටහන් බොහෝ කෙටි විය යුතු ය."

මේ කරුණ ඔහු තවත් ආකාරයකින් උත්ප‍්‍රාසාත්මකව පවසන ආකාරයයි මේ. කර්මාන්ත ශාලාවක නිෂ්පාදනය කරන යමක් එහි යාන්ත‍්‍රික බෙල්ටයක් දිගේ එන්නේ කවරාකාරයෙන් ද රූපවාහිනී බෙල්ටය දිගේ නිෂ්පාදනයන් එන්නේ ද ඒ ආකාරයෙන් ම යනුවෙනි.

මාධ්‍යය විසින් පණිවුඩය ගෙනියනවා පමණක් නොව එය දෘෂ්ටිවාදය බවට ද පත් වන අයුරු ඔහු පෙන්වා දෙයි. එහිදී ඔහු පෙන්වා දෙන තවත් වැදගත් කරුණක් නම් කිසිදු කලාත්මක නිෂ්පාදනයක් සිදු නොකරන රූපවාහිනිය පෙර යුගයන් හි ඉතිරි වුණු දෑ ඇති සංස්කෘතික ගබඩාව (පුළුල් අරුතිනි) කොල්ලකෑම නම් අපූරුවට සිදු කරන බවයි.

"සරල නිදසුනක් ගෙන හැර දක්වන්නේ නම් ජෝ අබේවික‍්‍රම හෝ ගාමිණි ෆොන්සේකා හෝ මාලනී ෆොන්සේකා හෝ මෙරට සංස්කෘතික ලේඛනාගාරය තුළ ගබඩා කර තිබෙන මුල් පිටපත් ය. එවැනි සංස්කෘතික ඔරිජිනල බිහි කරන්නට රූපවාහිනියට නොහැකි ය."

රූපවාහිනිය නමැති මජර විනෝද කර්මාන්තය විසින් කරන්නේ ඒවා කොල්ලකෑම බව ඉතා පැහැදිලි ය. ඊට හොඳම නිදසුන නම් ‘සුපර් ස්ටාර්’ නම් වැඩසටහනයි. එමගින් පැරණි සංස්කෘතික ගබඩා සොයා පාදා කොල්ල කෑව ද කිසිදු ඊනියා සුපිරි තරුවකට සංස්කෘතික ඔරිජිනලයක් වන්නට නොහැකි වීම විමසා බලනු වටී.

මේ ලිපිය හරහා මතු කෙරෙන අනෙක් වැදගත් ම කරුණ නම් මේ විනෝද කර්මාන්ත ව්‍යසනය කෙරෙහිවන සක‍්‍රීය මැදිහත්මක් ගැන කතුවරයා වෙතින් කෙරෙන ඉඟි කිරීමයි.

"මේ නිසා අද දවසේ රූපවාහිනිය සම්බන්ධයෙන් සලකා බලන විට අමාධ්‍ය සමාජයක් හෝ ප‍්‍රතිමාධ්‍ය සමාජයක් (non – media society)-(anti – media society) සඳහා වූ මහජන අරගලයකින් මෙපිට ගැලවීමක් පොදු මහජනයාට නැත. මෙම විරෝධතා සමාජය දැනටමත් පවුල් තුළ ගොඩනැගෙමින් පවතින නමුත් එය තවම ආරවුල්කාරී කුටුම්භගත උපසමාජයකට සීමා වී තිබේ. එය අමද්‍යප ව්‍යාපාරය වැනි සමාජ ව්‍යාපාරයක් විය යුතු අතර ප‍්‍රතිනිෂ්පාදන තර්කණය තේරුම්ගත හැකි ක‍්‍රීඩා හා ප‍්‍රහේලිකා ආදිය නිර්මාණත්මක ලෙස හඳුන්වා දිය යුතු ය."

මේ කෘතියේ අන්තර්ගතයෙන් අතිමහත් වැදගත්කමකින් යුතු සහ ක‍්‍රියාකාරීත්වයකට මඟ පෙන්වන ප‍්‍රමාණ වාක්‍යය මේ යැයි හඟිමි. මේ බියකරු ව්‍යසනයට එරෙහිව මහජන ක‍්‍රියාකාරිත්වයක් වෙනුවෙන් මඟ හසර සලසා ගැනීමක් කළ යුතු ය. එනම් සියලූ ප‍්‍රබුද්ධ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරිත්වයන් සහ කතිකාවන්, සංස්කෘතික ක‍්‍රියාධරයන්, කලාකරුවන් එක් පියස්සක් යටට කැඳවා ගැනීමයි.

සඳුන් ප්‍රියංකර විතානගේ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



එරික් ඉලයප්ආරච්චිගේ "චැප්ලින් කොලම-2" තීරු ලිපි සංග්‍රහය ගොඩගේ ප්‍රකාශනයක් ලෙස එළි දැක තිබේ. රාවය පුවත්පතෙහි සතිපතා පළ වන "චැප්ලින් කොලම", ප්‍රමුඛවම සිනමාව ද අවශේෂ කලාංගයන් ද පිළිබඳ පාඨක විඳීම් අවකාශය පුළුල් කිරීමේ අභිලාෂයෙන් ලියවෙන්නකි.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ජීවිතේ නෑ මෙතන - ශරීරය විතරයි. ඒකත් ජීවිතයක් තියෙන බව ප‍්‍රදර්ශනය කරමින් පාර දිගේ අරගෙන යන්න ඕනෙ නිසා සරසන - වැඩෙහි යොදවන්න ඕන නිසා බොක්ක පුරවන ශරීරය.

ශ‍්‍රමිකයා වෙලාව අහිමි කරගෙන තියෙන්නෙ ජීවිතේ ආශ්වාදනය කරලා නෙවෙයි. ශරීරයේ නඩත්තුවට වැඩ කරලා විතරයි. මොකද - හාම්පුතා ගෙවීම් කරන්නෙ ශරීර නඩත්තුවට මිසක් ජීවිත නඩත්තුවට නෙමෙවයි. ඒ කියන්නෙ - වෙලාව විතරක් නෙවෙයි අහිමි කරගෙන තියෙන්නෙ - ජීවිතෙත් අහිමි කරගෙන. ශරීරයක් නඩත්තු කරන්න සිස්ටම් එකට (ධනපති රාජ්‍ය පාලකයින්ගේ දේශපාලන ක‍්‍රමෝපාය) වැය වෙන්නෙ ජීවිතයක් නඩත්තු කරන්න වැය කරන සම්පත් සම්භාරයෙන් සොච්චමයි. පඩියෙන් ගොඩ දා ගන්න බැරි ලෙඩක් වුණොත් ජීවිතේ අත ඇරපල්ලා - මැරියල්ලා.


-Password (2014)

නැදිමාලේ Miniහෙක්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



අමාවකේ සඳක් සිඹිමි, යටි වියන, හිතග්ගිස්සෙ නැතක් මොට්ටු සහ වැසි ඉසෙන ඉසවු යන කාව්‍ය සංග්‍රහ එළි දක්වමින් කවියේ නිම් වළලු පුළුල් කළ ලක්ශාන්ත අතුකෝරලගේ පස් වැනි කාව්‍ය සංග්‍රහය දැන් නිකුත් වී තිබේ. වර්තමාන සමාජ දේහය තුළ මානුෂීය ගුණාංග පිරිහී ඇති ආකාරය සියුම් ලෙස විමසා බැලීම අරමුණු කර ගත් මෙම කාව්‍ය සංග්‍රහය නම් කර ඇත්තේ "ඊ" නමිනි. "ඊ" සරසවි ප්‍රකාශනයකි.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



වියට්නාම නිදහස් සටනේ සහ ඇමරිකාවට එරෙහි ගරිල්ලා සටනේ නියමුවා වූ ද, වියට්නාම ජනරජයේ ප්‍රථම ජනාධිපතිවරයා වූ ද හෝ චි මිං විසින් චීනයේ සිරගතව සිටියදී ලියූ "Prison Diary" ලෝක ප්‍රකට පද්‍ය කෘතිය ලක්ශාන්ත අතුකෝරාල විසින් "සිරගත නොවූ සිතුවිලි" නමින් සිිංහලට පරිවර්තනය කරනු ලැබ දැන් නිකුත් වී ඇත.

මෙම කෘතියෙහි ඇතුළත් නිර්මාණ සමුච්චය සිර ගතව සිටි කාල සීමාව තුළ හෝ චි මිං අත් විඳි සිදුවීම් සහ ඔහුගේ සිතිවිලි ක්‍රියාත්මක වූ ආකාරය මනාව නිරූපණය කරයි. හෝ චි මිංගේ ජීවිත පවත්, ඔහුගේ කාර්ය භාරය සහ වියට්නාම නිදහස් සටන යනාදිය පිළිබඳව ලියවුණු දීර්ඝ හැඳින්වීමක් ද මෙම කෘතියට ඇතුළත්ව තිබේ. "සිරගත නොවූ සිතුවිලි" සූරිය ප්‍රකාශනයකි.



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



රටක් නම් එහි රාජ්‍යයක් පවතී. රාජ්‍යයක් පවතින්නේ නීතියක පාලනයක් ඇති භූමිභාගයකයි. සෑම වැසියෙකුටම සමානව ක්‍රියාත්මක වන නීතියක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක් තුල පවතින අතර එම නීතියේ ආධිපත්‍යය මෙම භූමි භාගය තුල යහපාලනයක පැවැත්ම සඳහා අත්‍යවශ්‍ය කාරණයකි. නීතියේ ආධිපත්‍යය නැති තැන යහපාලනයක් ඇති විය නොහැක. නීතියේ ආධිපත්‍යය නැති සමාජයක ඇතිවන අස්ථාවරභාවය, බිය සහ සැකය නිසාවෙන්ම පළිගැනීමේ චේතනාව ඉස්මතුවෙයි. පළිගැනීම ඉස්මතුවන්නේ වරදට දඬුවම් දෙන නීති ක්‍රියාදාමයක් නැතිවීමෙනි.

දැන් අප ඉදිරියේ ඇත්තේ දිගු කාලීනව දූෂිතව තිබූ සමාජයකි. මෙම සමාජය තුල නීතියක් සාධාරණත්වයක් හෝ මිනිස් අයිතීන්වලට ගරු කිරීමක් නොපැවතුනා පමණක් නොව එවැනි අයිතීන් එනම් නීතිගරුක පාලනයක්, සාධාරණ සමාජයක් හෝ මිනිස් අයිතීන් වැනි වචන පවා ගර්හාවට පත්කර පැවතුණි. රාජ්‍ය බලය අත්පත් කරගෙන සිටි කල්ලිය රාජ්‍ය මාධ්‍ය පමණක් නොව පුද්ගලික මාධ්‍ය පවා ඔවුනගේ සිතැඟි අනුව හසුරවමින් නිදහස, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, සාධාරණ සමාජය, නීතියේ ආධිපත්‍යය, මිනිස් අයිතීන් වැනි සංකල්පයන් පවා ඩොලර් ලබා ගැනීමට බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීනට අප මාතෘභූමිය පාවා දීමට සූදානම් වන කුමන්ත්‍රණකරුවන්ගේ කියමන් තත්වයට ඇද දමනු ලැබීය. එය සමාජ මනසට කොතරම් දුරට ජීර්ණය කර තිබුනේ ද යත් යම්කිසි අයෙකු තමාගේ අයිතීන් ගැන කතාකළ විගස ඔහු කොටි ඔත්තුකරුවෙකු බවට පත්කරනු ලැබුවේ ඔහුගේ තරාතිරම හෝ ඔහු කළ කාර්යයන් මායිම් නොකරමිනි. (උදා- සරත් ෆොන්සේකා, ශිරාණි බණ්ඩාරනායක)

ජනාධිපතිවරණයෙන් මහින්ද පරාජය වීමට ප්‍රථම මහින්දගේ කල්ලිය හැසිරුණු ආකාරය තාමත් රටේ ජනයාට අමතක වී නොමැත. විරුද්ධ පාක්ෂිකයිනට පාරවල් දිගේ එළව එළවා පහරදුන් හැටි, හිටපු ජනාධිපතිවරිය පවා නිරුවත් කර පාරේ ගෙනයන හැටි කියමින් එස්.බීලා, වීරවංශලා සහ ඩලස්ලා වෛරය වැගිරෙන වදන්වලින් මුළු සමාජ වාතලයම පුරවාලූ හැටි අපි දනිමු. විරුද්ධ පාක්ෂිකයන්ට පහරදෙමින්, අපහාස කරමින්, බිය ගන්වමින් කළ නොයෙකුත් සාපරාධී ක්‍රියාවන් සහ ප්‍රකාශ තවමත් අවසාන වී නොමැත. 2010 දී සරත් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණය පැරදීමත් සමග ඔහුව කුදලා කූඩුකලා මෙන්ම ඔහුගේ අනුගාමිකයින්ට ද එම ඉරණමටම මූණදීමට සිදුවිය. යම් අයුරකින් 2015 දී මෛත්‍රී පරාද වූවානම් ඔහුගේ ඉරණම සරත් ෆොන්සේකාගේ ඉරණමට සමාන වීමට ඉඩ තිබූ අතර මිනිස් අයිතීන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින යහපත් සමාජයක් උදෙසා ක්‍රියාත්මක වෙමින් සිටින සමාජ ක්‍රියාධරයන්ගේ ඉරණම ද ඉතා ඛේදජනක එකක් වීමට ඉඩ තිබුනි.

දැන් ඒ තත්වය වෙනත් අතකට පෙරලී තිබේ. බලයට ඇති පහත් කෑදරකමින් පැසවන මහින්ද කල්ලිය තාමත් පරාජය භාරගෙන වේදිකාවෙන් බැස ගිය බවක් නොපෙන්වයි. ඔවුන් තම සතුරා (ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගයන්) මේ මොහොතේ ශක්තිමත්ව ඇති බව දැන තාවකාලිකව පියවරක් පිටුපසට ගෙන පසුබසිමින් නමුත් තම බලමුළු තරකරමින් සිටී. කූඨ උපායන් තුලින් විවිධ උපක්‍රම යොදමින් තම ප්‍රතිවාදියා දුර්වල කිරීමට, වැට්ටවීමට ක්‍රියාත්මක වෙමින් සිටිති. තම ප්‍රතිවාදියා වන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී බලවේගයන්හි සවිය දුර්වල වූ එක මොහොතක් තුල එහි නිලයටම ඇන තම ප්‍රතිවාදියා බිමහෙලා බලය ඇල්ලීමට ඔවුන් මාන බලමින් සිටී. මේ තත්වය සුළුකොට ගෙන එය වටහා නොගෙන දේශපාලනය කිරීම යනු මෝඩ ක්‍රියාවකි.

ඔවුන්ගේ උපක්‍රම අතර කට කතා පැතිරවීම, යටින් බිඳවීම සඳහා තම හිතවතුන් මෙම බලවේගයට ඇතුළු කරවීම, සන්ධානයන් සහ සම්මුතිවලට එකඟකරවා ගැනීමට උත්සාහ කිරීම, මෙසේ සහාය දීමට ඒම තුල ලබා ගන්නා තාන්න මාන්න තුලින් අභ්‍යන්තරයෙන් දුර්වල කිරීමට වැඩ කිරීම, ඉමක් කොණක් නොමැතිව ජාතිවාදය පැතිරවීම තුල සමාජයට අස්ථාවරත්වය ඇති කිරීම ආදී විවිධ උපක්‍රමයන් වේ. ඒ අතරම ඔවුන් සිහිනයෙන් වත් නොඇදහූ යහපාලනයක් ගැන කතා කිරීම දැන් අරඹා ඇත. දැන් ඔවුන් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරවන විට එය පළිගැනීමක් ලෙස අර්ථ ගන්වා යහපාලනය කියා දෙන්නට තනයි. මෙසේ විවිධ ආකාරයෙන් මේ ලබා ඇති ජය ආපසු හැරවීම සඳහා එය ඇතුළතින් දුර්වල කිරීමටත්, ඇතුලතින් මතභේද මතුකිරීමටත්, මිතුරු බලවේගයන් අතර සැකය ජනිත කර ඒවා බිඳ දැමීමටත් විවිධ ක්‍රියා සහ ප්‍රචාරයන් ගෙන යමින් සිටිති.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක් සඳහා දෑස් විවරව තබා ගත යුතුය. විමසිල්ලෙන් සිට මේ කුමන්ත්‍රණ සහ කුමන්ත්‍රණකරුවන්ගේ කූඨ උපායන් වටහා ගත යුතුය. නීතියේ ආධිපත්‍ය නැති තැන යහපාලනයක් ඇති නොවනු ඇත. යහපාලනයක් නැති තැන මිනිස් අයිතීන් සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රීය අයිතීන් තහවුරු නොවනු ඇත. එනිසා රටත් එහි ආයතනත් කොතරම් අන්ත දූෂ්‍ය තත්වයකට ඇද දමා තිබුනා වුවත් එයින් ගොඩ ගත හැක්කේද නීතිය සහ එහි ආධිපත්‍ය ප්‍රථමයෙන්ම රටතුල ස්ථාපිත කිරීම තුලින් පමණි.

නීතිය රටක සෑම පුද්ගලයෙකුටම එක ලෙස ක්‍රියාත්මක වන ආකාරයක් ඇතිකර ගැනීම මෙන්ම මෙතෙක් රාජ්‍ය, එහි දේපළ අයථා ආකාරයෙන් තම පුද්ගල ලාභය සඳහා කඩා වඩා ගත් අය නීතිය ඉදිරියට ගෙන ඒම මේ මොහොතේ ඇති වැදගත්ම කාරණයයි. වැරදි කළ අය නීතිය ඉදිරියට ගෙන නොඑන සමාජයක රටවැසියා තුල භීතියක් ඇතිවන අතර වරදකරුවන් නීතිය ඉදිරියට ගෙනඒම තුලින් සිදුවන්නේ ඔවුන් තුළ ඇති භීතිය පහවී එසේ වැරදි කර තමනට කැමති ලෙස මේ රට තුල ක්‍රියාකළ නොහැකි බව ජනතාවට පසක් වීමයි. එනිසාම මිනිසුන් වැරදිවලට යොමුවීම අඩුවන අතර අගතියට පත් අය තමනට සාධාරණයක් මේ පවතින රාජ්‍ය ක්‍රමය තුල සිදුවනවාය යන විශ්වාසය ඇතිකර ගනී. රටක් ස්ථාවර බවකට ගෙන ඒමට මෙය අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. වැරදි කළවුන් නීතිය ඉදිරියට ගෙනඒම එනිසා ඉතා වැදගත්ය.

විමල් වීරවංශලා ඇතුළු මහින්ද කල්ලිය මෙම නීති ක්‍රියාදාමය පළිගැනීමක් ලෙස අර්ථ දැක්වීමට උත්සාහ කරති. තවදුරටත් උත්සාහ කරනු ඇත. ඒ ඔවුන් කිසි දිනෙක නීතියක ආධිපත්‍යක් ගැන විශ්වාස නොකළ නිසා මෙන්ම නීතියක ආධිපත්‍ය ඇති රාජ්‍යක් ඔවුන්ගේ බල කාලය තුල ක්‍රියාත්මක නොකළ බැවිනි. ඔවුන් තම අත්තනෝමතික පාලනය තුල තමනට රිසි අයුරින් මෙම දේශය තුල හැසුරිනි. ක්‍රියාත්මක වුනි. තමන්ගේ විරුද්ධවාදීන්ට රාජ්‍ය අනුග්‍රහය ලබන හෝ රාජ්‍ය අනුග්‍රහය නොලබන මැර කල්ලි යොදා පහරදීම, ඝාතනය කිරීම කරනු ලැබීය. ඔවුන් දන්නේ ඔවුන්ගේ කල්ලිය කළාක් මෙන් ‘කැලෑ නඩු ක්‍රමය’ භාවිතා කිරීමයි. සරත් ෆොන්සේකාට සහ ශිරාණි බණ්ඩාරනායකට එරෙහිව මෙන්ම තව බොහෝ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්ට එරෙහිව ඔවුන් කරනු ලැබුවේ තමනට හුරු මේ කැලෑ නඩු ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කරවීමයි. එදා ඔවුන් කළාක් මෙන් වෛරයෙන් පළිගන්නා කැලෑ නඩු ක්‍රමය භාවිතා කිරීම නොව දැන් කළ යුතුව ඇත්තේ පවතින නීතිය යටතේ වැරදි කළ අය අධිකරණය වෙත ඉදිරිපත් කිරීමයි. මෙම සැකකරුවන්ට එරෙහිව ඇති චෝදනා අධිකරණ ක්‍රියාදාමයක් තුල ඔප්පු වී තිබේනම් පමණක් ඔවුනට දඬුවම් දීමේ ක්‍රමවේදයක් භාවිතා කිරීමයි. එය කිසි අයුරකින් පළිගැනීමක් නොවන අතර එතුලින් සිදුවන්නේ නීතියේ ආධිපත්‍ය ස්ථාපිත වීමයි. එතුලින් ජනතාවට දෙන පැහැදිලි පණිවිඩය වන්නේ තමන් නීතියක් ඇති රටක, රාජ්‍යක ජීවත්වන මිනිසුන් බවට හැඟීමක් ඇති කිරීමයි.

නීතියේ ආධිපත්‍ය නැවත ඇති කිරීමට නම් වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි විනිවිදභාවයකින් යුතුව නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වැඩපිලිවෙළක් ආරම්භ කළ යුතුය.

1. නීති විරෝධීව නඩු අසා තම පදවියෙන් ඉවත්කළ අග්‍රවිනිශ්චයකාරවරිය වන ශිරාණි බණ්ඩාරනායක වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි නැවත එම පදවියෙහි පිහිටුවීම

2. පසුගිය වකවානුවේ පොලිස් අත්අඩංගුවේදී මියගිය අය සහ අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු ආයුධ පෙන්වීමට ගොස් මාංචු පිටින් දියේ පැන්න සැකකරුවන්- මාංචු දැමූ අත්වලින් බෝම්බ සහ ගිනි අවි හරඹයට ගොස් මියගිය සැකකරුවන්ගේ (ඔවුන් කුමන ආකාරයේ අපරාධයකට සැකයට භාජනය වූ සැකකරුවන් වූවා වුවත්) මරණ පිළිබඳ විනිවිදභාවයකින් යුතු පරීක්ෂණ අරඹා එම මිනී මැරුම්වලට වරදකාරී පොලිස් නිලධාරීන් (-ඔවුන් වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම සාපරාධී මිනීමරුවන්ය-) වහාම ක්‍රියාත්මක වන පරිදි අධිකරණ වෙත ඉදිරිපත් කිරීම

3. රාජ්‍ය දේපළ කඩාවඩා ගෙන බලය අයුතු ලෙස පාවිච්චි කරමින් තම පුද්ගලික ලාභ ප්‍රයෝජනය සඳහා විවිධ දූෂණයන්හි යෙදුන දේශපාලඥයන් සහ රාජ්‍ය නිලධරයන් ගැන පරීක්ෂණ පවත්වා ඔවුන් වහාම අධිකරණය ඉදිරියට ගෙන ඒම

4. යුද්ධයෙන් අත්අඩංගුවට ගෙන අධිකරණ චෝදනා නොමැතිව රඳවා ගෙන සිටින යුධ සිරකරුවන් වහාම අධිකරණය ඉදිරියට පමුණුවා අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම

යන මේවා වහාම ආරම්භ කළ යුතු ක්‍රියාදාමයන් අතරින් සමහරකි. ඒ අතරම පුරවැසියන් වශයෙන් දැන් අප සතු යුතුකම වන්නේ තම තමන් ජීවත්වන ප්‍රදේශයන්හි රාජ්‍ය බලය අයුතු ලෙස යොදා ගනිමින් සාපරාධී ලෙස හැසිරුණ, විවිධ දූෂණයන් තුලින් රාජ්‍ය දේපළ අයථා අයුරින් හිමිකර ගනු ලැබූ එමෙන්ම තම බලය තුලින් සියල්ල යටපත් කරගෙන සිටි පුද්ගලයින්ට එරෙහිව සියළු තොරතුරු වහාම දැනටත් නවරජය විසින් පිහිටුවා ඇති ආයතනය වෙත ලබාදීමයි. නීතියේ ස්වාධීනත්වය සහ ආධිපත්‍ය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ක්‍රියාත්මකව සහාය වෙමු. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් දිනා ගැනීම දක්වා එක්ව ගමන් කරමු!

රංජිත් හේනායකආරච්චි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|
Related Posts with Thumbnails