සුරුට්ට්වෙ කොන සපා සුළං පාරට නිවෙන්ට වෙර දරන ගිනි කූරකින් එය දල්වා ගත් පීටර් වයින් වීදුරුවක්ද ගෙන බැල්කෙනියේ වාඩි වී කළුවරේ සුන්දරත්වය සොයන්නට විය.තවමත් ඝන කළුවර පහත් වී නැති නිසාවෙන් මීදුම අතරින් කඳු ගැටය බොහොම අමාරුවෙන් සොයා ගන්න තරම් පීටර්ගේ වියපත් දෙනෙතේ හැකියාවක් නැත්තේම නොවේ.
“හොදටම හීතලයි නේද මිස්ටර් පිටර්?" කැතිරිනාගේ හඩින් පීටර් සොයාගත් ඈත කඳු ගැටයේ කඳු මුදුන දෙනෙතින් මැකී ගියේය.ඈ අතින් ගෙනා ලන්තෑරුම නිසාවෙන් බැල්කෙනියේ තිබූ අඳුරට ඕනෑවටත් වඩා එළියක් ලැබුනායැයි පීටර්ට සිතුනි.
“නැහැ තවම තරුණයි”පීටර්ගේ පිළිතුරින් කැතිරිනා සිනා නොවී සිටීමට තරම් මසුරු නොවූවාය
“මම ඇහුවේ කළුවර ගැන නෙවි ඔබට හීතලද කියලා?” කැතිරිනා සිනා සෙමින් පැවසුවාය
“මමත් කිව්වේ මා ගැන,හීතලට ඔරොත්තු දෙන තරමට මම තවමත් තරුණයි කියලා” පීටර් පැවසුවේ කැතිරිනා දල්වාන ආ ලන්තෑරුමේ එළිය මදක් අඩු කරමිනි.
“ඔබට ලන්තෑරුම කරදරක්ද?”
“මම කැමති අඳුරෙ ඉඳගෙන අඳුර රස විඳින්න එළියෙ ඉඳගෙන අඳුර රස විඳින්න ගියාම අඳුරෙ හැඩය දියවෙනවා.”
“ඔබ අකමැති නම් මම ලන්තෑරුම නිවා දමන්නම්”
එවිට පීටර් කැතිරිනාගේ දෑස් දෙස බැලුවේය.ලන්තෑරුම් එළියට නිල් පාටින් දිළිහෙන ඇගේ දෙනෙත්,ඉතාම පැහැදිලිව පෙනෙන රෝස පාට කම්මුල්,සිහින්ව කරල් දෙකකට ගොතා උරහිස් මතින් ඉදිරියට විත් ලමැද සිපින ඇගේ කොන්ඩ කරල්,නළල් තලය මත ඇගේ දඟ කරන කෙහෙරැලි ඇයට ගෙනාවේ ඉතාම සුන්දර දඟකාර කමකි,සිත්තරුවන් ගොන්නක් එකව හැඩ කල සිත්තමකට සමාන ඇගේ රුව දිහා බලාන ඉන්න ලැබීම කට්ට කළුවර අඳුර දෙස බලාන ඉන්නවට වඩා කොයි තරම් නම් සුන්දරදැයි පීටර්ට නොහැඟුනාම නොවේ.
“හ්ම්..... ඒක හොදයි, ඔබටත් පුළුවනි අඳුර රස විඳින්න”පීටර් එසේ පැවසුවේ කැතිරිනා ඉදිරියේ ඔහුට ඇති වන අපහසුතාවය මග හරවන්න එය කදිම පිළිතුරක් නිසාමවෙනි.
උදෑසන දපණතලයෙන් දුටු තම රූපය සිහියට නැගූ ඔහු, රැලි ගැහුනු කම්මුල,ඒ මත විහිදුණු මහ ගැඹුරු ලප කැළැල්,තැනින් තැන දුටු කළු රැවුල් කොට වසා මුහුන පුරා ඇති සුදු රැවුල් ගස්,හිස පුරා ඇති දෑඟිලි වලටත් වඩා අඩු සුදු පැහැ ගැනුණු කෙස් ගස් කිහිපය ඔහුගෙ සිතට වද දෙන්නට විය. කැතිරිනා ලන්තෑරුම නිවා දැමුවාය.පීටර්ගෙ සිතට සියුම් සහනයක් දැනුණි.තිස් වසරකට පමණ පෙර ලබා ගත් තම ගැටවර අවදියේ පින්තූරයක්සේ සිත තරුණ කර ගත් පීටර් කළුවරේම යෞවනයේ රේඛා අදින්නට තැත් කළේය.
“ඔබ මොනවද හිතන්නෙ?”කැතිරිනාට නිහඬ බව මහ වදයක් විය.ඇයට හැකි හැම වෙලාවෙම වචන හසුරුවන්ට ඇය ඉතාමත් දක්ෂය. පීටර්ගෙ අඩු කථා බහා තුළ තමන්ගෙ වචන දහකටත් වඩා අගයක් වටිනාකමක් ඇති බව වටහා ගන්න තරම්වත් කැතිරිනා මේරි නැති බව කැතිරිනාට නොතේරිනි.
“හෙට ගැන”පීටර් එසේ කිවේ තවත් වයින් උගුරක රස බලා අහවර වී තප්පර කිහිපයකටත් පසුවය,
පීටර්ගෙ පිළිතුරින් කැතිරිනා සිනාසෙන්නට විය.
“ඇයි?”පීටර් ඇසුවේ කුතුහලයෙනි.
“ඔබේ ඉදිරි පැය ගැනවත් නොසිතු ඔබ කොහොමද හෙට ගැන හිතන්නෙ?”
“මම හිතුවේ ඔබේ හෙට දවස ගැන”
“අපි හැමදේම සුදානම් කළා”
“කවුද අපි?”
“මමයි, තෝමසුයි"
කැතිරිනා තෝමස් ටවූන්සන්ඩ්, කැතිරිනා හොබ්ස් නැමති ඇයට හෙට පහන් වන විට ලැබෙන නව නාමය.තෝමස් තමන්ගේම ව්යාපාර කටයුතු සාර්ථක කරගත් ව්යපාරිකයෙකි.කැතිරිනා පුවත් පත් කලාවට පැමිණි පසු වටිනාම ලිපිය පළ කලේ ඔහු ගැනය.පීටර් ඇයට පැවරුවේ සති පතා පළවන තම පුවත්පතේ සාර්ථක ව්යපාරිකයා නම් වු ලිපිය පළ කරන්නටය. ඇය බොහෝ ව්යපාරිකයන් ගැන සති පතාම පළ කළ අතර තෝමස් සමග කළ ලිපියෙන් පසු ඇයත් තෝමසුත් අතර ඇරඹුනු පෙම් ලිපිය හෙට දින විවාහයකින් අවසන් කරන්න ඔවුන් සියල්ල සුදනම් කර අවසන්ය.
“හ්ම්ම් එහෙනම් ඔබත් මමත් මේ නිවසේ ගත කරන අවසන් රැය අද....”ඔබ කැමතිද වයින් වීදුරුවක් මාත් සමග තොල ගාන්න ”
“ස්තුති ඔබට, මට උදෙන්ම නැගිට ගන්න අමාරු වේවි .මට මෙහෙම හොඳයි”
“ඔබේ කැමැත්තක්”පීටර් එසේ කියා අඳුර දෙසම බොහෝ වේලාවක් නිහඬවම බලාන උන්නේය.නොරිස්සුම් නිහඬ බව යළිත් රජ වු බව දැණුනු කැතිරිනා නිහඬ බව යළි බින්දාය.
“ඇයි ඔබ විවහා නොවුනේ?”වසරකටත් වඩා වැඩි කාලයක් එකම පුවත්පත හැඩකළ ඇය ඒ පැනය ඇසුවේ කෙතරම් නම් කාලයක් දිනපොතෙන් කඩා දැමීමෙන් පසුදැයි පීටර්ට සිතුණි.
"තනිකමේ රහ බලන්න”
“තනිකම රහද?”කැතිරිනා පීටර්ගෙන් පෙරළා ඈසුවාය.
“නැහැ”
“ඉතින් එහෙනම් ඇයි ඔබ විවහා නොවුනේ…?”
කැතිරිනා සෙමින් පීටර් වෙත තම අසුන තවත් ලං කළාය.අඳුර කෙතරම් දැඩි උවත් කැතිරිනාට පීටර්වත් පීටර්ට කැතිරිනාවත් නොපෙනෙන්න තරම් අඳුරු වන්නට කෲර නොවුනාය.
“කල් ගිහින්..”පීටර් පෑරුනු හිතේ වේදනව කැතිරිනාට නොදැනෙන්නට වචන පිටකළේය.
“ඒ කියන්නෙ ඔබ වයසට ගිහින්ද?”කැතිරිනා යළිත් පීටර්ගේ හදට දුන්නෙ කිනිසි පහරක් වූවාය.
“නැහැ”
“එහෙනම්?”
“තනිකමට කල් ගිහින්”පීටර් එසේ කියමින් තරම්ක් හඬ නගා සිනාසුනේ හදේ වේදනව සිනහවෙන් පිටකරන්නටය
“ඇයි අකමැති ඔබ වයසයි කියන්න?”
“කළුවර වැඩියි එත් තවමත් කඳු ගැට පෙළ පේනවා”පීටර් යලිත් කඳු ගැට පෙළ දිහා බලාගෙනම පැවසුවේය. මීදුමේ ඝනකමද යන්තම් දියව ගිහින් නිසාදෝ කඳු ගැට පෙළ පැහැදිලිවම කැතිරිනාටද දැක ගත හැකි විය.
“ඇයි ඔබ මම අහපු දේට පිළිතුරු නොදෙන්නෙ?” ඇය වාඩාත් නොවිලිසිලිමත් විය.
“මම පිළිතුරු දුන්නා ඔබට”
“මට තේරුනේ නැහැ”
“හ්ම්ම්..”ඔහු තවත් වයින් වීදුරුවක් පුරවාගෙන ඔහු අසලින් තබා ගත්තේය.
“එකයි ඔබෙයි මගෙයි වෙනස”ඇයද කළකිරුණු හඩින් පවසා පීටර් තොල ගෑ වයින් වීදුරුවෙන්ම සප්පායම් වන්නට විය.ඔහු ඇය දෙස පුදුමයෙන් මෙන් බැලූහ.ඇය වරදක් කළ දඟ කෙල්ලක් මෙන් ලැජ්ජාවෙන් යාන්තමට සිනාසිනි.
“වෙනසක් දකින්න ගළපන්න ඕනි” පීටර් ඇයටත් වීදුරුවක් ගෙනවිත් ඇයට ඇති පමණට වීදුරුව පුරවා ඇය අත තැබීය.
“හවසට සිතිජය ලස්සනයි”
“ඒත් දැන් රෑවෙලා” තමන්ගෙ අසරණ බව ඔහු දන්නා නිසාදෝ ඔහුටත් කළින් ඔහුගෙන් ඒ වචන පෙළ පිට විය.
“හෙටත් සිතිජය බලන්න පුලුවන්”
“ඊට කළින් හෙට උදේ වෙනවා”කැතිරිනා තමන්ගේම බලාපොරොත්තූන් මතම ජීවත් වන බව දන්නා පීටර්ට තමාගේත් යොවුන් විය සිහි විය.හැමෝම විවාහ වන්නයැයි තමන්ට බල කළ අයුරු, තමන් ගෙදරට හිතුවක්කාරවු වු සැටිත් ඔහුට සිහිවිය. ඔහුගේ යෞවනය ඔහුට කැතිරිනා තුලින්දකින්නට ලැබුණි.
“ඉතින් මොකෝ ?”
“ඇයි ඔබට අමතකද හෙට උදෑසන ඔබේ විවහා මංගලෝත්සවය බව…?”ඉතාම ඉක්මනින් වයින් වීදුරුව හිස්කල ඇය තවත් වරක් එය පුරවා ගන්නා දුටු පීටර් ඇගෙන් ඇසුවේය.
“හෙට උදේ නොවෙනවානම්”ඇය වයින් වීදුරුව අතට ගනිමින් පැවසුවාය.
“එවිට ඔබට හැමදාම කළුවරේ ඉන්න වේවි”
“ඔබේ වචන හරි ගැඹුරුයි”
“ඔබ ආයිමත් මගේ වයස අහනවා”පීටර් යාන්තමට සිනාසෙමින් පැවසුවේය.
“දැන් වේලාව රෑ 10.30යි” ඔබ නිදන්න යන්න.තව පැය එකහමාරකින් හෙට දිනයත් අද දිනයම වේවි.එහෙම උනොත් ඔබේ හෙට දවසෙ නැවුම් බව ඔබෙන් නැති වේවි”
“ඇයි ඔබ…?”
“මම කොහොමත් නිදන්නේ රෑ 12.00න් පස්සෙ”
“ඇයි ඒ..?”
“හෙටක් නැති වෙන්න”
“ඔබ මට වඩා ගොඩාක් වයසයි ….!”කැතිරිනා සිනා සෙමින් කිවාය.
“ඔබට සුභ රාත්රියක් මිස්ටර් පීටර් …!”
“ඔබටත්..!”
-සිතිජ-
