Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers


"හයිය"

අරූ එකපාරටම මට පොල්ලෙන් තඩිබෑවේ නැත්තං මංවත් දැනගෙන හිටියෙ නෑ මෙච්චර හයි
හක්තියක් මගේ ඇගෙ ඇතුලේ තෙරපිලා තියෙනවා කියලා.

"උඹ නම් මහ යකෙක් බං.................."

"මීයා වගේ හිටියට උඹ හෙණ වැඩර් නේ......"

“හ්ම්ම්............”

“ හරියට මීට ඉස්සෙල්ලා දැකලා නෑ වගේ මගේ ඇගපත දිහා මම ආයෙත් බැලුවා. මේ තරං
කාලයක් මටත් නොදැනිම මෙච්චර ලොකු හයියක් මගේ ඇගේ හැංගිලා තිබුණද? නැත්තං මට
හදිස්සියෙම කොහෙන් හරි ශක්තියක් ඇග ඇතුලට ආවද? හිතාගන්න බෑ.”

“මේක මගේ ඇග ඇතුලෙම මට නොදැනි තියෙන්න ඇති. මිනිස්සුන්ගේ ඇග ඇතුලේ පිළිකා
හැංගිලා තිබිලා අවුරුදු ගණනාවකට පස්සේ එළියට එනවා නම් මේ හයියත් එහෙම හැංගිලා
තියෙන්න ඇති.”

ඒත් එහෙම හැංගිලා තියෙන්න පුළුවන්ද?

පහුගිය දවසක 154 බස්එකේ යනකොට කොන්දා එක්ක අවුලක් ගියා. ඌ මාව තල්ලු කරලා මට
ගහන්නත් හදපු වෙලාවේ මගේ ඇගේ මයිල් ගස්වල, කෙස්ගස්වල අග හිටං තිබුණු හයිය ‍මගේ
අතට එන්න ඇති. එච්චර අතපය වෙවුළුවත් මට උගේ හොම්බට දෙකක් අනින්න හයියක් ආවෙ නෑ.
කෙල්ලෝ ගොඩකුත් ඉ‍ස්‍සරහ එච්චරටම ආත්මගෞරවය කෙලෙසිලා යන වෙලාවේ එළියට එන්නැති
හයියක් මොන මයිල්ගහකවත් හැංගිලා තියෙන්න විදිහක් කොහොමටත් නෑ.

මොකටත් ‍වගේ අනිත් එවුන්ට නොදැනෙන්න මං පහුගිය දවස් කීපය ගැන මතක් කරා. මගේ ඇගට
විශේෂ ශක්තියක් ඇතුල්වෙන්න පුළුවන් දෙයක් වුණාවත්ද කියලා. මොකද අමුතුවෙන්
එළියට ආපු මගේ හයිය අනිත් එවුන්ට "පුදුමයක්" "ජයග්‍රහණයක්" “බලවේගයක්” "නියම
පොටක්" වගේ සරල දෙයක් වුනාට, මට ඒක මගේ ජීවිතේ ජාතික ගැටළුවක්.

පහුගිය දවස්වලත් වෙනසක් තිබුණේ නෑ. වෙනදා වගේම උදේට නැගිටිනවා, ඇස් පියාගෙන
බාත්රූම් එකට යනවා, කොමඩ් එක උඩ ඉදගෙන කාරිය කරන ගමං ටිකක් නිදාගන්නවා, රෙදි
අයන් කරනවා, බස් එකට දුවනවා, විනාඩි 30ක් විතර පරක්කු වෙලා බොස්ට බයෙන් බයෙන්
ඔෆිස් යනවා, එදාට තියෙන වැඩවලින් භාගයක් කරලා ඉතිරි ටික ඊළග දවසට තියාගන්නවා,
අදනං කෝච්චිය පොතේ තියෙන වෙලාවටම එයි කියලා හිතලා හැටට හැටේ ස්ටේෂන් එකට
දුවනවා, ටීවී එකේ දාලා තියෙන මොකක්හරි එකක් බලනවා,
නිදාගන්නවා.......................... ආයෙත් සුපුදුරු විදිහ.

මීට අමතරව දෙයක් වුනානම් ඉතිං තියෙන්නේ පොඩි පොඩි දේවල්. හරියට මම හැමදාම
බස්එකේ ඉදගෙන යන සීට් එකේ වෙන මොකෙකහරි හෝතම්බුවෙක් වාඩිවෙලා හින්දා වෙන සීට්
එකකට යන්න වෙනවා වගේ ඒවා.

“අම්මෝ..............! හිතාගන්න බෑ.....!”

එදා ගිය 154 ම අදත් එනවා,

එදා නෝන්ඩි වුන බස්එකේ පාට, ඒ ඉරි, එහෙම්මයි.

ඩ්‍රයිවරයත් ඌමයි, ඕකා තමයි මම බැහැලා යද්දි කින්ඩි හිනාවක් දැම්මේ......

ඉදහං කොන්දා.....

අද මං උඹට හොද පාඩමක් උගන්නංනම්,

මුලින්ම ගහන්නේ කටට අද,

තෝ දන්නෑ මගේ අළුත් "හයිය",

මම නැංගා බස් එකට......

-සංඛ කිරිඳිවැල

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails