Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



ටයි පටියකින් ගෙල වැලලාගෙන මිය ගිය පාසල් සිසුවිය පිළිබඳ එක්තරා සති අන්ත පුවත්පතක ලියවී තිබුන ‘අපිට පුතේ මගක් නැතේ. නමින් තිබූ කතු වැකියක් මට මතක් වූයේ කළුතර බබා ගේ සිදුවීම කන වැකීමත් සමගය. (අමිල සඳරුවන් කාටත් බබා වූ නිසා මාද ඒ ලෙස හඳුන්වන්නට පෙළ ඹුනෙමි.) ළමයින් පිළිබඳ හද කකියවන ශෝචනීය සිදුවීම් වැලක් අප හෘදය ස්පර්ෂ කරන කාල පරිච්ජෙදයක් අප පසු කරමින් සිටින්නෙමු.

කළුතර බෝධිය හෝ ඒ පුදබිම පිළිබඳ බොහෝ දෙනෙකු පිළිබඳ ඇති භක්තිය ගෞරවය මම අනන්ත වාරයක් ඉන් එහා මෙහා ගමන් කරද්දී දැක ඇත්තෙමි. බෝධිය ඉදිරිපටදී කිසිදු දිනක අසුනින් නැගීමට මට සිත් නොවුවද පුදබිමක් පිළිබඳ තිඛෙන භක්තිය කළුතර බෝධිය සම්බන්ධයෙන්ද මගේ සිතේ නොතිබුනා නොවේ. බස් රියදුරන් ඇතුළු බොහෝ රියදුරන් තම වාහනයට ගෙන ඇති පූර්ණ රක්‍ෂණයට අමතරව තවත් රක්‍ෂණයක් බෝධියෙන් ලබා ගන්නා අයුරු මම දැක ඇත්තෙමි. වාහනයේ වීදුරුව පහත් කර යන ගමන් පඬුරු විසිකරන අය මෙන්ම වාහනයෙන් බැස ගෞරවාන්විතව පේවී අනතුරුව මාර්ග නීති කඩ කරමින් පාරේ යන ජීවිත පිළිබඳ කිසිදු සැලකිල්ලකින් තොරව වාහන ධාවනය කරන රියදුරන්ද මගේ ඇස්වල නලියමින් කොතෙකුත් එහේ මෙහේ යද්දී දැක ඇත්තෙමි.

කළුතර අද රටටම කළු පැල්ලමකි. ඒ මිල කළ හැකි දහසකුත් පඬුරු පාර දෙපස ඇති පිං කැටවලට වැටෙද්දී, වඩදිය බාදිය ඝට්ටනයට මැදි වී මිල කල නොහැකි අමිල නිසොල්මන්ව පාවෙන අයුරු රටටම දැක ගැනීමට හැකි වූ බැවිනි. මැතිවරණ උණුසුමත් සමගම උණුසුම් වී ඇති පරිසරය තුල කැකෑරෙමින් පවතින මාතෘකාවක් බවට අමිල සඳරුවන් අද පත් වී ඇත. එහි නියම ගෞරවය හිමි විය යුත්තේ එම අසීරු දසුන කැමරා කාචයට ගත් පුද්ගලයාටත් අනතුරුව එය උණු කැවුම් මෙන් අලෙවි කල ස්වර්ණවාහිනී ආයතනයටත්ය.

කුසගින්නේ ගිලෙමින් තිබූ ජීවිතය කළු ගං දියේ ගිල්ලවා ජීවිතයට පිළිතුරු සොයද්දී ඒ ආදරණීය අම්මාට උදව් කරමින් මරණය එනතෙක් නිසොල්මන්ව වැතිර සිටි අමිල දෙස පාලම උඩ සිටිමින් නරඹනවාට අමතරව එම දර්ශනය වීඩියෝවකට එබ්බවීමට තරම් ශක්තියක් තිබූ එම කැමරාකරුවාටත් යුද්ධයෙන් පසු නරඹන්නට හරි හමන් නිවුස් නොමැතිව නන්තාර වී සිටි ශ්‍රී ලාංකිකකයනට නැරඹීමට අඩුම තරමේ සතියකටවත් නිවුස් සැපයූ ස්වර්ණවාහිනියට ජාතියේ ගෞරවය නිසැකවම හිමිවිය යුතුය. පබා හෝ මහගෙදර බැලීමට චැනල් මාරු කිරීමට පෙර ඇඟ රත්කර ගැනීමට වගේ රටේ උණුසුම්/ආතල් නිවුස් ටික බලා ගැනීමට මිනිසුන් රැදෙන්නේ මෙවැනි නිවුස් රස කර කියන තරමට බව ඔවුන්ද හොඳාකාරවම දනී.

අමිල මහ මුහුදට පාවී පාවී යද්දී මිනිසුන් එක රොත්තට පාලම මතට වී ඒ දෙස නරඹමින් සිටියේ අනෙකුගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් අවදානම් මරණය තෝරා ගැනීමට තරම් එඩිතර මිනිසුන් නොමැති බැවිනි. ඒ උත්තම ලොරි රියදුරා නොහිටින්න අමිල පිළිබඳ කතාව අපට ඇසෙන්නට නියමිතව තිබුනේ බොහෝ වෙනස් ආකාරයකට වන්නට ඉඩ තිබුනි.

අපේ බොහෝ දෙනා යම් යම් දේ නරඹා ආතල් ගැනීමට රුසියෝය. බෝම්බයක් පිපිරුනත්, ඇක්සිඩන්ට් එකක් උනත් ඒ දෙසට දිව යන්නේ එම සිදුවීම නැරඹීමේ උණෙනි. ඒ නිසා අද ජනමාධ්‍ය පෙන්වන්නේද එසේ බලන්නට අවැසි දේය. ධනේෂ්වරයේ තෙවන කාර්තුවේ අද සෑම පුද්ගලයෙක්ම පුවත් මවන්නෙකි. ජනමාධ්‍යකරුවෙකි. විවේචකයෙකි.

මරණය කෙතරම් සුළභ කාරනයක් වුවද එය ඉදිරිපත් කරන ආකාරය අනුව ප්‍රභේදනය කොට කෘතිම වටිනාකමක් එකතු කළ හැකිය. ඒ තරමටම අද මරණය ද ඉස්තරම් ප්‍රවෘත්තියකි. කාලකන්නි දේශපාලඥයන්ගේ වාචාල කතා ඉදිරිපත් කරනවාට අමතරව මෙවැනි විකිනෙන නිවුස් රස කර ඉදිරිපත් කිරීමට නිවේදනයට අමතරව රඟ පෑමේ කාර්යේද යෙදෙන්නන් උත්සාහ ගන්නේ මේ නිසා බැවිනි.

මාධ්‍ය ආයතනය මෙසේ විනාශ කරන රාජ්‍යයේ සංස්කෘතික කන්‍යා පටලය ආරක‍ෂා කර ගැනීම සඳහා බස් පිටින් එඩිතරව පෙරට පැමිණ මෙවැනි ආයතනවලට විරුද්ධව ගිනි දවල් ගල් ප්‍රහාර එල්ල කරන සුසිල්වතුන් ද තවමත් නැතුවා නොවේ. ඔවුන් උතුරු සළුව අතින් හදන ගමන් අනිත් අතින් ගල් ප්‍රහාර එල්ල කරන්නේ පිරිත් හඩ මධ්‍යයේය. ජාතිය උදෙසා මහගෙදර බලනවුන්ට නැවතත් සිරස ගොඩ නගන්නට අවස්ථාවක් උදා කර දී මහත්පල මහානිසංශ ලබා ගන්නේ මෙබදු සිල්වතුන්ය.

රාජ්‍ය පොදු සුබ සාධනයෙන් විතැන්ව යන මොහොතේ පරිධිය ස්පර්ශ කරන (දුක ස්පර්ශ කරන) අමිලලාගේ පවුල් කීයක් මේ මවුබිමෙන් අපට මුණ නොගැහෙන්නේ ඇයි? අමිලගේ අම්මා කළ දේ අනිත් අම්මලා නොකරන නිසාද? මට අමිල ගැන අපමණ දුකය. මට අමිලගේ අම්මා ගැන අනන්ත අප්‍රමාණ දුකය. මට රාජ්‍යය ගැන වත්මන් සම්ප්‍රදාය ගැන අනන්ත අප්‍රමාණ තරහය. මුළු රටම අමිලගේ අම්මාට විරුද්ධව දොස් පැවරුවත් මේ ගැන අති මහත් ගින්දරක් ඇත්තේ අමිලගේ අම්මාට නොවේද? දරුවන් පහක්ම ලබා දී පියා විසින් මව හැර යද්දීත් දරුවන් හදා වඩා ගත්තේ ඇයය. අද ඔවුන්ගේ රැකවරණය වෙනුවෙන් දෙමව්පිය සෙනෙහස අහිමි වී ඇති මොහොතක ඉතිරි දරුවන් වටා එතෙන්නේ තාවකාලික ආදර සුළඟකි. මිනිසුන් අප සිතන තරම් ආදරණීය නොවේ. අනෙක් දරුවන්ට ලැබී ඇති සුබ සාධන තැවරුම අවුරුද්දට නෑගම් යනතුරුවත් තිබේදැයි සැකය. මේ තැවරුම මව් සෙනෙහසට අලගු තබන්නටවත් මදි බව දන්නා නමුත් ප්‍රවෘත්තියට එහි ඇති වැදගත්කමක් නැත. මානසික ආබාධ සහිත වූවන්ට පොලූ පහරදී දියේ ගිල්ලවා මරා දමනතෙක් ඔය කියන ආදරණීය ජනතාවම බලා සිටියේය. ප්‍රවෘත්තිවලින්ද නැරඹුවේය. සුනාමියෙන් ඉතිරි වූ ඔවුන්ගේ ජීවිත පවතිනවාදැයි යන්න සෙවීමට ඇසක් හැර නොබැලුවන් අද අමිලගේ මරණය වෙනුවෙන් සුදු කොඩි එල්ලන්නේ එම ආදරණීයත්වය තුරුළු කරගෙනය. ළමා ආරක‍ෂණ අධිකාරියේ අයිතිකරුවා මල ගෙදර යන්නෙත් එම ආදරණීයත්වය නිසාය. මල් මඩම්” මල් පොකුරු” කඳුළු මේ සියල්ල ඔහු වටා සිටී. අමිල ගැන මෙලෝ ලබ්බක් නොදන්නා මිනිසුන්ද ඔහුගේ අම්මාට සාප කරමින් අමිල වෙනුවෙන් කඳුළු වගුරති. සෝ සුසුම් හෙලති. ජීවත්ව සිටියදී පාන් කෑල්ලක් දීමට උත්සුක නොවූවන් සුදු කොඩි දැමීමට ලයිට් කනු බඩ ගාති. රටට එකක් ඉල්ලති.

නොදන්වාම ගිය අම්මාගේ ස්වාමි පුරුෂයාද පැමිණ සිටී. අමිලගේ නිසල දෙනට කෑ ගැසිය හැකිනම්, ඔහු මොනවා නොකියයිද? අමිලගේ අම්මාට හිමිවූ සිපිරි ගෙයත් අමිලගේ සහෝදරයන්ට හිමිවූ පරිවාසයත් අතර වෙනස හඳූනා ගන්නට මම උත්සාහ කරමි. මෙලෝ රහක් නැති රාජ්‍යයේ, විශ්ව විද්‍යාලයේත්, උසාවියෙත්, පාසලේත්, කන්තෝරුවේත්, බස් එකේත් ඒ තැන්වලත් මේ තැන්වලත් වෙනසක් දැකීමට නොහැකි වී තිඛෙන්නේ මන්දැයි මා නොදනිමි. ගැලවුම අවැසි තැන අනාරක‍ෂිත වී ඇත. මිනිසුන් විදියට ගත්තම අප ගෙවා දමමින් සිටින්නේ බොහෝ දුංඛිත ජීවිතයකි. මන්ද අප බොහෝ විට දුර්වල බැවිනි.

අමිලගේ අම්මගේ දුර්වලතාවයද හයිලයිට් වුනේ මාධ්‍ය නිසා. ඒත් හැබෑවටම මගේ හිතේ හයිලයිට් වුනේ අමිලගේ තාත්තා. පූර්ණත්වයට හෝ පූර්ණත්වය ආසන්නයටවත් නොපැමිණෙන පිරිමින්ගේ මළගම පිළිබඳ සොහොන් ලකුණක් ලෙස මෙම සිදුවීම මගේ ජීවිත පොතේ එක් පිටුවක් සටහන් කර ගත්තේ එබැවිනි.

කුමුදු ප්‍රියංකර

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails