පාන්දරින් සුපිපෙන නුඹෙ සිනා වත
යාන්තමින්වත් පිපිලා නොමැත අද
වෙඩිල්ලකටවත් සසලව නොගිය හද
මොටෝරියක වැද නිසසල වෙලා ඇත
ඇඳුම් මෝස්තර වැහි වහිනා කාලෙක
ගෙතුම් ලිහුණු ගවුමක් ඇන්ඳා වැඩට
මැහුම්හලේ රුව ඇති දූරුන් අතර
කටක් තියෙන දියණිය වූවා මෙනුඹ
සමිති ක්රියා තහනම් කෙරුණේ කෙදින
කුණාටුවක් ලෙස හැමුවා නුඹ එදින
පිකට් ලයින්-වර්ජන කෙරුණේ කොතැන
දිරිය මවක සේ නුඹ සිටියා එතැන
ඈත දකින දෑසක් සතු වූ නුඹට
පාර නොපෙනිතැයි අදහන්නේ කෙලෙස?
රෑට වැඩට එනු බැරි යයි කී කටට
හාම්පුතුන් ඇට වූ උගුලක් වී ද?
චේන් - බැටන් පොලු ළඟ දන නොනැමූ අය
බලන් සිරස නමනායුරු නුඹ අසල
කඳුලු ගෑස් මැද නොහඬා සිටි සෙනග
කඳුලු පිරුණු දෑසිනි නුඹ ඉදිරිපිට
දැනේ අදට වැඩියෙන් පාඩුව හෙටට
නඟේ කවුරුදෝ පුරවන්නේ අඩුව
අපේ සිරුරු දාහක් බිලි ගෙන රියට
අනේ ඉතිරි කෙරුවා නම්! නුඹ ලොවට.
[කඳුලු මිටියාවතින් 1992]
දර්ශන මේදිස්
