Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



දැරිවිය

ඉහිරුණු දිය බිඳෙන් බිඳ
තුඩගින් ගෙන
පුරවන්නට රිදී බඳුන
පෙරුම් පුරයි
ඇය..
සේද වැහි ලිහිණිය.

අලුක් කාලක් නොවටින
මහා මැදුරක
ඉහළම මිළට විකිණුන
නොමේරූ කැකුළ
පූද්දන්නට වැරෙන්
කීද්දූ හීනයකි.

බලෙන් ඇහැරවන
පෙති එකිනෙක
තතනන විරාමෙක
දෙව්ලියක වැඩියාය!

නුහුරු මහ මැදුර හැර
බලය බිඳ දා දුවන
මුවැත්තිය මව් සොයන
නොදත් මග දිග
සරණක් නැතිය.

හසරක් නොදත්තිය
සේද වැහි ලිහිණිය
අසු වෙයි
අසුර ගුහාවට
තෙත් වූ ලය ඇති
මිතුදම් වෙයි සසර පුරුද්දට.

පහන් වන යාමයට
ඇස් පියවන
තිගැස්සෙන අවදි වන
සියුමැලි අතැඟිළි කරගැට බිඳින..
පිබිදෙන අරුණට
නොමේරූ කැකුළ.

ඉහිරුණ දිය බිඳෙන් බිඳ ගෙන
තුඩගින් පුරවයි
මැටි බඳුනම
සිදුරු වුණු..
එය නොදත්තිය
ළපටි මල් පොහොට්ටුව
මව් තුරුළෙ සුව සොයන.

කැකුළ පීදෙයි දිනෙක
කටු අකුළ මත මැළව.

තුෂාරි ප්‍රියංගිකා
24.02.2010

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook


සිසිරයේ හිම තලාවක මල් ගවසා සිටි එකම ඉපල් ගසට....


හිතත් මිදී කැටිවුණු හුදෙකලාවක
ඉරත් මිදී පරවුණු මංමුලාවක
මමත් ඔහේ සැරුවෙමි හිම තලාවක
ඔබත් අහම්ඛෙන් ඇස රැඳි අපූරුව

වටත් ජීවයක් නැති හිම විමානෙක
කොළත් ලිහී ඉපලක් වුණු විලාසෙක
අතුත් වසා මල් ගවසා වකාරෙට
'හිමත් සැපැයි!' ඔබ හිනැහෙන උජාරුව

වටත් රඟා යන්නට බමරු එනවද?
වටත් ඉපල් ගස් අරියාදු දෙනවද?
'දුටත් සැපැයි' කියනා හඩත් ඇසුනෙද?
ඇසත් කටත් වස වෙයි! බියක් නැතිවද?

ඉරත් හඳත් පලවා හළ වෙලාවක
තරුත් මරුට හොර ඉඟි දුන් දසාවක
මලූත් කොළත් ගිනි ලෑ එක කැලෑවක
අපිත් වීමු තුරු, මල් පිබිදු හිස් මත

එහෙත් සබඳ විස පිඹිනා බිමක ඉඳන්
සදා කුසුම් පුබුදන්නට කවුද සපන්
බිඟුත් ගිහින් ගතු කේලම් කියනවනම්
මරුත් නේද? මල් සුවඳින් පාර අසන්


සනත් බාලසූරිය
පෙබරවාරි, 2010

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook



කහ අරලියා මල

ප‍්‍රභාතයේ සුපිපි
සොඳුරුතම දසුන
විකසිතව සුවඳ දුන්
කහ අරලියා මල
අතු අග

නෙලාගන්න විගසින්
නෑ බලා ඉන්න
ඈත සිට මලේ ලස්සන
අරුම
උඩු සිතත් යටි සිතත්
ද්වන්ධ සටනක
යෙදී සිටි මොහොතක

නෙලාගෙන නොව කඩාගෙන
ගිය පසු ඒ මල කිසිවෙක්
නටුව පමණක් ඉතිරි කර
වැලපුණා ඉකිබිඳ
උඩු සිතත් යටි සිතත්
සමගිව එකට අත්වැල් බැඳ

සුරන් අබේවර්ධන

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook


සිත්තණ්ඩි කඳුළු

දිගිලි වෙඩෙයි පොකු‍ණේ පිපුණු නෙළුමක
කෙසර රැඳී තිබුණයි ලිහුණු පෙති          අග
කඳුළු මිදී නොමිදී විවර නෙතු             යුග
විවර කළා දහසක් දෙනෙත්          අඳුරෙම

නැගෙනහිරට හිරු පායා මුදුන්          වුණා
එළිය නොඑන හිරුගෙන් අඳුර    ගිලිහුණා
සුසුදු පිච්ච කැකුළක් අඳුරෙ       තනි වුණා
සිළිටි මුකුට කෙමි‍ෙයන් රුහිරු වැගිරුණා

සිංහ ධජය මැද වැජඹුණ      රණ විරුවෝ
තුංග සුරත තුඟු ලිඟු අසිපත        දැරුවෝ
පිච්ච කැකුළකට මහමග හදි    කෙරුවෝ
සිංදු කියන මසෙකුට වද දී         මැරුවෝ

රජු ද යුවරජු ද හිත වැඩ             හිඳින්නේ
කජු ද කිරිකජු ද දුව            කෙසරිඳුන්නේ
බිජු ද රන් බිජු ද තවමත්        සොයන්නේ
ඉජු ද ඉජු ඉජු ද කොහොම ද      කියන්නේ

මව් කිරි සුවඳ වෑහෙන සොඳුරු    මලකට
සිව්සිය ගව් නොවේ පා නගන   ගම් දොර
සව් සිරි නොවේ හුස්මක් ගන්න    බැරිවද
මව්බිම රකින විරුවෝ හිඳින   මග තොට

සිත්තන්ඩියේ තණ කොළ නැති වෙලා වල
සිත් සන්තකේ විස පමණි ද          හළා හල
මෙත් මල් විලේ සම්බුදු ගුණය        පා කළ
නෙත් ඇත්තනේ සොඳුරු ද මේ   නරා වල

පිටුවහල් කවියා
24.02.2010

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook


සිතිවිලි රක්ෂිත වනය

අවසන් රුකත්
මහ පොලව බදා ඇද වැටුනු විට
අසංඛ්‍ය දූලි වළා රැලි නැගි නැගී
දෑස් කුහර ගුලි කර පුළුස්සා

සතා සීපාවා සැරි අභිරුචි කල්පනා ලෝකා
තුඟු කඳු පාමුල නැගි ඝණ හරිත පදපත්‍ර ජාලා
යටිවියන් උඩුවියන් සැරි සර සියුම් ජල සීරා
අනේක කුහුඹු කදෝපැණි සිතිවිලි සිහින රූරා පෙරා
ලූ මෘග සංවර්ෂා අනන්ත කාලාවසානා

දැඩි රුදු බිමකි හිස් කෙම් බිමකි අද
සෝදා පාළුව ගිය පාංශු නිපාතාදි වැල්ලේ රැලි සුළි පාරා
සිතිවිලි වනය කිසිවෙකුත් ඇතුළු වනු නැති
දිවා රැය නොමැති භින්න වූ රේඛා
පාණ්ඩු පැහැ පොලෝ තලයකි රූ ගත් දූර සහරා
ඇද වැටි දිරා ගිය රුක් කඳින් වැසී ගිය වියලි පෟෂ්ඨා
තැනකි නැති තෙතමන ජල අංශු මුසු ලවණා
නැගෙන්නට හෝ බිම් මලක් වැනි ශුෂ්ක භෞම සාධක බාධා

දැව කඳන් එකල පැටවුනි ද
පිට දේශ දේශාන්තර
මුලිනුපුටා හරිත වන රාජා

තැනින් තැන ගොදුරු ඉව ලැදි
සිංහ කොටි වලස් සේනා
පයට පෑගෙන බිම්පලස් වී හම ගැසී නගන ඝෝෂා

ඉහ වහා ගිය දෘඨතර ශක්ති බන්ධන ලීලා
පෑ ගොර බිරම් ඇත් ගජබ ගිජිදුන් සේනා
දල පැහැර ඇන වැළලුවේ භූ ගර්භ බොල් කවචා

ඉතිරිව ඇත රක්ෂිතය මන්දස්මිතය විදුලි වැට වටලා
ඇතුළු වන්නට ඇවැසිය කහවණු පතුරු මුද්‍රිත සංඥා
අවසර පත්‍ර නේකා

තැන තැන වවා ඇත
පයිනස් ළපලු කැක්ටස් පිටින් ගේනා
සිතිවිලි වලට නැත ‍දේශ සීමා මායිම් රේඛා

තිස්ස රජු වුවද හිරබත්
කමින් ඉනු ඇත මෑනුවොත්
ඊ වෙතට අද මුව සේනා

ධර්මධාරීන් පිට දී සිටී
ලෝ කුහර දියවී උණුව
දැවෙනා කුහර ගිනි කඳු මුදුනා...
මිහිඳු සැරසී මිලිටරි ඇඳුමෙන්
රකී සුන් වන පෙත
වෙස් ගෙන උයන්පල්ලා!

ඩෝසන් ප්‍රීති
2010/02

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|


වෙල්ලෛ රෝජා පූ හෙවත්
මගේ සිංහල පෙම්වතිය

සුදු රෝස මල ඔබද
ගෙන්දගම් පොලවක
මල් පෝච්චියක කුස ජනිත වුණ

සිංහල මලක අසිරිය
දැනේ මට පෙත්තෙන් පෙත්ත
පිනි විසුළ

ළමා සාරියකි ඔබ
රැලි නැගුණ

මකරන්ද නඟනතර
නටුව මත කටු මවමි

කටු නැතුව
මේ කටුක ලොව
කොහොම දිනන්නද

රෝස මල
මම ඔබට සොෆී යැයි අමතමි

හිසෙහි වන නට්සිවාදී වැස්ම ගලවමි
ජර්මානු සුවඳකින් සරසමි
සුදු රෝස පත්‍රිකාවක
ජීවිතය තවරමි

ගිලටීනයට හැකිය
සිඳලන්න
මල
නටුවෙන්

ආත්මය ?

මියුනික් සරසවිය
අවසන් නොවූ කවිය
ලියන්නට ඔව් ඔබට පිළිවන්ද
අවකාශයේ සැරිසරන


සුදු රෝස ආත්මය
සිප වැළඳ
එසේ නම්
භෞතිකවාදයේ හැව අතැර
සබත ගැන සපථ කර
මට හැකිය ඔබ සමඟ
මඩු පල්ලි යන්නට

ඉදින් සුදු රෝස මල මම ඔබට
සොෆී යැයි අමතමි

දෙමළ කඳුළක තෙත
දැනෙනවානම් නෙතඟට
දෙමළ අකුරක හැඩය
දැනෙනවානම් ඇඟිලි තුඩකට
එන්න තම්බපන්නිය මත
එ ඇඟිලි තුඩගින් ලියන්නට
මියුනික්හි අවසන් නොකළ
ජීවිතයෙ නිබන්ධය


මංජුල වෙඩිවර්ධන



සටහනඃ

ලසුදු රෝස පත්‍රිකාල වූ කලී අවිහිංසාවාදී වූත්, නාට්සි විරෝධී වූත් ව්‍යාපාරයකි. ජර්මනියේ මියුනිච් සරසවියෙහි ජර්මන් ජාතික දර්ශනය පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු සහ එහි ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ගේ ප්‍රයත්නයක් වූ මෙම ව්‍යාපාරය නාට්සි මර්ධන යන්ත්‍රය විසින් සාහසික ලෙස සහමුලින්ම විනාශ කරන ලදී.

මියුනිච් සරසවියේ ශිෂ්‍යාවක වූ සොෆී මග්දලේනා ෂොල් එහි ප්‍රබල ක්‍රියාකාරිණියක වූ අතර 1943 පෙබරවාරි 22 දා රාජ්‍ය ද්‍රෝහී චෝදනා යටතේ ඇය ගිලටීනගත කොට ඝාතනය කරන ලදී.

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook



ආදරණිය ප්‍රගීත් අන්කල්,

ප්‍රගීත් අන්කල් කවදාක හරි මේ ලිපිය දකීවි කියන විශ්වාසය තියාගෙන මම මේ ලිපිය ලියන්නේ. මාස කිහිපයකට පළමුවෙන් ඔබ මට ලියූ ලිපිය නැවත 'ලංකාදිප' පත්‍රයෙහි පළවී තියෙනවා මම දැක්කේ අහම්ඛෙන්. ඔබ ඒ ලිපිය ඒව්වේ පසුගිය වසරේ අගෝස්තු මාසයේ ඔබ පළමුවරට පැහැරගෙන ගොස් නිදහස් කළ පසුවයි. අවුරුදු විස්සකින් පසු පළමු වතාවට මම ප්‍රගීත් අන්කල්ට ලියන්න පෙළඹුණේ ඒ සිදුවීම විසින් මා තුළ ඇති කළ කම්පනයයි. අවුරුදු විස්සක් කොයි තරම් දිගු කාලයක්ද?

ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ පැහැරගෙන ගිය බවට ඒ අගොස්තුවේදී පුවත් පළ වී තිබුණත් ඔබ මා කුඩාකළ දැන සිටි ප්‍රගීත් අන්කල් යැයි මට එක්වරම නොසිතුනේ ළමා විය ගැන මගේ මතකය දුබල නිසා විය හැකියි. ඒත් ඔබේ පින්තුරයක් අහම්ඛෙන් දැක්කාම මට ඔබ කවුදැයි යන වග මතක් වූයේ ඔබේ රුව මගේ ළමාවිය ගැන ඉතිරිව ඇති මතක කැබැලිති අතර විසි වසක් නොනැසී තිබූ නිසායි. ඔබට කතා කළ යුතුයැයි කියන හැඟීමෙන් දින කිහිපයක් තැවුල් විඳි මම අසීරුවෙන් ඔබේ දුරකතන අංකය සොයාගත්දා කොයිතරම් සතුටු වූවාද? ඔබට ලියූ පළමු ඊ මේල් පණිවුඩය මම ලිව්වේ වේදනාබර සතුටකින්. ඔබ විඳි දුක් ගැහැට ගැන ඇසීමෙන් හටගත් වේදනාව යටකොට ළමා වියේ මා දැන සිටි 'ප්‍රගීත් අන්කල්'ට විසි වසරකින් පසු ලියන්නට ඉඩ ලැබීම සතුට කොයිතරම්ද?

ඒත්, නැවතත් ඔබ අතුරුදහන් ප්‍රගීත් අන්කල්!
මේ ලියන මොහොත වනවිට ඔබ ගැන තොරතුරක් නැතිව හරියටම දින 30ක්. ඔබ ගැන සිත නිවෙන පුවතක් දැකීමේ නොමැඩිය හැකි ආශාව මේ දවස් මුළුල්ලේ මා හැර නොයා රැෙඳන්නේ මගේ ළමා කාලය පිළිබඳ ඇති පී්‍රතිමත් මතකයන් අතර ඔබ අදත් ජීවමාන නිසායි. ඔබ ලියා තිබුණා වගේම මම අද, මගේ තාත්තාගේ ඔබ වැනි ආදරණීය මිතුරන්ගේ සෙනෙහස විඳ හැදී වැඩුණු ඒ පුංචි දැරිය නොවේ. සමාජය ගැන දැනුම් තේරුම් ඇති වැඩිහිටියෙක්. නමුත් දෙවෙනි වතාවේත් අතුරුදහන් වූ ඔබ ගැන යමක් කරන්නට අපි කිසිවෙකු සමත් වී නැහැ. ප්‍රගීත් අන්කල් මට ලියූ වචන මතකද? අද තියන භීෂණකාරීත්වය ගැනත්, ඔබ වැන්නන්ගේ අවදානම් ඉරණම් ගැනත් ඒ ලියූ හැම වචනයක්ම මට කට පාඩම් වන තරම් මම ඔබේ ලියුම කියවා තිඛෙනවා. නමුත් නැවතත් ඔබව පැහැරගෙන යන තුරුත්, ඉන් පසුත් අපට කළ හැකිව ඇති දේ කොයිතරම් අල්පද?

ප්‍රගීත් අන්කල්, මම ළමා කාලයේදී අත් දුටු අතීත භීෂණයට වඩා අද භීෂණකාරීත්වය වෙනස් කියා ඔබ ලියා තිබූණා මතකද? ඔබ නිදහස්ව ආ දවස්වල ලියූ ඒ වචනවල බැරෑරුම්කම මට දැනෙන්නේ දැන්. මගේ ජිවිතයේ අඳුරුතම කාලය වූ 88-89 සමයේ මාත් - අක්කාත් පණ පිටින් මළවුන් බවට පෙරළු භීෂණයෙන් මට කිසි කලක ගැළවුමක් ලැඛෙතැයි මම හිතන්නේ නැහැ. නමුත් විසි අවුරුද්දකට කලින් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඝාතනය කළ ප්‍රතිපත්ති ගරුක මිනිසෙකු වූ මගේ තාත්තා ගැන මතකයෙන් පෑරෙන අපේ ජීවිත සුවපත් කරන්නට උදව් කළ ප්‍රගීත් අන්කල් වැනි ආදරණීය කාරුණික මිනිසුන්ට විසි අවුරුද්දකට පසුවත් ලංකාව අනාරක‍ෂිත තැනක් වන්නේ ඇයි?

ඒ අතීත ළමා කාලයේ මතකය තවමත් සිහිනයන් වගේ. ප්‍රගීත් අන්කල් අපේ ගෙදරට එන්නේ 80 වැඩ වර්ජනයෙන් පස්සේ. සාලයේ වාඩිවී තාත්තා එක්ක දොඩමළු වන සිහින් සිරුරක් ඇති ඒ ප්‍රගීත් අන්කල් මට තවමත් මතකයි. අපි ඉගෙනගත් ඌව කරඳගොල්ලේ පුංචි ඉස්කෝලයට පුස්තකාලයක් හදන්න තාත්තා එක්ක මහන්සි වුණු ඒ දවස් අන්කල්ට මතකද? ඉස්කෝලේ ළමයින්ට බුදුන් වඳින්නට කියා අපේ ගෙදර ඉස්සරහ තියාගෙන අන්කල්ගේ අතින් නිර්මාණය කළ බුද්ධ ප්‍රතිමාවට අදත් ඒ ඉස්කෝලයේ දරුවන් වඳිනවා ඇති. නොදන්නා දුර ඈත ගමක, නොදන්නා මිනිසුන්ගේ දරුවන්ට වඳින්නට රෑ දවල් වෙහෙස වී ඒ බුදු පිළිමය අඹන්නට අන්කල් මහන්සි වූ දවස්වල මගේ තාත්තා ඒ අසළට වී බලා ඉන්නා විදිය මේ ලියන මොහොතෙත් මගේ හිතේ දුක්බර රූපයක් වී ඇෙඳනවා. විසි අවුරුද්දකට පසුව පවා ඒ දුප්පත් ඉස්කෝලයේ පියස්ස යටට එකතු වෙන දරුවන්ට වඳින්නට බුදු පිළිමයක් නෙලු නොදන්නා මිනිසා කොළඹ වීදියක හිටි ගමන් අතුරුදහන් වූ බව කරඳගොල්ලේ දරුවන් කෙසේ නම් දැනගන්නද?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
කිසිදාක අමතක නොවෙන ඒ අඳුරු අතීතය මැද දිලෙන පහන් ආලෝකයක් වැනි ඔබේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන මේ ලියූ සියල්ලට වඩා අමතක නොවෙන තවත් දෙයක් මම ලියන්නම්. තාත්තා මුහුණ දුන් රුදුරු මරණයෙන් පසුව භීතියෙන් තැතිගත් නෑ හිත මිතුරන් බොහෝ අය අපේ තාත්තාගේ අළු පවා තියා ගන්න බිය වුණු කාලයක් ඒ. කුඩාවියේ සිටි අක්කාට හෝ මට තාත්තාගේ අවසන් මොහොත පවා දකින්නට ඉඩක් ලැබුණේ නැහැ. අපි උස් මහත් වී වැඩිහිටියන් වූ දවසක අපට දෙන්නට අපේ තාත්තාගේ අළු ළඟ තබාගෙන පරිස්සම් කර දෙන්නට තරම් හදවතක් හා ධෛර්යයක් තිබුණේ ඔබට බව මම දැනගත්තේ ගොඩාක් පසු කාලයකයි. නමුත් ඒ භීෂණයේ කුණාටුවෙන් බිඳී විසිරුණු කැදැල්ලකින් විසිව තැනින් තැන හැදී වැඩුණු අක්කාත්, මමත් ඔබ හමුවන්නට ප්‍රමාද වූ නිසා, ඔබ ඉතා ගෞරවණීය විදියට මගේ තාත්තාගේ අළු කැලණි ග‍ඟේ පා කළ බවත් මම දැනගත්තේ ඒ කාලයේදීයි. කොළඹ වීදියක මහ රැයක අතුරුදහන් වූයේ ඒ තරම් උතුම් මනුෂ්‍යත්වයෙන් හෙබි දුර්ලභ මිනිසෙකු බව මිනිස් තෙතමනයක් නොදැනෙන සමාජයකට කියා තේරුම් කර දෙන්නට මට කවදා නම් පුළුවන් වේවිද ප්‍රගීත් අන්කල්?

ආදරණීය ප්‍රගීත් අන්කල්,
මගේ තාත්තා එනතුරු මග බලා ඉන්න තිබුණා නම් ජීවිතය කෙළවර වන තුරුම අපේක‍ෂා අත් නොහැර මට බලා ඉන්න හයිය තිබුණා. භීෂකයින්ගේ දෑතින් විකෘති කළ මගේ තාත්තාගේ කෙසඟ සිරුර ඒ බලාපොරොත්තු මගෙන් උදුරා දැමුවා. ඒත් ප්‍රගීත් අන්කල් නැවත එන බවට අද මගේ විශ්වාසය ශක්තිමත්. කිසි දවසක දැක නැති අන්කල්ගේ පවුලේ අය සමග අන්කල් නැවත එනතුරු බලා ඉඳින මිනිසුන් අතර මමත් රැඳී ඉන්නේ ඒ නිසායි. ඒ ආ දවසක සන්සුන් සිතින් අන්කල් මේ ලිපිය කියවන බව මට විශ්වාසයි. නැවත පෙරළා එන්නට ප්‍රගීත් අන්කල්ට ශක්තියක් වෙන්නේ අපි හැමෝම තුළ ඇවිළෙන ඒ විශ්වාසයයි.

මට ලෝකයක් තරම් ආදරය කළ මගේ තාත්තාගේ අවසන් අළු බඳුන අපි වෙනුවෙන් රැකගන්නට හදවතක් තිබූ ඔබ මගේ තාත්තාගේ ආදරය විසින්ම රැකදෙන බව මට ඒකාන්තයි.

මම, නන්දේගේ දුව

Ruwandi Neranjala රුවන්දි නෙරංජලා

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook

WHO LET THE DOGS OUT?
මරදාන පොලිසියේ තාප්පයේ හරි අපූරු චිත්‍ර වගයක් ඇඳලා. එවුවා ඇඳලා තියෙන්නෙ අවට පාසැල්වල දරු දැරියෝ. අනේ බලන්න ලස්සනයි. පොලිසියේ රාළහාමිලා පොදු ජනතාවට උදවු කරන අංදම තමා චිත්‍රයට නංවලා තියෙන්නෙ. පොලිසියේ මහත්වරු ආච්චිලා සීයලව පාරවල් පන්නනවා. ළමයිංගෙ ඔලූ අත ගානවා. අසරණ සරණ වැඩ කෝටියයි! නීතිය! සාමය! සහෝදරත්වය! මානව ප්‍රේමය! අන්තර් සාමයික සහජීවනය! අකලංක සේවය!

එහෙව් පුරිස ධම්ම සාරථී සත්ථා දේවමනුස්සානං බුද්ධෝ ඔන්න මෙන්න භගවාතී පොලිසියේ මහත්වරුංව ගාවලා රාවය පත්තරේ ත්‍රස්තවාදියෝ මහ පුදුම ෆොටෝ එකක් හදලා උංගෙ පත්තරේ (ඔව්වා පත්තරද? හුහ්!) දාල තිබ්බා.

පිංවතුනි, උඩ තියෙන පළවෙනි කොටුවෙං බැලූවම පේන්නෙ ටයි දාගත්තු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මහත්තයෙක්, උද්ඝෝෂක ත්‍රස්තවාදියෙකුට පහර දෙන ආකාරය. අනේ ඒ පිංවත් මහත්තයට අසරණ සරණ පොලිස් රාළහාමි උදවු කරන හැටි බලන්න.

පිංවතුනි, දෙවැනි පොඩි කොටුවෙං පෙන්නුං කරන්නේ පොලීසියෙ මහත්තුරු, කුලප්පු වුන උද්ඝෝෂකයන්ගෙන් අර ටයි මහත්තයව පරිස්සංකරන අන්දම. පොලිස් මහත්තුරු කරන මේ සේවය දැක්කහම ළමයින්ඩ නෙමේ අපිටත් තාප්පවල එක එක චිත්‍ර අඳිංඩ හිතෙනවා. (ඒත් ඉතිං අර අන්තරේ ළමයට වෙච්චි සංගෙදිය මතක් වෙද්දි....)

ප.ලි.

දෙශප්‍රේමී සොල්දාදුවා රජීව් ගාන්ධිට පහර දීමේ ක්ෂණය ඇතුළත් සුප්‍රකට ඡායාරූපය මෙන්ම, කිච රුවන් නැමති මැරයා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඉල්ලා උද්ඝෝෂණය කරන සිවිල් පුරවැසියෙකුට පහර දෙන මේ ඡායාරූපය ද ඓතිහාසික වටිනාකමකින් යුතු එකකි. මහදවල් මැරයෙකු පුරවැසියෙකුට පහර දීමේ ඉරියවුව හසු කරගැනීම නිසාම නොව, පොලිසිය එකී පහර දීමට පහසුකම් සලසන අන්දම ඉතාම නිරුවත් ලෙස කැමරා කාචයෙහි සටහන්ව ඇති නිසාම මේ ඡායාරූපය ඉතිහාසයේ සාක්ෂියකි.

වෙනදා අඳුරේ, රහසේ, (උතුරේ? හහ්!) කෙරුණු අශ්ශීල ජඩකම් දැන් එළියේ, සුවසේ, දකුණේ සිදු වෙමින් පවතියි. හාත්පස නිහඬය. ඉඳ හිට රැහැයියෙකු ක්‍රීක් ගාන හඬ ඇසෙයි. ඒ ද ඇසෙන නො ඇසෙන ගානටය. බිග් බ්‍රදර් තාප්ප මත සිට ස්වකීය රටවැසියන් දෙස විමසිලිමත්ව බලා සිටියි! ''ලොකු අය්යේ, මේ බල්ලන් බැඳ නොදමන්නේ ඇයිදැයි'' අසන්නට කශේරුවක් ඇති එවුන් ඉන්ටවල්(*) එකෙන් පසු පංතියට එන්නේ නැත.

දිරවා ගැනීමේ පහසුව උදෙසා රාවය පෲෆ් රීඩර්ගේ ඉන්ටවල් කතාව මෙතැන් සිට උපුටමි. (මෙය යාන් එකක් පමණක් බව සියළු (අළුත්?) දේශප්‍රේමියෝ සිතත්වා!)

(*) රජු පාසැලක උත්සවයකට ගොස් එක් පන්තියක කුඩා දරුවන් සමග සංවේදී ලෙස කතා කළේය. නිල ඡායාරූප ශිල්පියා කැමරාව මානාගත්තේය.

''දැන් මෙතන ඉන්න ඕන ළමයෙක් මගෙන් ඕන ප්‍රශ්නයක් අහන්න.''
රැවුලට බයේ කිසිවෙකු මුලින් ඉදිරිපත් නොවුනත් පසුව එකෙක් නැගිට්ටේය.
''පුතාගෙ නම මොකද්ද?''
''ලසන්ත''
''මට ප්‍රශ්ණ තුනක් තියනවා. අහන්නද?''
''බය වෙන්නෙපා බබා අහන්න.''
''එක. ඔයාට මාළිගා ගොඩාක් තියනවද?
දෙක. ඔයා යකඩ පාලම් ම හදන්නේ ඇයි?
තුන. ඔයාගෙ පවුලෙ කී දෙනෙක් ඉන්නවාද?''

හදිසියේම ඉන්ටවල් සීනුව නාද විය. ඉන්ටවල් එකෙන් පසු උත්තර දෙන්නට රජතුමා පොරොන්දු විය. ඉන්ටවල් ඉවර වූ පසු රජතුමා මෙසේ ඇසුවේය.

''කාටද ප්‍රශ්න තියෙන්නෙ?''
වෙන එකෙක් නැගිට්ටේය.
''බබාගේ නම මොකද්ද?''
''සරත්''
''අහන්න බබාගෙ ප්‍රශ්න''
''මට ප්‍රශ්න පහක් තියනවා.
එක. ඔයාට මාළිගා ගොඩාක් තියනවද?
දෙක. ඔයා යකඩ පාලම් ම හදන්නේ ඇයි?
තුන. ඔයාගෙ පවුලෙ කී දෙනෙක් ඉන්නවාද?
හතර, වෙනදට වඩා විනාඩි විස්සකට ඉස්සෙල්ලා ඉන්ටවල් ඛෙල් එක වැදුනේ ඇයි?
පහ, කෝ ලසන්ත?''

Koombiya | කූඹියා

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

කවිය කම්බස්- අද්‍යතන සිංහල දේශපාලනික කවියේ, සාධනීය මුද්‍රාව සලකුණු කරයිද?


''කලාව හා සාහිත්‍ය එකම සෙක්කුවක් වටේ කැරකෙමින් තිඛෙන විටෙක, එය නව මඟකට, නව මානයකට යොමු කිරීම අත්‍යවශය කර්තව්‍යයකි. එහිදී ''දේශපාලනික කවි'' බිහිවීම අවධියේ අවශ්‍යතාවකට අනුරූපව සිදුවන්නක් ලෙස මම දකිමි. ''අපේ කාලයේ මිනිසාගේ ඉරණම දේශපාලන භාෂාවෙන් ලියැවෙනු ඇතැයි'' තෝමස් මාන් (Thomas Mann) නමැති නවකතාකරු සඳහන් කරයි...''

(පරි: නිලාර්.එන්.කාසිම් - අසල්වැසියාගේ සාහිත්‍යය)

ප්‍රවීණ දෙමළ කිවි ''උ. චේරන්'' විසින් තබන ලද යට සඳහන් උපුටනය අප සිහියට ආවේ, ශ්‍රී ලාංකීය දෙමළ කවිය අත්පත් කරගෙන ඇතැ'යි චේරන් විසින් හඟින, එකී නව්‍ය දේශපාලනික මානයන් හා විපරීතභාවයන් සමතික්‍රමණය කිරීම පිණිස අද්‍යතන සිංහල කවිය කෙතෙක් දුරට සමත් වී ඇත්ද යන්න පිළිබඳ බරපතල විග්‍රහයකට බඟන් කළ යුතු යුගයෙක මේ වන විට අප සිටිති'යි තරයේ හඟින හෙයිනි. එවන් ශාස්ත්‍රීය වෑයමක් සඳහා මහේෂ් කුමාර විසින් රචිත ''කවිය කම්බස්'' කෘතිය වුවමනා වේදිකාවක් සපයනු ඇති අතර, විවේක බුද්ධිය මෙහෙයවා කෙරෙන්නා වූ එවන් සියුම් හා තුලනාත්මක කතිකාවක් පිළිබඳ වගකීම ප්‍රවීණයින්ටම පවරා, අප විසින් තැඛෙන්නා වූ මෙම සටහන ''කවිය කම්බස්'' කෘතිය ප්‍රමුඛ අද්‍යතන සිංහල කවිය, අපේ කාලයේ මිනිසාගේ ඉරණම දේශපාලනික භාෂාවෙන් ලිවීමට කොතරම් දුරට සමත්වී ඇත්දැ'යි සරලව විමසනු වස් ය.

සිංහල කවිය පිළිබඳ කෙරෙන නොගැඹුරු නිරීක්ෂණයක් තුළදී පවා සුවිශද වන්නා වූ ඛේදනීය යථාර්ථයක් ලෙස හැෙඟන්නේ, චේරන් විසින් අදහස් කරනු ලැබුවා සේ, අවධියේ අවශ්‍යතාවන්ට අනුරූපව මහපොළොව මත ක්‍රියාත්මක සුවිශේෂී දේශපාලනික භාවිතයන් හා යථාර්ථයන් පිළිබඳ, වෙසෙසින් කවිය සතු විය යුතු සුවිශේෂී සාධකයන්, භාවිතයන් හා අනන්‍යතාවන්ගෙන් විතැන් නොවී, මහ පොළොවේ පය තබා ලියැවුණු සිංහල දේශපාලනික කාව්‍ය (ශ්‍රීලාංකීය දෙමළ කවියට සාපේක්ෂ ලෙස) ඉතා දුලභ වීමයි. වෙසෙසින් රත්න ශ්‍රී විඡේසිංහ, පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු, ධර්මසිරි රාජපක්ෂ වැනි ප්‍රවීණ කවියන්ගේ නිර්මාණයන් හා මංජුල වෙඩිවර්ධන වැනි තරුණ කවීන්ගේ නිර්මාණයන් ශ්‍රීලාංකීය දේශපාලනික මානයන් යෙහෙන් අවශෝෂණය කරගත් පටිසෝතගාමී නිර්මාණයන් ලෙස එකී ඛේදනීය යථාර්ථය තුළ වඩාලාත් කැපී පෙනෙන්නේ එකී සුවිශේෂී යථාර්ථය හේතුවෙනි.

එසේනම්, මෙහිලා අප මුඛ්‍ය ප්‍රස්තුතය ලෙස ගැනෙන ''කවිය කම්බස්'' කෘතිය හරහා මහේෂ් කුමාර එවන් දේශපාලනික මානයන් ස්පර්ෂ කරන්නා වූ පෙරටුගාමී නිර්මාණයන් බිහිකිරීමට නොසමත් වේද? සැබැවින්ම සමත් වන්නේමය. කෘතියේ පළමු නිර්මාණය පමණක් වුව, මහේෂ් කුමාර සතු සුවිශේෂී ප්‍රතිභානය, අද්‍යතන දේශපාලනික යථාර්ථයන් හා භාවිතයන් පිළිබඳ වන්නා වූ විපුලිත දේශපාලනික සවිඥානිකත්වය පමණක් නොව මහේෂ් සතු පෙරටුගාමී කාව්‍යමය අත්හදා බැලීම් සහ භාෂාමය බැවහරයන් පිළිබඳ ඔහු සතු බුහුටිභාවයන් පිළිබඳ දෙස් දේ.

ඔරියානා
මෙන්න මම ආවා
රෝස පොකුරක් හෙම නොව
සල්ෆර් අහුරක් අරන්

තුවක්කුව මානගෙන ඉඳන් උන්
රෝස මල්
පිපෙනකොටම වෙඩි තියනවා
ඔරියානා
තුච්ඡ ඒකාධිපතියා
පපඩොපවුලොස්ගෙ අණට
තාමත්

ඉතිං මේ ග්‍රීසියට
රෝසමල් පමණක්ම
නොවෙයි ඇවැසි
ඔරියානා

සල්ෆර් කුඩු ස්වල්පයක්
පොස්පරස් අහුරක්
පෙන්ටෝච් බැට්‍රියක්
වයර් අඟලක් දෙකක්

............

සල්ෆර්
පොස්පරස්
ස්වල්පයට
පෙන්ටෝච් බැට්‍රියකට
වයර් කෑල්ලක්, දෙකකට
ගොඩක් දේ කළ හැකිය

(කවිය කම්බස් - 15 පිට)

තත් නිර්මාණ කෘතිය තුළ මහේෂ් ප්‍රධාන වශයෙන් තම සාම්ප්‍රදායික කාව්‍යාකෘතීන් හා භාෂාවන්ගෙන් විතැන්ව නව්‍ය මානයන් ස්පර්ෂ කිරීම සඳහා සවිඥානික යුහුසුලූභාවයක් දක්වයි. අධිපතිවාදී දෘෂ්ටිවාදයන් තුළ නිර්මිත මෙවන් බොහෝ අකෘතීන්, භාෂාමය නැමියාවන් සහ භාවිතයන් සමතික්‍රමණය කරමින් ඒ කෙරෙන් විතැන්වීම එවන් දෘෂ්ටිවාදයන් විනිවදින භෞතිකවාදී කවියක් සඳහා සැබෑ අවශ්‍යතාවක් සනිටුහන් කරයි. නමුත් මෙහිලා මුඛ්‍ය වශයෙන් මතුවන ප්‍රශ්නය වන්නේ, අද්‍යතන කවිය සාම්ප්‍රදායික සෙක්කුවෙන් මිදී තිබුණු පමණින් එය සමාජ ඥානනීය සහ සමාජ සංස්කරණීය ශඛ්‍යතාවෙන් යුතු වැදගත් නිර්මාණයක් වන්නේද? යන්නයි. චේරන් විසින් අර්ථ දක්වන ලද, දෙමළ කවියෙන්ම උකහාගත් පරිවර්තිත කවියක් දෙස මදකට හැරී බලමු.

අනාථ කවියකු සඳට කී කව

සඳ සකිය
ඉදින් අද ගීයකුදු නොලියමි
තාවකාලික ගෙයක
මටම යැයි අයිති වූ සාලයක් වත් නොමැත
සිතූ ලෙස මලක් සිඳ
මල් සුවඳ විඳගන්න
උරුම වූ ගසක් නැත

නුඹ පවා මට
ආගන්තුකය අද,
සකි සඳ!
මගේ දොරකඩ වැටෙන
නුඹෙ එළිය මෙන් නොවේ
මෙබඳු ආගන්තුක ගෙයක

දොරකඩට
වැටෙන මේ එළිය!
නුඹෙම එළි දෙබිඩියැයි මට සිතෙයි
නපුරු සිතුවිලි වලින්
මසිත දූෂණය වෙයි
තුන් දොහක සිටම මා අනාථයි
මේ කටුක දිවි මඟත්
එහි උනන කවි ගඟත්
සුරැක ජය ලැබූවෙමි

මගේ ගෙය දුටු එවුන් පවසන්නෙ
එහි මුහුණ පහුරු හා බිඳ දමා ඇති වගයි
ආදරෙන් හැදු වැඩූ මල් පැලත්
ගවයන්ගෙ බඩවැලේ රැඟ කැලතී පසුව
පහවෙලා ගිය වගයි.

මෙහි
උරුම වූ අහසක් නොමැත.
උරා බොන සුළඟ වුව
අනුන්ගේ වස්තුවක් මෙන් දැනෙයි.
කොහොම මා ලියන්නද ගීතයක්
තරු අනූදාහකුත්
නුඹත්
අහසත්
අහිමි වූ විටෙක මට?

මගේ සමනළ රැළද
ඇඳ ඉහත්තාවෙ හුන් හූනන්ද
අහිමි වූ විටෙක මට?

වලාකුළ රැගෙන නුඹ
වසා ගනු මැනව
මුළු මුවම!

කවියකුගෙ සුසුමකින්
සීත සුළඟත් දවී යනු ඇත.

(නිලාර් එන්.කාසිම් - සහෝදර පියාපත්)

අතිශ්‍ය ප්‍රබල ශ්‍රීලාංකීය දෙමළ කවියකු වන ''සෝලයික්කිලි'' විසින් රචිත යට සඳහන් රමණීය නිර්මාණය තුළ කවියා විසින් හකුළා දැක්වෙන්නාවූ දේශපාලනික යථාර්ථයන් හා විරෝධාකල්පයන් අතිශ්‍ය බරපතල වන්නා සේම, එකී බරපතල යථාර්ථයන් සූචනය කරනු වස් කවියා විසින් බැවහරිත භාෂාව මෙන්ම සංකල්ප රූපයන් වල පවතින්නාවූ අතිශ්‍ය කාව්‍යාත්මක බව, නිර්මාණශීලී බව හා නැවුම්භාවය පිළිබඳ කිසිදු තර්කයක් විය හැකි නොවේ. නමුත් ඉන් විපරීත ලෙස මහේෂ් තම කෘතියෙහි වන නිර්මාණයන් සඳහා ඛෙහෝ අවස්ථාවන්හි යොදා ගන්නා භාෂාව හා කාව්‍යමය සංකල්ප තුළ යට කී සාධනීය ලක්ෂණයන් කෙතෙක් දුරට ප්‍රතීයමාන කෙරේද, යන්න ගැටලූවකි. මහේෂ්ගේ තත් කෘතියෙන් උකහා ගත් පද්‍ය ඛණ්ඩයක් දෙස බලමු.

''... බස්වල කියවන්න බැහැ
ඩයෝජීනීස්,
FM කාරයෝ
ඒවා බදු අරගෙන

උං අපිට
විහිළු කරනවා
හිනා වෙනවා විතරක් නෙමෙයි
කහිනවා
පඩිනවා
රෙනවා
ඩයෝජීනිස්...''

(කවිය කම්බස් 41 පිට)

කවියා තත් නිර්මාණය තුළ සංස්පර්ෂ කරන්නාවූ යථාර්ථයේ කාලීන භාවය හා දේශපාලනික වලංගුභාවයන් පිළිබඳ විචිකිච්ඡාවක් නොමැත්තේ වුවද, තමා විසින් හඟින, දකින සහ අත්විඟන ලද එකී යථාර්ථයන් හකුළා දක්වනු වස් මෙහිලා කවියා විසින් බැවහරිත භාෂාව හා කාව්‍යමය භාවිතයන් කෙතෙක් දුරට ඔහුගේ ඉෂ්ටාර්ථ සාධනය කිරීම පිණිස සමත් වේද යන්න ගැටලූවකි. උග්‍ර ධනවාදී පරිභෝජන සංස්කෘතියක් තුළ පවත්නා නීරස හා හිස් භාවිතයන් මෙන්ම අර්ථ ශුන්‍ය හා සංකර ජීවන ප්‍රේක්ෂාවන් උත්ප්‍රාසයට ලක් කරනු ස්වකීය ස්වාර්ථය කොටගත් මහේෂ් තම කවිය තුළ යොදාගන්නා කාව්‍යමය සංකල්ප, යට සඳහන් දෙමළ කවිය තුළ සොලයික්කිලි විසින් භාවිත විධික්‍රමයන් හා සසඳා බලන්න.

සුළු ජාතිකයකු ලෙස (වෙසෙසින් මුස්ලිම් ජාතික දෙමළ කවියකු ලෙස), ඇතැම් ජාතිවාදී සමාජ දේශපාලනික මුග්ධකම් හමුවේ තමන් විසින් අත්විඳිනු ලබන්නා වූ සංවේදනා සහ වේදිතයන් කෙරෙහි මෙන්ම එවන් සමාජමය භාවිතයන් කෙරෙහි සෝලයික්කිලි කවියා තුළ වන අනුභූතීන් සහ විරෝධාකල්පයන්, FM කාරයින් පිළිබඳ මහේෂ් තුළ වන වේදිතයන් හා විරෝධාකල්පයන්ට වඩා අතිශ්‍ය තීව්‍ර සහ කටුක බව නොරහසකි. නමුත් සෝලයික්කිලි තම නිර්මාණය තුළ එකී මුග්ධ හා ජාතිවාදී දේශපාලනික ආකල්පයන් හා කෙනහිලිකම් මෙන්ම එකී භාවිතයන් හේතුකොට තමා තුළ කැකෑරෙන සංවේදනා හා විරෝධාකල්පයන් අති සියුම් උත්ප්‍රාසයකින් යුතුව කාව්‍යට නැඟීමේදී දක්වන සංයමය මහේෂ් තම නිර්මාණයන් තුළ දී ඉතා කණගාටුදායක ලෙස අහිමි කර ගනී.

''මගේ ගෙය දුටු එවුන් පවසන්නෙ
එහි මුහුණ පහුරු හා බිඳ දමා ඇති වගයි
ආදරෙන් හැදු වැඩූ මල් පැලත්
ගවයන්ගෙ බඩවැලේ රැ ඳී කැලතී පසුව
පහවෙලා ගිය වගයි.''

සෝලයික්කිලිගේ යට සඳහන් පද්‍ය කණ්ඩය එන ''ආදරෙන් හැදු වැඩූ මල් පැලත් ගවයන්ගෙ බඩවැලේ රැඳී කැලතී පසුව පහවෙලා ගිය වගයි'' යනනහි ඇති කාව්‍යාත්මක උත්ප්‍රාසය මහේෂ් යොදා ගන්නා යට සඳහන් පද්‍ය ඛණ්ඩය තුළ දැකිය හැකිද? තත් කාව්‍ය කෘතිය විමසා බැලීමේදී දක්නා ලැඛෙන ප්‍රධානතම කරුණක් වන්නේ මහේෂ් තම බොහෝ නිර්මාණයන් සඳහා පූර්වාදර්ශයන් සපයා ගන්නේ ප්‍රවීණ කලා කරුවකු හා වැදගත් විචාරකයකු වන කේ. කේ. සමන් කුමාර වැනි කවීන්ගේ ඇතැම් නිර්මාණයන්ගෙන් බවයි. එහිලා එකී නිර්මාණකරුවන්ගේ නිර්මාණයන් තුළ වන සාධනීය ලක්ෂණයන්ට වඩා නිශේධනීය ලක්ෂණ වඩාලාත් මහේෂ්ගේ සිත් ගත් බැව් දක්නට ලැබේ. මහේෂ්ගේ යට කවිය සහ සමස්ත කවිය කම්බස් කෘතිය මේ කවිය සහ අදාළ කෘතිය සමඟ සසඳා බලන්න.

උගුඩුවා

ආදරේ ඇටිකෙහෙල්
රීගන්න බැරුව
මම
මෙතන තටමනවා.
ඔබ කන්න
තව කන්න
හරිම රහයි
කන්න.
මමත් ඔබ වගේමයි
ඇහුවේ නෑ
කවුරුවත් කියපු බිජ්ජක්.

(කේ. කේ. සමන් කුමාර , නගා මැරූ අල - 16 පිට)

තමා කවිය හඳුනා ගන්නා ආකාරයත් බොහෝවිට තම නිර්මාණයන් තුළ, ඒ භාවිතයේ යොදන ආකාරයත් අතර ඇති විශාල විපරීතභාවය මහේෂ්ගේ කවිය තුළ නිරීක්ෂණය කළ හැකි තවත් එක් වැදගත් කරුණක් වේ. මහේෂ් තම පෙරවදන තුළදී කවිය නිර්වචනය කරන ආකාරය බලන්න. ''කවිය යනු වචනයේ ගුප්ත රස'රුත් සමඟ අතිශ්‍ය ශෘංගාරයෙන් බැඳීමය, වචනයේ මායාමය බලයෙන් මෝහනයට පත් වීමය. කවිය පවතිනුයේ ක්ෂණයක් තුළ ය. ඒ ක්ෂණය තුළ මා සහ යථාර්ථය අතර බිහිවන නැවුම් සබඳතාවකි. අතිශ්‍ය හැඟුම්බර සබඳතාවකි''. මහේෂ්ගේ කවිය කම්බස් කෘතියෙහි එන තවත් නිර්මාණයකි මේ,

''ඔබ කෙළින පිස්සු දැක
මා කවි ලීවා
ඒ කවිම උඹ දැක
රස විඳ

'ෂා මරු!
ගැඹුරු අරුතක් ඇතැ'යි
කියමින්
පරණ පිස්සුවම යළිත් කෙළියා

ඒ ගැනම
යළිත් මම කවි ලීවා.

ළඟදීම දවසක
මේ
කවි ලියන රස විඟන
දුෂ්ට චක්‍රය
කම්බස් කරමි.''

(කවිය කම්බස් - 96 පිට)

කවියෙහි වන සමාජමය වලංගුතාවයන් හා ශක්‍යතාවන් ප්‍රශ්න කරන කවියා විසින් එකී කාර්යය පිණිස සුභාවිත කාව්‍යමය භාෂාව හා සංකල්පයන් තුළ තමා විසින් හඟනා ගත් කවිය සතු විය යුතුයැ'යි කවියා හඟින, වචනයේ ගුප්ත රස'රුත් හෝ වචනයේ මායාමය බලයන් හෝ කොතෙක් දුරට හකුළා දැක්වෙන්නේදැයි විමසා බැලිය යුතු වේ. සකල කලාවන්හි මුඛ්‍ය අරමුණක් ලෙස ගැනෙන ''සංස්කෘතික සංස්කරණය'' වනාහි, පවත්නා සංස්කෘතික දෘෂ්ටිවාදයන් විනිවිදිමින්, සංස්කෘතිය තුළ වැරදුනු හෝ සමාජ නිර්වචන ශක්‍යතාවන් හිමිකරගත් පැලැන්තිය විසින් අතිසූක්ෂම ලෙස සමාජගත කරන ලද අධිපතිවාදී දෘෂ්ටිවාදයන් විසින් වරද්දනු ලැබූ හෝ නිර්වචනයන් සහ ඇගයීම් දෙස ආපසු හැරී බලමින් ඒවා නිවැරදි කිරීම හා ඒ මඟින් සංස්කෘතිය හුන් තැනින් පියවරක් ඉදිරියට ඔසවා තැබීමයි. දුෂ්ට චක්‍රය කම්බස් කරමි'යි ද්වේශ සහගත ලෙස සංස්කෘතිය ඔළුවෙන් හිටවීම හෝ එය සුණු විසුණු කර දැමීම හෝ සංස්කෘතික සංස්කරණ කාර්යයේදී අර්ථවත් නොවන අතර, ඉන් විපරීත ලෙස ඔළුවෙන් හිටවුණු සංස්කෘතිය යළි දෙපයින් සිටුවීම කලාවෙහි ප්‍රමුඛ ඉෂ්ඨාර්ථය වේ. කලාව සතු තදනන්තර වගකීම ලෙස හඟින ''සංස්කෘතික සංරක්ෂණය'' යන්න අර්ථවත් වනුයේ එවිය. තරුණ නිර්මාණකරුවන් අතින් බිහිවන අද්‍යතන සිංහල කවිය තුළ බොහෝවිට දක්නට ලැඛෙන්නේ කවිය සතු ශඛ්‍යතාවන් හා වගකීම් හඳුනා ගෙන සංස්කෘතිය මත සිට එය දෙපයින් සිටුවීමට ගන්නා වෑයමකට වඩා, සංස්කෘතිය දෙස පමණක් නොව සාම්ප්‍රදායික කවිය සහ භාෂාව දෙස ද්වේශසහගත ලෙස හා ආංශිකව බලමින් එය කුඩුපට්ටම් කර දැමීමට ගන්නා වෑයමකි. ප්‍රධාන වශයෙන් අද්‍යතන සිංහල කවිය සතු දේශපාලනික හා සංස්කෘතික භාවිතයන් චේරන් පැවසූ ශ්‍රීලාංකීය දෙමළ කවියෙන් බොහෝවිට වෙනස් වන්නේ එතැනිනි.

දෘෂ්ටිගෝචර ආකෘතික රටාවන් හා ගණුදෙණු කිරීම මහේෂ් තම කෘතිය තුළ කරන්නා වූ තවත් අත්හදා බැලීමක් වන්නේ ය. එවන් නිර්මාණ තත් කෘතිය තුළ අවම වුවද, ලියැවී ඇති නිර්මාණ කිහිපය තුළ දක්නා ලැඛෙන ප්‍රධාන දුර්වලතාව වන්නේ එකී නිර්මාණයන්හිදී කවියා දරන වෑයම එතරම් මල් ඵල නොගන ඒවා බොහෝවිට හුදෙක් කවියා ලද අත්දැකීම් වල මතුපිට ස්පර්ෂයන් පමණක් වී තිබීම ය. (වෙසෙසින් මෙහිලා, මහගම සේකර වැනි නිර්මාණකරුවන් තම හෙට ඉරක් පායයි වැනි කෘතීන්හි කළ මෙවැනි ආකෘතික අත්හදා බැලීම් සහ තදනන්තරව ඒවායේ අසාර්ථක භාවය වටහාගැනීමත් එකී ආකෘතීන් ස්වකීය පසුකාලීන කෘතීන් තුළ අත් හැර තිබීමත් අප සිහියට ඒ. කෙසේ වෙතත් තත් කෘතියෙහි එන ඇතැම් නිර්මාණයන් පසුකාලීනව ජනප්‍රිය ගීතයන් බවට පත් වූ බව කිව යුතු ය. හුදෙක් ඒ එකී නිර්මාණයන් තුළ තිබුණු අව්‍යාජ කවීත්වය නිසා මිස අත්හදා බලනු ලැබූ ආකෘතික ප්‍රබලතාවන් නිසා නොවීය. ''වක්කඩ ළඟ'' , ''පාළු අඟරු නිල් අහස'' වැනි නිර්මාණ ඒ අතර මෙහිලා වෙසෙසින් අප සිහියට ඒ). මහේෂ් තම කෘතිය තුළ උපුටා දක්වන ''ආලය එදා සහ අද'' නමැති පහත නිර්මාණය බලන්න.



සමාජ සංස්කෘතික හා ආර්ථීකය විපරීතභාවයන් සමඟ අවිච්ඡින්න ලෙස අත්වැල් බැඳ ගනිමින් අනුක්‍රමික වෙනසකට බඳුන් වන ආදරය සහ ජීවතය පිළිබඳ යම් සංකීර්ණ හැඟීමක් දැනවීම තත් නිර්මාණය තුළ කවියාගේ වෑයම වුවද, එකී අනුභූතීන් ගැඹුරු කාව්‍යාත්මක භාවිතයක් තුළ ගොණු කිරීමට ඔහු යොදා ගන්නා ආකෘතිය හෝ භාෂාව හෝ නොසමත් බැවින්, එය සහෘදයා කම්පණයට ලක් කිරීමට සමත් ''කවියක්'' බවට පත් නොවී හුදු ප්‍රචාරකවාදී ලේඛනයක් බවට පත්වීම වැලැක්වීමට කවියා සමත් නොවේ.

කවියා සතු අත්දැකීම් වල ඒකාකාරීත්වය කවිය කම්බස් කෘතිය සතු තවත් සුවිශේෂී සීමාවක් ලෙස හැඟන්විය හැක. උදාහරණයක් ලෙස ගත්කල 32 පිටෙහි දැක්වෙන කවිය තුළින් කවියා පවසන දෙයම 66 සහ 71 පිටෙහි සඳහන් කවියටද පාදක වේ. (මහේෂ්ගේ බොහෝ නිර්මාණ මාතෘකා රහිත වීම නිසා මෙසේ පිටු අංක වලින් හැඟන්වේ). 61 පිටෙහි සඳහන් නිර්මාණය 63 පිටෙහි සඳහන් නිර්මාණයට ද, 75 පිටෙහි සඳහන් නිර්මාණයෙහි අත්දැකීම 108 පිටෙහි සඳහන් නිර්මාණයෙහි අත් දැකීමට ද ආදී ලෙස බොහෝ සමානකම් කෘතියෙහි දක්නා ලැබේ. උදාහරණයක් විදිහට 75 පිටෙහි එන නිර්මාණය බලමු.

''එකෝමත් එක දවසක
පරණ ලෝකෙන් ආවා නියෝජිත වරියක්
මා හමුවට
අලූත්ම අලූත් ඇඳුම් ඇඳගෙන

... අලූත් ලෝකයකැයි
සිතමින්
මා මේ සැරි සරන්නේ

ODEL
PizzaHut
CocCola
වලින්ම සුසැදුන
පරණ ලෝකය තුළම නොවේද?

මේ අලූත් ඇඳුම් ඇඳගෙන
ඉන්නෙ
පරණ ලෝකයෙ
නියෝජිත වරියක්ම නොවෙද?...''

(කවිය කම්බස් - 75-76 පිට)

දෑස් නිලංකාර කරවන ධනවාදී පරිභෝජන සංස්කෘතිය තුළ ඇති අර්ථශුන්‍ය සැරසිලි සහ සුඛෝපභෝගීභාවයේ හා සංකරභාවයේ හිස් අයිකනයන් හා ජීවන චේෂ්ටාවන් දෙස විවර වූ දෑසින් හා ආපසු හැරී බැලීමට කවියා ගන්නා උත්සහය අගය කළ යුතු වේ. නමුත් කවියා ඒ සඳහා තම කවිය බැවහර කරන ආකාරය මීට වඩා මටසිලිටු විය යුතු බැව් අපගේ හැඟීමයි. යට කවිය තුළින් කවියා කීමට යන දේ මේ කවිය තුළ කොතරම් දුරට අඩංගු වේදැයි විමසා බලන්න.

''නිල්පාට Denimaක් ඇඳ
High Heels සපත්තු දාගෙන
Cat Walk එකකින්
ඇය එනකොට
'මෙලොව මා දුටු රැඩිකල්ම ගැහැනිය'
මම සිතිමි.

ළඟට ආ විට දුටිමි
'නෑ, ඒ තමයි මෙලොව ඉන්නා සාම්ප්‍රදායිකම ගැහැනිය'...''

(කවිය කම්බස් - 108 පිට)

කවිය කම්බස් කෘතිය තුළ මහේෂ් අනුගමනය කරන කාව්‍යමය භාවිතයන් පිළිබඳ අපට නොයෙකුත් ගැටළු ඇත. නමුත් යට සඳහන් පද්‍ය ඛණ්ඩය තවත් අතකින් මහේෂ්ගේ කවිය, කාව්‍යමය භාවිතයන් හා අත්හදාබැලීම් මනින සංකේතයක් නොවිය යුතුයැයි අපි තරයේ හඟිමු. මක් නිසාද යත් මහේෂ් ස්වකීය ප්‍රතිභානය හා කවිත්වය පිළිබඳ තම කුළුඳුල් කෘතිය තුළින්ම අප තුළ දැඩි විශ්වාසයක් ගොඩනඟා ගැනීමට සමත්ව ඇති හෙයිනි. මහේෂ්ගේ සැබෑ, අව්‍යාජ කවීත්වය මතු වන්නේ බොහෝ විට ඔහු ලියනා කෙටි පද්‍ය නිර්මාණයන් වලට වඩා ඔහු ලියනා දිගු පද්‍ය නිර්මාණයන් තුළ බැව් අපගේ විශ්වාසයයි. අනුකාරක ප්‍රචාරකවාදී ආකෘතීන් හා නිශේධනීය කාව්‍යමය භාවිතයන් පිළිබඳ උදාහරණ දැක්වූ මහේෂ්ගේ ඇතැම් නිර්මාණයන් තුළ පවා ඔහුගේ අව්‍යාජ කවිත්වය සහ සුවිශේෂී ප්‍රතිභානය පිළිබඳ සලකුණු දක්නා ලැබේ. ප්‍රථමයෙන් සඳහන් කළ ''ඩයෝජීනීස්'' නම් කවියෙහි එන මේ පද්‍ය ඛණ්ඩයන් දෙස නැවත බලමු,

''...මේ කල්පාන්ත අඳුරට එරෙහිව
එකම එක පහනක් අරන් එන්න

මේ මහා අඳුර එළවන්න
එකම එක පහනකට බැරි වුණත්
අපිට හැකි වෙයි
මේ පාරේ ඇවිදින වුන්ගෙ මූණටම අල්ලලා බලන්න

ඒ එළියෙන් හැකිවෙයි
මේ මහා අඳුරට එරෙහිව
සටන් කළ හැකි වුන් හඳුන ගන්න

ඒ සඳහා
ඔය බැහැගෙන ඉන්න
පීප්පය හැර එන්න...''

(කවිය කම්බස් - 42පිට)

මේ, ඇල්මැරුණු සිංහල දේශපාලන කවියට නව ජීවයක් දෙනු වස්, මහේෂ් වැනි ප්‍රතිභාන්විත තරුණ නිර්මාණ කරුවන් ගේ ඇවැසියාව දැඩි ලෙස දැනෙන යුගයක් වන්නේමය. සංස්කෘතිය සහ සමාජය පිළිබඳ වඩාලාත් විචාරශීලීව හැරී බැලීමටත්, කාව්‍යයේ ශක්‍යතාවන් හා ආරම්මණයන් පිළිබඳ වෙනදාට වඩා මනා අවබෝධයකින් කටයුතු කිරීමටත් ඇවැසි යුගයක් වන්නේමය. එවන් වූ යුගයෙක, අද්‍යතන සිංහල කවීන් බැස ඇති අනුකාරකවාදී කාව්‍යමය භාවිතයන් හා ආංශික බවේ පීප්පයන්ගෙන් බැස සිංහල කවිය සහ සමාජය වෙලා පවත්නා කල්පාන්ත අඳුරට එරෙහිව එකම එක පහනක් රැගෙන එනු වස් සන් කිරීමට මහේෂ්ගේ කවියට හැකි වේවා'යි ප්‍රාර්ථනා කරමු!

Prasad Nirosha Bandara | ප්‍රසාද් නිරෝෂ බණ්ඩාර

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

සතුට





වෙලාව අළුයම දොළහයි.

මිත්යා කුල්ඩරොෆ් උනන්දු මුහුණකින් සහ අවුල් වූ හිසකෙසින්, සිය දෙමව්පියන් වෙසෙන මහල් නිවාසයට පියාඹා ගොස්, කඩිමුඩියේ එහි ඇති සෑම කාමරයකටම දිවුවේය. ඒ වෙනකොටත් දෙමව්පියන් ද, නව කතාවේ අන්තිම පිටුවත් කියවා අහවර කර තිබූ සිය සොහොයුරිද ඇඳට ගොස් සිටි අතර, පාසැල් යන සහෝදරයින් නින්දේ පසු වූවෝය.

''කොහේ ඉඳලද ඔයා ආවෙ ?'' ඔහුගේ දෙමව්පියන් මවිතයෙන් කඳුළු සැලූවෝය. ''මොකද්ද ප්‍රශ්නෙ ?''
''අහ්.... අහන්න එපා ! අහන්න එපා ! මම ඒක කවදාවත් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. හොඳ විදිහට හිතුවොතින් ඒක ඇත්තටම විශ්වාස කරන්නත් බෑ.
සිනාසුණු මිත්යා දෙපයින් සිට දරාගන්නට අපහසු සතුට, අත්පුටුවකට බර දී මැඩ පවත්වා ගත්තේය.


''ඒක විශ්වාස කරන්නත් බැහැ ! ඔයාලට හිතාගන්නත් බැහැ ! මේ බලන්න !''
ඔහුගේ සොහොයුරිය ඇය වටා වූ පුළුන් වලින් පුරවන ලද පොරොවනය පැත්තකට විසිකර, සිය සහෝදරයා ළඟට පැමි‚යාය. පාසැල් යන සහෝදරයින් ද අවදි වූවෝය.
''මොකද්ද ප්‍රශ්නෙ ? ඔයා, ඔයා වගේ නෙමෙය !''
''ඒ මම ගොඩක් සන්තෝසෙන් ඉන්න නිසයි. අම්මෙ ! ඔයාලා දන්නවද දැන් මුළු රුසියාවම මාව දන්නවා! මුළු රුසියාවම! දැන් වෙනකල් ඔයාලා විතරයි දැනගෙන හිටියෙ 'දිමිත්‍රි කුල්ඩරොෆ්' කියන රජයේ ලිපිකරුවා ගැන. ඒත් දැන් මුළු රුසියාවම මාව දන්නවා! අම්මේ! අනේ දෙයියනේ!''

මිත්යා උඩ පැන්නේය, ඒ කාමරයෙන් මේ කාමරයට දිව්වේය. ඊටපසු නැවතත් ඉඳගත්තේය.
''ඇයි ? මොකද්ද වුණේ ? අපිටත් තේරෙන්න කියන්නකො !''
''ඔයාලා ජීවත් වෙන්නෙ කැලෑවෙ සත්තු වගේ. කිසිම පත්තරයක් කියවන්නෙ නෑ. ඒවයෙ පලවෙන කිසිම දෙයක් ගැන සැලකිල්ලක් නෑ. ගොඩක් රසවත් දේවල් පත්තරවල පලවෙනවා. මොනවහරි දෙයක් වුණොත්, හැමෝම ඒක එක වර දැනගන්නවා. කිසිම දෙයක් සැඟවිලා නැහැ. මම කොච්චර සන්තෝසෙන්ද ! අනේ දෙයියනේ ! ඔයාලා දන්නවද ප්‍රසිද්ධ මිනිස්සුන්ගෙ නම් විතරයි පත්තරවල පලවෙන්නෙ. දැන් එයාලා මගේ නමත් පල කරලා !''
''මොනාද ඔයා කියන්නෙ ? කොහෙද ?''

පියාගේ මුහුණ පුදුමයෙන් පිරුණේය. දීප්තිමත් දෑසින් ශුද්ධ පින්තූරය දෙස බැලු මව කුරුසියේ ලකුණ අඳින්නට වූවාය. ඇෙඳන් පැනගත් පාසැල් යන සහෝදරයින්, ඇඳන් සිටි රාත්‍රි ඇඳුම පිටින්ම සිය සහෝදරයා ළඟට පැමිණියෝය.

''ඔව්! මගේ නම පලවෙලා! දැන් මුළු රුසියාවම මං ගැන දන්නවා. මතක සටහනක් විදිහට පත්තරේ තියාගන්න අම්මා ! අපි මේක ඉඳල හිටලා කියවමු! බලන්න!''
පුවත් පතක පිටපතක් සාක්කුවෙන් එළියට ගත් මිත්යා, එය සිය පියාගේ අතට දී, නිල් පාටින් ලකුණුකොට ඇති කොටස පෙන්නුවේය.
''මෙතැන කියවන්න ! ''
පියා ඔහුගේ කණ්ණාඩිකුට්ටම පැළඳ ගත්තේය.
''ඉතින් කියවන්න !''
ශුද්ධ පින්තූරය දෙස නැවතත් දීප්තිමත් දෑසින් බැලු මව, කුරුසියේ ලකුණ අඳින්නට වූවාය. උගුර පාදගත් පියා එය කියවන්නට වූවේය.
''දෙසැම්බර් විසිනමය පස්වරු හතට රජයේ ලිපිකරුවකුවන දිමිත්‍රි කුල්ඩරොෆ්.......''
''ඔය දැක්කද ! දැක්කද ! දිගටම කියවන්න !''
'' ....... දිමිත්‍රි කුල්ඩරොෆ්, ලිට්ල් බ්‍රෝනයියා හි, කොසිහිනිස් ගොඩනැගිල්ලේ බීර වෙළඳසැලක සිට වෙරි මතින් පැමිණෙමින් සිටිද්දි.....''
''ඒ මමයි 'සෙම්යොන් පෙට්‍රොවිච්'චුයි.... ඔක්කොම හරියට විස්තර කරලා තියෙනවා. දිගටම කියවන්න ! අහන්න !''

..... පැමිණෙමින් සිටිද්දි ලිස්සා ගොස්, 'ඉවාන් ද්‍රෝතෝෆ්' නම් යුහ්නෝෆ්ස්කයි දිස්ත්‍රික්කයේ, ඩුරිකිනෝ නම් ගම්මානයේ සිට පැමි‚ පිටිසර වැසියෙකුගේ හිමයානයේ අශ්වයා යටට වැටී ඇත. තැතිගත් අශ්වයා හිමයානය තුළ සිටි මොස්කව් වෙළෙන්දකු වන ව්‍යාපාරික සංගමයේ දෙවැන්නා වූ 'ස්ටෙෆාන් ලුකෝෆ්' ඒ තුළ සිටිද්දි, 'කුල්ඩරෝෆ්' වද පාගාගෙන ඔහුගේඇඟට උඩින් හිමයානය ඇදගෙන ගොස් තිබූ අතර, කලබල වී දිවූ අශ්වයාව නවතා ඇත්තේ, ඒ අවට නිවෙස් වල කුලීකරුවන්ය. ඔවුන් සිහිසුන්ව සිටි 'කුල්ඩරෝෆ්' පොලීසියට රැගෙන ගොස් බාර දී ඇති අතර එහිදී ඔහුව වෛද්‍ය පරීක්ෂණයට ලක් කොට ඇත. 'කුල්ඩරෝෆ්' ගේ හිසට එල්ල වී ඇති පහර.............''

''ඒ කරත්තෙ යකඩෙකින් තාත්තෙ. කියවන්න ! ඉතුරු ටිකත් කියවන්න ! ''
''...... එල්ල වී ඇති පහර දරුණු ලෙස සිදු වී නැති බවට වාර්තා විය. අනතුරට ලක් වූ ඔහුට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබා දී ඇත''

''එයාලා මට කීවා මගෙ ඔළුව පිටිපස්ස සීතල වතුරෙන් තවන්න කියලා. ඔයාලා දැන් ඒක කියෙව්වනෙ. ඉතින් ! දැක්කනෙ. දැන් ඒ විස්තරය මුළු රුසියාවෙම පැතිරිලා. කෝ ඕක මෙහෙට දෙන්න !''
පත්තරය බලෙන් ඇදගත් මිත්යා එය නමා ඔහුගේ සාක්කුවෙ දමා ගත්තේය.

''මම දුවලා ගිහින් 'මකරොෆ්ස්' ට මේක පෙන්නන්නම්.... 'ඉවානිත්ස්කයිස්' ට පෙන්නන්නනත් ඕනෑ.... 'නතාස්යා ඉවානොෆ්නා', එතකොට 'වස්සිලිට්ච්'.... මම දුවලා යන්නම්''
තොප්පි මල සමග තොප්පිය දමාගත් මිත්යා, ජයෙන් පිනාගිය පී්‍රතියෙන් වීථීය කරා දිව්වේය.

'ඇන්ටන් චෙකෝෆ්' ගේ 'ජෝයි' කෙටි කතාවේ පරිවර්තනයකි. පිංතූරය- 1883 චෙකොව්ගේ රුව ඇසුරින් අඳින ලද්දකි.

Muthu Paba | මුතු පබා

hu Paba |මුතු පබා

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

නිකම්ම නිකම් වතුර ටිකක් ආලේප කර වර්ණවත් සිතුවමක් මවා පෙන්වීමේ හැකියාව අප කුඩා කල තිළිණ ලද “මැජික් කලරින්” පොත් වල තිබුණි. ළමා කාලය සිහි කෙරෙන මේ විජ්ජාව සිය දහස් ගුණයකින් ගුණ වී කවි පොත් වල පිටු අතර සැඟවී තිබේ. ඒ එසේ නමුත් වැඩිහිටියෝ ළමා ක්‍රීඩා නොකරති. දුරස්ථ පාලකයේ බොත්තම් එබීම, පොතක පිටුවල වතුර ගෑමට වඩා පහසු මෙන්ම ක්ෂණික ප්‍රතිඵලද ලබා දෙයි. රස දන්නා ඇඹ‍ලයෝ නම් කෙසේ හෝ පැණි බඳුනම සොයා යති.

ශක්තික, “කතු දෝතින් ...” යැයි පුංචි සටහනක් තබා අතට දුන් “වෙඩි වැදුණ පන්හිඳ” බූන්දි පොත් ගොන්නෙන් මා කියවූ පළමු පොත, කවියක මා අගය කරන මේ විශ්ව කර්ම ගුණය නො අඩුව සිහිපත් කරලීය. කවියක ‍මා දකින මේ රසය මීටත් වඩා අපූර්වත්වයක් වන්නේ අප එකිනෙකාගේ ‍අනන්‍යතාවන්ට අනුකූල වන්නාවූ වර්ණයන්ගෙන් මේ චිත්‍රය වර්ණවත් කර ගැනීමට කවියා තබන්නාවූ ඉඩකඩෙනි. ඒ ඉඩකඩ කියවන්නාගේ සන්තානයට සොඳුරු වන්නාවූ වර්ණ සංයෝජනයක් තෝරා ගන්නට ඉඩදෙන නමුදු, කවියේත් කවියාගේත් අරමුණට බාදාවක් නොවිය යුතුය.

ශක්තික ගේ කවි පොතේ තිස් හත් වන කවිය ‘භක්තිය’ නම් වෙයි.

“අනන්තයෙ සිට
හමා ආ
චණ්ඩ සුළං රැලි
ගම අයිනේ
දෙවියන් වැඩ විසූ
සුවිසල් නුග ගස
බිමට පෙරළා
යන්නට ගියේ
කිසිත් සිදු නොකළ
අයුරකිනි

පව්කාර
සුළඟ සමග
සටන් වැද
පොළව සිඹ
නැවත නැගී සිටි
තුත්තිරි ගස
පාගාගත්
ගැහැණියක්
නුග ගස දෙස බලා
‍ශෝක වූවාය.”

වෙඩි වැදුන පන්හිඳකින් ඇඳෙන මේ වෙඩිල්ල, කාලීන සිදුවීම් හා සසැඳි කල, “සැබැවින්ම මේ පන්හිඳට වෙඩි වැදුණ කාලකණ්නි යුගයකි. සැබෑ සමාජ යථාර්ථය ඔබට - මට පෙනෙන්නේ ඒ නිසා විය හැකියි” යනුවෙන් කතු සටහනේ ශක්තික සටහන් කරන්නාවූ සත්‍යයය උපුටා පෙන්වන සාධකයකියි සිතමි.

නුග ගසුත් තුත්තිරි ගසුත් ලබන්නාවූ මේ නොගැලපෙන සැලකිල්ල එක්තරා අයුරකින් සදාතනික සමාජ සත්තාවක් සම්පිණ්ඩනය කරන මුත්, වඩා වැදගත් වන්නේ ඒ තිරශ්චීන වෙනස අනාගතය කරා ඇදගෙන යන්නාවූ යාන්ත්‍රිකයන් දෙස නෙත් හැර බලන්නට කෙරෙන පෙළඹවීමයි. ශක්තිකගේ කවිය මේ අතින් නුග හෝ අනෙක් රූක්ෂ අසල තුත්තිරි ගස් පැල කර බොහෝ කවියන් අතින් ලියැවී, මා සිත තැවැරී ඇති රචනාවන් ට වඩා ඉදිරියෙන් සිටින්නේයැයි සිතමි.

මේ අයුරින් විමසන කල, “කාව්‍ය නිර්මාණය යන්නේ සරල අදහස මතුවන්නේ භාෂාව කාව්‍ය තත්ත්වයට පත් කිරීම මිස වෙනත් ගූඪ හෝ ව්‍යාජ අපූරු බවක් පිළිබඳ අදහසක් නොවේ.” යනුවෙන් චින්තක රණසිංහ ගේ පෙරවදනේ දැක්වෙන අදහස පිළිබඳ සියුම්වූ මුත් සැකයක් සිතට මෝදු වෙයි. ගූඪත්වයත් ව්‍යාජත්වයත් නොගෑවුණුද හුදෙක් භාෂාව, ලියන හෝ කියවන භාෂාව, යම් ධ්වනිතාර්ථයක් ඉස්මතු වනසේ විරිත, ලය, හා රිද්මය හඟවා පෙල ගැස්වීමට වඩා සංකීර්ණවූද, යම්තාක් දුරකට දාර්ශනික වූද අපූර්වත්වයක්, කවියක් තුල ගොනු වෙන්නේය යන්නට ශක්තිකගේ නිර්මාණම උදාහරණ වෙයි.

ඒ එසේ නොවන්නේයි තර්ක කරන්නට පෙළඹෙන්නට පෙර මේ පොත් පිංචේ විසිවැනි කවිය, ‘එපාවූ මහණ දම’ කියවා බලන්න.

“අස්වනු නෙලූ වෙල් යායට
උඩු වියන් බැඳි අමාවක අහස් ගැබ
සිසාරා හමා ආ වියළි සුළඟ
වැදුණි මගේ කුටියට අනවසරෙන්

තිබහට දිව එළියෙ දාගෙන
දෙපැත්තට වැනුණු
මළානික වූ කුප්පි ලාම්පුව
ඇස් පියා ගත්තේය
ඒ නිමේෂයෙන්ම
කාට දොස් නගන්නද ...?”

සංගීත සංධවනියක සාවධාන සංගීත ඛණ්ඩයක් හෙමි හෙමින් වේගවත් වී, තීව්‍ර වී, මන්ද්‍ර භේරී නාදයක ගිගුරුමත් සමග එළැඹෙන නිහඬත්වයේ අපූරු චමත්කාරයට සමීප වන්නාවූ වින්දනයක් මට මේ කවිය තුල දැනෙන්නේ මගේ ඇති විශේෂත්වයක් නිසා නොවේයයි මම සිතමි. මේ පොත සරසන බොහෝ කවිවල මේ ගුණය රැඳී ඇත්තේය.

පිටුවකට අඩු මුත් පිටු දෙක තුනක විහිදෙන චිත්‍ර ඒ හැම කවියකම පාහේ හංගා තිබේ. පළමු කවිය වන ‘ලැගුම් ගෙට ආ නාගයා’ ගෙන් අරඹා අංක හතලිහ, ‘මගේ කවිය’ දක්වා යන්නට සීඝ්‍රගාමී කියවන්නෙකුට ගතවන්නේ ඉතාමත් සුළු වේලාවක් වන්නේ නමුදු, එකින් එක සැලකිල්ලෙන් රස විඳිමින් කියවන්නේ නම් දින හතර පහක් විඳින්නට, නැවත නැවතත් හැරී අවුත් කියවන්නට තරම් රස මේ පොතේ පිටු අතර වියමන් කර තිබේ.

හතලිහක් වූ මේ නිර්මාණ පොදිය නම් කරන්නට මට ලැබුණි නම් නිරනුමානයෙන්ම මගේ තේරීම වනු ඇත්තේ ‘බුදුන් දෙවියන් සහ මම’ ය. මෙය මේ පොතේ දහවැනි කවියයි. කියවන කියවන වාරයක් පාසා මසිතේ නැවුම් චමත්කාරයක් දනවන්නටත් නැවුම් අරුත් මුදන්නටත් මේ වදන් පෙල සමත්ය. සිත පාකර යවන ප්‍රමෝදමත් ආහ්ලාදජනක චින්තාවක් නොවන්නාවූ මේ කවි පොතේ සම්පිණ්ඩනය මේ එක කවිය තුල රැඳැවී ඇත.

“ම’ බුදුන්ගේ
වැහැරුණු
ළය මත
වෙද නලාව
තැබූ දෙවියන්
සේලයින්
බෝතලය
දෙස බලා
අලවා
ගත්තේය
දෑස්
පොළවට

ඉර මැරී
වැටුණා
දියඹට,
නැග ආ
පුරසඳ
මිලාන වුණා
ගුවනෙහි
තරු කඩා
වැටුණා
ඉකි බිඳින
පොළවට.

උලමා
ගැයුවා
ශෝකයේ
ගීතය.
බලු රෑන
නරි රෑන
එක්ව ගැසුවා
හද දවන
මළ බෙරය.”

ඉතින් මේ පොත මගේ අතට දෙන්නට දායක වූ බූන්දියේ අපේ උන්ටත්, ශක්තිකටත්, මගේ මේ සොච්චම් සටහන, පුංචිම මුත් ධෛර්යයක්, අහන උන්, කියවන උන් ඉන්නා නිසාම නොව, ලිවීමේ ආශ්චර්යයෙන් ආශිර්වාද ලැබූ හේතුව නිසා සහ ඇස් වලට පෙනෙන ඇත්ත වැසී ඇති ඇහි පිය යටට රිංගවන්නට ඇත්තාවූ ආශාව නිසා ලියන්නට, අකුරු එක තැන් කරන්නට ධෛර්යයක්, වේවායි පතමි.

-ලොකු-
2010 පෙබරවාරි මස 21 වැනිදා

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook

-[ ]- මහේෂ් මුණසිංහ

Posted by ඩෝසන් 2.19.2010



ආණ්ඩුව ගිහිං දාපු තැනක
ජීවිතය එහෙම්ම ම අත් හළ
අවතැන් මිනිසා සොයා
අලූත් පාර දිගේ ඇවිදිමි

මල් පිපුනු මිනීමල් පඳුරු දෙපසිනි
පාර තැනුණේ
මරා දැමූ මිනිස් පරපුරක්
මතින් බව දනිමි
......හෙමින් අඩි තබමි

සව්දිය පිරුම් ඉක්මනින් ම අවසන් ව
උන් උන් ම කා ගනු ඇසේ
නැවතී
ආපසු හැරී බලමි

කිසිදු සාක්කියක් නැතිව
දහස් ගණන් මිනිසුන්
අතුරුදන් වුනු දේශයක
කිහිප දෙනෙකු ම බලා සිටියදී
ප්‍රභූවරයෙකු පැහැරගෙන ගොසිණි

විලාපදෙන බිරින්දෑවරුන් මරා
ස්වාමිපුරුෂයන්
දොරින් දොර උදුරාගත් දේශයක
අත් අඩංගුවේ විඳවන ස්වාමියා දුටින්
වැලපෙන බිරිඳ වියෝවෙනි

ඇස් ඉදිරිපිට දූවරුන් දූෂණය කර
පියවරුන් පැහැරගත් දේශයක
පියාණන් ගේ අහිමි වීමට රිදුන
දියණියකගේ ඉකිබිඳුම් හඩ ඇසිනි

අතුරුදන් වූ මිනිසුන් වෙනුවෙන්
සුසුමකුදු වැය නොකෙරූ දේශයක
පැහැරගත් උත්තමයාගේ නිදහස උදෙසා
උද්ඝෝෂකයන්ගෙන් වීදි ඉතිරී ගොසිනි

කලූ තාර පීත්තයට යටින්
ප්‍රභූ දෑතින්
මරා වළලා දැමූ
දුක් විඳින පංතියේ මිනිසුනි,
නුඹලාට රිදෙතැයි බියෙන්
පාරෙන් ඉවතට පනිමි

කිසිදාක නොදුටු
ඉතිරි වුනු මිනිසා සොයා
මිනීමල් ගොන්නේම පියමනිමි


මහේෂ් මුණසිංහ
2010 02

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook


මා හද
ගලක් යැයි
ඔබ,
කී බස් සැබෑමයි
ඔබ හද
මලක් යැයි
ඔබ,
කී බසද සැබෑමයි,
ගලෙක කෙටූ
පේ‍්‍රමයේ කවිය
තවමත් එසේමැයි,
මලෙක ලියූ
පේ‍්‍රමයේ කවිය
පරවී මියැදී ගොසිනි.

කීර්ති එස් කුමාර

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook

"සෙදෝනා"

Posted by Thushari Priyangika - තුෂාරි ප්‍රියංගිකා 2.15.2010


සෙදෝනා

නිසොල්මනේම සිටියා සෙදෝනා
මල් පොකුරු, මල් වඩම්
වට කර ගෙන

කුරුවිට අයියා කළා ගුණ කතනයක්
සුනේත්රා කීවා කවියක්
අන්තිමට කවි පද හිර වී
ස්වරාල අතර ...
ඇස් වලයි පිරුණේ
වියෝ දුක

අපේ ඇස් අගටත්
හීන් තෙතමනයක් එකතු කර
මාලා හැඬුවා
ඉකි ගගහ

උහුලන්න අමාරුයි
ළඟින්ම හිටි කෙනෙක්
සමුගන්න හදනකොට සදහටම


අපි සේරෝම ගියා ඇය කැටුව
ඇගේ පසු පසින්
සෙදෝනා, ලැයිසා එහෙමත් .......
අපිත් එක්ක අත් අල්ලගෙනම ගියා

සුමිත්රා, කරුණක්කා
අනෝමා, තිලිනා, සුනේත්රා
හමුවුණා කාලෙකට පස්සෙ

ඊවටත් සතුටු ඇති
අපිව මුණ ගැස්සෙව්වවට

ඒත් එයා හිනා නොවීම
විදුලි ආදාහනාගාරයට
යද්දී . . .

බලන් ඉන්න බැරුව

අපි ආපසු හැරුණා

ඊවා හිටියා ආපහු එද්දිත්
සෙදෝනගෙ සිරුරෙ වෙලිලා
මට දැණුනා ඇගෙ සුසුම්
තවමත් උණුසුමට

Posted by අක්කණ්ඩි at මල් තුහින

http://akkandi.blogspot.com/2010/02/blog-post_13.html

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

ඔබ සිතක් - මම තිතක් [රසික ජයකොඩි]

Posted by Thushari Priyangika - තුෂාරි ප්‍රියංගිකා 2.10.2010


දිගු කවිය
අග තිතක්.

තිත හිතක්
හිත ගඟක්
රැළි නැතත්
ගඟ ගඟක්

ගඟ මතින්
සඳ ඇතත්
මෙය රැයක්..
සුසුමෙනුත්
රිදුම් කයි
හදවතක්..

ඒ රිදුම
තිතක්
නොවැටෙන දුකක්

දුක ළඟින්
ඔබ තියයි
කටහඬක්
එතැන දැන්
යළි උපන්
කවි සිතක්

ලියමි තව
කවි පෙළක්..
එය අගින්
යළි තිතක්.

ඔබ "සිතක්"
මම "තිතක්"

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|

අය්යෝ මාගේ ෆ්ලැට් ටී වී එක.. (අනුෂ්ක තිලකරත්න)

Posted by Thushari Priyangika - තුෂාරි ප්‍රියංගිකා


තැනක මහා ලොන්ඩරියකි
කිලිටි රජ ඇඳුම් හෝදන
ඉසේ සිට පා තෙක් සබන් නාගෙන
ගලේ ගසා සෝදා මිරිකා
වැලේත් වනන

තැනක රැස්ව සිටිති
මහා ශුද්ධාත්මයෝ පිරිසක්
වටකරගෙන පව්කාරයන්ට
ගසති කැට කැබලි දඬු මුගුරු
පෙන්වා අපටද ගල් මුල්
ගසන්නට පවසති

ඇත තවත් බොහෝ තැන්වල
රඟන වයන නටන තරෙඟට
බියපත් වූ මුහුණුය බොහෝ
දෙනු ඇතැයි මරණ දඬුවම
මා පියන් සොයුරන් ඉදිරියෙහි

මෙහැම බලා වටයක් නැවත වටයක්
හෙම්බත්ව සිටින කල පුටුව උඩ
ඇසුනි සරදම් හිනා හඬක්
ගබඩා කාමරේ ඇතුලෙන්

එබී බැලූවෙමි කුහුලින්
මොකාදැයි මේ සිනා සෙන්නේ
කරකවමින් කැඩුණු වයර් වලිගය
පෙරලෙමින් සිනාසෙයි බිම
පැරණි කලූ සුදු රූප පෙට්ටිය

අනුෂ්ක තිලකරත්න
02/09/2010

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|


විධායකය


රුධිරය පිරි බඳුන
තබා සිහසුනේ
උස් ඇන්ද මත
ගිලිහෙන්න ට නොදී
තදින් දෑතින් අල්ලන්
මිරිකං
බදං

ජවය පිරි රුධිරයයි
කිරීටයේ ශක්තිය
අරගල කෙරුව උන්ගේ
ලෙයම ද මෙය
එහෙනම් වඩාත්
බලසම්පන්නය

හිඳෙන්නට නොදී
පුරවව් !
උරාගෙන
ධමනියෙන් ධමනිය
ජාති බේදයක් නැති
පිරිසිදු ම රතු ලෙය

උණු ලේ
ගෙනැත්
ගෙනැත්
වක්කරණ උන් ට නොව
මමයි දුන්නේ අණ
මටයි කිරීටයේ උරුමය !
මටයි බඳුනේ අයිතිය !

සිංහාසනය පල්ලෙහි
සැප ගිලින බැලයනි
ඇති තරම් අරං
භාණ්ඩාගාරෙං රන්
හොඳින්
බැරිනම්
නරකින්
වණනුය දුක් විඳින උන්හට
මගේ තෙද
කඳ බඩ
වහනුය ගලන කුණු ඕජස
ඇස් දොරකඩ
කණ් අසබඩ

ගණන් කරනුය දෑතම - මට කැමති උන්ගේ
එක අතක් පමණක් - ප්‍රතිවාදීන්ගේ

අහා ! දැක්කද?

පහල විය සක්විති
බහුතරයම කැමති
භූපති අහස්පති
විධායක ජනපති


මහේෂ් මුණසිංහ
2010 02

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook



ඈත දියඹේ සිට
පෙරලී ආ රළ ගෙඩිය
වෙරළට පැමිණ
නතරව බලා හිඳ මොහොතක්
මුදු බැල්මෙන ...

ඇදී ගියා ආපසු
මුහුදට ම
නො මකා ...

වැල්ලේ වූ
මගේ පිය සටහන

- සචී පනාවල -
06-02-2010

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook

ඡන්දය යන්න වදනකි සිත් තොසින් පිරූ
මන්ද විසල් තුටු පඬුරකි සිනහ සැරූ
පහේ එකා සිට හැත්තෑ වෙනියා තුරූ
සැරසෙති විඳින්නට ඒ රංගයෙහි අරූ

දුදනන් පෝලිමක් ඇත අත් එකතු කර
රිළවුන් පෝලිමකි එය හා සරණ වැද
බැන බැන සිටද අප මෙලෙසින් එවුන් හට
වෙන්නේ නිරුත්තර අවසන් ඵලය දුට

මම කොල, උඹ නිල්ය, තවකෙක් රඹ පැහැය
සීය දෙකෙන් බෙදි ප්‍රතිශත අතගෑය
අපියි දිනන්නේ බාළයෝ මොරගෑය
එකෙක් දිනා ඇත අනෙකුන් ලබු කෑය

තැම්බූ කඩල ඉවරයි අළුයමට කලින්
පොල්, ගල් මූඩි ඇවිදියි වෙරි බමණ මතින්
ඡන්දෙට කලින් පිම්බුණු හැම එකා වෙතින්
ඉතිරිව ඇතේ බේරෙන තෙල් මූණු පිටින්

නොදනිමි කෙසේ දිනුවෙහි ඒ සක්කරයා
පතනෙමි ඉහල යන්නට ලක් දෙරණායා
මගේ ඡන්දයත් කොයිබද ගිය සේයා
අවසන ඉතිරි වූයේ බැලු සිනෙමායා

මුචලින්ද

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails