Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers


මංජුල වෙඩිවර්ධනගේ නවතම කාව්‍ය සංග්‍රහය "මාතෘකාවක් නැති මාතෘ භූමිය හෙවත් දෙමළ කවි" එලිදැක්වීම නිමිත්තෙන් 2011 ජනවාරි 30 දින බූන්දි වෙබ් අඩවියේ ආරාධනයෙන් කොලඹ ජාතික පුස්තකාල සේවා මන්ඩලයීය ශ්‍රවනාගාරයේ දී පවත්වන ලද දේශනයෙහි සම්පින්ඩිත පිටපත:

පළමු කොටසට මෙතනින් යන්න

කුසලතාපූර්න අංකුර කවි කිවිඳියො ගනනාවක් මෙදා ප්‍රවනතාමය ක්ශේත්‍රයට අවතීර්න වෙලා හිටියත්, මේ බොහෝ කවීන් හැත්තෑ ගනන්වල "ජනතාවාදී කවිය" කරා පල්ලම් බහිනව දැකීම ශෝචනීය යි. මේ දෘශ්ටිමය මංමුලාව පොදුවේ හකුලා දක්වන නිදසුන් දෙකක් ගෙනහැර පාන්ට මම කැමති යි. මේ නිදසුන් දෙක ම අර ගත්තෙ 2000 පරපුරේ කවියෙකුගෙන් - පියන්කාරගේ බන්දුල ජයවීරගෙ කුලුඳුල් පොතෙන්. මේ විවේචනය මම ඉදිරිපත් කරන්නෙ නව කවීන් වඩා නිරවද්‍ය දෘශ්ටි ආස්ථානයක් කරා වර්ධනය වෙනව දැකීමෙ පරම අභිලාශයෙන් යුතුව.

ලංකාව යනු
රියැදුරු තවමත්
වැඩට පැමිණ නැති
කොන්දොස්තර තැන
අධි වේගයෙන් පදවන
පෞද්ගලික බස් රථයකි

(ලංකාව යනු, තේරා ගත් කෘති, 2010)


සුලු- ධනේශ්වර රැඩිකල් දේශපාලනයෙන් පන්නරය ලබන අද්‍යතන කවීන්ගෙ පොදු අර්බුදය මේ කෙටි කව තුලින් මොනවට පැහැදිලි යි. හුදෙක් රියැදුරා මාරු කෙරුව ම ලාංකික සමාජය නමැති බසය නිසි පරිදි ධාවනය වෙනව ඇති කියලනෙ මේ කියන්නෙ. යල් පැනපු එන්ජිම, දිරාපත් චැසිය, අබලන් මාර්ගය නැතිනම් මගීන්ගෙ තදබදය වෙත ආලෝකයක් විහිදුවනව වෙනුවට හුදෙක් රියැදුරාගෙ නුසුදුසුකම හුවා දැක්වෙනව. "නිවන් දකිත්වා අපගේ ජනනායක තැන!" එහෙමනෙ පවනෙ ගැයුනෙ. වැරදි ආදර්ශයක් නෙව දුන්නෙ. තනි පුද්ගලයෙකුට පද්ධතියක් වෙනුවට ආදේශ වෙන්න පුලුවනි යන [චේ] ගෙවාරා මිථ්‍යාව නෙවෙයි ද මේකෙන් ධ්වනිත වෙන්නෙ? ඊලඟට:

‘.........
තෝරා ගත් කෘතිවල
තමන්ට වාසි තැනින්
තමන්ට කැමති තැනින්
තෝරා ගෙන
වෙන් වූ කඳවුරු තුළ
නුඹත් මමත් සටන් කරමු

නමුත් මිතුර
ලෙනින්ට අපි
අපට ලෙනින්
අයිති නිසා
පෙරමුණ වෙනස් වුව ද
සටන එකක් නම්
පොදු සතුරා පරදවනා
අවි තනන්ට
නිසි මග පෑදෙයි! ’

(‍තෝරා ගත් කෘති, තේරා ගත් කෘති, 2010)


ඉතා ම ප්‍රතිගාමී දෘශ්ටිවාදයක් මේකෙ ගැබ් වෙනව. කවියා පොදු සටන් පෙරමුනකට කැඳවන්නෙ කවර පාර්ශ්වයන් දැයි පැහැදිලි නැතත් මේ වර්ගයෙ ‘පෙරමුනු’ ගැන ලෙනින්ගෙ තුන් හිතකවත් තිබුන ද? ලෙනින් "වෙන්ව ගමන් කරමු - එක්ව පහර දෙමු!" යන සටන් පාඨය ඉදිරිපත් කෙරුවෙ නිශ්චිත ඓතිහාසික දේශපාලනික සන්දර්භයක් ඇතුලෙ. ඔහු සකල සියලු බලවේගවලට ආමන්ත්‍රනය කෙරුවෙ නැහැ. මේ කවියෙන් ප්‍රකට කෙරෙන චින්තාව තත්කාර්යවාදය නැතිනම් අවස්ථාවාදය. කම්කරු පන්තිය ස්වාධීනව බලමුලු ගන්වනව වෙනුවට දිගින් දිගට ම "මහජන පෙරමුනු" අටවා ගැනීමෙ විපාක නේද අපි දැනටත් අත්විඳින්නෙ? සමාජ විපර්යාසයක් පිලිබඳව කවියා තුල කෑකෑරෙමින් පවතින යහපත් උවමනාව අපට තේරුම් යනව. කවියාගෙ චේතනාව කොතරම් අව්‍යාජ වුනත් අවස්ථාවාදය අවස්ථාවාදය ම යි. බැරි වෙලාවත්, මේ අවිශද කවියෙන් ‘පොදු සතුරා’ පරදවන්ට අඬ ගහන්නෙ (ජවිපෙ වගෙ) මිතුරු වෙසින් පෙනී හිටින සතුරාට ම නම්! එංගල්ස් කල් තියා ප්‍රකාශ කරපු විදියට, ‘අවංක’ අවස්ථාවාදය, අන් සියලු අවස්ථාවාදයන්ට වඩා භයානක යි.

අනෙක් අතට, නව කවීන් බහුතරය සම්ප්‍රදායික කවි මඟ සමතික්‍රමනය කරන්ට අපොහොසත් වන බව පෙනී යනවා. එක අතකට, මේක ඔවුන්ගෙ වරදකුත් නෙවෙයි. චිරන්තන සාහිත්‍යයෙන් හා විශ්ව කාව්‍ය සේවනයෙන් දුරස්ථ වෙන්ට කරුනු යෙදීම හින්ද යි මෙහෙම සිද්ධ වෙන්නෙ. මගේ පරම්පරාව සැලකුවත්, නව අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරන යටතෙ පැරනි සාහිත්‍යය අපේ පාසල් විශය ධාරාවෙන් ඉවත් කෙරිල යි තිබුනෙ. නමුත්, කුස්සිය මුල්ලෙ ඉඳගෙන හරි හදාරන්ට කියල යි බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙශ්ට් කම්කරු පන්තියෙන් ඉල්ලා හිටියෙ.

අපි හැමෝම තිස් වසරක සිවිල් යුද්ධයක් අත් වින්ද. කොටින් ම, කුදු මහත් පරපුරක් ම හැදී වැඩුනෙ යුද්ධයත් සමඟ. යුද්ධය මෙරට ජන ජීවිතය කෙරෙහි පොදුවේත් උතුරු නැගෙනහිර ජීවිතය කෙරෙහි සුවිශේශයෙනුත් දැවැන්ත බලපෑමක් එල්ල කල බව කවුරුත් දන්නව. මේ යුද්ධයට කලාකරුවන් ප්‍රතිචාර දැක්වුවෙ කොහොම ද? මෙතැන දි, මම අදහස් කරන්නෙ සිංහල කවීන් පිලිබඳව. කෝ. ආනන්ද, ඇල්ලේ ගුනවංශ ඇතුලු පිරිසක් යුද්ධයට පක්ශව කව් ගී ලිව්ව. තව පිරිසක් යුද්ධයට විපක්ශව කවිය පරිහරනය කෙරුව. යුද්ධයට ආවැඩූ අය ගැන අපට කතාවක් නෑ. යුද්ධයට එරෙහිව ලියැවුනු බොහෝ කවි හුදු විරෝධය පෑම් නැතිනම් විලාප තැබීම්. යුද පිටියෙ කටුක අත්දැකීම් කාව්‍යමය ලෙස ප්‍රකාශ වුනා නම් ඒ කලාතුරෙකින්. ප්‍රතිභා සම්පන්න දෙමල කවීන් වැඩි දෙනෙක්, ජාතික පීඩනය හමුවෙ දෙමල වර්ගවාදය වෙත නැඹුරු වුනා. ඔවුන්ගෙ ජීවිතාරක්ශාව තකා මම නම් සඳහන් කිරීමෙන් වැලකී සිටිනව.

ලොව පහල වුන විශිශ්ටතම යුද කවියා හැටියට සැලකෙන්නෙ බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික විල්ෆ්‍රඩ් ඕවන් (1893-1918). පලමුවන ලෝක සංග්‍රාමයෙ දි, යුද අගල තුල වෙඩි කා වැටෙන තුරු මේ හිරිමල් සෙබලා යුද්ධයේ සියලූ සංත්‍රාසයන් කලාත්මකව කවිගත කෙරුව. ඒ වර්ගයෙ සෙබල කවියො මෙහෙ හිටිය ද, බ්‍රිගේඩියර් වීරසේකරලා වගෙ කුකවියො මිසක?

කවිය තුල විතරක් නෙවෙයි, මේක අනෙකුත් කලා ක්ශේත්‍රවලත් අපි දැකපු ලක්ශනයක්. යුද්ධය විශයෙහි චන්ද්‍රගුප්ත තේනුවර අතින් සිද්ධ වුන යථාර්ථ ඥානනය සෙසු සිත්තරුන්ගෙන් ප්‍රකට වුනේ නැහැ. සිනමාව සැලකුවොත්, පුරහඳ කළුවර රූගත කිරීම් සඳහා නුවර කලාවියට ගිය අවස්ථාවෙ තිර රචනාව මුලුමනින් ම පාහෙ වෙනස් කරන්ට තමන්ට සිද්ධ වුන අන්දම ප්‍රසන්න විතානගේ පසුව සඳහන් කරල තිබුන. නිර්ව්‍යාජ කලාව බිහි වෙන්නෙ එහෙම යි. මේ උදාහරනය බලන්න:

යුද බිමෙන් උඹ එවපු බරපැනෙන්
සැඟවෙමින් අපේ කටුමැටි ගෙපැල
මැවී ගිය අලුත් නිවහනේ සිට
මගෙ දෙපා ඇදී එයි දොරකඩට

බෝම්බයෙ ගිනි අවියෙ හරඹයෙන්
පරාජය වුණේ අපෙ කුසගින්න
පෙර දවස උඹට දුන් හඹුං කට
දෙකට වී ළඟා විණි දැ යි මවෙත

යළිත් ගෙට එබෙන විට දොරකඩින්
සාලයේ කොනෙක සිට තේජසින්
කාටදෝ ආචාර කරයි උඹ
වෙඩිමුරය මගෙ හදෙන් ඇසෙයි මට

(මොනිකා රුවන්පතිරණ, විසි වසක ශේෂ පත්‍රය, 1992)


මේක නෙවෙයි ද සත්‍යය? කොයි අම්ම ද පපුවෙ ගින්දර නැතිව දරුවො යුද්දෙට යැව්වෙ? යථාර්ථය විසින් කලාකරුවා මෙහෙයවා ගනු ලැබීම යි සිද්ධ වෙන්නෙ. එහෙම නැතිව, "රට ජාතිය" ගැන නැති කැක්කුම් මවා පාමින් කලාකරුවා තමන්ගෙ වාසියට යථාර්ථය මෙහෙයවා ගන්න හැදුවොත් සරෝජා වගේ විකෘත නිර්මාන තමයි නිපදවෙන්නෙ.

වාර්ගික සමගිය කියන්නෙ ජාතීන් බිහි වුන දා ඉඳන් ම කලාවට හුරුපුරුදු තේමාවක්. ශුද්ධ කවියො පවා වාර්ගික සමගියෙ වටිනාකම වනා තිබෙනව; දැනුත් වර්නනා කරනව. රත්න ශ්‍රී රචනා කල කවියකින් කොටසක් මේ:

"දකුණු ඉසව්වෙන් පැමිණිය
පුත නුඹ වැහිළිහිණී
මිහිරි තෙපුල් තුඩ
වැහි පොද සිහිලස ගිහිණී
නුඹට අපේ කැදැල්ල තුළ
ඉඩ කඩ තිබුණී
අපට කුරුල්ලෝ නොදැනුණෙ
නුඹෙ බස පමණී

සිනා කිරෙන් කන්තෝරුවෙ බිම පිරිබඩ දුන්
පිච්ච මල් සුදට දත් ටික නුඹට කවුරු දුන්
තල් ගස් යට වැලි පොළොවට වට වැහි පොද වන්
කවුරු වැදූවත් පුතු ම ය රත්තරන් පුතුන්

පාට එළළුවන් පුත, මෙහි දකුණු කරෙන් වන්
පාට කළු වුණත් මගෙ පුතු සමඟ ‘කෝවලන්’
බෝම සුමිතුරන් වී පසුවුණි ය කෙළිදෙලෙන්
සේම කුරුල්ලන් – ඉපදුණ එකම කැදැල්ලෙන්...

සිද්ද වෙද සෙතක් පඬිරට ගින්දර ලෑමෙන්
ඇද්ද ලොව පුතුන් වැඩු මිස නැසුව මව්වරුන්?
දෙන්න මට මගේ දෙපුතුන් දෙන්න මට ඔවුන්
උන්ට පණ පොවමි මම මගෙ එකම පියවුරෙන්"

(මවුකිරි, සුබ උදෑසන, 1988)


ඉතා අනගි කවියක්. වාර්ගික සහජීවනය අලලා ගත් සියලු කවි අතර වඩාත් පරිසමාප්ත නිර්මානය හැටියට මෙය හඳුන්වන්ට මම පැකිලෙන්නෙ නෑ. මේකෙ සුවිශේශත්වය තමයි, දමිල මවකගෙ කෝනයෙන් ඉදිරිපත් වීම. කවියාගෙ පෞද්ගලික දෘශ්ටිවාදවලට මේ කවිය තුල ඉඩක් නෑ. ප්‍රවනතාමය කවියාගෙ ලෝක දෘශ්ටිය ඉස්මතු වෙන්නෙ "වාර්ගික සමගියෙන්" ඔබ්බට ගිහින් ගැටුමෙ ස්වභාවය වස්තු කර ගන්නා විට. යුද්ධය කියන්නෙ "දේශපාලනය වෙනත් ආකාරයකින් ඉදිරියට ගෙන යෑමක්" බව සුප්‍රකාශිත යි. ඒ හින්ද, යුද්ධය පිලිබඳව කලාකරුවා දරන ආකල්පය මෙහි දී විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරනව. රත්න ශ්‍රී ගෙන් තවත් නිදසුනක් ගනිමු:

නවත්වන්න ඔල්වරසන් - බිම හෙලන්න බොන ජයපැන්
දිනන්නේ කවුද මෙතැන දි සහෝදරයිනේ?
අම්මලා කිරට හරවන පියවරුන් හෙලූ දාඩිය
ගලයි උණු ලෙයට පෙරැළී යුද්ධ භූමියේ

විනාසව සියලූ ගේ දොර සුවාසක් උතුම් ජීවිත
ලෙයින් පෙඟුණු රණ බිම් මත නැගූ සේසතේ
සෙවණ යට ඉඳිනු කවුරුද නුඹද ඒ මම ද සොහොයුර
නොවෙයි අප නොවෙයි අප හැම එක ම කඳවුරේ

ජාති කුල මතින් වියරුව එදා සිට නඟා ජය ගොස
ගල ලෙයින් පිරූ මදු විත ප්‍රීති සාදයේ
නුඹත් මාත් නැත සකිසඳ දිනුම හිමි නොවෙයි අප වෙත
බලන් ගිනි අවිය වැජඹෙයි සිංහාසනයේ

(වංක ගිරිය අරණේ, 1993)


මේකෙ මාතෘකාව "යුද්ධය හෙවත් කුකුළන් කෙටවීම." ලංකාවෙ පැවතුනේ බොක්සිං සටනක දි වගේ ඔට්ටුවට කුකුල්ලු කෙටවීමක් නෙවෙයි. දේවල් ඒවායෙ නියම නම්වලින් අඳුනා ගන්ට ඕනැයි ලෙනින් අවධාරනය කෙරුව. පීඩිත ජනවර්ගයකගෙ ජාතික ප්‍රජාතාන්ත්‍රීය අයිතීන් පාගා දමමින් ඔවුන් මත කොලඹ ධනපති ආන්ඩුව කඩාපාත් කල සාපරාධී වර්ගවාදී යුද්ධයක් ඒක. ඒ හින්ද, අවි බිම තබන්නැයි කරන ඉල්ලීමක් අර්ථවත් වෙන්නෙ ඒ ඉල්ලීම හුදෙක් පීඩකයාට ඉදිරිපත් වෙන කොට විතර යි. අධිරාජ්‍යවාදී යුද්ධය සම්බන්ධයෙන් නම් මේකෙ මුල් පද දෙක පංකාදු යි.

‘ජාති කුල මතින් වියරුව - එදා සිට නඟා ජය ගොස.’ ‘එදා සිට’ කියන්නෙ කවද ඉඳල ද? දුටුගැමුනුගෙ කාලෙ පටන් ද? එහෙම නම් ඒක බොරුවක්. දුටුගැමුනු - එලාර ගැටුම ප්‍රාදේශීය රජවරුන් දෙන්නෙකු අතර සිද්ධ වුනු බලලෝභී හටනක් මිසක් වාර්ගික යුද්ධයක් නොවුන බව සනාථ වෙලා හමාර යි. ඊයෙ පෙරේදා වෙන තුරු දෙගොල්ලො සාමකාමීව වාසය කරපු බව මොහොතකට කලින් කවියා ම අපට කිව්ව: ‘බෝම සුමිතුරන් වී පසුවුණි ය කෙළිදෙලෙන් - සේම කුරුල්ලන් ඉපදුණ එකම කැදැල්ලෙන්. ’ ඒක යි ඇත්ත. මේ රටේ වාර්ගික විරසකය ධනපති පාලකයො උඩින් අතෑරපු එකක්. අර වගෙ ව්‍යාකූලතා හට ගන්නෙ කවියාට ජාතික ප්‍රශ්නය පිලිබඳව සංයුක්ත අදහසක් නැති විට. මේ ව්‍යාකූලත්වයෙ ප්‍රතිඵලය ලෙස කවියා නතර වුනේ කොතැනින් ද? වර්ගවාදී සිංහල හමුදාවට ගැයුනු ස්තෝත්‍රයකින්:

‘රට රකින ජීවිත රකින
අභිමානවත් මුර දේවතා
ආයු රක්ඛන්තු ආවඩා! ’


ඇස් කන් ඇදහිය නොහේ ය ඇසෙන මෙ අරුමා! පසු කාලෙක, කවියා ම තමන්ගෙ දේශපාලනික පරිහානිය පශ්චාත්තාපීව සිහිපත් කෙරුවෙ මෙහෙම:

"අනූව දශකය ආරම්භයත් සමඟ නොකැමැත්තෙන් වුව ද ක්‍රියාකාරීව පක්ෂ දේශපාලනය වෙත ඇදගනු ලැබූ අප, පසු කළ දශක එකහමාරක තරම් වූ විලෝපන සමයේ දී ඇති කළ ව්‍යසනය සටහන් කිරීමේ සිහින ද දකිමින් සිටි බව කිව යුතු ය. ඒ සියලු සිහින මනෝරාජික බැව් වැටහෙන්නට ගත වූයේ කෙටි කලකි. අපේ පරමාදර්ශී වූ ඇතැම් දේශපාලන චරිත බැක්ටීරියා, වෛරස් ආසාදිත පූතිභවනය වන දේශපාලන කුණප බව වැටහෙන විට ආපසු හැරෙන්නට බැරි තරම් දුරක් අප පැමිණ තිබිණ" (මධ්‍යම යාමය, පෙරවදන, 2005).

තමන් අනුගත වුන කුජීදු දේශපාලනය පිලිබඳව කවියෙකු හද පත්ලෙන් නැඟූ ආත්ම භාශනයක් ඒක. කොයි තරම් සංවේගජනක ද? මොන තරම් අවාසනාවක් ද? කලාකරුවා කියන්නෙ ඉතා ම සංවේදී තැනැත්තෙක්. කවියා ශ්‍රේශ්ඨ වන තරමට ඒ සංවේදීතාව වැඩි යි. රත්න ශ්‍රී ගෙ කවිත්වයෙ ක්‍රමික පසුබෑම අප තේරුම්ගත යුත්තෙ මේ පසුබිම තුල. අනෙක් අතට, මේක ඔහුට විතරක් සීමා වුන කාරනාවක් ලෙස දැකීම වැරදි යි. නමසිය අසූ ගනන් අග සෝවියට් සංගමය බිඳ වැටෙද්දි, පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු ප්‍රමුඛ ජනතාවාදී කවියො පත් වුනෙත් අර වගේ ම මානසික ඇද වැටීමකට. කලකට පෙර, ඔහු ලිව්ව මෙහෙම:

‘නවතන්න නවතන්න
ඔය හටන නවතන්න
එළාර නිරිඳුනි,
ඇතු පිටින් බැස එන්න
දුටු ගැමුණු රජ තුමෙනි
දෙන්න එළාරට පුටුවක්...

නවත්වන්න අත්පොලසන්...
අත්පොලසන් කාට කියන්? ’

(අපේ කෙනෙක්, පොඩි මල්ලියෙ, 1972)


වර්ගවාදී යුද්ධයට කලින් ලියැවුනත් මේක වර්තමානයට කදිමට ගැලපුනා. යුද්ධය ඇරඹෙනවාත් සමඟ, මේක යලි උපුටා දක්වන උවමනාව (සංවාදය කවි කොලය, 1981, ජනවාරි- පෙබරවාරි කලාපය) කෙනෙකුට මතු වුනේ, අවි බිම තබා සාකච්ඡාවට එන්නැයි දෙමල සටන්කාමීන්ගෙන් කෙරුනු ඉල්ලීමක් හැටියට. යථා කාලෙ දි, මේ පැතුම ඉටු වෙනව අපි දැක්ක: ස්තාලින්වාදියො විතරක් නෙවෙයි, සමසමාජ හා නව සමසමාජකාරයොත් ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගෙ වටමේසෙට බඩගෑවෙ නැද්ද? ජනතා විමුක්ති පෙරමුන කම්කරු පන්ති පක්ශයකැයි සලකා රෑ වැටුනු වලේ දවලුත් වැටෙන උදවිය ගැන මොන කතා ද?

ස්තාලින්වාදය යනු මාක්ස්වාදය යයි කලක් පොට වරද්දාගෙන හිටපු පරාක්‍රම කොඩිතුවක්කු දැන් මාක්ස්වාදයට බැන අඬගසමින් එක් පයක් ජාතිකවාදී ගොහොරුවෙත් අනෙක් පය ආගම්වාදී ගොහොරුවෙත් ඔබාගෙන ඉන්න හැටි අපිට පේනව. දිවයින ඉරිදා සංග්‍රහයට සපයපු "පැදි මිණි ආර" (1993-1994) ලිපි සරනිය තුල ඔහු ලිව්ව, සෝවියට් දේශයේ කලා මර්දනයට මූලික වුනේ ලෙනින් කියල. හැබැයි, එක ම නිදසුනක්වත් නැතිව. ඔහු ඉදිරිපත් කරල තිබුනෙ තනිකර ස්තාලින් යුගයෙ වධ බන්ධන ලැයිස්තුවක්. මේ අභූත චෝදනාව ධනේශ්වර දෘශ්ටිවාදීන්ගෙන් නයට ගත්ත එකක්.

සුනිල් ආරියරත්නයන්ගෙ "තුන් හෙලේ කැලෑ තුළ සිංහ පැටව්" සහ "කඩුවක් අවැසි තැන කඩුවක් ගෙන නැගෙනු" යන ගීත දෙක නිර්දය විවේචනයට ලක් වුනාට පස්සෙ තවත් නම් ඒ වර්ගයෙ ගී නොලියන බවට ඔහු ශපථ කෙරුව. අනතුරුව, වාර්ගික සමගිය වෙනුවෙන් ඔහු ගීයක් ලිව්ව. ඒකෙ කියවෙනව මෙහෙම:

‘බමුණා වුණත් දුදනෙකු නම් බිම හොවනු
සැඩොලා වුණත් සුදනෙකු නම් පුටුව දෙනු
හෙලයා වුණත් ජඩයෙකු නම් පහර දෙනු
දෙමළා වුණත් විරුවෙකු නම් ගරු කරනු’


පීඩිත දෙමල ජාතිය කෙරෙහි පතල මහා කරුනාවෙන් ලීවත් ‘දෙමළා වුනත්’ කියන කොට ම ‘හල් තයන්නෙන්’ ගම්‍ය වෙන්නෙ දෙමල ජාතිය පොදුවේ පහත් ජාතියක් බව නෙවෙයි ද? බලන්න, තනි අකුරකට කල හැකි හදිය! මෙහෙම වෙන්නෙ ඇයි? කවියා මව් කිරිත් සමඟ උරා බීපු වර්ගවාදී හැඟීම් ඔහුගෙ උප විඥානයෙන් ලේසියෙන් ඉවත් වෙන්ට සූදානම් නැති නිස යි. මෙහි දී, මට සිහිපත් වෙනව අපූරු සාදෘශ්‍යයක්: ලියෝ තොල්ස්තෝයිගෙ වැඩිමල් සොහොයුරා සම්බන්ධයෙන් ෆෙට් ශෙන්ශින් කවියාගෙ මතක සටහනක්. වරක් ෆෙට් හමු වෙන්ට ආපු ජ්‍යෙශ්ඨ තොල්ස්තෝයිගෙ හස්තය රථාචාරියා විසින් සිප ගනු ලැබුව. බටහිර වැඩවසම් සමාජයෙ මේ සිරිත යටහත්පහත්භාවය අඟවන්නක්. ජ්‍යෙශ්ඨ තොල්ස්තෝයි මේ ක්‍රියාව දැක්කෙ මානව ගරුත්වය කෙලෙසන්නක් හැටියට. ඔහු ෆෙට් අමතා මෙහෙම කිව්ව: "බලන්න, මේ ඌරා කරපු අශික්ශිත වැඩේ!" කොහොම නමුත්, මෙහෙකරුවා නික්ම ගියාට පස්සෙ මේ වදන් තෙපලන්ට තරම් ඔහු විනීත වී යයි ෆෙට් සඳහන් කරනව. දැන් මේ සම්බන්ධයෙන් ප්ලෙහානොව් දක්වන අදහස බලමු:

"... මෙහෙකරුවා තම හාම්පුතාගේ හස්තය සිඹීම මානව ගරුත්වයට නිගාවක් යයි තරයේ තීන්දු කල පසුව පවා සිය රථාචාර්යයාට දිගින් දිගට ම ඌරා යයි ඇමතීමට ඔහු පොලඹවනු ලැබූ මානසික ලක්ශනය යට කී විනීතභාවයෙන් වියැකී ගියේ නැත. යම් හෙයකින්, මෙහෙකරුවා ඌරෙකු නම් හස්තය සිප ගැනුම මගින් නිග්‍රහයට පාත්‍ර වූයේ කාගේ මානව ගරුත්වය ද? නිසැකව ම විනීත හාම්පුතාගේ ය. එහෙයින්, මානව ගරුත්වය පිලිබඳ දැනුවත්භාවය පවා මෙහිලා රදල අගතීන්ගෙන් විශදව වර්න ගැන්වී ඇත" (Karl Marx and Lev Tolstoy, 1911-12)

දැන් බලන්න මේ දෙපදය දිහා:

‘ආනන්ද භවන් එකට වැදී තෝසෙ ගිලිනවා
එලියට ඇවිදින් යාපනෙ දෙමලුන්ට බනිනවා’


හඩු බසින් වුනත් දීපාල් සිල්වා කොයි තරම් හෘදයංගමව සිංහල වර්ගවාදියාගෙ කුහක අධ්‍යාත්මය එලිදරව් කරනව ද? ඊලඟට, චන්ද්‍රකුමාර වික්‍රමරත්නගෙන් ගත්ත නිදසුනක් මේ:

‘එක ම අපායක අප හැම දැවෙන සඳ
වෙන ම අපායක ඉන්නට පතයි නුඹ
අපා දෙකක කිරුළට යුද වදින සඳ
කඳුළ කඳුළ ම ය කාගේ වුණත් මට... ’

(දකුණේ සිට, භූගත කවි සිත, 2010)


කාව්‍යමය ගුනයෙන් යුතු වුනත් මේ කවි පදය සමඟ අව්‍යාජ සහෘදයෙකුට අනන්‍ය වෙන්ට පුලුවන් ද? අපි වෙසෙන මේ කොදෙව්ව එක ම අපායක් වෙන්නෙ කොහොම ද මහ ජාතියට නැති ප්‍රශ්න සුලු ජාතින්ට තියෙන කොට? පීඩිත සිංහල ස්ත්‍රිය දෙවැදෑරුම් පීඩනයකට ලක් වෙන කොට පීඩිත දෙමල ස්ත්‍රිය තෙවැදෑරුම් පීඩනයකට ලක් වෙනව. අනෙක් අතින්, ධනපති එල්.ටී.ටී.ඊයෙ ලේ වැකි කේවලය දියත් කෙරුනෙ තමන්ගෙ ම ශ්‍රම වැයික්කියක් අටවා ගන්ට. සිංහල කුලී හේවායා සහ මරාගෙන මැරෙන දෙමල බෝම්බකරු යන දෙන්න ම පීඩිතයන් වග හැබෑවක් වුනත් විසකුරු වැඩ පිලිවෙලවල් දෙකක් අතැතිව යුධ වැදුනු ඔවුන් දෙදෙනා සමඟ දුක බෙදා ගන්ට අපිට පුලුවන්කමක් නෑ. ගුනදාස කපුගේ අතින් ගැයුන රෝහන දන්දෙනියගෙ තල් වැට අයිනේ ගීයට ද මේ කාරනාව එක සේ අදාල යි:

‘තල් වැට අයිනේ කඳවුරු දොරටුව
ගිනියම් අව්වේ බියකරු නිහඬ රැයේ
දෑස් අයාගෙන නොසැලී ඉන්නෙමි
වැලි මලු විනිවිද එන මරණය හමුවේ

වැලපෙන මුහුදයි ඈතින් දිස් වන්නේ
වැලි මුසු සුළඟයි සියොළඟ දැවටෙන්නේ
සිනා පොදක් කෙලි කවට බසක් නැති
හෙවනැල්ලයි මගෙ තනියට ළඟ ඉන්නේ... ’


වර්ගවාදී යුද්ධයක නිරත වෙලා හිටපු සිංහල සෙබලාගෙ ජීවන තතු මැනවින් ගීයට නැගිල තියෙන බව හැබෑව. ඒත්, මෙතන පොඩි පරහක් තියෙනව. කුලී හේවායගෙ ශෝචනීය ඉරනම අපට තේරුම් ගියත් ඔහුගෙ වේදනාව සමග අපට අනන්‍ය වෙන්ට බෑ. එහෙම අනන්‍ය වෙන්ට පුලුවන් තවත් වර්ගවාදියෙකුට විතර යි. ගෙදරට නාකි වුන අවිවාහක ස්ත්‍රියකට තමන්ගෙ අතීත ප්‍රේමය පිලිබඳව ගයන්ට හැකි වුනත් මසුරු සිටානෙකුට තමන්ගෙ නැති වුන මුදල් පසුම්බිය ගැන එසේ ගයන්ට බැරි බව ජෝන් රස්කින් පැවසුව. ඇයි? මසුරාට සහානුභූතිය පල කරන කෙනෙක් නැති නිසා. මසුරාගෙ මුදල වගේ ම තමයි සෙබලාගෙ කඳුල.

අපි මෙතෙක් සාකච්ඡා කරපු කාරනාවලින් පෙනී යන්නෙ ප්‍රවනතාමය කලාකරුවා තම කාව්‍යනුභූතිය මෝදු වෙන්ට ඉඩ හැරීමෙ දි ඉතා ම නිරවද්‍ය ලෝක දෘශ්ටියක් අරා සිටීම අනිවාර්ය කොන්දේසියක් වෙන බව යි.

[මතු සම්බන්ධයි]

දර්ශන මේදිස්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails