Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



මනමේ පළමුවෙන් බිහි වු අවදියෙහි සිංහල නාට්‍ය කලාව කෙබඳු තත්ත්වයක තිබුණිදැයි වටහා ගැනීමට උපකාර වන එක්තරා සිද්ධියක් කියන්නට කැමැත්තෙමි. දෙවෙනි රාත්‍රියෙහි නැතහොත් තුන්වන රාත්‍රියෙහි "මනමේ" රඟ දැක්වෙන අතර මම බරාඳයට (foyer) විත් වාඩි වී හුන්නෙමි. රැඟුම පටන්ගෙන පැය බාගයක් පමණ ගත වන්නට ඇත. මැදි වියෙහි ස්ත්‍රියක් රඟහලට පැමිණියා ය. ඇගේ ඇඳුම් පැළඳුම්වලින්ත් තුනු හැසිරීමෙනුත් ඈ කොළඹ හතේ කාන්තාවක් විය යුතු යැයි මම සිතුවෙමි. ඈ කිසිවක් දැනගනු අටියෙන් මෙන් බරාඳයෙහි ඔබ මොබ ඇවිද්ද බැවින් ඈ නාට්‍යය බලන්නට ආවා වන්ට ඇතැයි මම සිතුවෙමි. ශාලාව තුළ ඉඩ තිබූණු බැවින් මම ඇය ටිකට් නැති ව හෝ ඇතුල් කරන්නට අදහස් කළෙමි.

"මහත්මියට නාට්‍ය බලන්ට ඕන ද? එහෙමනම් යන්න ඇතුළට."යි මම කීවෙමි.
"මොකක්ද මේ පෙන්නන්නෙ?"යි ඈ ඇසුවාය.
"මනමේ නාට්‍යය"
"මොකක්ද ඒ? සිංහල නාට්‍යයක් ද?"
"ඔව්. සිංහල නාට්‍යයක්"
"කීයටද ඉවර වෙන්නෙ?"
"අට වෙන කොට ඉවරයි."
ඈ නාට්‍ය ඉවර වන වෙලාව ඇහුවේ තමාට වෙන කටයුත්තක් යෙදී ඇති බැවින් නාට්‍ය බැලීමට අවකාශයක් තිබේ දෝ යන සැකයෙන් යයි මම සිතුවෙමි.

"අටට ඉවරයි? වෙන්න බෑ"යි ඈ කීවාය.
මම සිනාසුණෙමි. නාට්‍යය ඉවර වෙන වේලාව මම දන්නෙ නැත්නම් කවුද දන්නේ? යි මම සිතුවෙමි.

"මම හොඳට දන්නව, මේ නාට්‍යය අටට ඉවරයි."
කාන්තාව අවඥාසහගත බැල්මකින් මා දෙස බැලුවාය.
"සිංහල නාට්‍යයක් ඔච්චර ඉක්මනට ඉවර වෙන්නෙ කොහොම ද? අඩු ගානෙ නවය දහයවත් වේවි."
කිව යුත්තේ කුමක්දැයි මම නොදත්තෙමි.
"ඉතින් කලින් යන්න ඕන නං යන්න බැරියැ?" යි මම කීවෙමි.
"කැමති නං නාට්‍යය ගිහිල්ලා බලන්න. ටිකට් ඕනෙ නෑ."
යළිඳු කාන්තාව මා දෙස අවඥාවෙන් බැලුවාය.
"චිං! මං යන්නෙ නෑ සිංහල නාට්‍ය බලන්න. මං මේ ඇහුවෙ මගේ වැඩකාරිව එවන්න. ඒකිට මේවයෙ ඇවිල්ල දහය දොළහ වෙනකල් ඉන්න දෙන්න පුළුවන් යැ."
මෙසේ කියමින් කාන්තාව යන්ට ගියා ය.

[පිං ඇති සරසවි වරමක් දෙන්නේ]

මහාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails