Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers


මෙම ලිපිය මුල් වරට රාවය පුවත්පතෙහි කොටස් වශයෙන් පළ විය. [2011 ඔක්තෝම්බර්-නොවැම්බර්]

”වාමාංශයට බොහෝ වැරදි සිදුවී තිබේ. අපගේ වැරදි ජනතාව ඉදිරියේ පිළිගැනීමට තරම් අප ධෛර්යමත් විය යුතුය.” ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන මණ්ඩල සභික සහ එහි අධ්‍යාපන ලේකම් පුබුදු ජයගොඩ පසුගියදා කොළඹ නව නගර ශාලාවේදී පැවති මහජන සම්මන්ත‍්‍රණයකදී එසේ පැවසීය. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අති සරල ලෙස ෆැසිස්ට්වාදය සමග හෝ එල්.ටී.ටී.ඊ. ය සමගින් සාම්‍ය කරමින් දේශපාලන විස්තර රචනා පළ කරන ඊනියා දේශපාලන විශ්ලේෂකයන් වටහා නොගන්නා, නැතහොත් ඔවුන් මගහැර යන වැදගත් පණිවුඩයක් ඉහත ප‍්‍රකාශයේ ගැබ්වී ඇත. එනම්, ස්වකීය වැරදි පිළිගැනීම, ඒවා මහජනයා සමග සාකච්ඡා කිරීම සහ නිවැරදි කරගැනීම පිළිබඳව ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ බලගතු කණ්ඩායමකට මෙවැනි ප‍්‍රකාශයක් කළ හැකි වන්නේ කෙසේද යන්නයි. ප‍්‍රභාකරන්ගේත් විජේවීරගේත් ඡායාරූප එක ළඟ පළ කරමින් ඔවුන් නායකත්වය දුන් ව්‍යාපාර දෙකෙහි අනුභූතික සමානකම් විස්තර කරන ලේඛකයන්ට මෙවන් සංකල්පීය ප‍්‍රශ්ණ කිසිදාක අභිමුඛ වී නොමැත. ඔවුන්ගේ දේශපාලන විස්තර රචනා වල නිරතුරුව දක්නට ලැබෙන්නේ ජ.වි.පෙ. සහ එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ප‍්‍රචණ්ඩත්වය දේශපාලන උපක‍්‍රමයක් ලෙස භාවිතා කළේය, නායකත්ව ශ්‍රේණීන් වල පහළ කුල නියෝජනය වීය, නායකත්වය අසහාය ස්වරූපයකින් යුක්ත වීය යනාදී අති සරල අනුභූතිකවාදී කරුණු ය. නමුත් කෙනෙකු ගැඹුරු දේශපාලන විශ්ලේෂණයක් සඳහා පමණක් නොව සාධාරණ සන්සන්දනයක් සඳහා වුවත් යම්කිසි සංකල්පීය වැදගත්කමක් ගන්නා ප‍්‍රශ්ණ මතු කිරීමට උගත යුතුය.

ජ.වි.පෙ. ට අදාලව මතු කළ හැකි එවන් මූලික ප‍්‍රශ්ණ දෙකක් සඳහන් කරන්නට මම කැමැත්තෙමි. පළමුවැන්න නම්, ප‍්‍රචණ්ඩ සන්නද්ධ අරගල දෙකකට පසුව යළිත් මැතිවරණ දේශපාලනයේ නිරත වීමට පමණක් නොව 17 වැනි ආණ්ඩු ක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය වැනි ප‍්‍රතිසංස්කරණාත්මක යෝජනා වලට නායකත්වය දීමට ජ.වි.පෙ. සමත් වූයේ කෙසේද යන්නයි. දෙවැන්න නම්, සිංහල බෞද්ධ වර්ගෝත්තමවාදී දෘෂ්ටිවාදයේ ප‍්‍රකාශකයෙකු ලෙසත් කර්තෘකාරකයෙකු ලෙසත් පැවති ජ.වි.පෙ. කේඩරයන් අතුරින්ම එම වර්ගෝත්තමවාදය අභ්‍යන්තරිකව ප‍්‍රශ්ණ කරන සමාජවාදී සහ වාර්ගික-සමානාත්මතාවාදී ප‍්‍රවණතාවක් මතු විය හැකි වූයේ කෙසේද යන්නයි. ජ.වි.පෙ. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය සමග අති සරල ලෙස සාම්‍ය කොට දක්වන දේශපාලන විස්තර රචකයන් නොතකා හරින්නේ සන්නද්ධ අරගලයෙන් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට මාරු වීම සඳහා අවශ්‍ය අභ්‍යන්තර ගතිකයන් උපදවා ගැනීමට එල්.ටී.ටී.ඊ. ය අසමත් වූ බවයි. ජ.වි.පෙ. සහ ජාතික හෙළ උරුමය අති සරල ලෙස එක් ගොඩකට දමන විස්කර රචකයන් නොඅසන්නේ සිංහල බෞද්ධ වර්ගෝත්තමවාදයට අභ්‍යන්තර විවේචනයක් කිසිසේත්ම හෙළ උරුමය තුළින් පැන නොනගින්නේ මන්ද යන්නයි.

කෙනෙකු මෙහිදී වහාම පෙරට විත් විස්තර කරනු ඇත්තේ ජ.වි.පෙ. ට සන්නද්ධ නොවන දේශපාලනයට පිවිසීමට බල කෙරුනු සහ පසුබිම් වූ ඓතිහාසික තත්ත්වයනුත් එල්.ටී.ටී.ඊ. යට බලපෑ තත්ත්වයනුත් අතර වෙනසයි. ජ.වි.පෙ. සහ හෙළ උරුමය බිහිවීමේදී තීරණාත්මක වූ සමාජ පදනම් වල සහ ඓතිහාසික පසුබිම් වල වෙනස්කම් තවෙකෙකු විස්තර කරනු ඇත. ඉහත සන්දර්භීය වෙනස්කම් වල වැදගත්කම මා කිසිසේත්ම ප‍්‍රතික්‍ෂේප කරන්නේ නැත. නමුත් මා අසන්නේ මෙම ව්‍යාපාර වලට බලපෑ එබඳු වෙනස් පරිබාහිර සාධක පිළිබඳව නොව, සන්නද්ධ දේශපාලනයෙන් සන්නද්ධ/නොවන (සහ එම නිසාම නොවූවත්) ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී දේශපාලනයටත්, වර්ගෝත්තමවාදයෙන් සමාජවාදයටත් දෘෂ්ටිවාදීව විතැන්වීම සඳහා යම් ව්‍යාපාරයක් සතුව පැවතිය හැකි අභ්‍යන්තර පරිවර්තනීය ශක්‍යතාවන් අප තේරුම් ගන්නේ කෙසේද යන්නයි. මගේ අවධාරණය වන්නේ විජේවීරගේත් ප‍්‍රභාකරන්ගේත් පෞර්ෂත්වයන්ගේ සමාන අසමානකම් ගැන කියවමින් ලියැවෙන දීර්ඝ විස්තර රචනා වලින් ඔබ්බට ගොස් ජ.වි.පෙ. පිළිබඳ දේශපාලන විග‍්‍රහයක් සම්පාදනය කරන්නට නම් මා ඉහත මතු කළ ප‍්‍රශ්ණ පිළිබඳව න්‍යායිකව සිතීම වැදගත් වනු ඇති බවයි.


මේ සඳහා න්‍යායික ආලෝකයක් සපයා ගැනීම සඳහා නාසිවාදී ඒකාධිපතීත්වයත්, ස්ටාලින්වාදී ඒකාධිපතීත්වයත් අතර පවත්නා මූලධාර්මික වෙනස අරභයා ස්ලේවෝයි ශීසෙක් ලියූ කදිම ලිපියක් උපුටා දක්වන්නට මම කැමැත්තෙමි. “The Two Totalitarianisms” යන කෙටි නමුත් නව විදර්ශනයන්ගෙන් පිරුණු ලිපියේදී ශීසෙක් විවේචනයට ලක් කරන්නේ ස්වස්තිකය ඇතුළු නාසිවාදී සංකේත මෙන්ම දෑකැත්ත සහ මිටිය පමණක් නොව තරු ලකුණ ද ඇතුළු කොමියුනිස්ට්වාදී සංකේත ද මහජනයාට ප‍්‍රදර්ශනය කිරීම තහනම් කළ යුතු යැයි කොන්සර්වේටිව් මන්ත‍්‍රී කණ්ඩායමක් යුරෝපීය පාර්ලිමේන්තුවට ගෙනා යෝජනාවකි. ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ මෙම යෝජනාවෙන් යුරෝපීය දෘෂ්ටිවාදීමය අනන්‍යතාවයේ ගැඹුරු වෙනසක් ඉල්ලා සිටින බවයි. මන්දයත් නාසිවාදය තරමටම (ඇතැම් විට ඊටත් වඩා) හිංසාකාරී සහ අමානුෂික වූ ස්ටාලින්වාදී ප‍්‍රචණ්ඩත්වය හෙළා දකින අතරම උවත් මෙතෙක් කලක් යුරෝපීය සිවිල් සමාජයේ බහුතරයක් විසින් හිට්ලර් ස්ටාලින් සමග සාම්‍ය කොට නොසැලකුණි. ජර්මානු දාර්ශනික ‍‍හෛඩගර් නාසිවාදීන්ට සහාය දීම සැමදා අපහාසාත්මකව සිහිපත් කෙරුණ ද, ජෝර්ජ් ලූකාෂ් සහ බර්ටෝල්ට් බ්‍රෙක්ට් ස්ටාලින්වාදය සමග දැක්වූ සබඳතාවට සමාව දෙනු ලැබීය. මන්දයත්, ස්ටාලින්වාදය වටහා ගනු ලැබූයේ යුරෝපීය ප‍්‍රබුද්ධත්වය තුළින් පැන නැගුණු නමුත් එහි ඓතිහාසික අත්වැරදීමක් ලෙසය. ඊට වෙනස්ව නාසිවාදය හා ෆැසිස්ට්වාදය වනාහී විමුක්ති දේශපාලනයේ ප‍්‍රබුද්ධත්ව උරුමයට එරෙහි වූ වර්ගෝත්තමවාදයන් බවට සැකයක් නොවීය. ස්ටාලින්වාදයේ දී කොමියුනිස්ට් පක්‍ෂය සහ එහි නායකයා ද ඇතුළු සියල්ලන්ම ඉතිහාසයේ ප‍්‍රගතිය පිළිබඳ විශ්වීය තර්කණයකට යටත්ය. නමුත්, නාසි ජර්මනියේ හිට්ලර් සහ ඔහුගේ ඊනියා ආර්ය ජාතිය ඉතිහාසයේ ප‍්‍රගතියේ ස්වයංමූර්තිමත්කරණයක් ලෙස පෙනී සිටිය අතර යුදෙව්වන් (ඔවුන් යුදෙව්වන් වීම නිසා ම පමණක්) ප‍්‍රගති-විරෝධීන් නොහොත් වරදකරුවන් ලෙස සැලකුණි. ඔවුන් කළ වරද ඔවුන් යුදෙව්වන් වීමය!

ස්ටාලින්වාදය තමන් ප‍්‍රබුද්ධත්ව සම්ප‍්‍රදායේ කොටස්කරුවකු ලෙස සැලකූ අතර, එහෙයින් කොතරම් පහත් තලයකට ඇද වැටුණු මනුෂ්‍යයෙකුට උවත් ස්වකීය තර්ක ඥාණයෙන් සත්‍යාවබෝධය ලැබිය හැකි යැයි විශ්වාස කළේය. ශීසෙකියානු නිදසුනකට අනුව හිට්ලර් ඔහුගේ දේශනයකට පසුව නැගෙන අත්පොලසන් නාදය පුද්ගලිකව භාරගන්නා අභිනයක් දක්වන විට, ස්ටාලින් මෙම සමූහයා සමග අත්පොලසන් දීමට එක් වෙයි. ස්ටාලින්වාදී පාලනයට එරෙහිව එයින් බිඳී ගිය සෙසු මාක්ස්වාදී කණ්ඩායම් විරෝධතා ව්‍යාපාර දියත් කළ ද නාසිවාදයෙහි වඩා යහපත් නොහොත් මානුෂික මුහුණුවරක් ගත් ප‍්‍රවණතාවක් ගැන සිතිය නොහැකිය. කොටින්ම ”ගුඞ්බායි ලෙනින්!” යනුවෙන් චිත‍්‍රපට තැනුන ද ”ගුඞ්බායි හිට්ලර්!” යනුවෙන් චිත‍්‍රපට නොතැනෙයි.

දැන් මා මේ ලිපියේදී ආරම්භයේදී ඇසූ මූලික ප‍්‍රශ්ණයට යළි ප‍්‍රවේශ උවහොත්, මගේ තර්කය වන්නේ ජ.වි.පෙ. දේශපාලන මණ්ඩල සභික පුබුදු ජයගොඩට සුවිශේෂීව තම පක්‍ෂයේත් පොදුවේ වාමාංශික ව්‍යාපාරයේත් අතීත වැරදි පිළිබඳ ප‍්‍රසිද්ධියේ කතා කළ හැකි වූයේත්, ජ.වි.පෙ. ට සන්නද්ධ දේශපාලනයෙන් ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික ප‍්‍රතිසංස්කරණාත්මක ප‍්‍රවේශයකට මාරුවීමට හැකි වූයේත්, සිංහල වර්ගෝත්තමවාදයෙන් ස්වයං-විවේචනාත්මකව වාර්ගික සමානාත්මතාවාදයකට මාරුවීමට හැකියාව තිබෙන්නේත් ජ.වි.පෙ. සතු මාක්ස්වාදී ප‍්‍රබුද්ධත්ව උරුමය නිසා බවය.

වුල්ෆ්බෑන්ක් බෙකර් නමැති ජර්මානු අධ්‍යක්‍ෂකවරයා තැනූ “Good Bye, Lenin!” චිත‍්‍රපටය දිවෙන්නේ 1989 ඔක්තෝබර් මාසයේ සිට බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටීම සහ ජර්මනිය එක්සත් වීම ආශ‍්‍රිත වේගවත් සිදුවීම් ජාලය සිදුවන වසරක පමණ කාල පරිච්‍ඡේදය ඔස්සේය. චිත‍්‍රපටයේ ප‍්‍රධාන චරිතය වන ඇලෙක්ස්ගේ මව දරුණු හෘද කම්පනයක් හේතු කොටගෙන දීර්ඝ සිහිසුන් (කොමා) තත්ත්වයකට ඇද වැටේ. ඒ බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටීමට පෙරය. ඇය යළිත් සුවය ලබා පියවි සිහිය ලබන විට බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටී නැගෙනහිර ජර්මානු සමාජය පරිභෝජනවාදයට සහ වේගවත් වාණිජකරණයකට ලක් වෙමින් පවතී. හාත්පස ලෝකයේ සිදුවෙමින් පවතින්නේ දැඩි කොමියුනිස්ට් පාක්‍ෂිකයෙකු වන ඇලෙක්ස්ගේ මව යළිත් දැඩි ආතතියකට ළක් කළ හැකි සිදුවීම්ය. ඇය යළිත් කොමාවකට ඇද වැටීම වළක්වනු සඳහා ඇලෙක්ස් නැගෙනහිර ජර්මනියේ සිදුවෙමින් පවතින පරිවර්තනය ඇයගෙන් වසන් කරයි; ඇය වටා ව්‍යාජ කොමියුනිස්ට් ලෝකයක් ගොඩනගයි; පැරණි නැගෙනහිර ජර්මානු ලේබල් ඇලවූ නව බටහිර ජර්මානු ආහාර ඇයට පිළිගන්වයි; තම මිතුරෙකුගේ සහායෙන් පැරණි නැගෙනහිර ජර්මානු ආකෘතියේ ප‍්‍රවෘත්ති විකාශයන් පවා වීඩියෝගත කර එම ව්‍යාජ ප‍්‍රවෘත්ති ඇයට ප‍්‍රදර්ශනය කරයි; නිදසුනක් ලෙස බර්ලින් තාප්පය බිඳ වැටී ඇති බව ඇය අහම්බෙන් දැනගත් විට ඇලෙක්ස් කරන්නේ බටහිර ජර්මනියේ දරුණු ආර්ථික අර්බුදය හමුවේ බටහිරින් එන සරණාගතයන් බාරගන්නට නැගෙනහිර කොමියුනිස්ට් රජය තීරණය කළ බව දැක්වෙන විශේෂ ප‍්‍රවෘත්තියක් වීඩියෝගත කර ඇයට එය ප‍්‍රර්ශනය කිරීමයි! චිත‍්‍රපටයේ අවසාන භාගය වන විට බිඳවැටුණු නැගෙනහිර කොමියුනිස්ට් පාලනය පිළිබඳ මතක-වේදනාත්මක (Nostalgic) හැඟීමක් පැතිර යනවා පමණක් නොවේ. ”මිනිස් වර්ගයාගේ ප‍්‍රගතිය පිළිබඳ ඓතිහාසික තෝරා ගැනීම් මෙයට වඩා වෙනස් වූවා නම්!” යන පසුතැවීම් සහගත වූ නමුත් බලාපොරොත්තු දනවන ප‍්‍රශ්ණයක් ද මතු කරයි. බර්ලින් තාප්පය බිඳ දමා නැගෙනහිර ජර්මානුවන් ලෞකික සන්තුෂ්ටිය සොයා බටහිරට ඇදී යාම වෙනුවට, ධනවාදයේ හුවමාරු භාණ්ඩ අධිවන්දනාවේ (Commodity Fetishism) නිස්සාරත්වය වටහා ගත් බටහිර පාරිභෝගිකයන් සමාජවාදී වටිනාකම් සොයා නැගෙනහිරට ඇදී ආවා නම්? තම ජාතික-රාජ්‍ය අධිවන්දනාවෙන් (Nation-state Fetishism) මිදී බටහිර සහෝදර ජනයාට තම නිවහනේ දොරටු විවෘත කිරීමට තරම් නැගෙනහිර සමාජවාදීන් පරමාදර්ශ ගරු කරන්නන් වූවා නම්? කොමියුනිස්ට් පාලනයේ ඓතිහාසික වැරදි නිවැරදි කරගන්නට තරම් ඉතිහාසය විසින් එයට තවත් අවස්ථාවක් දෙනු ලැබුවේ නම්? ”ගුඩ්බායි ලෙනින්!” චිත‍්‍රපටය අප හමුවේ මතු කරන මූලධාර්මික ප‍්‍රශ්ණ එබඳුය. එය ලෙනින්ට ‘ගුඩ්බායි’ යැයි පවසන්නේ ලෙනින්ගේ මානුෂීය උරුමය පිළිගන්නට නම්, එය පෙරට ගෙන යන්නට නම්, එය යළි අර්ථ කථනය කරන්නට නම් කොමියුනිස්ට් පාලනය විසින් ආගමික වස්තුවක් බවට පත් කළ ලෙනින්ට සමු දිය යුතුය යන අරුතිනි.


ශීසෙක්ගේ අවධාරණය වන්නේ මෙවන් මතක-වේදනාත්මක ප‍්‍රබුද්ධත්ව එළඹුමක් නාසිවාදය සම්බන්ධයෙන් කිසිදාක ඇතිවිය නොහැකි වූ බවයි. තම වැරදි නිවැරදි කරගත් වඩා මානුෂීය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රීය සහ විමුක්තිවාදී නාසිවාදයක් ගැන අපට කල්පනා කළ හැකිද? ස්ටාලින්වාදී හිංසනය සහ නාසිවාදී හිංසනය පිළිබඳ අනුභූතිකවාදී සමානකම් අවධාරණය කරන විට කෙනෙකු මග හැර යන්නේ කොමියුනිස්ට්වාදයේත් ෆැසිස්ට්වාදයේත් ඉහත කී මූලධාර්මික වෙනසයි. මෙහි අරුත නම් එක් හිංසනයක් අනෙකට වඩා යහපත් බව නොවේ. කොමියුනිස්ට් බලාධිකාරයන් තුළ පැවති අතිශය මානුෂ-විරෝධී දරුණු ප‍්‍රචණ්ඩත්වයන් යුක්ති සහගත කරන්නට කිසිසේත්ම මේ විශ්ලේෂණය යොදා ගත නොහැකිය. නමුත් සරලව කිවහොත් නාසිවාදයේදී අවාසනාවකට වාර්ගික හිංසනය සොබාවිකකරණය කරන්නට ප‍්‍රබුද්ධත්වයට එරෙහි පාලන තන්ත‍්‍රයක් සමත් වූ අතර, කොමියුනිස්ට්වාදයේ දී විමුක්තිවාදී අරමුණු සහිත වූ ප‍්‍රබුද්ධත්ව ව්‍යාපෘතියක් ඓතිහාසිකව වැරදි මාවතකට යොමු විය. විශාලතම බුද්ධිමය අභියෝගය වන්නේ ඉහත කී පළමුවැන්න නොව දෙවැන්න එසේ වූයේ මන්දැයි තේරුම් ගැනීමය.

ලාංකේය සන්දර්භය තුළ ජ.වි.පෙ. බිහි වුණේ 1930 දශකයේ පටන් මෙරට ගොඩනැගුණු මාක්ස්වාදී විමුක්ති කතිකාව තුළින්ය යන්න මගේ තර්කය යි. එහෙයින් විමුක්තිවාදී දේශපාලනය පිළිබඳ ප‍්‍රබද්ධත්ව සම්ප‍්‍රදාය එයට උරුම විය. සැබැවින්ම මෙහිදී මගේ අවධාරණය වන්නේ ජ.වි.පෙ. නම් පක්‍ෂයට වඩා එම පක්‍ෂය පදනම් වන සමාජ කතිකාව නොහොත්, මමත් මා මිත‍්‍ර විදර්ශන කන්නන්ගරත් පසුගිය වසරකට ආසන්න කාලය පුරා ‘ලංකා’ පුවත්පතේ ගොඩනැගූ සංවාදයකදී ”ජනතා විමුක්ති කතිකාව” ලෙස සංකල්පගත කළ දෙයයි. (මෙම ලිපි පෙළේ ඉදිරි ලිපියකදී මෙය තවදුරටත් විදාරණය කරන්නට අපේක්‍ෂා කරමි). සරලව කිවහොත් 1960 දශකයේ සිට අද දක්වාම ජ.වි.පෙ. ක‍්‍රියාධරයන් පමණක් නොව ජනතා විමුක්ති කතිකාව තුළ නියෝජනය වූවන් පොදුවේ සමාජ විමුක්තිය පිළිබඳ යම් යම් පරමාදර්ශයන් විශ්වාස කළහ. ජ.වි.පෙ. සිංහල වාර්ගික-ජාතිකවාදයේ ප‍්‍රධානතම ප‍්‍රකාශකයෙකු හා කර්තෘකයෙකු වන විටදීත් මෙම සමාජ විමුක්තිය පිළිබඳ කතිකාමය සංඝටකය එය තුළ (ඇතැම් විට වාර්ගිකව නිර්වචනය වූ සමාජවාදයක් ලෙස වුවත්) පැවතිණි. 1987-89 ඊනියා දේශපේ‍්‍රමී අරගලය එහි වාර්ගික අරුතින් පමණක් තේරුම් කරන්නට යන, බොහෝ විට ඉංග‍්‍රීසි ලේඛකයන්, නොතකා හරින්නේ එම අරගලය තුළ දකුණේ ග‍්‍රාමීය තරුණ ජනයාගේ විමුක්ති අභිලාශයන්, 1980 දශකයේ සංස්කෘතික විවාදය තුළ වර්ධනය වූ විවෘත-ආර්ථික විරෝධය, ජයවර්ධන පාලනයේ ව්‍යවස්ථාපිත ඒකාධිපතීත්වයට වූ විරෝධය යනාදිය නියෝජනය වූ බවයි. ”කොළඹට කිරි-ගමට කැකිරි” යන සුප‍්‍රසිද්ධ සටන් පාඨයෙන් ගම්‍ය වන්නේ සිංහල වාර්ගික දේශපේ‍්‍රමයක් නොව ධනවාදී අසමාන සංවර්ධනය පිළිබඳ විරෝධයකි. ජ.වි.පෙ. වාර්ගික යුද්ධයේදී සිංහල වාර්ගික-ජාතිකවාදය වැළඳගන්නා විටත්, එහි ක‍්‍රියාකාරීන්ට එය යුක්ති සහගත කර ගත හැකි වූයේ එය පක්‍ෂයේ උපක‍්‍රමික තෝරා ගැනීමක්ය යන තර්කණය අනුසාරයෙනි. ජ.වි.පෙ. සතු මාක්ස්වාදී ප‍්‍රබුද්ධත්ව උරුමය හේතුකොටගෙන එයට ජාතික හෙළ උරුමය මෙන් සිංහල වර්ගෝත්තමවාදය අවිවේචනාත්මකව වැළඳගත නොහැකි විය. වාර්ගික ජාතිකවාදයත් විමුක්ති දේශපානයත් පිළිබඳ අභ්‍යන්තර විවාදය ජ.වි.පෙ. තුළ දිගින් දිගටම පැවතිණ. එය දැන් ස්වකීය ඉතිහාසය පිළිබඳව නාසිවාදීන් මෙන් ස්වාභිමානී මිථ්‍යාවක් ගොඩනගනවා වෙනුවට තම අතීත ගමන් මග දෙස ස්වයං-විවේචනාත්මකව යළි හැරී බලන්නට ප‍්‍රයත්න දරයි. පුබුදු ජයගොඩ ඇතුළු ජ.වි.පෙ. වාමාංශික මතධාරී කණ්ඩායමෙන් නියෝජනය වන්නේ මෙම මාක්ස්වාදී ප‍්‍රබුද්ධත්ව එළඹුමයි.

[මතු සම්බන්ධයි]

සුමිත් චාමින්ද



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails