Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



"මිනිසුන්ට ජීවත් වීමට , නිදහසට සහ දේපළ රැස් කිරීමට ස්වභාවික අයිතියක් තිබේ. තම අයිතිවාසිකම්වලින් කොටසක් ඔවුන් සිය කැමැත්තෙන් රජය නම් තම අභිමතය පරිදි පිහිටුවාගත් පාලනාධිකාරයට පවරනු ලැබේ. ඒ, ජීවත්වීමේ, නිදහසේ විසීමේ සහ දේපළ රැස්කරගැනීමේ සිය අයිතීන් වඩා හොඳින් සුරැකීම සඳහා ය."
- ජෝන් ලොක් (1632–1704)


ඒ දෙසැම්බර් 12 වෙනිදා රාත්‍රිය යි.

අවුරුදු දාසයක මිනිහෙකුට (මෙතන මිනිහෙක් කියන්නේ හෝමෝ සේපියන් කෙනෙක් කියන එකය.) මරණීය දඬුවම ට තීන්දුව ලැ‍බෙන්න ඔන්න මෙන්න ය.

අන්තිමේ දී ලයනල් වෙන්ඩ්ට් රඟහලේ ප්‍රේක්ෂකාගාරය අසුන්වලින් නැගී අත්පොළසන් දීමට පටන් ගනියි. එය තීරණාත්මක මොහොතක අවසානයකි. තර්ක ගොඩක්, සාධාරණ සැකය පිළිබඳ සැකය, ජීවිතය සහ මරණය- හදවත් තුළ කකෑරෙන වේදනාවන් මේ සියල්ල වේදිකාව මතත් ප්‍රේක්ෂක මනස් තුළ ඊට ටිකක් වැඩියෙනුත් රඟ දැකුවුණු පසු..... රෙජිනෝල්ඩ් රෝස් විසින් රචිත අතුල පතිරණ ගේ අනුවර්තනයක් ලෙස නිර්මාණය වුණු "දොළහක්" වේදිකා නාට්‍යයයෙන් මුළු රඟහළ ම කම්පිත වෙයි. මිනිහෙකුගේ ජීවිතය ගැනීමට, නැතහොත් වරදකරුවෙකු කිරීමට ඔබ කොතෙක් සුදුසු ද? ඒ තීරණය කොතෙක් නිවැරදි විය යුතුද? ඊට ඔබේ බුද්ධියේ පරිමාව, නියෝජනය කරන පංතිය, ඔබේ ආශාවන් සහ වුවමනාවන්, ඔබ තුළ ඇති සහකම්පනයේ ධාරිතාව, පුද්ගලික තුවාල, වෛරය, අගතීන් සහ අකාරුණික බව අවිඥානිකව කරන බලපෑම ; සියුම් සැතකින් සාරා පාරා හදවත විනිවිද කෙමෙන් කෙමෙන් මතුකර ගන්නා ඒ මරණීය හෘද සාක්ෂිය කෙතරම් කම්පනීය ද?

වැදගත්ම පැනය නම් අපට එසේ කම්පනය විය හැක්කේ සහ අප එසේ විය යුත්තේ රඟහලක දී පමණ ද යන්න යි.

පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතයට ඇති අයිතිය නැති කිරීම කොතෙක් බරපතල ද යන්න සිතමු. මේ රටේ පහුගිය දශක හතර , එනම් ඉතිහාසයේ ස්ථානයක් සළකුණු කළහොත් 1971 සිට මේ දක්වා ජීවත් වීමට ඇති අයිතිය යන කාරණයට තබා ඇති බර කොපමණ ද? 1776 අමෙරිකානු නිදහස් ප්‍රකාශනයෙන්, 1948 එක්සත් ජාතීන්ගේ විශ්ව මානව හිමිකම් ප්‍රකාශනයෙන්, 1966 සිවිල් සහ දේශපාලන අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර ප්‍රකාශනයෙන් සහ අන්තිමේ දී 1978 ශ්‍රී ලංකා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 3 වන පරිච්ජේදයෙන් සහ එකී මෙකී නොකී සියලු ප්‍රකාශන සහ සංශෝධන වලින් ස්ථාපිත කරන ලද මූලික මිනිස් අයිතිවාසිකම් වලට නිදහස හිමි වීමේ සිට මේ දක්වා පුරවැසි ඡන්දයෙන් පත්වුණු ආණ්ඩු දුන් වැදගත්කම කුමක්ද? ඒ අයිතිවාසිකම 400,000 ක හමුදාවක්, දහස් ගණණක් පාතාලයන් සහ ජරාජීර්ණ නිළධාරි පංතියක් ලවා නිර්දය ලෙස පැහැර ගැනෙද්දි සාක්ෂරතාවය 94.2% වන ලංකාව නම් බුද්ධිමත් රාජ්‍යයේ වැසියන් කළේ මොනවාද?

මේ දෙපාර්ශවය අතර ඇත්තේ දශක ගණනාවක සිට නොබි‍ඳෙන අපූරු නිහඬ සුන්දර එකඟතාවකි. ඒ, ආණ්ඩුව මොනවා කළත් ‘සාමාන්‍ය’ මහ ජනතාව (කොන්දේසි විරහිතව) සහ ඇකඩමියාව (මුලින් කොන්දේසි සහිතව සහ පසුව රහිතව) ඊට එකඟ වීම යි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මාරුවෙන් මාරුවට එක වගේ(අයිඩෙන්ටිකල්) ආණ්ඩු පත් වේ. එකම ෆැසිස්ට්වාදී පාලකයාම ය. (ලංකාවට එහෙම නැතුව බැරි බවට අලුත්ම මතයක් ඇතිවෙමින් පවතී). මේ ෆැසිස්ට්වාදී පාලකයා ගේ සළුපිළි ඒ පුද්ගලයාගේ හැකියාව සහ ජනතාවගේ අද්‍යතන ආශාවන් අනුව වෙනස් වෙයි. ඇතැම්විට එය බුද්ධිමත් ව්‍යවස්ථාවාදී වංශවත් එකක් වන අතර විටෙක ස්ත්‍රීවාදී වැන්දඹුකරණය වූ සානුකම්පිත එකකි. තව විටෙක නිර්ධන පාංතික, ‘පොඩි මිනිහාවාදී’ එකකි. හොඳම එක නම් ජාතිකවාදී (ඕනෑම විටෙක රෙද්ද ලිහා සිංහල බෞද්ධ අඳනය පෙන්විය හැකි), පීතෘ ස්නේහයෙන් අනූන (ළමයි වඩාගෙන සිඹීම ද මීට ඇතුළත් ය.) සිය පවුළට අසීමිත ලැදියාවක් ඇති , කිසිදා ජාතිය තනි නො කර ශතවර්ෂ ගණනාවක් රැකවල් සදනු රිසි රාජාභරණවලින් ආඪ්‍ය වූ ඇඳුම යි. මීට ආවඩන නිළධාරි පංතිය රාජ්‍ය සහ මහජන දේපළ හප කර උරා බොයි. කැරළි සහ ත්‍රස්ත මර්ධනයේ නාමයෙන් දහස් ගණනක් මිනිසුන් බල්ලන් බළලුන් සේ මරා දැමෙයි. අතුරුදහන් වෙයි. මේවා ප්‍රශ්න කිරීම අතුරුදන් කරවනු ලැබිය හැකි වරදකි.

අතුරුදහන්ව ඇති මාධ්‍යවේදීන්, සමාජ ක්‍රියාකාරිකයින් සහ සිවිල් පුරවැසියන්ගේ ඉරණම සහ ඒ ගැන ආණ්ඩුව දක්වන දියාරු ආකල්පය ඛේදනීය වන අතර ඒවා පිළිබඳ ප්‍රශ්න කරන විට ලැබෙන පිළිතුරු විස්මයාවහ ලෙස හාස්‍යජනකය. ප්‍රගීත් එක්නැළිගොඩ අතුරුදන් කොට වසර දෙකකට ආසන්න වන අතර ඒ ගැන මේ තාක් මායාමය උපකල්පන මාධ්‍යගත කළ ආණ්ඩුවේ පිළිවෙත තවත් උත්කර්ෂයට නංවමින් ඊයේ පෙරේදා ජනාධිපති නීති උපදේශක මොහාන් පීරිස් සන්ධ්‍යා එක්නැළිගොඩගේ හිසෙහි අත ගසා දිවුරුවේ එක්නැළිගොඩ විදෙස් රටක ජීවත් වන බවයි. පීරිස් ගේ හස්තය සිය හිසෙන් මදක් ඉවත් කළ සන්ධ්‍යා ඒ ඉන්නා තැන හෙළිදරව් කරන මෙන් ඉල්ලා ජාත්‍යන්තරයට ගියා ය . මීළඟ ට ආසන්නතම තවත් උදාහරණයක් වන්නේ නොබෝදා ජනඅරගල ව්‍යාපාරයේ යාපනය දිස්ත්‍රික් ක්‍රියාකාරීන් දෙදෙනෙකු වන ලලිත් කුමාර් වීරරාජු සහ එම ව්‍යාපාරයේ යාපනය දිස්ත්‍රික් සාමාජික කුගන් මුරුගන් අතුරුදන් කරවීම යි. ලංකාවේ අච්චාරු වුණ වුණ වම වෙනුවෙන් පෝස්ටර් ගහනවාට වඩා පීරිස්, එක්නැළිගොඩව යවා ඇති රටේ සතුටින් ජීවත් වීම හොඳ යැයි ඇතැම් විට ඔවුන්ට සිතුණායයි හෙට මහින්ද අබේසුන්දර කීවොත් අප පුදුම විය යුතු නැත.

රෙජිනෝල්ඩ් රෝස් ට අනුව අනෙකෙකුගේ ජීවිතය පිළිබඳ තීරණ ගන්නා මොහොතේ දී උපරිම බලය සහිත අධිකරණය හෙවත් නෛතික බලය පවා ඒ පිළිබඳව යළි යළිත් විමසිය යුතුය. රෝස් (ලංකාවේ දී අතුල) සිය නාට්‍යයෙන් ප්‍රේක්ෂකයා (හෙවත් බුද්ධිමතා, කලාකරුවා සහ සාමාන්‍ය හුදී ජනයා) කම්පනය කොට අවදි කිරීමට දරණ උත්සාහයට සමාන්තරව ලංකාව දෙස බලමු. එහි ජීවත් වීමට ඇති අයිතිය හේතු කිහිපයක් නිසා අහිමි කරනු ලැබෙයි.

1. රෙජීමය පවත්වාගෙන යාමේ අනිවාර්ය කොන්දේසියට යටත්ව, ඊට බාධකයක් වන ඕනෑම කෙනෙකු ඉවත් කිරීමේ පදනමේ සිට (ප්‍රගීත් එක්නැලිගොඩ, ලසන්ත වික්‍රමතුංග, 71,89,83-2009 යන යුගයන් හි තරුණ නැගිටීම් වලට පිළිතුරු ලෙස කළ මහා ඝාතන සහ පාතාලය හරහා කරවනු ලැබූ දේශපාලන ඝාතන මීට ඇතුළත් කළ හැක.)

2. රෙජීමයේ අවශ්‍යතාව මත ජනතාව මත පටවනු ලැබූ මිලිටරිකරණයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස (භාරත ඝාතනය මෙන්ම දකුණු පළාතේ හම්බෙගමුව ප්‍රදේශයේ ආරක්ෂක අංශ සාමාජිකයා එකම පවුලේ තිදෙනෙකුට වෙඩි තබා තමන් ද වෙඩි තබා සිය දිවි හානි කරගැනීම ද එප්පාවල කඩිගාව ගම්මානයේ ආරක්ෂක අංශ සාමාජිකයෙකු තරුණියන් දෙදෙනෙකු සමග අඩි 50 ක් උස ගසක එල්ලී දිවි නසා ගැනී ම, නොබෝදා සිය උසස් පොලිස් නිළධාරියාට වෙඩි තබා තමන් ද වෙඩි තබා ගත් පොලිස් නිළධාරියාගේ සිද්ධිය වැනි මෙතෙක් සිදුව ඇති එවැනි සියලු ඛේදවාචක මීට ඇතුළත් ය.)

3. පිළිසිඳ ගැනීමේ සිට ම ජීවිතයට බද්ධ කරනු ලැබූ විපරීත ජරාජීර්ණ මනෝභාවයන්ගෙන් යුතු, කුණුවූ බලාපොරොත්තු විරහිත පොදු ජන ජීවිතවල කාළකණ්නිකමේ ප්‍රථිඵලය ලෙස (නාට්ටාමි "පූ" නමැත්තා විසින් හිඟන්නන් 15 ක් ම්ලේච්ඡ ලෙස මරා දැමීම, පාසල් දරු දැරියන් ටයි පටියෙන් එල්ලී වස බී සිය දිවි නසා ගැනීම මෙන්ම පවුල් ව්‍යභිචාරය, ප්‍රේමය , ඉඩම් ආරවුල් යනාදී සකල විධ හේතූන් මත එකිනෙකා මරාගැනීම උදාහරණ ලෙස සිහිපත් කරගත හැකිය.)

මේ ලැයිස්තුව තව දීර්ඝ විය හැකිය.

මේ මරණ සිදුවූයේ ඉතා සාමාන්‍ය ලෙස ය. සමාජය විසින් ඒවා භාර ගැනුනේ ක්ෂණික කම්පනයකිනි. ඉන් පසුව ඒවායේ වැදගත්කම හීන වී ගොස් පොළේ "රතු ළූණු මිල ඉහළ යාම" ටත් වඩා පහතට වැටුණි. ඒවාට එරෙහිව ඇති වූ විරෝධතා නින්දිත ලෙස නොසලකා හැරෙමින් තිබෙයි. ඒ මරණ වලට "අනේ අපොයි" කියන මහ ජනතාව විපරීත දේශපාලනික සූත්‍රය යළි යළිත් සාධනය කරමින් අනෙක් පැත්ත හැරී ඡන්දය දමා ගෝඩ් ෆාදර් ලා දිනවයි.

ලොක් ට අනුව "මිනිසුන්ට ජීවත් වීමට , නිදහසට සහ දේපළ රැස් කිරීමට ස්වභාවික අයිතියක් තිබේ. තම අයිතිවාසිකම්වලින් කොටසක් ඔවුන් සිය කැමැත්තෙන් රජය නම් තම අභිමතය පරිදි පිහිටුවාගත් පාලනාධිකාරයට පවරනු ලැබේ. ඒ, ජීවත්වීමේ නිදහසේ විසීමේ සහ දේපළ රැස්කරගැනීමේ සිය අයිතීන් වඩා හොඳින් සුරැකීම සඳහා ය." මෙහි ඛේදය වන්නේ මිනිසා සිය බලය පවරා දුන් පාලනාධිකාරය වන ආණ්ඩුව නම් ක්‍රමවේදය නිර්මාණය කර දුන් මේ කුණු ඇපල් ගෙඩිය ජනතාව සර්පයාගෙන් භාර ගන්නේ පැරණි වහල් යුගයේ මානසිකත්වයෙන් ම වීම යි. ධාර්මික යුද්ධ පිළිබඳ සුසුදු පෙම් බස්, දේශයේ ගෞරවය පිළිබඳ රොමෑන්තික දෙසුම්, කැපකිරීම (වහල්බව වෙනත් වචනවලින්) පිළිබඳ ගෞරවණීය මතවාද විසින් මේ පිළිලය ඔතමින් තිබෙයි. විකල්ප ඇකඩමියාව අතිශයින් බරපතළ ලෙස විවාදවල පැටළී පැටළී කෙස් පලයි. ජනතාව කුණුවූ ජීවිත පිරිමැදගනිමින් ස්වප්නමය නිද්‍රාවේ සෞන්දර්යය ද විඳියි. ඒ මොහොතේ දී ම කෙනෙකු අසල සිටින අනෙකාගේ ජීවත් වීමේ අයිතිය මහ දවල් උදුරා ගැනෙයි. මතක ඇතිව අප අමතක කළ යුත්තේ වෙන කිසිවක් නොවේ. රොස් විසින් තට්ටු කර අවදි කරන්නට තනන අපේ හෘද සාක්ෂිය යි.





ආලෝක රණසිංහ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails