Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



හිත සැහැල්ලුවෙන් තියෙන වෙලාවක කවුරුහරි කෝපි කෝප්පයක් බොනවනම් ඒකෙ තියෙන්නෙ හරියටම කෝපි උගුරු දා හතක් විතරයි. බොන කෝපි උගුරු ගාණ මීට වඩා එහාට මෙහාට වෙනවා කියන්නෙ හිත සැහැල්ලුවෙන් නෑ කියන එකයි. මං දැන් බීපු කෝපි කෝප්පෙට උගුරු විසි තුනක් තිබ්බා. සාමාන්‍ය ප්‍රමාණෙට වඩා උගුරු හයක්ම වැඩී. කෝපි බීලා ඉවර වුණාට පස්සෙ ඒකට ආපහු කෝපි කෝප්පයක් කියන්න බෑ. ඊට පස්සෙ ඒක නිකම් කෝප්පයක් වෙනවා. ඒ නිසා මං ඒ නිකම් කෝප්පෙ මේසෙ උඩින් තියලා සිගැරැට් එකකුත් පත්තු කර ගෙන ඇවිත් ඇඳේ දිගා වුණා.

පළවෙනිම දුම් වළල්ල තොල් අස්සෙන් විසිවෙලා ගිහින් බිත්තියෙ වැදිලා ඇදගෙන වැටුණා. ඒත් ඒ එක්කම වගේ ඒ දුම් වළල්ල ආපහු නැගිට්ටා. එහෙම නැගිටලා කාමරෙන් එළියට යන්න තැනක් හොය හොය ටික වෙලාවක් කාමරේ පුරාම ඇවිදලා ඇවිදලා අන්තිමටම ජනෙල් පලුවක් ඇරලා දාලා තිබිච්ච තැනකින් එළියට පැන ගත්තා. සිගැරැට් එකක පළවෙනිම දුම් වළල්ලට ලොකු වගකීමක් තියෙනවා හැමතිස්සෙම. හුඟක් වෙලාවට ඊට පස්සෙ පිටවෙන දුම් වළලු කරන්නෙ පළවෙනි දුම් වළල්ල කරපු දේම තමා. වෙන දෙයක් අලුතින් හිතන්න අලුත් දුම් වළලු පෙළඹෙනවා හරිම අඩුයි.

මං ඉන්න කාමරේට තියෙන්නෙ බිත්ති හතරක් විතරයි. මගෙ ඉස්සරහින් එකයි . දෙපැත්තෙන් දෙකයි. පිටිපසෙන් එකයි. ඔක්කොම ගාණ හතරයි. මට ඉස්සරහින් තියෙන බිත්තියෙ මැද්දට වෙන්න එල්ලලා තිබ්බ චිත්‍රෙ දිහා මං ටිකක් වෙලා බලා ගෙන හිටියා. මේක මං ගත්තෙ විහාරමහාදේවි පාර්ක් එකේ පිටිපස්සෙ තියෙන චිත්‍ර විකුණන තැනින්. කැන්වස් රෙද්දක ඇඳල තිබ්බ ඒ චිත්‍රෙ මහ මූසල ගතියක් තිබ්බත් ඒක දැක්ක ගමන්ම වගේ මට ඒක ගන්න ආස හිතුණා. ඒකෙ තිබ්බෙ නිල් පාට වර්ණයේම විවිධ ප්‍රභේද සහිතව පින්තාරු කරපු ඇතුළට කැකෑරෙන විදිහට බොහොම තාත්විකව ඇඳලා තිබ්බ දිය සුළියක්. නිදිමතක් කියලා දේකුත් නැති හින්දා මං සිගැරැට් එකත් අරගෙන කාමරෙන් එළියට ඇවිත් ඇට්ටෙරියා ගහ ගාව තියෙන පොඩි ගල් බංකුව උඩ වාඩි වෙලා පුරුද්දට වගේ උඩ බැලුවා. අඩ හඳේ අග්ගිස්සෙන් පිනි බිංදු වැක්කෙරෙනවා . කැටි වලාකුළු වගයක් අහසෙ හිරවෙලා තැන් තැන් වල. ඒ කියන්නෙ අනිවාර්යෙන්ම ඉස්සරහින් යනවා ඇති ලොකුවයින් වලාකුළක් . තනි තනියෙන් ඉන්න එකේ තේරුමක් නෑ කියලා හිතන පුංචි පුංචි වලාකුළු සේරම ගිහින් අර ලොකු වලාකුළට එකතු වෙනවා ඇති.
මං දිහා තණකොළ පෙත්තෙක් බලාගෙනම ඉන්නවා ඇට්ටේරියා ගහේ ඉඳගෙන එක දිගටෝම. ඇත්තටම ඌට මාව කොහොම පේනවා ඇත්ද. දැන් මට ඕනෙ තණකොළපෙත්තට මාව පේන විදිහට මාව දකින්න. ඌට පේනවා ඇති අඬු හතරක් තියෙන , කටින් දුම් පිට කරන සතෙක්. මහ රෑ මැද්දෙ වුණත් බයක් සැකක් නැතිව එළියෙ ඉන්න නිසා මට විලෝපිකයන්ගෙන් වැඩිය තර්ජනයක් නෑ කියලා ඌට හිතෙනවා ඇති. මං මේ දැන් කියපු විලෝපික කියන වචනෙ මට මතක් වුණේ සෑහෙන්න කාලෙකින්. ඒක හරිම ලස්සන වචනයක්. ඒත් මේකනම් තව දුරටත් මේ විදිහට දිගටම ලියාගෙන යන්න සෑහෙන්න අමාරුයි වගේ. ඇත්තම කිව්වොත් මට දැන් ඕනෙ ලාවට හරි ප්‍රේමය තැවරිච්ච කෙටි කතාවක් ලියන්න. මං මේ තාම කතාව වටේ ඔහේ කැරකෙනවා ඇතුල් වෙන්න තැනක් හොයාගන්න බැරිව. සිගැරැට් එකක් පත්තු කරගත්තු කතාව ඇරෙන්න මං කලින් කියපු හුඟාක් එව්වා බොරු. මං කාමරෙන් එළියට ආවෙත් නෑ. තණකොළපෙත්තෙක් එළියෙ කෑගහනවා වගේ ඇහුනට එහෙම එකෙක් මං දිහා බලන් හිටියෙත් නෑ. මගේ කාමරේ බිත්තියෙ අර කලින් කිව්වා වගේ චිත්‍රයක් එල්ලලත් නෑ. හවස් වෙලා කලාභවන පැත්තෙන් එනකොට පාර්ක් එක ළඟදි ඔය චිත්‍රෙ විකුණන්න තියෙනවනම් මං දැක්කා. මෙහෙමයි , මං එහෙනම් කෙළින්ම කතාව ලියන්න පටන් ගන්නවා දැන්.

කතාවෙ විදිහට මේකෙ පළවෙනි පිටු කිහිපය වෙන් වෙන්නෙ පොඩි අතු ගංඟාවක් දිගේ බොහොම ප්‍රීතියෙන් ඔරුවක් පැදගෙන එන දෙන්නෙක් අතර හුවමාරු වෙන දෙබස් කාණ්ඩ කිහිපයකට. දෙන්නගෙන් එක්කෙනෙක් මම. අනිත් එක්කෙනා එයා. දෙබස් සේරම ලියන්න ගියොත් කතාව අනවශ්‍ය විදිහට දික්ගැහෙන නිසා ඒවා මෙතන සඳහන් වෙන්නෙ නෑ.

මේ කියන අතු ගංඟාව වැඩිය ගැඹුරු එකක් එහෙම නෙවෙයි. රැළි වුණත් හරිම සිනිදුයි. හීනියි. ගඟේ හරි මැද්දෙන්ම ඔරුව පැදගෙන ගියත් ඉවුරු දෙකම තිබ්බෙ වැඩි දුරකින් එහෙම නෙවෙයි. අපි සැරින් සැරේ ගඟට නැමිලා තිබිච්ච ගස් වල තිබ්බ පලතුරු ජාති කඩාගෙන කෑවා. ගං ඉවුරු දිගට පිපිලා තිබ්බ කැලෑ මල් පොකුරු කඩලා ඒවගෙ පාට පාට මල් පෙති අපෙ ඔරුව වටේටම වැටිලා පාවෙන විදිහට ගඟට දැම්මා. ඒ මල් පෙති අපේ ඔරුව වටකරගෙන අපිත් එක්කම ගඟ දිගේ පල්ලෙහාට එන්න පටන් ගත්තා.

මෙහෙම පහළට යනකොට තමයි අතු ගඟ ටිකෙන් ටික පළල් වෙන්න පටන් ගත්තෙ. රැළිත් එන්න එන්නම රළු වුණා. වතුරෙ තිබිච්ච පැහැදිලි ගතිය අඩු වෙලා ටිකක් බොර පාටක් ගත්තා. කෝමහරි එක දවසක් හැන්දෑවෙච්චි වෙලාවක අපේ ඔරුවයි, අතු ගඟයි, මල් පෙති ටිකයි කියන සේරම මහ ගංඟාවකට ඇදගෙන වැටුණා.. මහ ගඟ සෑහෙන්න ගැඹුරුයි. රැළි හරිම මහතයි. ප්‍රචණ්ඩයි. හැමතැනකම ගල් කුළු. වැලි පර. එක එක විදිහෙ වාරි යෝජනා ක්‍රම. පාලම්. විදුලි බලාගාර. ජල පොම්පාගාර. නාන තොටුපොළවල්. එකක් කියලා නෙවෙයි. හුළං හමන අත නිතරෝම වෙනස් වෙනවා. මෙච්චරකල් අපෙ පස්සෙන්ම ඔරුව වටකරගෙන ආපු මල් පෙති ටිකත් සැඩ පාරට ඔරොත්තු දෙන්නෙ නැතිව අපෙ ඔරුවත් පහු කරගෙන පල්ලෙහාටම ගහගෙන ගියා. ගල් පරේක හප්පගන්නෙ නැතුව ඔරුව පදින එක හරිම අමාරුයි, අන්තරාදායකයි කියලා අපි ඉක්මනටම තේරුම් ගත්තා.

ඔරුව තවත් ගඟ දිගේ පහළට පදින්නෙ නැතිව ඔරුව හරෝගෙන ඉවුරු දෙකෙන් එක පැත්තකට පදින්න අපි තීරණේ කළා . අපිට තිබුණෙ එක හබලක් විතරයි. අපි දෙන්නා මාරුවෙන් මාරුවට හබල් ගෑවා. මේ කියන වෙලාවෙ හබල තිබ්බෙ මගෙ අතේ. මං මුලින්ම ඔරුව හරෝලා අරන් ගඟේ වම් ඉවුර පැත්තට පදින්න පටන් ගත්තා. මේක මහ පුදුමාකාර ගඟක්. මං අපේ ඔරුව ගං ඉවුර පැත්තට පදින්න, පදින්න ගං ඉවුර ටිකෙන් ටික පස්සෙන් පස්සට යනවා. කොයිතරම් වේගෙන් ඔරුව ඒ පැත්තට පැද්දත් ඉවුර එන්න එන්නම අපේ ඔරුවෙන් ඈත් වෙනවා. ඒ පැත්තට පැදලා පැදලා හති වැටිච්චි නිසා මං හබල අරන් එයාගෙ අතට දුන්නා. එයා ඔරුව අනිත් පැත්තට හරෝගෙන එහා ඉවුර දිහාට පදින්න පටන් ගත්තා . ඒත් මේ පාරත් කලින් පාර වගේමයි. කොයිතරම් පැද්දත් ඒ පැත්තෙ තිබ්බ ඉවුරත් ටිකෙන් ටික පස්සට යනවා විතරයි. කරකියාගන්න දෙයක් නැතිම තැන එයත් ඔරුව පදින එක නවත්තලා හති අරින්න පටන් ගත්තා. මේ වෙනකොට අපිට තිබ්බ එකම හබලත් ගඟටම දියවෙලා ගිහින් හීනි කූරක් වගේ වෙලා තිබුණා.

අතු ගඟ දිගේ ඔරුව පැදගෙන එද්දි කඩාගත්තු වල් අඹයක් අරගෙන හීනියට පෙති ගහලා එයාටත් දීලා මාත් කෑල්ලක් හප හප කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා. අපේ ඔරුව ඉවුරක් පැත්තට පැදගෙන යද්දි ඉවුර එන්න එන්න අපෙන් ඈත්වෙන එක වෙන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයිනෙ. එහෙමනම් ඉතින් වෙන්න පුළුවන් දේකට කියලා තියෙන්නෙ තව එකම එක දෙයක් විතරයි. ඒ කියන්නෙ අපේ ඔරුව මුලින් තිබුණට වැඩිය ප්‍රමාණයෙන් පොඩි වීගෙන යනවා ඇති. මං කෝකටත් කියලා ඔරු බඳේ දිග වියත් වලින් මැනලා බැලුවා. මං හිතුවා හරි. අපි අපේ ඔරුව මුලින්ම දියත් කරද්දි තිබ්බ දිගට වඩා සෑහෙන්න ඔරුව පොඩි වෙලා. අපේ ඔරුව දිහා මිනිස්සු පාලම් උඩට වෙලා බලාගෙන ඉන්න හැටි මං දැක්කා. සමහරු ඇඟිල්ල දික් කර කර අපෙ ඔරුව පෙන්නලා ළඟ හිටපු අයට මොනාහරි කියනවා කියලා ඒ අයගෙ ඉරියව් වලින් තේරුණා. ඒත් අපේ ඔරුව තිබ්බෙ ඒ කියන කිසි දෙයක් ඇහෙන තරම් ළඟ පාතක නම් නෙවෙයි.

ඔරුව අපි කැමති විදිහට නෙවෙයි හුළඟ කැමති විදිහට එහාට මෙහාට පැද්දි පැද්දි තිබුණා. එක දවසක් අපි දෙන්නා උදේ ඇහැරලා බලද්දි අපේ ඔරුව වටේටම තැන් තැන් වල තව ඒ වගේම ඔරු මහ ගොඩක් පාවෙවී තිබුණා. ඒ ඔරු වල හිටපු අයත් උදේට කකා හිටියෙ අපි කාපු ජාතියෙම වල් අඹ ගෙඩි තමයි. ඒ හින්දා මේගොල්ලොත් අපි ආපු අතු ගඟ දිගේම පහළට ගහගෙන ආපු අය වෙන්න ඇති කියලා අපි අනුමාන කළා.

තව දවසක් උදේ බලද්දි ගඟේ වතුර පාර සෑහෙන්න බොර වෙලා කියලා එයා නිරීක්ෂණය කරලා තිබුණා . ඒ වෙනකොටත් අපෙ ඔරුව වටේ තිබ්බ ගඟේ රැළි වගේකුත් හෙමින් පටන් අරගෙන වේගෙ වැඩි කර කර උඩ පනින්න පටන් අරන්. ඈත කඳු මුදුන් වල වාඩිවෙලා හිටපු යෝධ කළු වලාකුළු මහ හයියෙන් කෑ ගහගෙන අහස මැද්දට කඩාගෙන පනින හැටි අපි දැක්කා.

ගං ඉහත්තාවට මහ වැහි පටන් ගෙන කියලා අපිට ප්‍රත්‍යක්ෂ වෙන හේතු එක දෙක පිට පිටම වගේ පහළ වුණා. එයා මගෙ අතක් පුළුවන් තරම් හයියෙන් අල්ලගෙන ගඟේ සැඩ පාර දිහා හිස් බැල්මකින් බලාගෙන හිටියා. ගඟ තමන්ගෙ අවසාන අනතුරු හැඟවීමේ ලියුමත් අපිට එවලා පැය තුනකට විතර පස්සෙ පැත්ත පළාතම දෙදරගෙන ගඟේ අපි හිටපු හරියටත් මහ වැහි වැටෙන්න පටන් ගත්තා. එයා ඇස් පියාගෙන මගෙ අත තවත් හයියෙන් අල්ලගන්නවත් එක්කම ගඟේ දිය රැළි වගයක් එකතු වෙලා අපේ ඔරුව අල්ලගෙන අපිට ටිකක් එහයින් තිබ්බ දිය සුළියක් මැද්දට වීසි කළා. එයයි, මමයි, අපේ ඔරුවයි, හීනි කූරක් වගේ වෙලා තිබ්බ හබලයි, වල් අඹ ගෙඩි ටිකයි කියන සේරම ඒ දිය සුළියෙ අස්සෙන් වට හත අටක්ම කැකෑරිලා ගිහින් පතුලටම කිඳා බැස්සා.

දිය සුළියෙ පතුලෙන් මතුවෙලා එළි‍යට ඇවිත් බලද්දි මං හිටියෙ ගංඟාව පේන නොපෙනෙන මානෙ තිබ්බ පොඩි කඳු ගැටයක් උඩ තිබිච්ච ඉස්කෝලෙක චිත්‍ර කර්මය උගන්වන ගුරුවරයෙක් විදිහට වැඩ භාර අරගෙන. අර හීනි කූරක් ගාණට ගෙවිලා තිබ්බ හබල මගෙ අතේ පින්සලක් වෙලා තිබුණා. මං ඇඳපු හුඟක් චිත්‍ර ඇතුළට ගඟක් ගලාගෙන යන දර්ශනයක්, ඔරුවක්, දිය සුළියක් වගේ දේවල් බලෙන් හරි ඔබ්බවන්න මං නොදැනුවත්වම පුරුදු වුණා. මට හොඳයි කියලා හිතෙන චිත්‍රයක් දෙකක් තෝරගෙන ඉඳලා හිටලා වගේ අගනුවර තියෙන චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන වලටත් ඉදිරිපත් කළා. ඒත් එහෙම යවන චිත්‍ර වලින් වැඩි හරියක් කලාභවන හරියෙ තියෙන තැනක පාර අයිනෙ තියාගෙන විකුණනවා කියලා මට දැනගන්න ලැබුණෙ පස්සෙ. වාර විභාගෙදි ළමයි අඳින චිත්‍රෙක වුණත් මාතෘකාව මොකක් වුණත් කොහෙහරි තැනක ගඟක් හරි ඔරුවක් හරි ඇඳලා තිබ්බොත් ඒ ළමයින්ට මගෙන් වැඩිපුර ලකුණු හම්බ වුණා.

මේ පාරත් ඔන්න අඹ වාරෙ ඇවිල්ලා. ඉස්කෝලෙ වත්තෙ කොණක තියෙන වල් අඹ ගහේ මල් පිපිලා. පොඩි පොඩි අඹ ගැටත් එක දෙක මෝදු වෙලා. දෙක තුනක් පැහිලා. ඒවා ටික කඩාගන්න කියලා කැඩිච්ච ඩෙස් කකුලකුත් අරගෙන අඹ ගහ යට කුරුමානම් අල්ල අල්ල හිටපු කොල්ලෙක්ගෙ කනක් අද උදේ මං මහ හයියෙන් මිරිකුවා. ඌ නම් ඇස් රතු කරගෙන පන්තියට දිව්වා. ඒත් මං ඇස් රතු කරගෙන ඒ වල් අඹ ගහ යටම ටිකක් වෙලා නැවතිලා හිටියා....

රුවන් බන්දුජීව



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails