Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



රාක්කියේ මලකඩ බැඳුණ පොතක් අස්සේ තිබී සොයාගත් ඇගේ ඡායාරූපය රාමුකරගෙන ඇවිත් මම සාලයේ තැබීමී. සැබවින්ම මෙය මෙසේ විවෘතව එළියෙන් තබා තිබිය හැකි සේයාරුවක් වේද.... නැත! එය සඟවා තබා ගත යුත්තකි. එය තිබිය යුත්තේ මගේ අතිශයින්ම පෞද්ගලික දෑ සමග නොවේද....!

එහෙයින් මම එය වඩම්මාගෙන ගොස් මගේ ඇඳුම් අල්මාරියේ යටඇඳුම් තියෙන තැන ගබඩා කර තැබුවෙමි. නැත. ඇය ඇත්තටම එසේ මුළුගැන්වී, සැඟවී ජීවත් විය යුත්තියක නොවේ. මිගදායේ මුවැත්තියක සේ නිදහසේම ජීවත්විය යුත්තියකි. මම ඇගේ ඡායාරූපය දෝතින්ම රැගෙන ගොස් මගේ නිදන ඇඳ අසල තැන්පත් කර තැබුවෙමි. ඒ ඊට සුදුසු තැන නොවේද ඇත්තටම.....!

මම ඇගේ මුහුණ දෙස හෙමින් බැලුවෙමි. මොහොතින් මොහොත සාලයෙන් අල්මාරියටත්, අල්මාරියෙන් නිදන කාමරයටත් පදිංචිය මාරුවී ඇගේ අභ්‍යන්තරය තුළ වෙහෙසක් අතුරිකිලි දමා තිබුණා වුව මුහුණ තුළ මද සිනාව තවමත් නොසෙල්වී එසේම රැඳී තිබේ.
මට මතකයි...... කල්පකාලයක් පුරා එක දිගටම ඇය ඒ මද සිනාව ඇගේ මුතු වලින් හපාගෙන සිටියාය.

ඒක තමයි මට පුදුමම. ඒ කියන්නේ මේ ලෝකේ පුදුම හතම.
මම අනිමිසයෙන් ඇය දෙස බලා සිටියෙමි.

ජීවිතේ මේ හැම දෙයක්ම කොයි අතට නම නමා බැලුවත්, කොයි අතට දිගෑර දිගෑර බැලුවත් තර්කයට අහු නොවෙන, තේරුම් ගන්ට බැරි ඇත්තවල් මිසක් වෙන මොනවද අන්තිමේට අපේ අත්වල ඉතිරි වෙන්නේ...... ශූන්‍යත් නැහැ. ශූන්‍ය නොවන්නෙත් නැහැ. හරියටම අහස වගේ.

මොනවා වුණත් ඔයා මගේ දුවගේ අම්මා. ඒක තමයි අන්තිම සරල සාරාංශය.

මං ඔයාව හම්බ වෙන්ට කොච්චර උත්සහ කළාද ? ඒත් ඒක දහවලට පෙණුන හීනයක් වුණා විතරයි.

ඒ හින්දා තමයි මං ඔයාට මේ ලියුම එවන්ට තීරණය කළේ. අපි අද මෙහෙම හිටියට හෙට උදේ වෙද්දී නිදි පැදුරේම මැරිලා ඉඳීවිද දන්නෑ. ඉතිං මැරෙනකංනේ මේ ඔක්කෝම දේවල්....... මේ ඉන්න චුට්ටි කාලෙටනේ මේ ඔක්කෝම දේවල්...... නේද?

ඔයා දැන් ඉස්සර වගේ වැඩට යන්නේත් නැතිලු. වෙලාවකට හරී පුදුමයි.

මේ ලියුමේ තියෙන්නේ හුළඟකට ගහකින් වැටුණු වචන ටිකක් කියලා ඔයා හිතන්ට උත්සහ කරයි දැන්. ඒක මං දන්නවා. සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා මං මහා බොළඳයි කියලා. මට පුළුවන් ලෝක යුද්ධ හා සමාජ විපර්යාස ගැන කියලා මහාචාර්යවරයෙක් වෙන්ට. ඒත් ඔයා ඉස්සරහාපිට එහෙම වීරයෙක් වෙලා ඇති වැඩේ මොකක්ද.......?

ඔයාට මං මේ කියන සමහර අපබ්‍රන්ස දේවල් නොතේරෙන්නටත් පුළුවන්, හරියට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් වගේ. නොතේරුණාට කමන් නෑ අඩුම තරමින් මං කියන දේවල් ඔයාට දැනෙනවා නම් ඇති, ඉස්සර වගේ.

මගේ ගොඩාක් වැඩ වගේම මේ ලිපියත් අපිළිවෙළටම තියෙන බව ඔයාට හැඟේවි, මුලින්ම. හරියට පිස්සිගේ පලා මල්ල වගේ ලියුමක්. ඕනෑ දේවල් - එපා දේවල් ඔක්කෝම එක රොත්තට එකම මල්ලේ.

ඔයා දන්නවා ඇති.... කවදාවත්ම යම් රාමුවකට, දඬුකඳකට හිරවෙලා මගේ නිදහස අහිමි කරගන්ට මං කොහොමත්ම කැමති නැති එකෙක් කියලා. ඇරත් කපලා කොටලා සංස්කරණය කරලා හදාගත්ත දෙයක් නෙවෙයි නේද අපේ මේ පහුගිය ජීවිතය. ඒ හින්දා මේ වචනත් ඔහේ ගලාගෙන ගියාදෙන් සුළඟ වගේ ස්වාභාවිකවම.

මතක තියාගන්ට...... හොඳටම මතක තියාගන්ට...... මේ ලියුම කියවලා ඉවර වුණ ගමන්ම ගිනිකන්ඳේ ගින්නට අල්ලලා ගිනිතියලා දාන්ට, හරියට කන්නකී පඬීරටට කළා වගේ.

තුන්වෙනියෙක් අතට මේ ලියුම ගියොත් ඔයා ඔයාගේ වටේ ගොඩනගා ගෙන තියෙන සුදුපාට දේවලුත්, මං මං වටේ ගොඩනගා ගෙන තියෙන සුදුපාට දේවලුත් එක මොහොතකින් දියවෙලා සුණුවිසුණු වෙලා යාවි, හරියටම හිරෝෂිමාව පරමාණු බෝම්බෙට අහුවුණා වගේ.
ඇත්තටම අපිට මොනවා නොවේවි ද එතකොට? හැම දෙයක් ම වේවි.......

අත්තක් උඩ හැංගිලා ඉඳලා කටටම ගිරවෙක් වර්චස් හෙළාවි. රිලව් කිරිපල්ලත් මිරිකාවි.
වංගෙඩියේ දාලා කොටාවි.
ඔයාගේ ඇඟේ ගලක් බැඳලා බෝගම්බර වැවට අතාරීවී.
මාව කුදලාගෙන ගිහිං රජවාසල ඉස්සරහපිට හිස ගසා දමාවි.
අපි දෙන්නම සිල්පරකොටං කරලා උඩරට මැණිකෙට අහුවෙන්ට තියාවි.
ඇයි ඔයාමනේ එක දවසක් කීවේ අපිට කවදාවත්ම මැද්දුම බණ්ඩාරට වගේ එක සැරෙන්ම දිවි පූජා කරන්ට බැරි වේවි කියලා. එහෙම වුණොත් අපි කොහොමද වෙනදා වගේ කෙලින් ජීවත් වෙන්නේ. බයක් සැකක් නැතිව පය ගහන්නේ.... මේක සෙල්ලමක්වත්, විහිලුවක්වත් නෙමෙයි නේද ?

අපි අපි අතරේ විතරක් මේක හුවමාරු කරගන්ට බලමු, හරියට සාම සාකච්චාවක් වගේ. මට මගේ දුව ඕනේ...
ඔයාට දුව දකින සමහර වෙලාවල්වලට මාව මතක් වෙනවා ඇති නේද ?
මගේ වගේම ඇගේ නහයත් ටිකක් විතර ලොකු ඇති. මං වගේම ගොඩාක් වෙලාවට නිහඬ ඇති. හිටපුගමං ඔන්න ඔහේ කියවන්ට පටන් ගන්නවා ඇති, උදේ පාන්දර ඉස්කෝලයක කුරුලු පැටව් වගේ.... සමහර විට මං වගේම ටිකක් විතර සුදුත් ඇති. ඔන්න මං වගේමයි ඇවිදිනවා ඇත්තේත්. දැන් අවුරුදු කොච්චරක්ද ?

මට මතකයි ඔයා ඉස්සර මගේ නහය අතගාන්ට හරි කැමතියි. ඒ දවස්වල ඔයාගේ ලොකුම රාජකාරි දේවල්වලින් එකක්නේ ඒක.
ඔයා කිව්වා ඔයා මගේ ගුප්තකමට කැමතියි කියලා. ඒක ඉබේම වුණ, තේරුම් ගන්ට බැරි, හේතු නැති කැමැත්තක් කියලා තමයි ඔයා කීවේ. ඒ කියන්නේ සංසාරේ පුරුද්දක් වෙන්ට ඇති කියලා.

ඉතිං මමත් ගුප්ත චරිතයක් කියලා මං දැනගත්තේ ඔයා කීවාට පස්සේ. ඒකේ ඇත්තකුත් ඇති කියලා මටත් දැන් හිතෙනවා.

වෙලාවකට මට හිතාගන්ට බෑ මේ ඉන්නේ මම ම ද කියලා. මට හිතෙනවා මේ ඉන්නේ මම නෙවෙයි වෙන කවුරුහරි වෙන්ට ඇති කියලා. බිත්ති කන්නාඩිය ළඟදි ඒක මට හොඳටෝම දැනෙනවා. එක එක තිරවලින් අපි වැහිලා නේද ඇත්තටම ? සමහර වෙලාවල්වලට කොච්චරක් නම් අපි ව්‍යාජද ? සමහරවිට හිතාගන්ටවත් බැරි තරම් ව්‍යාජයි.

මං දන්නවා ඔයා හරී අහිංසකයි. දවසක් මතකද ඔයා ඇඟට තදවෙන දුහුල් ඇඳුමක් ඇඳගෙන ආපු වෙලාවක මං කිව්වා, "බුදු අම්මෝ ඔයාට කිරිබුරුල් කීයක් තියෙනවද ? තව දෙක තුනක් තිබ්බත් හොඳයි" කියලා.

එතකොට ඔයා මහා හයියෙන් හිනා වුණා, නිදහස්ව විවෘතව. හරියට නමක් නැති අලුත්ම කිරිල්ලියක් වගේ. එතකොට මට දැනුණා ඔයා ගොඩාක් අහිංසක බව. දඟකාර බව.

මම කොච්චර කැමති වුණාද ඒ අව්‍යාජත්වයට......

මම කොච්චර බොරු කියනවද ? ඒත් මමත් ඔයාට කවදාවත්ම බොරුවක් කීවේ නෑ... ඔයා ඒක දන්නවානේ.

එක අතකින් අපේ ඒ අව්‍යාජත්වය, බොරු නොකීමම නේද අපේ මේ සේරම කරදරවලට මුල ?

දවසක් ඔයා මගේ අතින් කීවා ඔයා එයාට කැමති නැහැ කියලා චුට්ටක්වත්. ඔයා එයා එක්ක එකම කැදැල්ලේ මෙච්චර කල්ම ඉන්න එක ගැන ඔයාටත් හරී පුදුමයි කියලත් ඔයා කිව්වා. ඔයා හේතු වශයෙන් කීවේ එයා යකාගේ කම්මලේ ඉන්න යකඩ දන්ඩක් කියලා. එහෙමත් නැත්තං එයා පොළොන්නරුව වගේ පරණ නගරයක ගල් ගිල්ල බිත්තියක් වගේ කියලා. ඔයාගේ සියුම්, සියුමැලි ඇඟිලි තුඩු ගල් වගේ රළු දේවල්වල්ට කැමති නැති බව මං දන්නවා.

ඒ වුණාට දැන් මට හිතෙනවා එයා නෙමෙයි රළු මමයි රළු කියලා. ඒ හින්දා නෙමෙයිද ඇත්තටම මට අවුරුදු තුනක්ම මගේ දුව බලන් නැතිව ඉන්ට පුළුවන් වුණේ.

ඔයයි මමයි පංචස්කන්ධවලින් නම් අහසට පොළොව වගේ වෙනස් කිව්වත් කමන් නෑ. ඒත් හැඟීම්වලිනුත් අපි එහෙම එකින් එකාට වෙනස්ද ?
මං තනියම ඔහේ හැඳුණා - වැඩුණා තමයි. ඒත් මේ ලෝකේ තනියි කියලා දෙයක් නෑ කියලා මට ඉගැන්නුවේ ඔයා. හරියටම බාලාංශ පංතියේ ගුරුතුමී වගේ.

මං කවි ලියනවා කියලා දැනගෙන හිටියේ වෙන කවුද? ඔයා විතරයි.

මං අඳින - පලඳින විලාසිතාවල විදිහට, මං කොණ්ඩේ කපන අලුත් අලුත් රටාවලට අනුව මගේ අභ්‍යන්තරයේ යම්කිසි කවියෙක් ජීවත් වෙනවා කියලා දූපතකට බෙල්ලම හිර වෙච්ච රටක ඉන්න වෙන කාටද හිතන්ට පුළුවන්, ඔයාට හැර..... !

මං මගේ ඒ කවි ඔයාට පෙන්නුවාම ඔයා හරී පුදුම වෙනවා. විස්මයට පත් වෙනවා. මගේ දස්කම් ගැන ආඩම්බර වෙනවා. මට පේනවා ඔයාගේ මුහුණේ මල්පෙති එක දෙක දිගෑරෙනවා. හරියට කඩුපුල් මලක් වගේ. මං දැකලා තියෙන පරසතුමල ඒක තමයි.
එතකොට මගේ හිත පිම්බෙනවා. හරියට රාජාභිෂේකයක් වගේ. මට ඒ ටිකම ඇති ඊළඟ කවිය ලියන්ට.
(කොහොමත් මං මේ ලෝකේ වැඩිපුරම මල් දැක්කේ උද්‍යානවලදී නෙවෙයි ඔයාගේ මුහුණුන්නේ)
ඇත්තටම අපිට මේ ලෝකයේ ජීවත්වෙන්ට පැයක්වත් තිබුණද එක දිගටම....
මේ ඔක්කෝම වුණේ පුන්චි පුන්චි වෙලාවල් එකතුවෙලා නේද ?

මෙහෙම මොහොත මොහොත එකතුවෙලා මහා සාගරයක් හැදුණු හැටි අදවත් මට හරියට හිතා ගන්ට බෑ. මං දන්නවා ඔයාටත් බැරිව ඇති.
මට මතකයි මං දවසක් ඔයාගෙන් ඇහැව්වා, "ඔයාටවත් තේරෙනවද මේ ගල්ගුහා ජීවිතයේ තියෙන්නේ සතුටක්ද ? දුකක්ද ?" කියලා.....
එතකොට ඔයත් ගොලුවුණා. මමත් ගොලුවුණා.

එදා ඉඳලමද කොහෙදෝ අපි කොච්චර කතා කළත්, හිතුවත් ගොළුයි නේද ගොළුවෝ වගේ....
හුඟ කාලෙකින් මට හමුවෙන මගේ යාළුවෝ මගෙන් අහනවා, "හා....... දැන් බැඳලද ? දරුවෝ එහෙම ඉන්නවද ?" කියලා.

වෙන මොනවා ඇත්ත වුණත් මට දරුවෝ නෑ කියලා කට පුරාම මං කියනවා. මට දුවක් නෑ කියලා කියන්ට තරම් මගේ හිත කොච්චර කුරිරුද? ව්‍යාග්‍රයෙක් වගේ නේද?

මට මේවා හැමදාම හිතේ ඔබාගෙන හිරකරගෙන ඉන්ට බෑ. ඒ ඔක්කෝම ඔයාගේ අතින් ම කියන්ට ඕනේ. මං දන්නවා දැන් ඔයත් මේවා අහගෙන ඉන්නේ නැතිවෙයි.

හරියටම ලබන විසිඑක් වෙනිදට මගේ දුවට අවුරුදු තුන පිරෙනවා නේද?

ඇයි මට අයිති දෙයකට වෙන කෙනෙකුගේ වාසගමක් දාන්නේ.... ඇයි මට අයිති දෙයක් හැමදාම වෙන කෙනෙක් ළඟම විතරක් තියාගන්ට දෙන්නේ..... මගේ අභ්‍යන්තරය මහා විප්ලවයක් කරනවා දැන්. හරියට මුහුද ඉහින්ට හැදුව ලේණී වගේ.

එක අතකට මේ හැම දෙයකින්ම ගැලවෙන්ට නම් කරන්ට තියෙන්නේ (කරන්ට තියෙන එකම දේ) මේ හැම දේකටම මුහුණ දීමයි කියලා අපිට අත පිහදාගෙන ඉන්ට පුළුවන්ද ?

ඔයාටයි, දුවටයි වෙන්වුණ ලොකූ ජීවිතයක් ඇති. ඒ වගේම එයාටයි, දුවටයි ලොකූ ජීවිතයක් ලැබිලා ඇති.
ඇයි එතකොට මටයි, ඒ මගේම දුවටයි එහෙම නිර්මාණය වුණ ලොකූ ජීවිතයක් නැද්ද.... ?
මං ඔයාගෙන් ආයෙත් ඉල්ලන්නම්,
මට මගේ දුව ඕනේ..

ඔයා කීයටවත් හිතන්ට එපා මේක ඔයාගේ කැදැල්ලට, ඔයාගේ පවුල් ජීවිතයට මගේ හුදු ඇඟිලි ගැහීමක් විතරයි කියලා. මේක ඇත්තටම ඔය කට්ටියගේ එකම දරුවා ගැන ප්‍රශ්නයක් විතරක් නෙවෙයි. මේක මගෙත් එකම දරුවා ගැන ප්‍රශ්නයක්. ඔය දෙන්නාට තියෙන මහා නිධානය දුව වගේමයි මට තියෙන එකම නිධානයත් ඒ මගේ දුව.

ඔයා දන්නවනේ මට තරහා යන්නේ අවුරුදු හතකට එක පාරයි. ඒ යකා නගින දවසට මට සොහොන් පිට්ටනිය අනික් පැත්තටම පෙරලන්ට පුළුවන්. ඇත්තටම ඔයා ඔය හදන්නේ ගෑනු කියන සත්ත්වයා මට සදහටම එපා කරවා දමන්ටද?

එක අතකට ඔයා දන්නවා ඇති මගේ දුව මේ ලෝකේ ඉන්නකන් මට ගෑනු කියන සත්ත්වයා එපා වෙන්නේ නැති බව.
ඔයාට සුබ ආරංචියක් කියන්ටත් තියෙනවා. මට ළඟදීම රස්සාවක් ලැබෙයි. ඇත්තටම මට මේ එන අත ළඟම දවසක රස්සාවක් ලැබෙයි. ඒකේ සතර පෙරනිමිති මං දැන් දකිනවා.

මගේ ලේවලින් ඇත්තටම මහා විස්මයක් මැවුණා නේද? ලස්සනම ලස්සන දුවක් මගේම ලේවලින් හැඳුණා කියන්නේ කොච්චර නම් ආශ්චර්යයක්ද? හිතාගන්ටවත් පුළුවන් දෙයක්ද ඒක! මට හරිම පුදුමයි වෙලාවකට මේ ලෝකය ගැන.
තාත්තා කෙනෙක් ගාව දුවකට තියෙන ආදරය කොච්චරද? ඒක දැන් මගේ රුධිරයේ හැම අංශුවකටම, දූවිල්ලකටම දැනෙනවා. කොටින්ම හැම රෝමකූපයකටම දැනෙනවා. ඒක අහස වගේ අනන්තයක්.

ඔයා මගේ දුවගේ අතින් අල්ලාගෙන ඇතිවෙනකන්ම මුහුණින් ආදරය ඉඹිනවා ඇති හැමදාම. මමත් ආසයි ඒ කිරි සුවඳින් මගේ පපුව පුරවාගෙන එක දවසක් හරි ආඩම්බරයෙන් රජ්ජුරුවෝ වගේ රටටම පේන්ට ඇවිදින්ට.
මට මගේ දුව ඕනේ.
ඇත්තටම ඕනේ.

මේ දවස්වල මට දැනෙන්නේ එච්චරයි. මේ වගේ මහා ප්‍රශ්නවලට නිට්ටාවටම සුවය සදන බෙහෙත් තියෙනවද මං දන්නෙ නෑ.... මේකෙන් මේ ප්‍රශ්නය තව තවත් උඩුදුවයිද මං දන්නෙ නෑ, පිළිකාවක් වගේ මරණය දක්වාම.... (සමහරවිට එතනම හොඳවෙන්ටත් අවස්ථාව තියෙනවා) මේවා ප්‍රායෝගිකද? ප්‍රායෝගික නොවේද? ඒකත් මං දන් නෑ.

.....මගේ ඔලුව අවුල් වෙලා නේද එහෙන්පිටින්ම....
හැමදාම මට අන්තිමේට ඉතිරිවෙන්නේ කටුකම්බි අනිනවා වගේ වේදනාවක්. ඉඳුල් ටිකක්. ඇත්තටම මේකට වගකියන්ට ඕනේ මං විතරමද....? එහෙම නැත්තන් ඔයා විතරමද.....?
බලාගෙන යද්දී මිනිස්සු කියන්නේ කොයි තරම් නම් අසරණ, දුර්වල සත්ත්ව කොට්ඨාශයක්ද?
ඒක තමයි මේ ලෝකේ තියෙන ලොකුම ඇත්ත.
කොහොමහරි මේ ලෝකේ හැමෝටම එක්කෝ අපි අපිම හදාගත්ත නැත්තන් ඉබේ හැදුණ මේ හැම ගල්ගුහාවකින්ම එළියට ඇවිල්ලා මිනිස්සු වගේ ජීවත් වෙන්ට පුළුවන්නම් කවදාහරි දවසක.... !

සමිත බී. අටුවබැන්දෑල



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails