Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



"ඔය ඇති ගේ දොර අස්පස් කළා. එන්න ස්වප්නා නිදා ගන්න."

ඒ හඬින් ස්වප්නා සාලයෙන් කාමරයට එයි. ඈ හැඳ සිටින රෑ ඇඳුම සිත්කලු යි.

"වේලාසනම ඇවිල්ලද අද ඔයාගෙ සීතල ලෙඩේ?"

"ඔයා ඇවිත් ඇඳ අයිනෙන් ඉඳ ගත්තොත් ඒ ලෙඩේ හොඳ වෙනවා"

"ඒ ඇතිද?"

"හොඳටෝම"

"එතකොට ඔයාගෙ අත් දෙකෙන් අල්ල ගන්න එපා ද මම?"

"ඔයාගෙ කැමැත්තක්"

"මං ඔයාට තුරුල් වෙන්න ඕන ද එපා ද?" ඈ ඇද පැද කියයි.

"ඔයා එහෙම කළොත් ඉතින් සීතල ලෙඩේ හොඳටම හොඳ වේවි."

"ඊට පස්සෙ?" ඈ අසයි. මම නිහඬයි. ඈ පැමිණ මා ළඟින් දිගා වෙයි.

"මං දන්නේ නෑ" මම පමා වී කොඳුරමි.

ඇතුළත උණුසුමත් පිටත සීතලත් ඇති අතක් මගේ ළය උඩින් වැටෙයි. මගේ හද ගැස්ම වැඩි වෙයි. සිරුර අප්‍රාණික වෙයි. මම ඒ අත සීරුවෙන් රැගෙන ඇගේ බඳ මතින් තබමි; නැඟිට ඇඳ මතින් ඉඳ ගනිමි.

"ඇයි මොකද වුණේ?"

"හරියට මදුරුවො"

"ඉතින්"

"කොයිල් එකක් පත්තු කරන්න කියලා හදන්නේ"

"කොයිල් එකක්?"

"ඔව්. ඇයි?"

මට නිල් පාට විදුලි එළියෙන් දිලිසෙන ඇගේ මුහුණ පෙනේ. ඇගේ දෙතොලග නිතරම රැඳුණු සිනහවක් තිබේ. උපුල් මල් වල නිල්වන් බව පැතූ බුදුන් කාලයේ උත්පලවණ්ණා තෙරණිය.... කාශ්මීරයේ හිම කඳු මතින් මෑත කාලයේ ලංකාවට ආ ස්වප්නා කුමරිය.... රතු විදුලි බුබුලක් ප්‍රතික්ෂේප කොට, ලා නිල් පැහැයක් තෝරා ගැනීමේ මගේ නුවණැතිකම... මේ සියල්ල එකවර නැඟෙන කල්පනා ලෝකයක්!

"ස්වප්නා, ඇයි ඔයා ඔය තරමට ම කොයිල් පත්තු කරනවට අකැමැති?"

"මගේ ඇති අකැමැත්තක් නෑ" ඈ නෝක්කාඩුවෙන් මුහුණ සඟවා ගනී.

"නෑ ඔයා මේකෙ දඟර හැඩේට අකැමැතියි."

"දඟර වලින් මදුරුවො මැරෙන්නෙ නෑ" ඈ තර්ක කිරීමට සැරසෙයි.

"ඔයා කියන්න හදන්නෙ ස්වප්නා, දඟර අපිව නිදි කරවනව කියලද?"

"අපොයි නෑ"

"එහෙනම්?"

"දඟර වලින් මදුරුවො මැරෙන්නෙ නෑ"

"හරි, ඒ වුණාට උන් මේ කාමරෙන් යනවනේ"

"අන්න ඒකම තමයි මාත් කියන්නේ?" ඈ මට තවත් සමීප වෙයි.

"ස්වප්නා මට තේරෙන්නෙ නෑ. ඔයා මොනවද කියන්නේ? මදුරුවො මරන්න ද ඔයා මට කියන්නේ?"

"මදුරුවො නෙවෙයි සරෝජ්ට විදින්න එන්නේ. මදුරුවාගේ ගැහැණු සතා. මදුරියො!" ස්වප්නා සිනාසෙයි. ඒ උපහාසය කාටද?

"ඔයා ඔය මොනවටද එන්න හදන්නේ?" මම අසමි.

"විදින්නේ පිරිමි මදුරුවො නොවන හින්දා උන්ව විනාශ කරල දාන්න ඔයාට හිත දෙන්නෑ."

"ගැහැණු පිරිමි කවුරු වුණත් මරල දාන එක පව්!"

"ඔව්. ඒක හරි"
"ඉතින් තවත් මොනවද ඔයා මේ දොඩවන්නේ?"

"ඔයාට තරහ ගිහින්ද?"

"නෑ ස්වප්නා, විකල්පයක් ඉදිරිපත් කරන්නේ නැති නම්, විවේචන වලට මං ඉතාම අකැමැතියි." මා දරදඬු සිතුවිලිවලින් ගහණ කරවනු මට දැනෙයි.

"අර බලන්න තාම අර ජනේලේ ඇරලා. ඒකෙන් මදුරුවෝ ඇතුළට එන්නේ නැද්ද? ඔයාට තිබුණේ වේලාසන ම ඒක වහලා දාන්න." ස්වප්නා ගේ පැහැදිලි කිරීම් ප්‍රායෝගික යි. උදාහරණ ද සහිත යි.

"ඒක මට අමතක වුණා."

"හැමදාම ඔයාට අමතක වෙනවා"

"ඇත්තම කියනවා නම් ස්වප්නා මට ඒක පුරුද්දට ගිහින්. ඒක වැහුවොත් සමහර දාට මේක ඇතුළෙ රස්නෙ වැඩි වෙනවා. ඒ ජනේලෙන් තමයි ටිකක් වත් ග්‍රීෂ්මය සමනය වෙන්නෙ."
"ඒ වුණාට ඔයාගෙ සීතල ලෙඩේ ඒකෙන් වැඩි වෙනවා"

"ඒක නම් ඇත්ත තමයි"

මට කල්පනා කරන්නට ඈ ඉඩ සලසයි. හන්දියේ මහ ඔරලෝසුවේ එකොළහමාර වදියි. ඔරලෝසු කණුව ළඟ පාරෙන් ගිහින් හැරුණාම නගරයේ ලොකුම ඇඟලුම් කම්හල. ඒක මේ වෙලාවට මොන වගේ ඇත්ද? සමහර විට ගෑනු තාමත් මැෂින් පාගනවා ඇති. නිතර ඇරල තිබෙන ජනේලෙන් කෙළින්ම පේන ගෙදර කෙල්ල වැඩ කරන්නෙ එතැන. එයාගෙ නම 'මධුරි'. ඒක එයාගෙ ඇත්ත නම ද කියා හරි හැටි කීමට මා දන්නේ නැත.

තනිකඩ මධුරිට දැන් තිහට කිට්ටු කර ඇතැයි කලාතුරකින් විටෙක මට සිතෙයි. ඇයට කාත් කවුරුත් නැති බව දැන් මට නිසැකයි. ඈ ඒ ගෙදර කුලියට නැවතී සිටිනා බව ද දැන් හොඳින් පැහැදිලි යි. ඇගේ කාමරයත් මගේ කාමරයත් වැටකින් වෙන් වී සම්මුඛ ව පිහිටයි. ඇගේ ජනේලයත් මගේ ජනේලයත් ඊටම කැපෙයි. ඒ ජනේලය ඇගේ කාමරයෙන් වැඩි හරියක් මට පෙන්වයි. කණ්ණාඩිය සහිත අල්මාරියක්, ඇඳුම් රාක්කයක්, ඇඳෙන් කොටසක් සහ රෙදි වනා එල්ලා තබන වැලකින් කොටසක්. බොහෝ විට උදෑසනේත් හැන්දෑවේත් නිවාඩු දිනවලත් මට මේවා පෙනේ. ඒ හා ම ඇයත්. ඇගේ උරහිසට මඳක් පහළින් ඉවර වෙන රැළි ගැසුණු බූසි කොණ්ඩයත්, ළා පැහැති "ලිප්ස්ටික්ස්" තැවරූ තොල් පෙතිත්.... තවද පිම්බුණු දෙකම්මුල්. මෙ හැම සමඟ ඈ!

ඇගේ වැලේ සෝදා හෝ නොසෝදා හෝ රැඳී එල්ලෙන යට ඇඳුම් පවා මට පැහැදිලි ව පෙනෙයි. ඈ ඒවා අඳින පළඳින අයුරු ද ඇතැම් දිනවල මම දකිමි. මුල් කාලයේ මම එදෙස නො බලා සිටීමට වෑයම් කළෙමි. එකල, ජනේලය වැඩිපුර ඇර තැබූ බවක් මට මතක නැත. එසේ ම, එය මෑත කාලයේ වසා තැබූ දිනක් ද මට මතක නැත. මධුරි මේ නිවසේ පදිංචියට ආවේ කවදාදැ'යි මට මතක නැතත් ඇගේ ජනේලය තරමට ම මගේ ජනේලයත් එය දන්නවා ඇත. දිවා කාලයේත් රාත්‍රී කාලයේත් මුහුණට මුහුණ බලාගෙන ඈතට වී සිටිමින් මේ ජනේල දෙක විඳින දඬුවම කෙතරම් විය හැකිදැ'යි සිතීමට කිසිවකුට වුවමනා නැත.

"ස්වප්නා ඔයා නිදිද?" ඇගේ මුහුණ මදෙස හැරවී දෙනෙත් පියැ වී ය. ඒ මුහුණ සිඹින්නට සිතුණු වාර අනන්ත ය. එහෙත්, සිගරැට් උරන මේ තොල් වලින් ඒ රන්වන් සුන්දර බව කිළිටි කිරීම පහත් වැඩකැ'යි ඒ හැම විට ම මට සිතිණ.

"ස්වප්නා! ස්වප්නා!"

"මං නිදි නෑ." ඈ ඇස් හරී. ඒ ඇස්වල නිදිබර බවක් නැත.

"එහෙනම් ඇහෙන්නේ නැතිව වගේ හිටියේ?" මම අසමි.

"මං අහගෙන හිටියේ සේරම"

"සේරම?"

"ඔව්. ඒත් ඔයා මට ස්වප්නා කියන්නේ ඇයි සරෝජ්? මං කල්පනා කර කර හිටියේ ඒ ගැන."

"ඒ මම ඔයාට දමාපු නමනේ. ඇයි ඒක හොඳ නැද්ද?

"ඔයා හින්දි චිත්‍රපටි බලනවා වැඩියි සරෝජ්."

"හැම හින්දි චිත්‍රපටියක් ම බොළඳ නෑ ස්වප්නා"

ස්වප්නා ඇඳෙන් නැඟිටියි.

"ඔයා ඔය කොහේද යන්නේ?"

"දැන් එළි වෙලා. ඇඳේ ඉන්න හොඳ නෑ"

"ඒ වුණාට ඔයා නිදා ගත්තේ නෑ." ඈ සිනාසෙයි.

බුදුන් කාලේ උත්පලවණ්ණා! කාශ්මීරේ ස්වප්නා කුමරිය!

"ස්වප්නා ඔයා නිදා නොගත්තේ මං නිසා. මගේ මේ ඇඳේ තියෙන අපිළිවෙල නිසා. කාමරේ මදුරුවොයි දූවිල්ලයි නිසා"

"නෑ, නෑ, මට නිදිමත නෑ"

ඈ කාමරේ දොර ළඟ.

"ස්වප්නා, මං අර ජනේලේ වහලා දාන්නම්. ඔයා හෙට ඇවිත් කාමරේ පිළිවෙලකට හදලා දෙනවා නේද?"

අනේ, ඈ ගිහින්! ඇයට එය ඇසෙන්නට ඇත්ද? නෑ, ඈ හෙට ඒවි. කාමරේ හදා දේවි. නොවැරදී ම ඒවි.

මම කාමරය තුළ නෙත් යවමි. මකුළු දැල්- දූවිලි- අඳුර- පාළු ගඳ. මේ සියල්ලට ම බොහෝ වයස ය. අලුතින් කාමරයට එක් වූයේ සියුම් දූවිලි බැඳුණු කොම්පියුටරය පමණි. එය මෙතනට ආවේ කාගේ වුවමනාවට දැ'යි කීම උගහට ය. එය අභිමානයෙන් වැජඹෙන ස්ථානයේ කලින් තිබූ කණ්ණාඩි මේසය සාලයට ගියේ, පැමිණි අමුත්තාට ඉඩ දීමට ය. සාලයට ගොස් මුහුණ බැලීමට ඇති අලසකමට වගකිව යුත්තේ මේ කොම්පියුටරය නොවේද? කොම්පියුටරය ළඟ ම ඊ ළඟට ඇත්තේ ජනේලය යි. ජනේලය ගැන අදවන තුරු කිසිවක් ම නො කියූ ස්වප්නා යමක් අද කීවා නම් ඒ මුල් වරට ය. කොම්පියුටරය ගැන ද එය එසේ ම ය. ඈ හෙට දිනේ ඒ ගැන යමක් කියනු ඇත. එය කුමක් විය හැකිදැ'යි මම උනන්දුවෙන් බලා සිටිමි. සැබැවින් ම ඒ හෙට නොව අද ය. දැන් එළිය වැටී ඇත. හෙට කියන්නේ අද ය.

පැයක් වත් නිදා ගත යුතු ය.

ස්වප්නා මට සමාවෙන්න. මට ටිකක් නිදිමත යි. පැයක් නිදාගත්තොත් හොඳටෝ ම ඇති. හෙට මං ජනේලය වහනවා, වහනවා ම යි!

ම්ම්ම්... මේ මොකද දඟරයට වෙලා තියෙන්නේ? ඒක ඉක්මණට ම පත්තු වෙලා ද? මදුරුවෙක්- ගැහැනු මදුරුවෙක්- මා වටේ කැරකෙයි. ඌ මහ හඬින් කෑ ගසයි. හරියට කණට ම කිට්ටුකරලා. මධුරී! මධුරී! මධුරී!

ඒ පාර මේ මොනවා වෙලාද? ජනේලය වහන්න එපා ද මම? ඒත් එහෙම කොහොමද? ජනේලය වහන්නට ඕනෑ ම යි!

මධුරී - ස්වප්නා - මධුරී - ස්වප්නා - මධුරී - ස්වප්නා........
ස්වප්නා - ස්වප්න්න්නා - ස්වප්ප්න්න්නා ආ ආ........

මට නින්ද යන්න ඔන්න මෙන්න.

ප්‍රදීප් සාරංග කුමාර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails