සොරොව් වැසූ වැවකිය මගේ හදවත
විලක් නොවෙයි හිස් වූ විට දිය උනන
සකල සෙනෙහෙ දිය අත්කරගෙන එවැව
ඉගිලුණු නුඹට හමුවූවෙද නිලන විල
උරුමය මිසක කිළි කුණු කැලිකසළවල
වැවකට කොහිද විල් නෙළුමක හැඩ මහිම
මට දුක එවන් උන්මන්තක සිරිය යට
රකුසන් නුඹ රවටනවාටය සොඳුර
සිතුවිලි කෙතක් අස්වද්දන්නට තිබුණ
නුඹ ගෙන ගියෙහිය ආදර වතුර ටික
දැන් නම් නුඹම ආපසු ආවත් මවෙත
බැමි බිඳුනෙන් වැව පුරවන්නට නොහැක
නුඹ රකුසෙකුට බිසවක වූ නිසා නොව
බිසෝකොටුව සේ සුරකින්නේ මතක
අතීතය මුදා නොයවයි පිටවාන
සිඳිනු මිස වැවක් රවටන්නේ කොහොම
ආදරයක් කියා කිසිවක් ඇතිද ලොව
ආසා රැසින් බිහි විය මේ ඉඩෝරය
ගිය එක හොඳයි හරිහැටි නොපිපුණු නෙළුම
මෙහෙව් වැවක නුඹ දුක් විඳිනුයෙ කුමට
[යටි වියන]
ලක්ශාන්ත අතුකෝරල
