හැකි විනි. නම් සිංහයාට
අඹු දරු පවුලක් රකින්ට
ගල් ලෙන තුළ...
ඇයි බැරි ගොර සර්පයෙකුට
ජීවත් වෙන්නට නිවෙසක-
රිසි තැන් වල... ?
කැලේ උන්නු සර්පයෙකුව ගෙට අරගෙන
කවා පොවා කිරි දුන්නේ අහලක ගෙන
රටේ ලෝකෙ කියන කතා කණට නොගෙන
ඌ මෙට්ටේ නිදි.. මම බිම නිදා නොගෙන
පුංචි කමට හුරතලේට කෙළිලන කොට
පිපුණු හිතේ මල් කැඩුවා හෙට දවසට
ඕප දූප කටු අනුන්ගෙ ඇස් ගෙඩි වල
දැනෙන රිදුම ඇවිදිනවා තැන් තැන් වල...
ගත සවි ලා- විස වැඩි ලා උඩ හක්කේ
බුදු රැස් පිටත මුත් දඩමස් යට බොක්කේ
දැක, හුඹහකට පෙම් බැඳ අතහැර මෙට්ටේ
දැනුනේ එ’සඳ රහ බට්ටේ නොව නැට්ටේ....
නොරත රතට ගෙල දුන්න ද සිංහයාට
මුදා හලෙමි. දොර විසකුරු සර්පයාට...
පොතේ ඇතත්, 'නොහරිනු, අත!' මෝඩ කමට
කොහොමද මං වහං වෙන්නෙ බුදු පානට?
ජයන්ත නිමල් සිරි
