නීල විල් නැත
සුපිපෙනා කුමුදුත් නැත
නාන තොට වල් වැදී
කැළි කසල පමණක් පිහිනයි නිදහසේ
පාවෙනා
ප්ලාස්ටික් බෝතල් ඔරුවේ
කොකාකෝලා උගුරක්...
රැල්ලට නැළවෙයි..
වැල්ලට යළි එයි...
ඒත් සැපයි මෙනුවර මට
තව දවසක් හෝ
කාබන් හුස්මක් ගන්නට...
ස්නිග්ධ අනුපම පේ්රමෙන්
සරා හැගුම් උදුරා
කිරෙන් ජලය වෙන්කළ තුඩගින්
රුහිරු උරා බොන හසඟනන්...
මගේ ආත්මය උගුල්ලලා...
සාරි කට්ටක අමුණලා.....
එක එක පාටීන් සැරසී
මටම හිනාවෙන ඒ දෙතොල්
සිප ගනිමි ආදරයෙන්...
වර්ණ නොමැකෙන්න සෙමින්...
ඒත් සැපයි මෙනුවර මට
තව දවසක් හෝ
කාබන් හුස්මක් ගන්නට....
කැමතිනම්
මිතුරු කම් මිල දී ගෙන
මධු විතක් තොල ගෑ හැක
එක් දහස් එක් රැය ගෙවෙනතුරු
තර්ක කරමින් වෙනස් කළ ලෝකය
යළි යළිත් මුණ ගැසෙයි පසුදින..
පෙර තිබූ ලෙස හෝ
ඊටත් වඩා අජූවට
තාර උණුවෙන පාරේ
පයට නොදැනෙන
නොතේරෙන මහ වේදනාවක්
ඉකි ගසයි හදවතේ ඉඳ හිට
ඒත් සැපයි මෙනුවර මට...
තව දවසක් හෝ
කාබන් හුස්ම ගන්නට....
ඉන්දික ගුණවර්ධන
