Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



සමහරවිට ඔබ දන්නවා ඇති.

‘බල්ලෝ බත් කති’ කියන්නෙ සුගතපාල ද සිල්වා මහත්තයගෙ නවකතාවක්. මේ කියන්න යන කතාවට කිසිම සම්බන්ධයක් නැති වුණත්, ඒ නම මුලින්ම මතක් වුණේ ඇයි කියන්න දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත්, බත් කෑවත්, කටු කෑවත් බල්ලො කරන්නෙ තමුන්ට කන්න දෙන ස්වාමියා වෙනුවෙන් ඉවක් බවක් නැතුව බුරන එක බව අපි දන්නවා. එහෙම වෙලාවට අපට ‘බල්ලොත් එක්ක බෑ’ කියල කියවෙන්නෙ ඇයි කියල හරියටම දන්නෙත් නෑ. කොහොම වුණත් මේ කතාව නම් බල්ලො ගැනවත්, කටු ගැනවත්, බිරිල්ල ගැනවත් නෙමෙයි. මිනිස්සු ගැන.

මිනිස්සු ගැන කියන කතාවකට බලූ කතාව ගැට ගැහෙන්නෙ කොහොමද කියල හොයන්න යන්න එපා. ඊට වැඩිය මේ සිද්ධියට අවධානය යොමු කරන එකයි වැදගත්. ලිපිය ලියන්න පටන් ගනිද්දි මුලින්ම සිහියට ආව බලූ කතා ටික කිසිම අදාලත්වයක් නැතිව මෙතන සඳහන් කිරීම ගැන සමා වෙන්න. මතක් වුණු නිසා සඳහන් කළා මිසක් මේ ලිපිය ඇතුළෙ කොතනකවත් බල්ලො ගැන සඳහන් වෙන්නෙ නෑ මිනිස්සු ගැන මිසක්. මිනිස්සුන්ට බල්ලො කියල අපහාස කරන්නෙ නෑ අපි. ඒක අපේ මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම පද්ධතියට සහ අපි මේ කතා කරන මිනිස්සුන්ගෙ ආත්ම ගෞරවයට වගේම බල්ලන්ගේ ආත්ම ගෞරවයටත් හානි කිරීමක් කියලා අපි හිතනවා. ඒ නිසා නැවත නැවතත් ඉල්ලා සිටිනවා, මේ සිද්ධිය බොහොම අවධානයෙන් කියවන්න කියලා. මේ ඉහළින් තියෙන බලූ කතාව එක්ක පටලවාගන්නෙ නැතුව.

පහුගිය දවසක ඉරිදා ජාතික පත්තරේක තිබුණු ප‍්‍රවෘත්තියක් අහම්බෙන් වගේ ඇහැ ගැටුණෙ දැකලා පුරුදු කෙනෙක්ගෙ පින්තූරයක් එක්ක තිබුණු නිසයි. පින්තූරෙ හිටියෙ සුනිල් පෙරේරා. ඔව්... ජිප්සීස් සුනිල් පෙරේරා තමයි. පහුගිය සෙනසුරාදා දවසක කොළඹ සිනමන් ග‍්‍රෑන්ඞ් හෝටලයේ පැවැත්වුණු, ගාල්ලේ රිච්මන්ඞ් ආදි ශිෂ්‍යයන්ගෙ සුහද හමුවකදි සිද්ධ වුණු අලකලංචියක් ගැන තමයි ප‍්‍රවෘත්තිය තිබුණෙ. ආරංචියෙ හැටියට නම් සිද්ධිය වෙලා තියෙන්නෙ මෙහෙමයි. සුනිල් පෙරේරා එයාගෙ ‘අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි’ කියන ජනප‍්‍රිය ගීතය එදා ඒ සාදයේ දී ගායනා කරල තියෙනවා. ඉතින් ඒ වෙලාවෙ එතන හිටපු රිච්මන්ඞ් ආදි ශිෂ්‍යයෙකුට ඒ ගීතයෙ වචන දරාගන්න බැරි වෙලා. එතනින් තමයි ගැටුම පටන් අරගෙන තියෙන්නෙ.

කවුද හැබෑටම මේ ආදි ශිෂ්‍යයා?

එයා වී. කේ. ඉන්දික කියල පාර්ලිමේන්තු මන්ත‍්‍රී කෙනෙක්. ඒ කියන්නෙ ජනතා නියෝජිතයෙක්. ආරංචි විදියට එයා අපේ රටේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ හම්බන්තොට, වීරකැටිය ප‍්‍රදේශයෙ ඉඳලා. මෙහෙම කියද්දිම ගැටුමෙ සුලමුල ගැන සුලූවෙන් හරි අවබෝධයක්, වැටහීමක් එන්න තරම් මේ ලිපිය කියවන ජනතාව බුද්ධිමත් බව අපි දන්නවා. ඒත් එහෙම තේරුම් ගන්න අමාරු අය වෙනුවෙන් අපි කතාව සැකෙවින් කියනවා.

අපි කවුරුත් අහල තියෙන විදියට, අපේ රටේ ලොකු ලොකු ඉස්කෝලවල, ලොකු ලොකු ආදි ශිෂ්‍යයො කරන විදියටම ලොකුම ලොකු ගාණක් වියදම් කරලයි මේ සාදය සංවිධානය කරල තියෙන්නෙ. ඒ සාදයේ ටිකට් එකත් ඒ වගේම ලොකුම ලොකු ගාණක් බව ආරංචියි. අපේ රටේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය කතානායක චන්දිම වීරක්කොඩි මහත්තයත් මේ සාදයට සහභාගී වෙලා තියෙනව. මේ අපි කියන වී. කේ. ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමා විතරක් නෙමෙයි, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාත් ඇතුළුව රාජපක්ෂවරු බොහෝම දෙනෙක් ගාල්ලේ රිච්මන්ඞ් විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයො කියන කාරණයත් මේ වෙලාවෙ මතක් කරන්නෙ රිච්මන්ඞ් විද්‍යාලයටවත් ඒ රාජපක්ෂවරුන්ටවත් අපහාසයක් කරන්න හිතාගෙන නම් නෙමෙයි ඔන්න.

සාදය බොහොම ජයට කෙරීගෙන ගිහින්, සුනිල් පෙරේරා සින්දු කියන අවස්ථාවත් ඇවිල්ලා. පහුගිය කාලෙ පුරාම එක එක විදියට, එක එක අය, එක එක දේවල් කතාබහ කළත් සුනිල් පෙරේරා කියන්නෙ අවුරුදු ගාණක් තිස්සෙ සංගීත ක්ෂේත‍්‍රයේ තමුන්ටම අනන්‍ය වෙච්ච සළකුණක් නිර්මාණය කරගත්ත කලාකරුවෙක්. එයාගෙ ගොඩක් නිර්මාණවල වගේම කතාබහේදි වුණත් සුනිල් පෙරේරා, කියන්න තියෙන දේ බය නැතුව කෙළින්ම කියන කෙනෙක් බව අපි දැකල තියෙනවා. ඉතින් එදා ඒ සාදයෙදි සුනිල් පෙරේරා කියන්න පටන් අරගෙන තියෙන්නෙ, ‘‘එහෙම වෙන්නෙ ඇයි.. ? අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි... ’’ කියන එයාගෙ බොහොම ජනප‍්‍රිය ගීතය. සුනිල් පෙරේරා ප‍්‍රසංගවලදි ගොඩක් වෙලාවට සින්දුව කියල නිකම්ම නිකං ස්ටේජ් එකෙන් බැහැල එන ගායකයෙක් නෙමෙයි. අවස්ථානුකූලව තමන්ගෙ ගීතයෙ වචන එහෙමත් පොඞ්ඩක් එහාට මෙහාට කරල කියන වෙලාවල් තියෙනවා. පේ‍්‍රක්ෂකයා එක්ක මුහු වෙලා, බොහොම හිතවත්ව කරන දෙයක් ඒක. ඉතින් එදා ‘‘අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි... ’’ කියද්දිත් ඒ විදියෙ දෙයක් වුණානම් ඒක ලොකු පුදුමයක් නෙමෙයි. ඒත් සුනිල් පෙරේරා ඒ ගීතය ගායනා කරද්දි එතන හිටපු වී. කේ. ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමාට අසූහාරදාහට තදවෙලා තියෙනවා. ඒකට හේතුව, රාජපක්ෂවරුන්ට අපහාස කරනව වගේ එයාට ඒක ඇහිල තිබීම. එහෙම වෙන්නෙ ඇයි කියලනම් අපි දන්නෙ නෑ.

කොයි දේටත් කළින් ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමාට මේ තරම් ජුවල් ගිය සින්දුවේ වචන ටිකක් ආයෙත් මතක් කරගන්න එක හොඳයි කියලා අපි හිතනවා. මුළු සින්දුවේම නෙමෙයි, මේ ටිකත් ඇති.

කොයි කවුරුත් බලේ ගන්න පොර කන්නේ ඇයි?
බලේ අරන් මොළේ නැතුව වැ‍ඩේ කන්නෙ ඇයි?
වැඩේ කාලා රටත් කාලා බලන් ඉන්නෙ ඇයි?
ලංකාවේ ඔහොම තමයි,
අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි...

ඉඩම් කඩම් උගස් කරල ඉගෙන ගන්නෙ ඇයි?
ඉගෙනගත්ත එවුන් පාරෙ හිඟාකන්නෙ ඇයි?
නූගත් අය ලොකු පුටුවල රජ කරන්නෙ ඇයි?
ලංකාවේ ඔහොම තමයි,
අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි...


මේ සින්දුවේ කොටස් දෙකක් විතරයි. හැබැයි මේක කියවද්දි, ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමාගෙ ක‍්‍රියාව ‘හොරාට කළින් කෙහෙල් කැන වැටපැනීමක්’ වගේ දෙයක් කියල ඔබට හිතෙනව නම්, ඒක අපේ වරදක් එහෙම නෙමෙයි ඔන්න.

කොහොම වුණත් එතනින් පස්සෙ සාදයට නම් ඒ හැටි ආයුෂ තිබිල නෑ. මේ හම්බන්තොට, වීරකැටියෙ මන්ත‍්‍රීතුමා ගෝරි දාල තියෙනවා ඒ සින්දුවෙන් තමුන් අදහන, තමුන්ගෙ අනභිභවනීය, අසහාය, උත්තරීතර නායකතුමාට අපහාස කළැයි කියලා. සුනිල් පෙරේරට පහර දෙන්නත් ගියා කියලයි අහපු දැකපු අය කීවෙ. මන්ත‍්‍රීතුමානම් කියන්නෙ, ‘‘වහාම ඔය අපහාස කිරිල්ල නවත්තලා සමාව ගන්න... ’’ කියලා බොහොම කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටියා කියලයි. පහුගිය ඉරිදා පත්තරවල වාර්තා වුණු විදියටනම් ඕක තමයි සිද්ධිය.

හැබැයි එතන හිටපු අය නම් තවත් කතාවක් කියනවා. ඒ තමයි, සුනිල් පෙරේරා ඒ වෙලාවෙ සින්දුව කියන්න පටන් ගනිද්දි චන්දිම වීරක්කොඩිගෙ නම විතරක් මතක් කරලා තියෙනවා. ඉතින් ඒකට ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමාගෙ හිතේ ඇතිවුණු ඉරිසියාව මේ විදියට එළියට ඇවිත් තියෙන බවත් කට්ටිය කතා වෙනවා. ඒකෙ ඇත්ත නැත්තනම් ඉතින් දන්නෙ මන්ත‍්‍රීතුමාම තමයි. පස්සෙ දවසක ඉරිදා පත්තරේකට එතුමා මේ සිද්ධිය ගැන කියපු දෙයක් එයාගෙ වචන වලින්ම ඒ පත්තරේ වාර්තා කරල තිබුණා. පත්තරෙන් අහල තිබුණෙ මන්ත‍්‍රී තුමා සුනිල් පෙරේරට ගැහුවද? කියලයි. ඉතින් ඒකට අපේ රටේ උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරන මේ මහජන නියෝජිතයා දීල තිබුණෙ මෙහෙම උත්තරයක්.

‘‘මම ගැහුවානම් අද සුනිල් පෙරේරා කියල කෙනෙක් නෑ. ඌ සමාව ගත්ත නිසා මම වැඬේ අතෑරල දැම්මා. රාජපක්ෂවරු ඉස්සරහ සුනිල්ට ඒ සින්දුව කියන්න පුලූවන් ඇති. ඒත් මං ඉස්සරහා රාජපක්ෂවරුන්ට අපහාස කරන්න බෑ. ඔය යකා ඔය සින්දුවම කියලා ඔයිට කලිනුත් ගුටිකාලා තියෙනවා... ’’

(මෙහෙම වෙන්නෙ ඇයි? - ශාන්ත බණ්ඩාර, 2012.11.18 ඉරිදා මව්බිම)

හිනාවකින් එහාට ගිය දැනුවත් භාවයකින් මේ කතාව දිහා බලන්න කියලා අපි ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිනවා. මොකද මේ ප‍්‍රකාශයට අනුව, ඒ වෙලාවෙ සුනිල් පෙරේරා මේ මහජන නියෝජිතයාගෙන් සමාව ගත්තෙ නැත්නම් එයා වැඩේ අතාරින්නෙ නෑ. ඒ කියන්නෙ මේ වෙද්දි සුනිල් පෙරේරා කියල කෙනෙක් නෑ. මේක සුලූපටු ප‍්‍රකාශයක් ද.. ? මේ කතා කරන්නෙ පාලක රෙජීමයේ ඉහළ නිළධාරියෙක් නෙමෙයි. ‘සොල්දාදු උන්නැහේ’ කෙනෙක්. ඒ නිසයි මේ වගේ කතාවලට රටේ ජනතාවගෙ ඇඟ හිරි වැටෙන්න ඕන. මන්ත‍්‍රීතුමාගෙ මේ කතාව අහද්දි අර මුලින්ම අපි කියපු නවකතාවයි, නාට්‍යයයි මතක් වුණා නම් ඒක අමතක කරලදාල ඉතුරු ටිකත් කියවන්න කියලා අපි ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.

දැන් ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමා කියන විදියට මේ රටේ ගායන ශිල්පියෙකුට ගීතයක් ගායනා කිරීම සඳහා තියෙන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතියේ ප‍්‍රමාණයත් තීරණය කරන්නෙ ඒ ක‍්‍රමයටයි. කොහොමත් හම්බන්තොට, වීරකැටිය පැත්තෙ මන්ත‍්‍රීතුමෙක්ගෙන් නෙමෙයි, ප‍්‍රාදේශීය සභාවක සභාපති කෙනෙක්ගෙන් වත් මීට වැඩිය ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැහැ. එහෙම බලාපොරොත්තු වෙනවනම් ඒක විහිලූවක්. මොකද ඒ පළාතෙ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කියන වචනෙට තියෙන්නෙ අමුතුම අර්ථකථනයක් නිසා. ඒ අරුත්ගැන්වීම ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය කියන කාරණය ගැන සාකච්ඡා කරද්දි මුළු රටටම පොදු අර්ථකථනයක් විදියට රටේ ඉහළම තැන්වල ඉඳලා පහළට පහළට ස්ථානගත වෙද්දි ඇත්තටම ‘ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය’ කියන වචනෙ විහිළු නාට්‍යයකට හරි, සුරංගනා කතාවකට හරි දාන්න සුදුසු නමක් විතරයි කියලා අපට හිතෙනවා. මේ මොහොතේ ඔබත් මමත් ජීවත්වන මේ සමාජයේ, මිනිස්සුන්ගෙ ජීවත් වීමේ අයිතිය පවා තීරණය වෙන්නෙ පාලකයින්ගෙ වුවමනා එපාකම් වලට අනුව කියන කාරණය සුදුවෑන් එකක් තරමටම ඇත්තක්. ඉතින් එහෙම වටපිටාවක ගායනයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතිය ගැන කතා කරද්දි ඒක විහිළුවක් මිස වෙන මොකක් ද.. ? භාෂණයේ, ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස කියන දේ තීරණය කිරීමේ පූර්ණ විධායක බලතල පාලකයන් විසින් අත්තනෝමතික විදියට තමුන්ගෙ වුවමනා එපාකම් වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරද්දි, ඒ පාලක පන්තියේම වුවමනා එපාකම් වෙනුවෙන් ජීවිත පරදුවට තියලා ඉදිරිපත් වෙන ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලෙ සොල්දාදු උන්නැහේලා විදියට, මේ මහජන නියෝජිතයන්ගෙ ක‍්‍රියාකලාපය ගැනත් ඇත්තටම පුදුම වෙන්න දෙයක් නෑ.

‘‘මාළිගාවෙ කටුකන උදවිය රජ්ජුරුවන්ටත් වැඩිය සැරයි’’ කියල කතාවක් තිබුණත් ඒ කතාව මෙතනදි උදාහරණයක් විදියට පාවිච්චි නොකරන්න තරම් අපි සදාචාර සම්පන්න වෙනවා. මොකද මේ කතා කරන්නෙ මහජන ඡුන්දෙන් උත්තරීතර පාර්ලිමේන්තුවට පත්වුණු මන්ත‍්‍රීවරයෙකු ගේ වැඩක් ගැන නිසා. වගකිවයුතු තනතුරක් දරන මහජන නියෝජිතයෙක් තමුන්ගෙ යුතුකම වෙනුවෙන් සාදයකදි පවා කැප වුණු එකට කටුකනඅයගෙ කතාව වගේ උපමා කතාවක් නොකියා ඉන්න තරම් අපි මාධ්‍ය ආචාර ධර්මවලට ගරු කරනවා. මොකද, අබේසුන්දර මහත්තයා විම සුමේ පිටපත ලියද්දි තියාගන්න වගකීමට වැඩිය වගකීමක් අපට මාධ්‍ය ආචාර ධර්ම ගැන තියෙන නිසා.

මේ කතාව අහද්දි එක පාරටම මතක් වුණේ ‘‘රාජපක්ෂවරුන්ගේ පා වැකි දුහුවිල්ල ද මට සැපකි... ’’ කියලා ප‍්‍රසිද්ධ වේදිකාවක ජනාධිපතිතුමාගෙ පුටුව ගාව බිම ඉඳගෙන තමුන්ගෙ පක්ෂපාතී, සුවච කීකරුකම ප‍්‍රදර්ශනය කරපු, තමුන්ගෙ අහිංසක, සොච්චම් ඇමති වැටුප එකතු කරලා පුතාට ලැම්බෝගිනි කාර් කට්ටක් අරන් දෙන්න හීන මවන ඇමතිතුමාව. මොකද මේ වගේ රාජපාක්ෂික සංදර්ශනවලදි මීට කලින් කප් ගහලා තිබුණෙ එතුමා නිසා.

මේවා හිනා යන කතා බව ඇත්ත. කොහොම වුණත් මේ විදියට දවසින් දවසම වල් වැදෙන්නෙ රටේ ජනතාවගෙ තොරතුරු දැනගැනීමේ, අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමේ සහ ජීවත් වීමේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී අයිතිය කියන කාරණය හිනාවකින් මගඇරලා යන්න බැරි තරම් භයානක කාරණයක්. පාලකයන් විසින් අත්තනෝමතික විදියට මේ තීරණය කරන්නෙ මිනිස්සුන්ගෙ ජීවත් වීමේ අයිතිය. උතුරේ ජනඝාතක යුද්ධයක් සිද්ධ වෙද්දි ජාතික නාළිකාවල ප‍්‍රවෘත්ති අහපු, ‘‘අපේ කීයද? උන්ගෙ කීයක් ඉවරද? ’’ කියන කාරණාව සංසන්දනය කරලා හිත හදාගත්තු, අන්තිමේ මහා ජන සංහාරයකට පස්සෙ කිරිබත් කාපු, හිරිවැටුණු සමාජයකට මේක තවත් එක ප‍්‍රවෘත්තියක් විතරයි. නිමලරූබන්ලා, ඩෙල්රුක්ෂාන්ලා මැරෙද්දි වගේ වගක් නැතුව හිටපු, ජනතාවගේ තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය වෙනුවෙන් සටන් කරපු මාධ්‍යවේදීන්ව සුදු වෑන්වලින් අරගෙන යද්දි කට ඇරගෙන මෙගා නාට්‍ය බලපු, වැලිකඩ රැඳවියන් ඝාතනය වෙද්දි ‘‘ඕකුන්ට ඔහොම වෙලා මදි... අපරාධකාරයො... ’’ කියලා අත පිහිදගෙන රේඩියෝ එකේ බණ චැනල් එකක් අල්ලපු සමාජයකට, ‘මෙහෙම වෙන්නෙ ඇයි.. ? ’ කියන කාරණය ගැන හරි අවබෝධයක්, තේරුමක් නැති බව පුදුමයක් නෙමෙයි. ඒත් මේ විදියට ජීවත්වීමේ අයිතිය පවා අහිමි වීමේ අවදානමකට අධිවේගෙන් ගමන් කරද්දි, නිදාගෙන ඉන්න සමාජයක් විදියට අපි ඉන්නෙ කොයිතරම් භයානක අඩියක ද කියන කාරණය යන්තම් හරි ඇහැරලා ඉන්න කෙනෙකුට වුණත් තේරුම් නො යන්න විදියක් නෑ. උතුරට එල්ල කරපු තුවක්කු කටවල්ම දකුණේ ගෙවල් ඉස්සරහත් පත්තු වෙද්දි, නිදි හෝ නිදි වගේ සිටීම අතිශයින්ම භයානක නැද්ද?

එක අතකට, තමුන්ගෙ පුද්ගලික ලාභ ප‍්‍රයෝජන වෙනුවෙන් අම්මා තාත්තා වුණත් පාවලා දෙන තරමට පිරිහුණු අපේ මහජන නියෝජිත පුතාලගෙන් මීට වඩා වැඩි දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නත් බෑ. උගත් බුද්ධිමත් මහජන නියෝජිතයො වෙනුවට මේ විදියට චණ්ඩිපාට් සහ ගොංපාට් වලින් ප‍්‍රශ්න විසඳන අයව තමුන්ව නියෝජනය කරන්න පත්කරලා යවපු ‘බුද්ධිමත්’ ඡන්ද දායක ජනතාවත් මේවට වගකියන්න ඕන. සුනිල් පෙරේරා මීට කාලෙකට ඉස්සර යූ. ඇන්. පී. වේදිකාවට නැගපු එකයි, එයා කතෝලිකයෙක් වීම කියන කාරණයයි පැත්තකින්ම තියලා මේ සිද්ධිය දිහා බැලූවත්, හම්බන්තොට මන්ත‍්‍රීතුමාට මීට වැඩිය වෙනස් ක‍්‍රියාමාර්ගයක් ගන්න ඉඩක් මේ ක‍්‍රමය ඇතුලෙ හදලා දීලා නැහැ. මන්ත‍්‍රීතුමා විසින් කළේ තමුන් විසින් කළ යුතු ම දේ. තමුන්ගෙ ස්වාමියාට අපහාස කරනවා කියල හිතාගෙන සුනිල් පෙරේරට ගහන්න පනිනවා හැර, ඒ වගේ වෙලාවට කරන්න පුලූවන් වෙන දෙයක් ගැන එයාට හිතාගන්න බෑ. සමහරවිට එහෙම කල්පනා වුණානම් සුනිල් පෙරේරාට දෝෂාභියෝගයක් වගේ එකකට මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වෙන්නත් තිබුණා. ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමා තමුන්ගේ උගත්කමේ සහ හැදියාවේ සීමාවන් තමයි ඒ විදියට පෙන්නලා තිබුණේ. එතනින් එහා අධ්‍යාපනයක් තියෙන්න විදියක් නැහැ, ඉස්කෝලෙ මොකක් වුණත්.

සුනිල් පෙරේරා කතෝලිකයෙක් වීම කියන කාරණයත් සඳහන් කළේ හේතුවක් ඇතිව. තවත් ටික දවසකින් අපේ රටේ සිංහල බෞද්ධ ආගම වෙනුවෙන් ඇප කැප වෙලා වැඩ කරන අය විසින් ඉන්දික මන්ත‍්‍රීතුමාව ජාතික වීරයෙක් විදියට නම් කරන්නත් බැරි නැහැ. මොකද සුනිල් පෙරේරා කියන්නෙ කතෝලිකයෙක් වීම කියන කාරණය විතරක් එයාලට වැදගත් වෙන නිසා. හෙට අනිද්දට මොකක් හරි බලසේනාවකින් මේ කාරණයත් තමුන්ගෙ සිංහල බෞද්ධ ෆේස්බුක් කැම්පේන් එකක් වෙනුවෙන් ඈඳාගන්න ඉඩ තියෙනවා. හිනා වෙන්න එපා. ගෝත‍්‍රික සමාජයක විතරක් නෙමෙයි, මේ වෙලාවෙ අපේ රටෙත් ඒ වගේ ඕනම දෙයක් වෙන්න පුලූවනි. මේක එහෙම රටක්. ආණ්ඩුවක්. මෙහෙව් මහජන නියෝජිතයො ජාතික වීරයො වෙන එක මේ සිංහල බෞද්ධ රටේ, එහෙමත් නැත්නම් ධර්ම රාජ්‍යයේ අතිශයින්ම සාමාන්‍ය දෙයක්.

කොහොම වුණත් අන්තිමේ දි කියන්න ඉතුරු වෙලා තියෙන්නෙ, මේ විදියෙ සිද්ධියක් සිද්ධ වුණා, ඒ ගැන පත්තරවලත් ගියා කියලා විතරයි. එතනින් එහාට ඒ ගැන හොයන්න, මතක තියාගන්න ඇත්ත වුවමනාවක් අපට නැති වීම කණගාටුවට කාරණයක්. ඒක මේ වගේ කාරණාවල දි ගොඩාක් නපුරු විදියට බලපානවා. ඕනම සිදුවීමක් අපට මතක තියෙන්නෙ වැඩිම වුණොත් සතියයි, නැත්නම් දෙකයි. ‘‘මිනිස්සුන්ට මතකයි... ’’ කියලා අයි. ටී. එන්. එකේ කොයි තරම් කෑගහලා කිව්වත් ඒක එහෙම නෑ. මිනිස්සුන්ට හරිම ඉක්මණට දේවල් අමතක වෙනවා. එහෙම සමාජයක් ඇතුළෙ මීට වැඩිය ගොඩාක් භයානක දේවලූත් බොහොම සාමාන්‍ය විදියට සිද්ධ වෙනවා. ඒව මේ පද්ධතියෙම කොටස් විදියට දිගටම තියේවි, මිනිස්සු මේ නිදාගෙන ඉන්න නින්දෙන් ඇස් අරිනකල්ම. හැබැයි, එක දෙයක්... එහෙම ඇස් අරින්න පුලූවන් වෙන්නෙ ඇත්තටම නිදිනම් විතරයි. ‘නිදි වගේ’ ඉන්න අයව ඇහැරවන්න ඊටත් වැඩිය අමාරුයි. කොහොම වුණත් මේ නින්ද මේ විදියටම තියෙනකල් කිසිම දෙයක් වෙනස් වෙන එකක් නෑ. හැබැයි මිනිස්සු නින්දෙන් ඇස් ඇරපු දවසක අනිවාර්යයෙන්ම මේ දේවල් වෙනස් වෙන්න පටන් ගනීවි.

මොකක්දෝ හේතුවකට මට ආයෙමත් සුගතපාල ද සිල්වා මහත්තයගෙ නවකතාවෙ නම මතක් වුණා. හැබැයි පොඞ්ඩක් වෙනස් විදියට.
‘‘බල්ලෝ කටු කති’’.
ඒත් එහෙම වුණේ ඇයි කියල නම් ‘‘අයි ඩෝන්ට් නෝ වයි... ’’

සෞම්‍ය සඳරුවන් ලියනගේ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails