Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



නොයන් බෝ දුර
රැඳෙනු බැහැ දිනක් වත්
නොවැටහෙයි මට
මං කොහොම කියන්නද
එක් දිනක් කොයි තරම් නම් දිගු ද
පිටව ගොස් හැම දුම්රියම
දුර- ඈත ඉසව්වක
ගාල්කර ඇති විටෙක
පාළු නැවතුම් පළක හිඳින මෙන්
එනතුරා ඔබ නිදිබරව හිඳිමි මං.

නොයන් මා හැර
හෝරාවකට වත්
මං කොහොම කියන්නද
පුංචි අමනාප බිඳු එක් රොක් ව
ගමන් අරඹාවි එක්වරම
ව්‍යාකූල හද හුස්ම අහුරමින්
නිවෙසක් සොයා සරන දුමාරය
ගොනු වේවි මා තුළට.

අහෝ, ඔබගේ සිලුවටය
දිය නොවෙයි වෙරළ මත කිසිදාක
ඔබේ ඇසි පිය ඈත හිස් තැනෙක
නොසැලේවි කිසිදාක
සුහදිනිය,
එක් මොහොතකට වුව ද
මා අතැර නොමයන්න.

ඔබ ම'හැර ගිය විටෙක
උමතුවෙන් සරමි මම
මෙ මිහි මත හැම තැනෙක
විමසමින් ඔබ ගැනම
ඔබ එයි ද?
මියෙන්නට මා අතැර කොහි ගියෙද?

['Don't Go Far Off' By Pablo Neruda]

පැබ්ලෝ නෙරුඩා
පරිවර්තනය - චතුෂ්කා නිමේදි රණවීර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



එකට ඔබ හා බීඑම්අයිසීඑච් නොගිය මම සාහිත සැඳෑවක ගාලු මුවදොර ඔබ හා තනි නොවීමි..

˝කැමති පොතකින්
එකක් විතරක් අර ගන්න˝
දෙදෙනෙක් නොවෙමු අපි
පොත් අතරෙ චාරිකා නොම යන
සාහිත වසන්තේ ගිම්හාන චරිත අපි

රිදෙන රසික හද තැවුමකි
අර එකක රැඳුනු දෑස් දකින
පොතින් පොතට ඉදිරි ඉදිරි
ඔබ මොබ යන
මා දෑස වෙහෙස ඔබම සොයන

කැමති නැද්ද ඇවිදින්න
නොයෙක සාහිත පාරවල් වල
පීරන්න පිනුම් පීනුම් එක්ක
හැන්දෑවට සහුර්දකම් බියර් බොන්න
ප්‍රබන්ද වල චරිත උනත්
සුබ පතාවි නේද අපට
චියර්ස් එක්ක පෙණ උතුරන..
ලබන පාර වත් එමුන්ද
කැමතිම පොතකින්
එකක් විතරක් අර ගන්න.

ආයිමත් කැඩුව මම අර පොරොන්දුව
බියර්වත් බොන්නෙ නැති හගිස්සුම
ඔයත් නැති පාලුවට
බියරුත් පෙණ දැම්ම තිත්තට
කොටුවෙ ලාබම තැනක

තවත් එක වැරැද්දක් කළා මම
එපා කියල කිව්ව උනත්
ආයෙමත් හෙම තෙමෙන්න
ගාලු මුව දොර
වැලි රැල්ලේ දිව්වා මම
හීනි අඳුරු පොද වැස්සේ
ඔබ නැතුවත් පුලුවනි මට ඉගිල්ලෙන්න?

ගාලු මූණේ මූණෙන් මූණ
බංකුවක ඉඳගෙන ලී කොට
කැන්නස් ලේස්වල
සමනළය ගැට ගහමි
ඈත සිතිජේ ඔබ හා පියාඹන
සමනළ ප්‍රබන්දෙක
රූපක කවක ඇමිණෙන

නැගිටිමි එතැනින්..
ඔබ හා යාව නාව
වෙන අය හා යාව ආව
හිතේ කැක්කුම ගලක් කර
ගුලිය පිටින් වීසි කර මුහුදට
පිරිටන් පෙත්තක් ගිලිමි
පාලම ළඟ ටැප් එක ඇර
සැල්බිටමෝලයක් සමගින්
නුවර තෙක් බස් එකේ
එකම නින්දට යනු පිණිස

ඔයත් එක්ක තෙමිච්චි දා
සෙම වැඩි වී ගිහිං ගත්ත
අර, පිරිටන් විටමින් සී එහෙම
නොබී ළඟ තියාගෙන
අරං යමි යනෙන තැන
මතක සැමරුමක් ලෙස

ආසයි මං
ඒ හෙම්බිරිස්සාවට කැස්සට
හොඳ උනොත් හෙම ඒ සෙම
බයයි මට
තෙමෙන්නට කලින් ආයිමත් අපි එකට

සුදර්ශන සමරවීර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය අරගලයට දින 75 ක් ගත වෙමින් ඒ සඳහා රජය සහ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය අතර පැහැදිලි එකඟතාවයක් නොමැති තත්ත්වයක් යටතේ එම අරගලය ඉතා බරපතල සමාජ ගැටුමක් බවට පරිවර්තන වෙමින් සිටින පසුබිමක සමස්ත අරගලය සම්බන්ධයෙන් සමාජ විද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණයක් සිදු කිරීම වඩාත් උචිත යැයි පැවසීම අතිශයෝක්තියක් නොවේ. එසේම එය කාලීන අවශ්‍යතාවක් ලෙස ද නිගමනය කළ හැකිය.

මෙම සමාජවිද්‍යාත්මක විශ්ලේෂණය ප්‍රබල සමාජවිද්‍යාත්මක න්‍යායක් මත පදනම්ව සිදුකිරීමෙන් එහි ඇති වටිනාකම මෙන්ම විශ්වාසනීයත්වය සහ වලංගුභාවය ද තහවුරු කරයි. මෙම වෘත්තීය ක්‍රියා මාර්ගය අරගලයක් බැවින් එය විශ්ලේෂණය සඳහා 'ගැටුම පිළිබඳ න්‍යාය' (Conflict Theory) වඩා උචිතය. එසේම ගැටුම පිළිබඳ න්‍යායේ සාම්ප්‍රදායික රාමුවට සීමා නොවී එහි නව ප්‍රවණතාවයක් මත පදනම් ව විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් මෙම වෘත්තීය අරගලය පිළිබඳව නව සිතිජයන් මොනවාදැයි පුළුල් අවධානයක් යොමුකර ගැනීමට ඉඩ ප්‍රස්ථා විවර වේ. මෙම විශ්ලේෂණය ගැටුම පිළිබඳ කෘත්‍යවාදය (Conflict Functionalism) මත පදනම් වනු ඇත. ඇතැම් විට මෙම විශ්ලේෂණය ශ්‍රී ලංකාවේ බොහෝ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරීන්ට නැවුම් න්‍යායාත්මක සංසිද්ධියක් විය හැකිය. මන්දයත් බොහෝ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාකාරීන් 'මාක්ස්වාදය' නම් වූ සාම්ප්‍රදායික ආකෘතියට පමණක් සීමා වී ඇති බැවිනි.

ගැටුම පිළිබඳ කෘත්‍යවාදයට අනුව ඕනෑම සමාජයක් විවිධ උපව්‍යුහයන් මත ගොඩනැඟුණු අන්තර් සම්බන්ධතා සහ අන්තර් යැපීම් මත සංවිධානය වී ඇත්තේය. නමුත් එම පද්ධතියෙහි අසමානතා, ආකෘතීන් සහ ගැටුම් පවතී. එය පද්ධතියේ වෙනස්වීමට මෙන්ම අනුවර්තනය (Adaptation) සහ අනුකලනය (Integration) අඩු වැඩි වීම කෙරෙහි සෘජු බලපෑම් ඇති කරයි. ඇතැම් විට සමාජ පද්ධතියේ ගොඩනැගෙන ගැටුම්, ප්‍රචණ්ඩත්වය, නොගැලපීම් සහ අපචාරයන් පද්ධතියට හානිකර තත්ත්වයක් ඇති කරන අතරම පද්ධතියේ අනුවර්තනය සහ අනුකලනය වැඩි කිරීමට ද හේතු වේ.

ශ්‍රී ලාංකික සමාජය ද පසුගිය දශක තුනක කාලයෙහි යුධ ගැටුම්, දේශපාලන ගැටුම් සහ විවිධ කණ්ඩායම් අතර ගැටුම් මත පීඩනයට පත්ව සිටී. එසේම මෙම ගැටුම් මත වෙනස් වූ සමාජයකි. එමෙන්ම මෙවැනි සමාජයක් යුධ ගැටුම් වලින් මිදී සාමකාමී තත්ත්වයකට පත් වූ විට පද්ධතියේ එතෙක් සැඟව පැවති සෙසු ගැටුම් මතු කරමින් නව සමාජ ගැටුම් සහ අර්බුද නිර්මාණය කරයි. මෙය න්‍යායාත්මකව මෙන්ම ප්‍රායෝගිකව ද නිවැරදි සහ යාථාර්තවාදී තත්ත්වයකි. එසේම මේවා වැළැක්විය හැකි දේවල් ද නොවේ. එකම පිළිතුර වන්නේ පසුව එළඹෙන ගැටුම් උදෙසා සාමකාමීව සහ සහජීවනයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සම්මතයන්ට ගරු කරමින් විසඳුම් (කෙටි කාලීන සහ දිගු කාලීන) සෙවීමයි. ඒ අනුව වෘත්තිකයන්ගේ ගැටලු හෝ මෙවන් සමාජයක අනිවාර්යයෙන්ම අපේක්ෂාකළ යුතු තත්ත්වයන් මිස වෙනත් බලවේගවල ප්‍රතිඵලයක් හෝ ක්‍රියාකාරිත්වයක් නොවේ. ගැටුම් දෙස එවැනි දෘෂ්ටියකින් බැලීම එම ගැටුම් විසඳාගැනීමට ද පහසු කරයි. නමුත් මෙවන් ගැටුම් දෙස බැලීමේ දී එහි ක්‍රියාකාරිත්වය හඳුනා ගැනීම වැදගත්වන අතර එහිදී අවධානය යොමු කළ යුතු මතයන් හතරක් පෙන්වාදිය හැකිය.

ගැටුමේ හේතූන් හඳූනාගැනීම

සාමාන්‍යයෙන් ගැටුම්වාදීන් පෙන්වා දෙන අන්දමට පුද්ගලයින් හෝ කණ්ඩායම් අතර ඇතිවන 'ප්‍රතිවිරෝධතා' හෝ 'ගැටුම් පිළිබඳ රුචිකත්වයක්' මෙම ගැටුම් ගොඩ නැගේ. එමෙන්ම එම ගැටුම හා සම්බන්ධ සෙසු පාර්ශවයන් අතර ඇතිවන උනන්දුව මත එය ඉදිරියට ඇදී යයි. ඒ අනුව එකිනෙකා අතර ගැටුම පිළිබඳව ඇතිවන අවබෝධය ඉතා වැදගත්ය. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය අරගලය වසර 2008 දක්වා කාලයක සිට පැවත එන්නකි. එහෙත් රජය ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව ගෙන ගිය යුද්ධය මත එය නිලීන සාධකයක් ලෙස පැවති නමුත් අදාළ පාර්ශවය අතර තම ඉල්ලීම් පිළිබඳව සොයා බැලීම් සහ එකඟතාවයන් ගොඩනැගෙමින් පැවතුනි. එය යුද්ධය අවසන් වී වසර දෙකක් ගතවන විට ක්‍රමයෙන් ප්‍රකට සාධකයක් බවට පත් වූ අතර රජය ද ඉතා ප්‍රතිජනනාත්මක ලෙස ප්‍රතිචාර දක්වනු ලැබීය. 2014 වසරේ දී උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා සහ ජනාධිපතිවරයා මාධ්‍ය වලට සහ පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රකාශ කර සිටියේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වැටුප සැළකිය යුතු මට්ටමකින් (මහාචාර්යවරයෙකුගේ වැටුප ලක්ෂ තුනක් දක්වා) වැඩි කරන බවයි. එහෙත් මේවා හුදු ප්‍රකාශ පමණක් වීම නිසා සාකච්ජා වලින් විසඳාගැනීමට බලකර සිටීමට ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනයට සිදුවිය. එම තත්ත්වය ප්‍රතිවිරෝධතා නැතහොත් ගැටුම පිළිබඳ රුචිකත්වයන්ය. එය සංකේත වැඩවර්ජන, ස්වේච්ජා තනතුරු ඉවත්වීම ආදී ප්‍රතිවිරෝධතා ගණනාවක් පෙළගැස්වීමට සමත්විය. ඒ අතරතුර උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයාගේ නොහික්මුණු සහ මුග්ධ ප්‍රතිචාරයක් සහ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපතිවරයාගේ දේශපාලන ගැති භාවය මත පදනම් වූ නිද්‍රාශීලී සහ පසුගාමී ක්‍රියා පිළිවෙත් හේතුකොට ගනිමින් මෙම වෘත්තීය ගැටළු සමාජ ගැටුමක් දක්වා වර්ධනය කරනු ලැබීය. එතැන් සිට 2012 වසරේ රජය සිදුකළ රැවටීම්, මඟහැරීම් සහ නොසලකා හැරීම් මෙම ගැටුම සමාජගත කිරීමට හේතු වූ බව පෙනේ. අවසානයේ ජනාධිපතිවරයාගේ අන්තවාදී ප්‍රකාශය (වර්ජකයින් සමඟ සාකච්ජා නොකරන්නේය යන ප්‍රකාශය) සහ අනිවාර්ය බේරුම්කරණයකට යොමු කර රජය තම වගකීමෙන් තාවකාලිකව ඉවත් වීමට දරණ උත්සාහය මෙම ගැටුම ජාතික මට්ටමේ වෘත්තීමය ගැටුමක් දක්වා ගෙනයාමට හේතු වූ බව පෙන්වා දිය යුතුය.


මෙයින් තහවුරු වන්නේ මෙම ගැටුමට ඉතිහාසයක් ඇති සේම ඒ සම්බන්ධව රජය තම අවධානය නිසි පරිදි යොමු නොකර හිතුවක්කාර ප්‍රතිචාරයකට තල්ලු වී ඇති බවයි. රජයේ අභිමානය, විපක්ෂයේ දුර්වලකම මෙම වෘත්තීය ගැටුමට නායකත්වය දෙන ඇතැම් අය පිළිබඳ රජයේ ස්ථාවරත්වය ආදී කරුණු මත ගැටුමට විසඳුම් සෙවීම නොසලකා හැර තිබේ. ඇතැම් විට තම විරුද්ධ පාර්ශවයන් බිලිබා ගැනීමේ විශේෂ දක්ෂතාවයන් පිළිබිඹු කරන මෙම රජය තමන්ට හිතවත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් කීපදෙනෙකු හරහා මෙම වෘත්තීය අරගලය දුර්වල කරගත හැකි වේ යැයි තක්සේරුවකට පැමිණීම හෝ එවන් උපකල්පනයන් මත පිහිටා කටයුතු කරනවා ඇත. එවන් උත්සාහයන් රජයේ මාධ්‍ය ඔස්සේ නිතර දකිය හැකිය.

ගැටුමේ ප්‍රචණ්ඩත්වය

ගැටුම පිළිබඳ කෘත්‍යවාදයට අනුව ගැටුමට තුඩු දෙන සිද්ධීන් ප්‍රධාන වශයෙන් කොටස් දෙකකි. එනම් යථාර්ථවාදී සිද්ධීන් (Relaistic Issues) සහ යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන්(Non-relaistic Issues) යනුවෙනි. යථාර්ථවාදී සිද්ධීන් පවතීනම් එය හඹායෑමේ ඉලක්ක ඇති අතර ඒවා ඉටුකර ගැනීමේ දී අදාළ පාර්ශව අතර ගැටුමේ තීව්‍රතාවය අඩුය. යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන් යනු ඉලක්ක ඔස්සේ හඹා ගොස් ඉටු කරගත නොහැකි තත්ත්වයන්ය. ඇතැම් සමාජ ඇගයුම්, විශ්වාසයන්, සංකල්පවේද සහ පැහැදිලි ලෙස නිර්වචනය නොවූ රුචිකත්වයන් ය. සමාජවාදය, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, පංති ගැටුම, සූරාකෑම ආදී සංකල්පවේදයන් සහ සංසිද්ධීන් මීට උදාහරණයන්ය. එවැන්නක් සමාජයෙහි දැකිය හැකි නමුත් පැහැදිලි නිෂ්ඨාවකට අනුව ළඟාකර ගත හැකි තත්ත්වයන් නොවේ.

මෙහිදී මතුවන ගැටළුව වන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ ගැටුම අයත්වන්නේ මින් කුමන වර්ගයකට ද? යන්නයි. වැටුප් වැඩිකරගැනීම ඇතුළු තම වෘත්තියට අදාළ තත්ත්වයන් ප්‍රවර්ධනය කරගැනීම යථාර්ථවාදී සිද්ධීන්ය. එයට තමන්හට නෛතික මෙන්ම සදාචාරාත්මක අයිතියක් ද ඇත්තේය. මෙවැනි ඉල්ලීම් යම් ප්‍රමාණයකට ඉටුකරනු ලැබුවද රජය ඉතා සූක්ෂම ලෙස තම පොරොන්දු වලින් මඟහැරීමෙන් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය තම ශාඛා සමිති සමඟ ඇතිකර ගත් එකඟතා මත රජයට එරෙහිව වඩා පුළුල් වූ සහ අභියෝගාත්මක ඉල්ලීම් කිහිපයක් ඉදිරිපත් කරමින් තම අරගලයට නව මුහුණුවරක් ලබා දුන්නේය. එම ඉල්ලීම් අතර ප්‍රබල සහ අභියෝගාත්මක ඉල්ලීම දළ දේශීය නිෂ්පාදනයෙන් 6% ක ප්‍රතිශතයක් රටේ සමස්ථ අධ්‍යාපනයට වෙන් කිරීම සඳහා බලකර සිටීමයි. මෙය ඉතාමත් ආකර්ශනීය මෙන්ම අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ සෙසු වෘත්තිකයන් හට ද අදාළ වූවකි. එසේම ඒ සඳහා රාජතාන්ත්‍රික පසුබිමක් ද පවතී. එනම් යුනෙස්කෝ ප්‍රතිපත්ති පිළිගැනීමයි. එසේම මෙය යථාර්ථවාදී ඉල්ලීමකි. ලෝකයේ සෙසු රටවල් මෙන් ශ්‍රී ලංකාව ද මෙම ප්‍රතිපත්තිමය වෙනසකට එකඟකරවා ගැනීම යථාර්ථවාදී නොවන්නක් නොවේ. එයට අනුව රජයට තම ප්‍රමුඛතාවයන් පෙළගස්වා ගත හැකි සේම නිශ්චිත කාල රාමුවකට අනුව එය බලගැන්වීම පිළිබඳව එකඟතාවයකට එළඹිය හැකිය. විශේෂයෙන්ම රජයේ වියදම් හි ඇති නාස්තිය, දූෂණය, අල්ලස වැනි තත්ත්වයන් නැතිකර ගැනීමෙන් සහ කාර්යක්ෂම බදු අයකර ගැනීමකට යාමෙන් මේ සඳහා අවශ්‍ය මුදල් පහසුවෙන් සපයාගත හැකිය.

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ තවත් ප්‍රබල ඉල්ලීමක් වන්නේ ඔවුන් වෙනම වෘත්තිකයන් පිරිසක් ලෙස පිළිගන්නා ලෙසයි. ඊට අදාළ ප්‍රතිපත්තිමය තීරණයක් ගැනීමට පදනමක් ලෙස අදාළ යෝජනාව ලිඛිතව ඉදිරිපත් කර ඇති අතර එයට ද යථාර්ථවාදී සිද්ධියක් ලෙස පිළිගත හැකිය. මන්ද යත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු අනිකුත් වෘත්තීන්ට වඩා අනන්‍යවුත් ක්‍රමවේදයකට අනුව බඳවා ගැනීම් සහ උසස් වීම් සිදුකරන නිසාය. ඔවුන් තම සේවය සඳහා පැය විසිහතර පුරාම අනුගත වී සිටින්නන්ය. රජය සිදුකළ යුතු වන්නේ එම සේවය තහවුරු කර ගැනීම සඳහා ක්‍රියාකාරිත්වය දර්ශක ඉවහල් කර ගනිමින් වඩා කාර්යක්ෂම සහ ඵලදායී ලෙස ඔවුන්ගේ සේවය ලබාගත හැකි මට්ටමක් වෙත පිවිසීමයි. එසේ නොමැතිව ඔවුන් බූරුවන්, මෝඩයින්, කඩාකප්පල්කාරීන් ලෙස හංවඩු ගැසීමට සූදානම් වීම නොවේ. එසේ කිරීමට උත්සාහ කිරීමෙන් තමන්ගේ අමනෝඥ ස්වභාවය ප්‍රදර්ශනය වීම වැළැක්විය නොහැක.

මෙම අරගලයේ තවත් ඉල්ලීමක් වන්නේ උසස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් සංවිධානය වී ඇති රාජ්‍ය නොවන ආයතන නොවන පිළිබඳව පැහැදිලි ප්‍රතිපත්තිමය තීරණවලට එළඹීමට රජයට බලකර සිටීමයි. මෙය ද යථාර්ථවාදී සිද්ධියකි. නමුත් මෙයට රජයේ විශාල උනන්දුවක් ඇති වුවද එය පුළුල් විවෘත භාවයකින් සිදු කිරීමට සූදානම් වීමක් දැකිය හැකි නොවේ. එවැනි අධ්‍යාපන ආයතන වලට රජය අවසර දී ඇතත් ඒවා නියාමනය කිරීමට තරම් වැඩපිළිවෙලක් ඉදිරිපත් කර නැත.

එකඟ වූ පරිදි ආචාර්යවරුන්ගේ වැටුප් වැඩිවීම් ලබා දෙමින් බුද්ධිමතුන් රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාල වල රඳවා ලබා ගැනීමට කටයුතු කරන ලෙස ඉල්ලීම තවත් යථාර්ථවාදී සිද්ධියකි. 'මහින්ද චින්තනය' යටතේ රජය පිළිගෙන ඇති ප්‍රතිපත්තිය මත මේ සියළු ඉල්ලීම් ලබා දීමට සහ ඒ ඔස්සේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සේවය රටේ ජාතික සංවර්ධනය උදෙසාත්, දැනුමේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත් කිරීම සඳහාත් රජයට හැකියාවක් ඇත. නමුත් ඒ සඳහා වැඩපිළිවෙලක් අවශ්‍ය අතර රජයට එවැනි වැඩපිළිවෙලක් ඇති බවක් නොපෙනේ.

රජය මෙම සාධාරණ ඉල්ලීම් වලින් බැහැර වීම යනු යථාර්ථවාදී සිද්ධීන්ගෙන් බැහැරව යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන් වෙත විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් තල්ලු කර හැරීමකි. එය මේ වන විට සිදුවෙමින් පවතී. වර්තමානයේ තම සමාජ භූමිකාවෙන් විවිධ හේතූන් මත නිද්‍රාශීලීව සිටි බොහෝ වෘත්තීය සමිති ගණනාවක් මෙන්ම තවමත් තම වගකීමම වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී ලෙස දායකත්වය සපයන වෘත්තීය සමිති ගණනාවක් මේ වන විට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය අරගලයට සහාය දීමට ඉදිරියට පැමිණ ඇත. මෙය අදූරදර්ශී ලෙස කටයුතු කරන, එසේම දැඩි අභිමානයකින් සිටින රජයකට එරෙහිව සංවිධානය වීමක් වුවද යථාර්ථවාදී නොවන ගැටුමකට යාමක් විය හැකි දැයි සැකයක් උපදී. ඒ අනුව එහි වගකීම පැවරෙන්නේ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනයට සහ එහි නායකත්වයටය.

එසේම ගැටුමේ ප්‍රචණ්ඩත්වය ඉහළ යා හැකිය. විශ්වවිද්‍යාල සිසුන් මෙන්ම දෙමව්පියන් ද මෙම සටනේ කොටස්කරුවන් වනු ඇත. සිසුන් නවක වදය දෙමින් යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධියක තවමත් එල්බ සිටින්නාක් මෙන් ඔවුන් ‘ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස් අධ්‍යාපන සුරැකීම' යන තේමාව යටතේ වීදි බසිනු ඇත. ඇත්තටම ශ්‍රී ලංකාවේ සැබෑ නිදහස් අධ්‍යාපනයක් තිබේද? එය කුමන මට්ටමකින් පවතින්නේද? එහි පුද්ගල හෝ පෞද්ගලික අංශයේ දායකත්වයේ මට්ටම කුමක්ද? ආදී ප්‍රශ්න වලට කිසිවකු ළඟ නිසි පිළිතුරු නැත. රජයට ද නිසි පිළිතුරක් නැත. ඇතැම් විට මෙම අරගලයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එවැන්නක් සොයා බැලීමට රජය පියවර ගන්නවා විය හැකිය. නමුත් මේවා යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන්ය.


ගැටුමේ ප්‍රචණ්ඩත්වය තීව්‍ර කරන තවත් සාධකයක් වන්නේ මෙම අරගලය ප්‍රබුද්ධ කණ්ඩායම් කීපයකට නතු වීම සහ ඔවුන් වටා අනුගාමිකයින් පිරිසක් නිර්මාණය වීමෙන්ය. එවිට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට හෝ ඔවුන්ගේ නියෝජිතයින්ට මෙම ගැටුම පාලනය කරගත නොහැකි වනු ඇත. නැතහොත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනයේ දැනට ඇති කෘත්‍යාත්මක අනුකලනය සහ ස්වාධීනත්වය ගිලහෙනු ඇත. එයට හේතු වන්නේ අරගලය සම්බන්ධයෙන් තමන් සතු බලය සෙසු හවුල්කරුවන් අතර බෙදී යාමෙනි. ප්‍රධාන ගැටුමට අමතරව ප්‍රකට සහ නිලීන ගැටුම් ගණනාවක් පෙළගැසෙනු ඇත. එපමණක් නොව මෙම ගැටුම ප්‍රබල සමාජ ව්‍යාපාරයක් බවට පත් විය හැකිය.

ගැටුමේ කාල පරාසය

යථාර්ථවාදී සිද්ධීන් මත පදනම් වූ ගැටුමක කාල පරාසය සීමාසහිතය. එයට හේතුවන්නේ එවන් ගැටුම් සඳහා ඉලක්කයන් පවතින බැවින් එහි ජයග්‍රහණය හෝ පරාජය පැහැදිලි බැවිනි. එහෙත් යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන් මත ගොඩනැගෙන ගැටුම් වල කාල පරාසය පිළිබඳ සීමාවක් නැත. එය සමාජ ව්‍යාධියක් විය හැකිය. එවිට එය විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට මෙන්ම රජයට ද අහිතකර වනු ඇත. ඉහතින් දැක්වූ පරිදි දැනට දින හැත්තෑපහකට වඩා ඉක්මගොස් තිබේ. එය තව තවත් ඉදිරියට යා හැකිය. එසේම එය දරා ගැනීමට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට හැකියාව තිබුණ ද ඔවුන්ගේ අරගලය යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන් මත පදනම් වූ අරගලයක් බවට පරිවර්තනය වන්නේ නම් තත්ත්වය තවත් බරපතල වනු ඇත. රජය තම වගකීම කාලයට බාර දී වැටුප් නොලැබෙන විට ආචාර්යවරුන් සේවයට පැමිණෙනු ඇතැයි බලා සිටීම රජයේ උපාය මාර්ගයක් වුවද ඵල රහිත වනු ඇත. මන්ද යත් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් කම්කරු පන්තිය නියෝජනය කරන්නා වූ පිරිසක් නොවීමත් ඔවුන් මධ්‍යම හා ඉහළ මධ්‍යම පන්තියේ සාමාජිකයින ලෙස මෙවන් තත්ත්වයන්ට අනුගතවීමේ හැකියාවක් ඔවුන් සතු බැවිනි.

විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වර්තමාන වැටුප පිළිබඳව සංසන්දනාත්මක විමර්ශනයක යෙදීම වැදගත් වේ. මහාචාර්යවරයෙකුට වඩා රජයේ ආයතනයක රියදුරෙකු මාසික වැටුපක් ලබන අවස්ථා ද ඇත්තේය. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් අතිකාල දීමනා නොමැත. ඔවුන්ට ඇත්තේ ශාස්ත්‍රීය දායකත්වයක් උදෙසා ලබාදෙන දීමනාවන්ය. ඒවා ඒ ඒ ආචාර්යවරුන්ට විවිධ වන අතර ඔවුන් උගන්වන සිසුන් සංඛ්‍යාව මත සහ විභාග පවත්වන කාලයට පමණක් සීමා වනු ඇත. මහාචාර්යවරයෙකුගේ මූලික වැටුප රු. 50,905 කි. සියළු මාසික දීමනා එක්වූ විට එය රු. 108,000 කි. රජයේ ආයතනයක් ලෙස විදුලිබල මණ්ඩලයේ විදුලි අධිකාරි වරයෙකුගේ මාසික වැටුප රු. 159,536.71 කි. ලිපිකරුවෙකගේ මාසික වැටුප රු. 89,383.44 කි. සනීපාරාක්ෂක කම්කරුවෙකුගේ මාසික වැටුප රු. 71,659.00 කි. තත්ත්වය මෙසේ නම් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු තම ජීවිතයම අධ්‍යාපනයට කැපකර රටේ අනාගත පරම්පරාව උගතුන් බුද්ධිමතුන් බවට පත් කිරීමේ ජාතික වගකීම වෙනුවෙන් මීට වඩා සාධාරණ වැටුපක් ඉල්ලීම අසාධාරණ යැයි පවසන්නේ කුමන සාධක මත දැයි බුද්ධිමත්ව විමසා බැලීම වටී. ඔවුන්ගේ ඉතා ඉහළ සේවයක් ලබා ගැනීමට නම් ආකර්ෂණීය වැටුපක් ලබාදීම රජයේ වගකීම වේ. සාමාන්‍ය පෙළවත් සමත් නොවූ දේශපාලඥයින් පවා ලබන වැටුප සහ දීමනා ඇතුළු වරප්‍රසාද දෙස බලන විට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් ලබන වැටුප සොච්චමක් යැයි මෙකී දේශපාලනඥයින්ටම තේරුම් ගැනීමට නොහැකිවීම මෙම ගැටුම තව තවත් ඉදිරියට තල්ලු කර දැමීමට හේතු වී තිබේ. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරයා තම සමාජ ගරුත්වයට සරිලන සේ තම ජීවිකාව පවත්වාගෙන යාමට මෙම සුළු වැටුප කෙසේ කළමනාකරණය කරගත යුතුද? යන උභතෝකෝටික (Dilemma) ප්‍රශ්නයට මැදිව සිටී. මෙවන් පසුබිමක් තුළ රජය තම වගකීමෙන් මිදී පලා යන්නට උත්සාහ කරන විට මෙම ගැටුමේ කාලය සහ ගැටුමේ ස්වරූපය ද, එහි හවුල්කරුවන් ද වෙනස්වනු නියතය.

ගැටුමේ ප්‍රතිඵලය

ගැටුමට තුඩු දෙන්නේ යථාර්ථවාදී සිද්ධීන් ද එසේත් නැතිනම් යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධීන් ද යන්න මත ගැටුමේ ප්‍රතිඵලය වෙනස් වේ. විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ අරගලය සමඟ විමසා බැලීමේ දී පහත සඳහන් ආකාරයේ ප්‍රතිඵල හඳුනාගත හැකිය.

එනම්,

01. 'නිදහස් අධ්‍යාපනය' සම්බන්ධයෙන් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ සියළුදෙනා අතර උනන්දුවක් ඇතිවීම සහ එයට එරෙහිව ඇති බාධක පිළිබඳව ද ඔවුන් අතර උනන්දුවක් ඇති වීම: 1982 දී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ගෙන ආ අධ්‍යාපන ධවල පත්‍රිකාව සහ ඔහු නියෝජනය කළ එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය ආරම්භ කළ රාගම පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහිව 1986 දී ඇති වූ විරෝධතාවයට පසුව මේ දක්වා නිදහස් අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රබල විරෝධතාවයක් වර්ධනය වූයේ නැත. වර්තමාන සන්ධාන රජයේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය මත මහින්ද චින්තනයේ නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරැකීමට බොහෝ දේ ඉදිරිපත් කර තිබුණ ද එය යථාර්ථයක් දැයි ගැටළුවක් මතුව තිබේ. එසේම නිදහස් අධ්‍යාපනය මායාවක් බවට පත් වෙමින් පවතීදැයි සැකයක් පහළ වී ඇත. ඒ අනුව නිදහස් අධ්‍යාපනය සුරැකීමට නම් රජය ඒ සඳහා සිදු කරන ආයෝජනය වැඩි කළ යුතුය. රජයේ සංවර්ධන වැඩ පිළිවෙල පූර්ණ වැඩපිළිවෙලක් වීමට නම් අධ්‍යාපනය ඔස්සේ මානව සම්පත් දියුණු කළ යුතුය.

02. ජනතාවට නායකත්වය ලබාදිය හැකි බුද්ධිමතුන් සහ දේශපාලඥයින් අතර දුරස්වීමක් නැතහොත් ධ්‍රැවීකරණයක් (Polarization) සිදුවීම සහ ඒ මත පදනම් වූ ප්‍රතිවිරෝධතා, ආතතීන් සහ ගැටුම් වර්ධනය වීම: මෙම තත්ත්වය රජයක පැවැත්වීමට සහ ස්ථාවරත්වයට සෘජු බලපෑමක් ඇති වනු ඇත. මේ වන විට එවැනි තත්ත්වයක් රට තුළ නිර්මාණය වී ඇති අතර එවැනි තත්ත්වයකට නොගොස් දෙපාර්ශවය අතර සමතුලිතතාවයක් පවත්වා ගෙන යාමට වත්මන් උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා අසමත් වී තිබේ. එ. ජා. ප. රජය සමයේ උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා ලෙස දීර්ඝකාලයක් කටයුතු කළ ඒ. ඩී. එස්. හමීඩ් මහතා මෙම සමතුලිතතාවය ඉතා හොඳින් පවත්වාගෙන යනු ලැබීය.

03. විශ්වවිද්‍යාල වල ස්වාධීනත්වය පිළිබඳව උනන්දුවක් ඇතිවීම සහ ඊට එරෙහිව විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සහ ප්‍රගතිශීලී බලවේගවල විරෝධතාවන් මතු වීම: මෙය වත්මන් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ ප්‍රධාන ඉල්ලීමක් වන අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් රජය සමඟ එකඟතාවයකට එළඹීම දුෂ්කර වනු ඇත. එය යථාර්ථවාදී නොවන සිද්ධියක් වන බැවින් ගැටුම සහ ගැටුමේ තීව්‍රතාවය වැඩිවනු ඇත.

04. වෘත්තීය අරගල මැඩපැවැත්වීම සඳහා රජය විවිධ රෙගුලාසි සහ දැනට පවතින නෛතික පදනම උපයෝගී කරගනු ඇත. එසේම සෘජු නොවන සැඟවුණු මර්දන ක්‍රියාමාර්ග වලට පිවිසීමේ ඉඩකඩ වැඩිවීම.

05. අරගලයේ යෙදෙන්නා වූ විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වෘත්තීය සමිති සම්මේලනය තම කේවල් කිරීමේ බලය වර්ධනය කර ගැනීම උදෙසා ඉතා දැඩි වෘත්තිමය ක්‍රියාමාර්ග වලට ගමන් කිරීම : දැනට ඔවුන් උසස් පෙළ සිසුන්ගේ විභාග පිළිතුරුපත් බැලීම, අධීක්ෂණය කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති අතර විශ්වවිද්‍යාල වලට අලුතින් සිසුන් බඳවා ගැනීම් සිදු කිරීමට නොහැකි තත්ත්වයක් ද නිර්මාණය වී තිබේ. මෙය විශ්වවිද්‍යාල වල අධ්‍යයන කටයුතු පරිපාලනය කිරීමට නොහැකි වීමෙන් සිදුවන්නා වූ ගැටළුවක් වන අතර එය රජයට සෘජු බලපෑමක් ඇතිකළ හැකි එසේම විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ට තම කේවල් කිරීමේ බලය වැඩිකර ගැනීමට හේතුවන්නකි.

06. අනෙකුත් වෘත්තීය සමිති සහ සමාජ කණ්ඩායම් වල උනන්දුව සහ සහයෝගය ලැබීම: මෙය ඉහතින් පෙන්වා දුන් පරිදි විශාල සමාජ ගැටලුවකට මුල පිරීමක් මෙන්ම ගැටුමේ කාලය සහ එහි ප්‍රචණ්ඩත්වය වැඩි කිරීමට හේතු විය හැකි බැවින් ඉතා සුපරික්ෂාකාරීව මෙහෙය විය යුතුය. මෙහි සෘජු බලපෑම රජයට එල්ලවන බැවින් රජය මෙම අරගලය දෙස තම සෘජු මැදිහත්වීමක් ලබා දී විසඳුමක් කරා ළඟා වීමට ක්‍රියාකල යුතු වේ. එය රජයේ වගකීමය. එය පැහැර හැරීම දැනටමත් සිදු වී ඇති බැවින් මෙම ගැටුම වටා ගොනු වී ඇති ඇතැම් සමාජ ගතිකයන් (Social Dynamics) නොසලකා හරිමින් විසඳුමක් කරා ඒමට සැබෑ සහ අවංක ප්‍රයත්නයක් දැරිය යුතු වේ.

ඇතැම් විට තවමත් රජයේ 'අත්‍යවශ්‍ය සහයෝගිතා සභාගයට' මෙම අරගලයේ බරපතලකම අවබෝධ නොවී තිබෙන තත්ත්වයක් නිර්මාණය වී තිබෙනවා විය හැකිය. එසේත් නැතිනම් මෙම සභාගයට තවදුරටත් උසස් අධ්‍යාපන ඇමතිවරයා, ප්‍රතිපාදන කොමිසමේ සභාපතිවරයා සහ රජයට පක්ෂපාත විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරු කිහිපදෙනා හරහා ප්‍රශ්නය යටපත් කරගත හැකි යැයි විශ්වාස කරනවා විය හැකිය. එසේ නම් සැබවින්ම මෙය මායාකාරී තත්ත්වයක් බව කිව යුතුය.

07. දැනට විශ්වවිද්‍යාල අධ්‍යාපනය හදාරන සිසුන්ගේ අධ්‍යයන කටයුතු තාවකාලිකව නතරවීම සහ එය ඔවුන්ගේ අනාගත සැළසුම් වලට යම් ප්‍රමාණයේ බලපෑමක් ඇති කිරීම : මෙම තත්ත්වය පිළිබඳව විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් අතර මනා අවබෝධයක් ඇති නමුත් පවතින වර්ජනය යටතේ එයට විසඳුමක් සොයාගත නොහැකි වී ඇත්තේ රජය සමඟ සිදු කරන කේවල් කිරීම් වලට එය බාධාවක් වන නිසාය. මෙම අරගලය රජයට ඕනෑතරම් සාකච්ජාමය විසඳුම් විසඳීමට ඉඩ සලසා දුන් නමුත් රජය ඒවා මඟහැර තිබේ. අවුරුදු 4 ක කාලයක් ගතවීමෙන් පෙනෙන්නේ රජයේ මෙම විසඳුම් සෙවීමේ දක්ෂතාවයයි. නැතහොත් කලාවයි.

08. මෙම අරගලය දියාරු කර දැමීම සඳහා 'අනවශ්‍ය සහයෝගිතා සභාගයට'උපකාරී වන පුද්ගලයින් සහ කණ්ඩායම් වල ක්‍රියාකාරකම් මත එකිනෙකාගේ ගරුත්වයට හානි පැමිණවීම හා ඉතා පහත් අන්දමේ ක්‍රියා සහ ප්‍රකාශනයන් මත සමාජ සාරධර්ම සහ සදාචාරාත්මක පර්යාය උල්ලංඝනය වීම වැනි නිශේධනාත්මක සාධක රැසක් ඉදිරියට ඒමෙන් සමාජ පර්යායට සහ සංස්කෘතික පර්යායට හානි සිදුවීම: මෙවැනි තත්ත්වයක ප්‍රතිඵලය සමාජ සහ සංස්කෘතික පර්යායට දිගුකාලීන අයහපත් ප්‍රතිඵල ඇතිකළ හැකිය.


මේ අන්දමින් බලන විට විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ අරගලය අප සමාජයට වැඩි යහපතක් ඇති කරන්නා වූ සමාජ ප්‍රගතිය දිරිමත් කරන්නා වූ අරගලයක් ලෙස අර්ථ නිරූපණය කළ හැකියි. ගැටුම් ඇති වුවද රටේ අනාගත පරපුරේ අධ්‍යාපන ක්‍රියාවලියේ යහපැවැත්ම තහවුරු වනු ඇත. සිදුවන නිශේධනාත්මක හෝ අයහපත් බලපෑම් අවමකර ගැනීමට සියලු පාර්ශවයන්ට වගකීමක් ඇත්තේය. විශේෂයෙන් රජයක් ලෙස එම වගකීම කෙරෙහි විශේෂ අවධානය යොමු කරමින් මෙම අරගලය තවත් දුරදිග නොගොස් විසඳා ගැනීම රජයේ ස්ථාවරත්වයට ද ඉවහල් වනු ඇත.

මෙම ගැටුම පිළිබඳ කෘත්‍යාත්මක විශ්ලේෂණය ඔස්සේ එහි ප්‍රධාන පැතිකඩයන් පිළිබඳව අවධානය යොමු කරනු ලැබුව ද එහි ඇති නිලීන සාධක රැසක් ද හඳුනාගත හැකිය. එම සාධක සියල්ලම විශ්ලේෂණය කිරීම මෙම ලිපියේ අරමුණ නොවේ. අවසාන වශයෙන් පෙන්වාදිය හැකිවන්නේ ශක්තිමත් විපක්ෂයක් නොමැති ශ්‍රී ලංකාවෙ සමාජ අර්බුදයන් හි ප්‍රධාන සංසිද්ධියක් තේමාකර ගනිමින් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන් සිදුකර අත්තේ තම සමාජ වගකීම, තම වෘත්තිය ගැටළු විසඳා ගැනීමට දරණ උත්සාහය හරහා ඉටුකර ඇති බවයි. එය සමාජ ප්‍රගමනයට සෘජු දායකත්වයක් ලබා දී තිබේ. එසේම මෙය විපක්ෂ දේශපාලඥයින්ට මෙන්ම වෙනත් සමාජ බලවේගයන්ට පූර්වාදර්ශයකටත් වඩා පරමාදර්ශයක් වනු ඇත. ඉතා දැඩි සේ අවධාරණය කළ යුතු කරුණ වන්නේ මෙම අරගලය රටේ අධ්‍යාපනය සුරක්ෂිත කිරීමට පමණක් සීමා නොකර සෙසු සමාජ අර්බුද සඳහා ද විසඳුම් සොයන්නා වූ සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණයක් දක්වා වර්ධනය කරගන්නේ කෙසේද? යන්නයි. එය රජයේ මෙන්ම මෙම අරගලයේ හවුල්කරුවන් හෙට දිනයේ තීරණය කරනු ඇත.

කේ. කරුණාතිලක



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



කල්පාන්තර වේදනාවකි.
හිස්ව යන නිමේෂය
අවසාන මධුවිත
පොකැට්ටුවේ කැරැට්ටුව මැනවින් හැඳිනුව.

මොහොතකට තිගැස්සී හැරී බලමි
ඉකිගසන විට හිස් වීදුරුව
හිස්ව යනු දැක මා
මොහොතින් මොහොත.

නැඟිටින්නට පෙර
අවසන් වරටත් එබී බලමි
විසිරුණු ලූනු බිකි අතර
එකම එක කඩල ඇට‍යක් ඇහිඳින්නට.
සෝදිසි මෙහෙයුමෙන් මා පරාදය..
සටන් කරන්නට එකම එක මූනිස්සමක් හෝ නැත
පොකැට්ටුව සිසාරා බැලුවද.

ඉඳින් මම නැඟිටිමි.
වැටි වැටී නැඟිටිමි.
ආයෙත් නම් එපා
හිතුවක්කාර පියාපත්
ඉගි‍ළෙන්න හරි බයයි දැන් මම.
පායන්නත් එපා
ත්‍රස්තවාදී නුඹේ ඇස්
හිස් වීදුරුවට ඉහළින්
විදුලි පංකාවට පහලින්
කොහේ හෝ සැඟවී ඇත්දැයි හොයන්නට
ආදරයේ නොව..?

ජීවිතයේ අංශු මාත්‍රයක්..!!

ප්‍රියාන් ආර්. විජේබණ්ඩාර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



මගේ බහට
කීකරු වන
අවනත වන
කුල කුමරිය
මෙවක් පටන් නුඹ සුරකිමි.

සියක් පළෙක
අත්සන් කර
මගේ නිදහසෙන් පොඩ්ඩක්
නුඹේ නමට පවරා දෙමි.

ඒ වෙනුවට
නුඹගේ මුළු ජීවිතයම
මගේ නමට
ලියා ගනිමි...!

["ණයට ගත් සාජ්ජය" කාව්‍ය සංග්‍රයෙනි.]

යමුනා මාලිනි පෙරේරා



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සේද මිහිදුමෙන් ඇස පිස
හීල් හිරි පොදට ඇහැරුණ
ශෝභමාන රූමස්සල
සිනාසෙයි සකී

නීල කඳුකරේ සුළඟක
වූ රහස් අසා ඇහැරුණ
ප්‍රේමනීය හන්තානත්
සිනාසෙයි සකී

සිවු දිගින් නගා ජයගොස
සිය දහස් සියොත් පිරිවර
නිල් ගුවන අරා පියඹනු
බලාපන් සකී

රන් රිදී සොයා නොව
ලා බාල ළපැටියන් තටු මත
ශෝභමාන රූ තවරන සිහිනයකි සකී
රාව දෙන සියොත් ජයගොස අසාපන් සකී

උගුල් දැල් අරන් සැඟවුන
සිංහ වෙස් දැරූ සිවලුණි
කොලොං තොට තොපේ බිම් මත
සිංහයන් නැතී
හී ලෙසින් විදින ජලයට
කඳුළු ඇහැරෙනා දුමකට
දේශයක පැතුම් පලවා හරින්නට බැරී

එකට ගෙන තුඩින් කොටු දැල
පියාඹන නැකත ආ දින
නිවටයිනි තොපේ අවි වල
ගිනි සැරය මදී.

චිරන්ත ජයසේන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



සෝබාව දේ මෙපුර සිරි විසිතුරු
බලනු මිතුරු මග පියකරු වූ
සුසුදු වළා කැරළි පලසකි මේ
මග දිග ඇතිරූ
අහස සූරන මැදුරූ


1977 දී ඇතිවූ විපරීත සමාජ ක්‍රමය පිළිබඳව ලූෂන් බුලත්සිංහල සහෘදයාණන් එදා සිත්තම් කළේ එසේය. අනතුරුව අහස් කුස සිසාරා තාරාවන් ඉගිල යන්නට පටන් ගති.

ආනන්ද එස්. විජයසිරි සහෘදයා එය සිත්තම් කළේ මෙසේය.

බොල බූරු පුතේ
දුක සෝකා ඉතින් ඉවසන්
අපි යන්න යමූ
අපි යන්න යමූ
දෙව් ලෝකෙ බලා විලසින්
බොල බූරු පුතේ


තාරාවන් ඉගිලෙන, බූරු පුතුන් දිව්‍ය ලෝකේ යන කාලකණ්ණි සමාජ ක්‍රමයක්,තිරුවානා ගල් උඩ වුත් ගොම රිටි යට යන එන අබුද්දස්ස යුගයක දිවි ගෙවමු. ඒ ගැන අනාවැකි කීවුන් ද අඩුවක් නැතිව ඊට ම උඩ ගෙඩි දෙති.

ඉතාලි ජාතික තෝමස් කොලෝඩිගේ ලෝක ප්‍රකට ළමා සාහිත්‍ය කෘතියක් වන පිනෝකියෝ හෙවත් රූකඩ පැංචා කතාන්දරයේ හා හාපුරා කියා පාසල් යන්නට යන පිනෝකියෝව රවටන කපටි නරියකු සහ දුෂ්ඨ බළලෙකු ඔහුගේ හෝඩි පොත විකුණා පිනෝකියෝව කානිවල් එකකට කැටුව යයි. එහිදී සෙල්ලම්ලන්තයට යන දුම්රියක නැග එහි යන පිනෝකියෝ බූරුවකු බවට පත්වේ.

ඉතාලිය තුළ සිදුවූ අධ්‍යාපනය විකුණා දැමීමේ ක්‍රියාවලිය තෝමස් කොලෝඩි නම් ඒ මහා ගත්කරුවාණන් දුටුවේ එසේය.

දැන් ඒ කපටි නරියා සහ දුෂ්ඨ බළලා මෙහි පැමිණ සිටී. ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ, තක්කඩි වෙළෙන්දන්ගේද, විපරීත කානිවල්කරුවන්ගේද උන්ගේ අප්පා වන ලෝක බැංකුවේ සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේද කොන්ත්‍රාත්තුව මත ඔබේ දරුවා සෙල්ලම්ලන්තයට යවා බූරුවකු බවට පත් කිරීමේ කාරිය මේ කපටි නරියාත් දුෂ්ඨ බළලාත් විසින් බාර ගෙන තිබේ.

ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ ඔබ බූරුවකු විය හැකිය. එහෙත් ඔබේ දරුවා බූරුවකු වනවාට ඔබ කැමතිද?

පිනෝකියෝට පසුව සිය පියා හමුවන්නේ තල්මසකුගේ බඩ ඇතුළේදීය. මේ කොලෝඩි සහ පියා එකම ණයකරුවකු විසින් ගිල ගැනීම දක්වන සංකේතය බව විචාරකයන් විසින් විග්‍රහ කරනු ලැබීය. ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ, ලෝක බැකුව නම් තල්මසාගේ බඩ තුළ ඔබේත් ඔබේ දරුවාගේත් ජීවිත ග්‍රහණය වී ඇත. ඉන් ගැලවීමටවත්, සමාජ ක්‍රමය වෙනස් කිරීමටවත් , ආණ්ඩු පෙරලීමටවත් දවල් සිහින දකින්නට කාලය මිඩංගු කිරීමට මේ අවස්ථාව නොවේ. මේ එළඹ ඇත්තේ ඔබේ දරුවා බූරුවකු බවට පත්වීමේ අවාසනාවන්ත ඉරණමෙන් බේරා ගන්නට ඔබට ඇති අවසාන නිමේෂයයි.


නැතිනම් ඔබට ගයන්නට වන්නේ "බොල බුරු පුතේ" යන "දෙව්ලෝ යනකං" නාට්‍යයේ ගීතයයි.

දමිල ජනයා පිළිබඳ සිංහල ඔබ නැගූ චෝදනා අතරින් එකක් වූයේ දොස්තරවරුන්, උගතුන්, ඉංජිනේරුවන්, නීතිවේදින් ආදී බොහෝ දෙනෙකු දමිලයන් වීම දරා ගත නොහැකි වීමේ චෝදනාවයි. මේ වන විට අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් විශේෂ වරප්‍රසාද දීමෙන් ඇති කළායැයි කියන එම තත්වයද පරාජය කොට ඇත. මෙහි ඇතිවූ සියලු මර්දනයන් තුළදී සිංහල දෙමල භේදයකින් තොරව උගත් තරුණයන්ගේ කරදරය අහවර කෙරිණි. 89 න් පසු සියලු සාහිත්‍ය කලා සමාජ සංවාදයන්හි හිස් පුටු දකින්නට භාග්‍යය අපට හිමි විය. ගමේද නගරයේද කියා වෙනසකින් තොරව නූගත් අලජ්ජි බූරුවන් අහිනක් සහ ලුම්පන් තිරිසනුන් රොත්තක් ජනතා නියෝජිතයන් ලෙස පත් විය. සියලු උත්තරීතර ආයතනයන් තිරිසනුන් විසින් අරක් ගැණිනි. මේ ලුම්පන් අප්පාවරුන්ට සරිලන, මේ ලුම්පන් ක්‍රමයට ගැලපෙන ලුම්පන් අධ්‍යාපනයක් දියත් කිරීමට පිඹුරුපත් සැකසිණි. ජනමාධ්‍ය මේ තිරිසන් බව, ලුම්පන් බව අභිනන්දනය කරන්නට ගත්හ.

පිනෝකියෝගේ පියා ගෙපෙටෝ අසීරුවෙන් පිනෝකියෝට හෝඩි පොත මිලට ගෙන දෙයි. දරුවන් සරසවියට යවන්නට ගම්වල බොහෝ මව්පියන් ගේදොර ඉඩකඩම් උගස් කරති. නාගරික මව්පියෝ දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් සිය ජීවිත පිටින්ම උගස් කරති.

අම්මේ තාත්තේ, තව දුරටත් ඔබ ඔබේ දරුවාගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ඔබේ ජීවිත උගස් තැබීමේ තේරුමක් නැත. එක්කෝ මේ කපටි නරියාටත් දුෂ්ඨ බළලාටත් උන්ගේ අප්පලාටත් එරෙහිව සටන් කරන්න. නැතිනම් ඔබේ දරුවාගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ඔබේ ජීවිතය උගස් තැබීම වහාම නවත්වන්න.

දළ ජාතික නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට හයක් රටේ අධ්‍යාපනයට වැය කිරීමට කනිපින්දම් ගසන රජයක් තවමත් පාසල් පොත්වල නිදහස් අධ්‍යාපනයේ පියා යැයි සී. ඩබ්. ඩබ්. කන්නංගර ශ්‍රීමතාණන්ව විලිලජ්ජාවකින් තොරව සඳහන් කරයි. දළ ජාතික නිෂ්පාදනයෙයන් රටේ ඒ ඒ දේවලට වෙන් වන අනුපාතයන් සැසඳීමට ගියහොත් ඔබගේ මුඛ පූට්ටු වනු ඇත. මෙසේ තිබියදී සිරිල් පොන්නම්පෙරුම වැනි විශ්ව කීර්තියට පත් බුද්ධිමතුන් ගැන වහසි බස් දොඩන්නටත් ඇතැමුන්ට ලැජ්ජාවක් නැත. මින් ඉදිරියට සිරිල් පොන්නම්පෙරුමලා අවශ්‍ය නැත . අවශ්‍ය බූරුවන් පමණය. බූරුවන්ට පාලනය කරන්නට බූරුවන් සිටිය විට ලෙහෙසිය.

අප රටේ සාක්ෂරතාව පිළිබඳ පම්පෝරි කලක සිට අප අසා ඇතිමු. අප රටේ දෙමාපියන් වැඩි හරියක් සිය ආදායම වැය කරනුයේ දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය උදෙසාය. දරුවන් සේම මව්පියන්ද නොවිඳිනා දුක් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් විඳිති. දරුවන්ට ළමා කාලය, සිය නව යොවුන් විය සේම දෙමාපියන්ට සිය තරුණ කාලයද මේ වෙනුවෙන් අහිමි වේ. අප රට තුළ පංති සංක්‍රමණයේ ප්‍රධාන මාදිලියක් වන්නේ අධ්‍යාපනයයි.

මේ වන විට රට තුළ පංති බෙදීමක් නැතිය යන මායා දර්ශනයක් සියල්ලන්ගේ සිත් තුළ එලා තිබේ. සැබැවින්ම මෙහි අන් කවරදාකවත් නොවූ විරූ ලෙස පංති බෙදීම සිදු වන්නේ මෙකල්හි ය. එවන් කලෙක පැරණි ස්ථර ක්‍රමයෙන් වාෂ්ප වී නව ස්ථර බිහිව ඒ. එම නව ස්ථරයන්ට ස්ථාන ගත වන සැවොම තමන් පංති හිණි පෙතේ ඉහළින් සිටිනවාය යන මායාවෙන් අන්ධව සැරි සරති. සියළු මිනිසුන් මනුස්ස දූලි බවට පත් කරන මෙම අවධිය අතිශය සංක්‍රාන්තික වූවකි.

මරුටියක් තිබූ පමණින් ඔබ ධනපතියකුවත් ඉහළ මධ්‍යම පංතිකයකුවත් නොවේ . එම මෝහයත් මුලාවත් ඔබව ගෙන යනු ඇත්තේ පරිභෝජනවාදය තුළ, වෙළඳ භාණ්ඩ වන්දනාවාදය හරහා ඉතාමත්ම අනාරක්ෂිත තත්වයකටය. යුරෝපයේ කම්කරුවන්ටත් කාර් එකක් තිබේ. ධනපති හෝ සුලු ධනේශ්වර බව මේ වනවිට ජගුවරය, ලිමුසීනය කරා පොලා පැන තිබේ. බොහෝ සුළු ධනේශ්වරයන් යනු උගත් පරිපාලන හෝ සේවා සපයන කම්කරුවන්ය. කලාකරුවාගේ සහ කම්කරුවාගේ පවා වෙනස මේ වන විට ඇකී මැකී ගොස් තිබේ. මොකක් හෝ කඩ කෑල්ලක් දා ගත් පලියට සුලු ධනේශ්වර වන්නට පුලුවන් යුගයක් අතීතයේ තිබිණි. කායික ශ්‍රමය වෙහෙසනා එයට වැටුප් ලබන්නා නිර්ධනයාය යන පැරණි සීමාව ඇකී මැකී ගොස් තිබේ. කෙසේ හෝ කේන්ද්‍රයේ අධිරාජ්‍යවාදී රටවල පුරවැසියන් නොකරන නොවැදගත් වැඩ කිරීමට මනුස්ස දූලි පමණක් මේ වන විට එම රටවලට මෙවන් පරිවාරයේ රටවලින් අවශ්‍යව තිබේ. අධ්‍යාපනය ඊට සීමා වීම උන්ට සෑහේ.යුධ සමයේ දී ගම් ප්‍රදේශවල පාසල්වලට ප්‍රතිපාදන සිතා මතාම කප්පාදු කරනු ලැබුවේ ගම යුද්ධයට තරුණයන් සපයන තවානක් ලෙස තබා ගත යුතු හෙයිනි.

විදේශ විශ්ව විද්‍යාලවලට හෝ පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලවලට, අන්තර්ජාතික පාසල්වලට සිය දරුවන් යැවීමට සමත් පිරිසට ඇතැම් විට ඔබ අයත් වනවා වන්නට පුලුවන. එහෙත් හෙට දින ඔබේ දරුවාට ගනු දෙනු කිරීමට වන්නේ, පාලනය කිරීමට වන්නේ, මහමග ගමන් කිරීමට වන්නේ බූරුවන් සමග නම් ඒ වරප්‍රසාදිත තත්වයෙන් කුමන පලක් වේද? හෙට ඔබේ දියණිය මේ බූරුවකු අතින් දූෂණයට පත් විය හැක. ඔබේ පුතා මේ බූරුවකු අතින් මිය යන්නට පුලුවන.

තරුපහේ හෝටල්වල අහර වළඳන්නෝ සිටිති. කුඩා අවන්හල්වල අහර ගන්නෝද සිටිති. තරුපහේ හෝටල්වල බුදින්නන් අනෙක් කුඩා හෝටල හෝ කුඩා අවන්හල් වසා දමන්නට කටයුතු කරන්නේවත් , ඒවා වැසී යන තැනට කටයුතු සිද්ධ කරන්නේවත් නැත.

'සියලු සත්වයෝ ආහාරයෙන් යැපෙති' යි බුදුරදුන් වදාළේය. එසේම සියලු මනුෂ්‍යයෝ අධ්‍යාපනයෙන් යැපෙති. ඔවුන් මනුෂ්‍යයන් බවට පත් වන්නේ අධ්‍යාපනයෙනි.


ආහාරයේ සමබර බව, ගූණාත්මකතාව කෙසේ වේවා සියලු සත්වයන්ට ආහාර අවශ්‍යය. අධ්‍යාපනයේ ගුණාත්මක බවද එවන්ය.

අධ්‍යාපනය යනු දැනුම ලබා ගැනීම පමණක්ම නොවේ. එය ශිෂ්ටත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වද අත්පත් කොට ගැනුමයි. එය මිනිසුන් උගතුන් කරනු පමණක් නොව මනුෂ්‍යයන්ද කරයි. නොඑසේව උගත් බූරුවන්ද සිටින බව ඇත්තය. එහෙත් නූගත් බූරුවන්ට වඩා උගත් බූරුවන් පවා උසස්ය.

ලොව පුරා සියලු කල්හි බූරුවා එක් කාරණයක් සංකේතවත් කරන්නක් ලෙස යෙදී තිබේ. අම්මේ තාත්තේ, ඔබේ දරුවාට මනුෂ්‍යාත්මභාවයක් ලබා දෙන්න.

ලෝක ධනේශ්වරයේ විපරීත කොන්ත්‍රාත්කරු ජේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ සම්පූර්ණ නොකළ කොන්ත්‍රාත්තුව එදා ඔහුට විරුද්ධ වූ ඔහුගේ මුණුබුරන් වන වත්මන් පාලකයන් විසින් ජාතික- වාම- බෞද්ධ වෙස් මුහුණක් පැළඳ කරගෙන යනු ලබයි. රනිල් වික්‍රමසිංහ වෙස්මූණු පළඳන්නට සමත් නොවූ නිසා ලෝක ධනේශ්වරය මෙන්ම ඔබද ඔහුව කුණු කූඩයට වීසි කොට තිබේ. එහෙත් ඔහු ලවා කර ගන්නට ගිය කටයුතු ම ඔහු විසින් කරන්නට අර ඇඳි විට, ඔබ විරුද්ධ වූ දේම දැන් ඔබගේ ආශීර්වාදය මැද ජේ. ආර්.ගේ මේ විපරීත මුනුබුරු කැලත විසින් කරගෙන යනු ලබයි.

ක්‍රමය වෙනස් කිරීමවත් ආණ්ඩු පෙරලීමවත් ගැන සිහින නොදැක , ඔබ යූඑන්පීකාරයකු ජේවීපීකාරයකු සන්ධාන හෝ හෙළඋරුමකරුවකු පෙරටුගාමී පාක්ෂිකයකු හෝ පෙරටුගාමී සමාජවාදියකු හෝ අන්කවරකු වේවා , කවර ජාතියකට කුලයකට , ආගමකට, වෘත්තියකට, පන්තියකට, තරාතිරමකට, කවර දර්ශනයකට , ගුරුකුලයකට අයත් වේවා ඔබේ යුතුකම ඉටු කරන්න. ඒ මුදලින්ද ශ්‍රමයෙන්ද, වචනයෙන්ද අන්තර්ජාලයෙන්ද, පාසලේ කාර්යාලයේ හෝ වැඩබිමේ ද තැබෑරුමේ ද යන්න නොතකා ඔබේ යුතුකම ඉටු කරන්න . ආදරණීය අම්මේ තාත්තේ, ඔබත් ඔබේ දරුවා බූරුවෙක් කරන්නට සදන කපටි නරියාටත් , දුෂ්ඨ බළලාටත් , උන්ගේ අප්පලාටත් එරෙහිව මේ සටනට සහාය දෙන්න.

ඔබේ දරුවා බූරුවකු බවට පත් කරන්නට කැස කවන මේ කපටි නරියාටත් දුෂ්ඨ බළලාටත් උන්ගේ අප්පලාටත් එරෙහි වීමෙන් හෝ නොවීමෙන් ඔබ බූරුවකු වන නොවන බව ඔබම තීරණය කරන්න.

කේ.කේ. සමන් කුමාර [සර්පයා]



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ගිරග මත මුදු රැයට
සඳ නො විඳි සඳ එළිය
ආ දා...
රත් දෙතොල් මධු බඳුන
තණ බිමෙහි තවරන්න
මේධා....

විෂ විතෙන් සව්දිය පිරුව
කිසිදාක ඉලක්කය නො වැරදුණ
සර්ප පරපුර මැද...
රෙහෙණු මිස පෙති
නො පළඳන්නට නියම ලද
සදාකාලික මල ඔබ.

කඳු ශිඛර මං පෙත් හි
කවට බස් ඇසිලුවෙද
නො වැළපෙන බව දිවුට
ඇසට දුක් ඇවිලුණි ද

දැන් ඉතිං ඔබ එන්න...

මුවරද ම උපදවා,
වෙහෙස වූ තොල් අගට
විෂ දළක් තබා ගිය
පරව ගිය වෙරළු මල්
නිය අගින් සිඳලන්න

සඳ දියෙන් කැළුම් දෙන
සෙවල කොරපොතු සමඟ
තාරකා යට හෙමින්
වැතිරෙන්න
නිශ්චල ම අහස සේ
පැතිරෙන්න

පළාපෙත්තන් පවා
ළය පුරා පෙම් වඩන
ස්නේහ තණ පත් අතර
සැඟවෙන්න
විෂ මිදුණු හැව අතැර
ජීවිතේ විළිලන්න

වේදනා ගැබතුරෙහි
ප්‍රේමය ම ධාතු කොට
සැදුණු හද මිණක් ඇත
තබා ඇසි පියන් තුළ
සදා සුරැකිය යුතු

කඳු අතර,
ළදැරියක ගී රාව
යළිත් නිම්නාද දිය යුතු.

කඳු අතර,
ඒ නදින්
හද මිණක සනහස
යළි ගලා යා යුතු...

ගිරග මත මුදු රැයට
සඳ නො විඳි සඳ එළිය
ආ දා...
රත් දෙතොල් මධු බඳුන
තණ බිමෙහි තවරන්න
මේධා....

මේධා*- උපේක්ෂා නුවන්ශ්‍රීනි ගේ 'සර්පයාගේ දියණිය' නවකථාවෙහි ප්‍රධාන චරිතය

මාලතී කල්පනා ඇම්බ්‍රෝස්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



"මගේ කිරි දරුවා
පොළොවේ ගැසූ අලියා
බිම හෙළමි
හිස් කබල දැදුරු කර
නිල බල ගිනි බිඳිමි"

තනියම කතා කරන
හුදෙකලා මිනිසෙක්
තුවක්කුවක් අතින් ගෙන
වැව දෙසට පිය නගන

හඳපානා ගල වැවට
සඳ එළිය ගලන විට
සොඳුරු දසුනකි නෙතට
එහෙත් ඉඳහිට
කුංචනාදය නැගෙන විට
ත්‍රාසජනක වනු මිසක
සොඳුරු වෙද එය කෙලෙස

බලව මේ අසිරිය
දෙනෙත සනහන දසුන
කිරි උතුරන සඳපාන
තැවරී වැව් ජලය මත

කිරිකැටි අලි පැටියා
ටිකිරි සොඬ'ගින් රැගෙන වැව් දිය
විදින සැටි අහසට
මව් පිය දෙදෙන අසල සිට
කිරි වතුර නාන සැටි
තුටු සයුරක ගිලෙන සැටි

ගසකට මුවා වී හිඳගෙන
කුරුමානම ඇල්ලුවද
කොකා ගස්සන්නේ කෙලෙස
ඇඟිලි තුඩු වෙව්ලන විට
කුංචනාදය තුල ගැබ් වූ
තියුණු වේදනා ස්වරය
හද පත්ල පාරන විට
කොකා ගස්සන්නේ කෙලෙස

හුදෙකලා මිනිසා එම
තුවක්කුව ගෙන කරට
ආපසු යන අතර
තනියම කතා කරත

"කොහොම ගිනි බිඳින්නද
නපුරු වල් අලියාට
වැවට බැස දිය කෙළින
කිරි දරුවා ඉදිරිපිට"

සුදත් ගාමිණි බණ්ඩාර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



මගෙ කවි පදරුත් විමසා
නෙක ගුණ පවසන විට ඔබ
පැතූ ඉසුරු නොමලද සේ
මා හද කම්පා වන්නෙය

ලෝ වැසි හැමගෙන් සැඟවුණු
ඔබේ සොඳුරු මුදු සෙනෙහස
මා හද ගැබ සුරැකෙන බව
සබඳිනි ඔබ නොදන්නෙහිය

හෙළනා දිගු සුසමෙන් මිස
බැහැර නොයන මගෙ සෙනෙහස
කවියක් සේ බිහිවන බව
සබඳිනි ඔබ නොදන්නෙහිය

ලියැවුණ කව් පද දහසක්
විමසා බැලු මුත් මෙතුවක්
ඔබ මිස එහි අන් අරුතක්
නැති වග ඔබ නොදන්නෙහිය

[තහනම් දේශයකින්-1972]

මොනිකා රුවන් පතිරණ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



Sometimes this whole world
is just one big prison yard.
Some of us are prisoners,
the rest of us are guards.


— Bob Dylan

Psychologist Albert Bandura once said "Our ability to selectively engage and disengage our moral standards…helps explain how people can be barbarically cruel in one moment and compassionate the next.". Indeed man is capable of committing atrocities and derives satisfaction. Contrary to that man is capable of love and care. But our past experiences in Nanking, Guernica, Gulags, Auschwitz- Birkenau, Buchenwald, My Lai, Killing Fields in Cambodia, Rwanda, Abu Ghraib prison and Guantanamo Bay detention camp etc indicate the destructive and torturous dynamism inside the Homo sapiens.

In 1929 with the publication of 'Civilization and Its Discontents' Sigmund Freud concluded that the conflict between sexual needs and societal mores is the source of mankind's propensity for dissatisfaction, aggression, hostility and ultimately, violence. Freud saw the savage and destructive part of the human psyche.


A German chamber of torture in world war 2

Man’s inhumanity to man has been noticed since the dawn of civilization. There have been numerous theories and elucidations to explain why man commits atrocities against another man. In the past few decades researchers like John Dollard, Stanley Milgram , Philip Zimbardo etc tried to find answers to these age old questions.

Stanley Milgram's Obedience Experiment

Stanley Milgram’sobedience to authority experiment countered the participant’s moral beliefs against the demands of authority. His Experiment was created to explain some of the horrors committed by the Nazis during the WW2. This experiment measured how far people would go in electric-shocking others as part of a learning project. After this experiment Stanley Milgram stated that a substantial proportion of people do what they are told to do, irrespective of the content of the act, and without pangs of conscience, so long as they perceive that the command comes from a legitimate authority. In 1974 Milgram wrote..

…. It is ironic that virtues of loyalty, discipline, and self-sacrifice that we value so highly in the individual are the very properties that create destructive organizational engines of war and bind men to malevolent systems of authority. The aftermath of the Holocaust and the events leading up to World War II, the world was stunned with the happenings in Nazi Germany and their acquired surrounding territories that came out during the Eichmann Trials. Eichmann, a high ranking official of the Nazi Party, was on trial for war crimes and crimes against humanity. The questions is, "Could it be that Eichmann, and his million accomplices in the Holocaust were just following orders? Could we call them all accomplices?"

Milgram’s experiment explored the degree to which people could be persuaded to obey an authority figure blindly and perform cruel acts although it conflicted with their conscience.

Stanford Prison Study

World renowned social psychologist Philip Zimbardo conducted a prison simulation study in 1971 at the Stanford University with his student volunteers. He randomly divided these volunteers into guards and inmates and then placed in a mock prison environment. This study continued for six days and Zimbardo observed radical behavioral changes in guards and prisoners over time. He noticed sadistic abuse in prison guards and abject submissiveness among the prisoners.

Professor Zimbado’s Stanford prison experiment uncovered the manifestation of deindividuation, vandalism and dehumanization when ordinary people were put in to specific authoritative figures with unlimited power and control over others. He showed that ordinary people could be led to engage in anti-social acts by putting them in situations where they felt anonymous. This simulation study demonstrated how ordinary people sometimes turn evil and commit atrocities.


The Stanford prison

The Stanford prison experiment narrates the power of roles, rules, symbols, group identity and situational validation of behavior. When the prison experiment was continuing the prisoners demonstrated symptoms of depression and extreme stress while the guards had become more and more sadistic. This research revealed the psychological impact of becoming a prisoner or prison guard. Many years after this research Philip Zimbado expressed his thoughts thus.

"It does tell us that human nature is not totally under the control of what we like to think of as free will, but that the majority of us can be seduced into behaving in ways totally atypical of what we believe we are,"


The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil

Philip Zimbardo’s 2007 book 'The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil' argues that people are not born good or born evil. He gives numerous case examples how the situational forces and group dynamics affect people to commit atrocities.

……..the idea that an unbridgeable chasm separates good people from bad people is a, source of comfort for at least two reasons. First, it creates a binary logic, in which, Evil is essentialized. Most of us perceive Evil as an entity, a quality that is inherent, in some people and not in others. Bad seeds ultimately produce bad fruits as their, destinies unfold. We define evil by pointing to the really bad tyrants in our era, such as Hitler, Stalin, Pol Pot, Idi Amin, Saddam Hussein, and other political, leaders who have orchestrated mass murders. We must also acknowledge the, more ordinary, lesser evils of drug dealers, rapists, sex-trade traffickers, perpetrators of fraudulent scams on the elderly, and those whose bullying destroys the, well-being of our children………….

………… War engenders cruelty and barbaric behavior against anyone considered the, Enemy, as the dehumanized, demonic other. The Rape of Nanking is notorious, for the graphic detail of the horrific extremes soldiers went to degrade and destroy innocent civilian "enemy non-combatants." However, was it a singular incident and not just another part of the historical tapestry of such inhumanities, against civilians we might think it an anomaly. British troops executed and raped civilians during the U. S. Revolutionary War. Soviet Red Army soldiers raped an estimated 100,000 Berlin women toward the end of World War II and between, 1945 and 1948. In addition to the rapes and murders of more than 500 civilians, at the My Lai massacre in 1968, recently released secret Pentagon evidence describes 320 incidents of American atrocities against Vietnamese and Cambodian, civilians. (The Lucifer Effect: Understanding How Good People Turn Evil )


A famous photograph - Red Army Soldiers Insulting Berlin Women

Hammond Hill Prisoners and Prison Guards

In 1971 a rebel group known as the JVP attacked the democratically elected Sirimavo Bandaranaike regime in Sri Lanka. The rebel group was mainly consisted of unemployed Sinhalese youth. Soon the insurrection was crushed and a large number of young rebels were taken as prisoners. The authorities decided to send hundreds of hardcore members to the Jaffna Hammond Hill Prison Island.

The Hammond Hill fortress was built by the Dutch in the late 17th Century and they had large nine dungeons to store gunpowder. These dungeons were turned in to prison cells in 1971. At the Hammond Hill prison, the prisoners had to face inhuman conditions. The dungeons were infested with rats. The air inside the dungeons was not breathable. The heat was intolerable and due to poor ventilation almost every prisoner became sick. Many prisoners had anxiety reactions, claustrophobic attacks within the first few weeks of their arrival. The condition became worse when a 16 year old prisoner named Arnuna Shantha Lamahewa died as a result of savage beatings by the Police and poor sanitary facilities in the prison cell.

The Hammond Hill Prison was not suitable for human habitation. This small island had no fresh water supply. The sanitary condition was extremely poor and most of the prisoners suffered from skin diseases. The Hammond Hill prison had no medical facilities. The food rations were limited and it was almost impossible to eat unpalatable food with low nutrition. Often the prisoners starved. Malnutrition and chronic dehydration were common among the prisoners.

The prisoners of the dungeon number 6 made an unsuccessful attempt to dig a secret cave. They knew it was impossible to penetrate the lime stone. But they kept on digging the dungeon wall with primitive tools. Although the attempt was insane this effort gave the detainees some hope and kept them in sane later revealed by a former Hammond Hill prisoner.

The prisoners had no way of getting any information from the outside world. They were totally cut off from the civilization. The relatives were not allowed to visit them. For a long period they had no legal representatives. Without knowing what’s happening in the outside world the prisoners believed that their comrades were fighting the government forces and they would be victorious and soon the Red guards were coming to release them from this awful prison. Many of the inmates believed this myth for nearly a year. Eventually they realized the truth about the uprising. When the hope was lost the prisoners became more and more depressed and aggressive.

After a few months the prisoners started analyzing their situation and ideological differences emerged. Following these ideological clashes some inmates were violently beaten by the hard core members. There was an assault team of hardline members called 'Poriyal Hamudava'that instigated physical beatings of their fellow comrades. Severe restrictions were imposed on so called the traitors. They were excommunicated by the other prisoners. When the prisoners had no control over their situation they tried to control it by using ideological framework. The hardliners proclaimed that communist rules prevail in the Hammond Hill prison island and later this was known as Hammond Hill socialism. They abolished the ownership of private property although they had very limited personal items. Even the prisoners were not allowed have their own pair of slippers as private property.

Following the ideological confrontations some victims became detached from the main group and lived in isolation. They renounced the common ideology that made unit cohesiveness before the uprising. Some collaborated with the prison guards and their interrogators. Mistrust and culture of silence could be observed among the inmates.

Many of the prisoners had negative feelings about their future. The young inmates had no outlet to reroute their biological needs at the Hammond Hill Island. Most of the detainees were in their early twenties and unmarried. They were dedicated to a political cause. But when their revolution became a fiasco and some of the trusted comrades collaborated with guards and the Police many became desolated, confused and disconnected.

According to Wilfred Peris (alias Kegalle Peris) a former Hammond Hill prisoner, homosexual relations began to emerge among some of the young prisoners. These heterosexual young men who dedicated their lives to a Marxist philosophy now found a bizarre emancipation in gay relationships. Stress anxiety and unpredictability totally changed their sexual orientation. There were graffiti of naked females on the toilet walls and some prisoners used to achieve temporary satisfaction by observing these images and performing masturbation. Despite all these drastic changes some hardliners did not trade their ideology and stayed unchanged. They constantly discussed Karl Marx’s theories and the Communist Manifesto.

Before transporting the prisoners to the Hammond Hill Prison they were savagely beaten at the Jaffna Police station and the Jaffna prison. Most of the rebels were arrested after their unsuccessful attack on the April 5th 1971 at the Jaffna Police station and the prison complex. Several of the prisoners were shot by the security forces during the attack and some Police officers had an urge to kill the prisoners who surrendered to the security forces. But their attempt became ineffective when the Assistant Superintendent of Police Mr. R. Sunderalingam intervened. Mr. Sunderalingam ordered the men to disperse and to give medical treatment to the wounded suspects. Even today the former Hammond Hill prisoners remember this Tamil Police Officer who saved their lives with absolute respect.

The prison guards were very harsh on the prisoners at the Hammond Hill. There was no supervision by senior officers. For long hours the prisoners were locked inside the dungeons that filled with extreme heat. It was so dark inside the dungeons even during the day time and prisoners had no sense of orientation. Even for a life-threatening medical emergency the guards never opened the doors. The tension went up to such a point on one occasion the inmates broke the iron doors and set themselves free. The prisoners gathered under a Bodhi tree that was near the dungeons. But they had no intention of fleeing the island. Soon the Naval guards surrounded the prisoners and ordered them to surrender. The Naval guards said that they would open fire if any prisoner tries to escape. One of the educated and respected prisoners among the group explained the Naval guards that the inmates had no war with the Navy and they were only fighting injustices committed by the prison guards. Their aim was not to escape but to have fresh air which is a basic human right. Later this prisoner was identified as S. D Somarathna.

Although the prison guards of the Hammond Hill were cruel to the inmates on most occasions the prisoners still recall some guards who had humane qualities. Mr. Vallipuram and Mr. Pasupathi were two Tamil prison guards who were very sympathetic to the young Sinhalese rebels who were held at the Hammond Hill prison in 1971. Mr. Vallipuram felt exceedingly sorry for these youth and often told the prisoners that one day they would be released and never to abandon the hope. Within several years his prediction became a reality and the Government released all of the Hammond Hill Prisoners.


Rohana Wijeweera addressing public in 1971

Now almost 40 years have passed and the post traumatic impacts that affected the Hammond Hill Prisoners have never been studied by anyone. Today these men are in their sixties and a large percentage is still hounded by the reminiscences of the Hammond Hill Prison. It is evident that many of the former inmates had abandoned their radical political ideology and now lead politically inactive lives. Vasantha alias Mabole Rexy was one of the very few remaining members of the JVP who stayed with the movement. He was an active JVP member until 2005.

Atlas Bandara who was a wealthy businessman in 1971 and volunteered to rescue Rohana Wijeweera from the Jaffna Prison now living his life in poverty. He has severe disappointments about the 71 events. His driver Sirisena Alwis alias Baldhi Sira too had to spend several years at the Hammond Hill with his master. Sirisena Alwis died several years ago.

Lal Somasiri had a tough time at the Hammond Hill when he gave his statement to the Criminal Investigation Department revealing Rohana Wijeweera’s message after his arrest at Ampara on the 13th of March 1971. At the CJC (Criminal Justice Commission) Rohana Wijeweera denied delivering such a message to Lal Somasiri. Soon the hardliners at the Hammond Hill prison denounced him as a traitor. Today he is politically inactive and for a number of years he was forced to spend an undercover life.

Wanigabadu now a practicing lawyer has repressed his memories of the Hammond Hill saga. Jayathilaka once an active and dedicated member now runs a small business and living a simple life. Piyumasena Kannangara who participated in the Jaffna prison attack no longer connected with any political party.

Birty Ranjith masterminded the Jaffna prison attack in 1971. He organized the attack to rescue the rebel leader Rohana Wijeweera who was held under tight security at the Jaffna prison. The attack went for several hours but ended in failure. Birty Ranjith was arrested and then severely beaten. His attackers broke his leg. He suffered heavily physically and mentally. At the Hammond Hill Birty made an unsuccessful attempt to reanalyze the events that occurred on the April 5th 1971. The JVP leaders refused to accept his conclusions. After sometime Birty became disappointed in the 71 events. He felt that he had been used and then betrayed. He left the movement while he was still at the Hammond Hill. Today Birty Ranjith lives in exile in Germany. He is a political writer and had published his experiences in 1971 uprising and subsequent prison life at the Hammond Hill.

The psychological impact of the Hammond Hill prison was never been studied although it was a dark part of our political history. Hammond Hill signifies a beginning of a gloomy era- political detention system and gross violation of human rights. Despite all odds Hammond Hill shows us human behavior in extreme conditions. Unusual human relationships under extreme circumstances. It narrates the wickedness of the prison guards and also humane qualities that some possessed. Hammond Hill story described sadistic hearts as well as the kind warmth feelings under the uniform.

Hammond Hill recounts group dynamics, collective behavior of youth who became united under one political ideology. They were ready for extreme sacrifices in the name of this ideology. When the political attempt became unsuccessful disagreements surfaced. The comradeship was shifting to the opposite pole – the traitor. The rebels denounced their fellow comrades in a tiny isolated island. Those who fought for one common political aim started fighting with each other. For some detainees the prison guards and interrogators became their new saviors. Some had radical behavioral changes at the prison sometimes accepting changes in their sexual orientation. Some sustained permanent emotional scars after facing horrors of the Hammond Hill.

The inmates at the Hammond Hill prison underwent severe environmental and manmade stressors. Apparently a large number of prisoners suffered from depression and anxiety related ailments that were never diagnosed or treated. Perhaps time healed many emotional wounds. But for some victims time didn’t. Two of the former inmates Rev Morawaka Badhhiya and Susil Galgamuva committed suicide less than 15 years after their release from the Hammond Hill Prison. Therefore posttraumatic impact of the Hammond Hill prison cannot be underestimated.

The Devipuram Torture Chamber

The LTTE or The Liberation Tigers of Tamil Eelam had their torture chambers in a secret location at Devipuram in the North of Sri Lanka. For many years the outside world had no clue about this slaughter house. This torture chamber was under the direct command of Pottu Amman (Shanmugalingam Sivashankar ) who was the chief of TOSIS (Tiger Organization Security Intelligence Service). He was also known as the Heinrich Himmler of the LTTE.

Many of the Devipuram Torture Chamber guards were LTTE child soldiers who were trained in torture. The child soldiers had extreme power over adult prisoners and often the prisoners were viciously beaten, humiliated and sometimes killed. The senior leaders constantly taught the child soldiers not have compassion or show no mercy to the prisoners since they are traitors and the enemies of the people. The LTTE child soldiers had power and authority over the elders in their community just like the Pol Pot’s Khemer Rouge child soldiers. These young soldiers could arrest or detain any civilian if they though he or she was against the LTTE.

When the Sri Lankan armed forces advanced in 2009 the prison guards of the Devipuram Torture Chamber killed all the prisoners and burnt their bodies to hide the evidence. The buildings and chambers were dismantled or set on fire. Still the little information is known about Devipuram Torture Chamber and its victims. But according to the reports thousands of LTTE opponents were made to suffer and eventually killed at the Devipuram Torture Chamber. The escapees and the other witnesses coincide that brutal methods such as forced starvation, controlled drowning, electrocution, vicious beatings were frequently used by the guards at the Devipuram Torture Chamber.

According to the official estimations the LTTE killed over 20,000 Tamil civilians who they thought as traitors. Many perished at the Devipuram after undergoing unspeakable horror.

The POWs of the Eelam War

The psychological impact of being taken as a prisoner of war is devastating. Former POWs of the Eelam War still undergo a range of mental health problems. The words can hardly explain the physical and mental agony experienced by former POWs.

Lance Corporal P joined the Sri Lanka Army in 1991 as a signalman. After his basic training he was sent to the operational area. In 1993 he was posted to Welioya Senapura camp and he was working in the signal room. During this period the LTTE launched a massive attack against the Senapura camp. He was wounded and captured as a prisoner by the LTTE in 1993. For nearly five and half years he spent his life in the LTTE prisons. During this period he was physically and mentally tortured.

Lance Corporal P reveals his horrendous experience thus….

"When the LTTE attacked our Camp I was in the signal room with a Lieutenant. We wanted to send a message and request for reinforcement. The signal room was attacked by a RPG. Our radio and other equipment were destroyed by the attack. Then a group of LTTE members broke in to our signal room. They grabbed the Lieutenant and killed him with a mammoty. His eyes were taken out in front of me.
I was wounded and lost my consciousness. When I opened my eyes I was in a LTTE vehicle blindfold and my arms and legs were tightened. Then I realized that I was a prisoner. I was anxious about my future. A number of times I asked from myself are they going to kill me? I could not escape and I was helpless.


LTTE child soldiers

First few weeks they interrogated me. They thought I was an officer in disguise. They wanted to get our classified signal cords. They tortured me and threatened to kill me. The first few months I was unbreakable and told them nothing. Then they put me in isolation. For seven months I was in a small dark room. My biological clock was disrupted. I did not know it was day time or night. I was given food three times a day. That was the only time I saw a human being. I was sleeping on the dirty rough prison cell floor fearfully waiting for my tormentors.

This was the worst part of my POW experience. That was a frightening and disorienting event.
After seven months I was daily taken for interrogations and every day they asked same set of questions. For any slightest incompatibility I was savagely beaten and sometimes electrocuted. They crushed my genitals, also used to put Chili powder in to my foreskin. I was in pain and agony. No one was there to save me. I was abandoned by my people and I knew this was my end.


They threatened to kill me a number of times. Each time I was oozing with fear and helplessness. Once they took me to a deserted area where they execute prisoners. They shot an EPRLF prisoner who was belonged to a different militant group. But they did not kill me that day perhaps they wanted to bargain my freedom with the Government.

The Guards were extremely brutal in their handling of prisoners of war. Interrogators as well as the prison guards administered torture. I was tied up for interminable periods into painful positions. I was a POW for nearly five years. All these years I was tortured and humiliated. Every single day I prayed for my life. Finally my freedom came unexpectedly. I was released in 1998 September after the intervention of the ICRC. I came home. There was no welcome ceremony. I went on leave for few weeks. My family members were happy to see me. But I could not feel the happiness. I was always on guard. I had fear feelings that the LTTE might capture me again. Some nights I was troubled by nightmares and I could not sleep."

Lance Corporal P was deeply traumatized and his psychological wounds were a direct result of his being in the LTTE prison camp. He is a casualty of war, strained by the emotions that had haunted since 1993. Following the long term repressive conditions, the torture and degradation under which Corporal P suffered resulted PTSD.

POWs and the Prison Guards

Lance Corporal U became a POW in July 1991 during the Balawegaya operation. He was wounded during the battle and taken as a prisoner. Until his release in March 1995 he was subjected to inhuman treatment. He was deprived of sanitation, light and proper medical treatment. He was kept in a small cell with 40 other prisoners. They had no enough space and practically every prisoner developed skin infections. The sick and wounded were left in their own excrement for many days. Some days they were given rotten food and while they were having meals the guards used to disturb them with loud noises etc. They were not allowed to take baths for months.

Lance Corporal U describes the nature of the LTTE Prison Guards in a distinctive manner. Some guards were extremely brutal and poisoned with racial hatred. They used to administer torture on the POWs. They maintained authoritative status and often humiliated the POWs. In addition they were suspicious of the POWs and their movements. After a few months of his captivity Lance Corporal U decided to do physical exercises to regain his muscle strength. One of the guards became apprehensive when he saw a POW was doing exercises and lashed him.

Lance Corporal U states that there were LTTE Prison Guards with kind nature. Some of them taught him Tamil words and even gave extra food. They spoke to him kindly. But when the Sri Lanka Army or the Air Force attacked the LTTE targets these guards became hostile towards him.

The K Point alias the Eliyakanda Torture Chamber

In 1988 the JVP launched its 2nd insurrection against President Premadasa’s regime. The rebels and the security forces were responsible for gross violation of human rights during this period. The JVP insurrection claimed more than 60,000 lives. A large number of youth were arrested in connection with anti-government activities. The suspects were kept in numerous detention centers.

Eliyakanda camp (in Matara District) became one of the detention centers and it was well-known for its inhuman handling of the detainees. It was also known as the K (killing) point. Rohitha Munasinge’s book titled 'Eliyakanda wada kandawura (Killing Point) published in 2000' gives firsthand narration of torturing methods and merciless behavior of the K point guards. Rohitha Munasinge who was a detainee in this center underwent torture and also witnessed horrific events. He is now living in France.


According to Rohitha Munasinge the guards of the K point unleashed extreme brutality on the suspects. They used sledge hammers to beat prisoners. When a prisoner was hit on the head with a sledge hammer he falls down and then goes in to seizure with violent body movements says Rohitha Munasinge who witnessed such events. For sadistic amusement the guards named two of such sledge hammers as 'Loku Molaya' (Large Brain) and 'Podi Molaya' (Small Brain). If a detainee was found with a relatively minor offence he was hit with the small brain on the occipital region of the skull. For a big offence they used Large Brain to hit on the parietal region of the skull. When a victim falls and starts convulsions the guards became very excited and gathered to observe it. They called it 'break dance'.

The inmates were kept for long hours without giving water. When they were given food the detainees had to eat everything within ten seconds. If any food remained on the plate after the 10th second the victims were beaten with clubs.

The Guards of the K Point

The K point guards were under educated youth who joined the Army low ranks during the height of the Eelam War. In 1989 the JVP issued an announcement to the armed forces members to resign from the military and they further said that those who disobey the order would suffer heavily. Several family members of the soldiers were killed after this notification and the soldiers became extremely hostile towards the rebels. They hated the JVP suspects and tortured them repeatedly.

Rohitha Munasinge says that many of the K point guards sexually molested the under aged suspects mostly the school boys those who were arrested for pasting JVP posters. Some guards openly talked about their atrocious acts and killings and boasted in front of others.

Munasinge describes on one remarkable guard who was kind to the prisoners. He had a minor disability in his right arm following arson and ever since he became less cruel to the suspects. When he was on guard he allowed the prisoners to have their meals without pressing for time. Once another guard tried to torture the prisoners unnecessarily he became so annoyed and pointed his gun at him. But on one occasion when the prisoners made a big noise (while talking with fellow prisoners) the said guard became angry and flogged the prisoners with his leather belt.

The K Point Guard Suffered from Malignant PTSD

Private xx2 worked as a guard at the K point during the 88/89 insurrection period. He used to physically beat the inmates, used to burn them with lighted cigarettes, pushed the genitals of the victims inside the drawer of a table then close the drawer causing them enormous pain, and sometimes conducted executions. He worked in the K point for about a year and half then got a transfer.

From 1992- 1993 his mental health started fading. He could hear the voices of his victims, their shouting in pain. Private xx2 had intense rage and as a result of repeated physical abuse, his wife and children left him. Several times, he tried to commit suicide. In 2002, he was diagnosed with PTSD after a series of psychological assessments and detailed clinical interviews.

Private xx2 had intrusions, nightmares, phobias, ideas of reference, hallucinations and various other trauma related symptoms. He was severely abusing alcohol in order to forget the events that occurred at the K point.

His recollections of the K point concurred with many descriptions given in the book 'Eliyakanda Wada Kandawura' by Rohitha Munasinge. When Private xx2 was asked the color of the double cab vehicle in which they disposed dead bodies he gave the correct answer. This yellow color vehicle was vividly described in the book by the author.

The story of Private xx2 and his brutal experience as a guard at the K point recounts that the torture is a doubled edged sword that can harm not only the victims but the perpetrators too.

Conclusion

Stanley Milgram's Obedience Experiment, Philip Zimbardo ‘s Stanford Prison study demonstrated how average people could be turned in to evildoers. We ought to understand the power of social situations that can work as catalysts for ordinary people to rise above others and then perform cruel acts. From Stanford Prison study to Abu Ghraib prison, Guantanamo Bay detention camp, Hammond to the K point we see the situational dynamics, deindividuation, dehumanization, anonymity, diffusion of responsibility etc played crucial roles. These experiments and factual situations showed that human psyche is not totally pure or evil. Perhaps good and evil are part of the human condition.

Today the societies are full of religious, ethnic and racial tensions. Politicians like Hitler, Stalin, Pol Pot etc and religious fanatics like Jim Jones could bring extreme carnage in to the society once again. Therefor people are not totally safe from evil. Economic recessions, mass unemployment, social unrests always welcome pseudo Messiahs forcing people to find scapegoats. As Zimbardo states all evil begin with an ideology. We have to find the root causes and social vectors of these social evils and how decent educated people turn in to un-empathetic monsters and banish their fellow human beings due to ethnic, religious or ideological differences or do nothing when wicked people are initiating gross human right violations.

Talking about good and evil the Great Russian novelist Fyodor Mikhailovich Dostoyevsky once said "nothing is easier than to denounce the evildoer: Nothing more difficult than understanding him". Dostoyevsky was absolutely correct.

රුවන් එම්. ජයතුංග



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



අධ්‍යාපන අයිතිය වෙනුවෙන්
සටන් කළ වරදට
අභූත චෝදනා මැද
සිරගත කෙරුණු
සටන් සගය....

ඒක උන්ගේ පුරුද්දක්
වීරසූරියගේ සිට ත‍්‍රීමා දක්වා
ගෝවින්දන්ගේ සිට
ඇන්ටනි දක්වා
මරා දැමු පාලකයන්ට....

ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ
අපරාජිත සිත්
නොපසුබට අත්
ප‍්‍රශ්න නගන ඇස්
උන්ට මහ වදයක් ...

‘එකෙකේවත් නිදහසේ නොතියා
නිහඬ කරපල්ලා’
ඒ මහ එකාලගෙ පැතුම
‘මොනවහරි චෝදනා දාලා
කුදලගෙන පලයව්’
ඒ පොලිස් ලොක්කගෙ අණ
‘මහ වාතයක් ඕකුන්
අපට නිදහසේ ඉන්න නෑ’
ජුදාස්ලගෙ යටි හිත....

ඔන්න දැන්
උන් සෙරම ජය අරන්
ශිෂ්‍ය නායකයා ඇතුළේ
උන් සතුටු වෙනවා ඇති
ටික කාලයකට...
ඒත් බලාපල්ලා
කලින් හිටි එකා නෙවෙයි දැන්
ගොලායත් ඉදිරිපිටට ඇවිත්
කැටපෝලයක් ගත් ඩේවිඩ්...

පාලකයිනි,
ප‍්‍රවේශම් වෙයල්ලා
ඉතිහාසය කියවපල්ලා
ගොලායත් බිම වැටුණේ
ඒ පුංචි කොලූගැටයගේ
එකම එක පහරින්!

චන්දන සිරිමල්වත්ත



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



මහා පර්වත මුදුන් අග
අහම්බෙන් ඇස ගැටෙන
නින්ද නැති අව්රැල්ලකි
කැරලිකාර ඇස් සොයන
ආලිංගන මුකුටයෙන් දිදුල
පේ‍්‍රමය වාසනාවකි
හිතක් ඇත් නම් කෙනෙකුට
ඇත්තටම එය භාවනාවකි

අලුතින් හැදූ කැරකොප්පුවක
අලුතින් ආ පිසාචයකුගේ
විළිබර මුහුණක හිනාවක් වුව
එවිට
ඔබට දකින්නට හැකිය

උඩ කරණම් හතක් ගසා
හත් පෙති මලක් මත වැතිරෙන
අයෝමය සුළං රැල්ලකි
මූදු හතක් එහායින් ඈතක
හීතලෙන් නෑවෙන දිය කඳුරැල්ලක
පේ‍්‍රමයේ අප‍්‍රමාණ සිහිලසක් එතී තිබුණි

මීදුම් වළාවෙන් අමතක කළ
වාසගම් නැතැයි පිළි නොගත්
ළදළු
මැදිවියේ එල්ලෙන තුරු පත් අතරින්
හංගන්නටම ඕනෑම නම්
වම් ඉවුරෙන් බැස
ආපසු හැරිය යුතුමය
මගේ දෑසම මඟ හැර
නෙලුම් පත් මතින් ඇහිලුවේ
ඇබිත්තන් පිනි බිඳුය
නුඹේ රළු දෑඟිළි වැදී
බිඳී මියැදී යන්නට පෙර
පරිස්සම් විය යුතු.

අප පා එසැවූ සොහොන් කොත් අතර
දහස් ගණනක් නුඹේ සහෝදරවරු
දෑස් පියා සිටියහ
උහු බලා සිටියහ
අපේ අතැඟිළි ගිනි ගෙන පිලිස්සිණි
දැවී ගිය අප‍්‍රමාණ බලාපොරොත්තු
උන්ගේය
වම් අත ගැලවී එල්ලා හැලෙන්නට වුණි
උරපත කෑ ගසා හඬයි
සැබැවින්ම එය නපුරු සිහිනයකි!

අරලියා මල් පෙති
මං කැමතිම රතු පාටින්
පවන් සළන්නට විය

ගැලවී වැටුණු අතින්ම
ඔබ තාමත් කවි ලියයි
ගිම්හාන සුළඟින් පෙම්වත් එ කවි
හමන්නේ කොහිදැයි නො දනී
පේ‍්‍රමයේ අභිරහස් චාරිකාව මැද
ගිලෙන
රුවල් බිඳෙයි ඉවුරු සසැළෙයි
යළිත්, යළි යළිත්
එ ඉවුරු මතම රළ ගෙඩි හැපෙයි.

ගෙන්දගම් බිම් මත බිම් මල් පිපී ඇත
පරව යන්නට පෙර මහපොළොව නිවාලන
සඳුන් ගිරිහිස සහසක් පේ‍්‍රමාසන විය
එහි
කාත් කවුරුවත් නැති
පේ‍්‍රමයක් හමු විය.

තුෂාරි ප්‍රියංගිකා



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



දුකේදීම පමණක් පිහිටට පැමිණී
ඉතාම ගන යකඩෙන් හදවතක් හිමී
මිතුරු තුමෙක් විය තනි නොතනියට හිටී
මෙතුන් පදේ තෝරාලා කියන් සකී

ගෙවී පාට පැස්ටල් පැන්සල් මකන
කඳුළු වලින් සිතුවම් පුරවා හඬන
ඉතාම ඇල්මෙන් අකුරට යන පුතුන
දිහා බලා මා තරමට හූල්ලන

අලව්වේ සති පොළේ ගිනි ගහන කූටකේ
සූරියා අඳී සස ලපේ පෙම්බර සඳ වතේ
දළු පලා ලෙසේ මැලවෙතේ සොඳුරු රූ ඇගේ
මේ දුක් අසා හැඬූ සුන්දරම මිතු සඳේ

මඟුල් කරඳ හෙවනේ බීඩි මීදුමේ
නෙලුන් දෙනිය මානේ රා පැහෙන මායිමේ
හිතේ බැඳුණ දුක නුඹ සමඟ සේදුවේ
තුරුල්ලේ ළඟින් හිඳ නුඹ කිමද ගොළු වුණේ

හිතේ වීරියට වැඩි වැඩ කෙරුවාද
නුඹේ හදත් ගිනියම් වී දැවුණාද
හදේ ලිහිසි තෙල තුනියට හැරුණාද
ප්‍රසාරණය උහුලා ගනු බැරි වීද

බිඳී රිදී මුදු සිර වීද හදවතේ
මකා දමනු බැරි සීරුම්ද හද බිතේ
මිනිස් සුවඳ තිබුණා දැවුණු තෙල් මතේ
නුඹත් නිහඬ දා සිව් කුසක් හාමතේ

වීසි කැති හරඹයෙහි දුබලතින් වෙහෙසුණු
තියුණු දෙපෙති පිහිදමි වෙර වඩා කැරකුණු
විසල් උයන්වල ඇත නුඹ නොමැති සලකුණු
සදය සිනාලයි ලියලන තණ පඳුරු...

චිරන්ත ජයසේන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



හදවත ගැහෙන හඬ
තුඟු තුරෙක
තුරුළුව අසන,
තුර කිති කවා
හොරැහෙන් බලන
තුරු අත් පහර
විඳ විඳ සැලෙන
විහඟුන්
බිඟුන්
අප ගැන කියන
කව් ගී අසා
විළියෙන් හිඳින
තුර හා පිබිද
තුර හා නිදන
සිහිනය බිඳුන
බිත්තියට තබා බැඳි
මල් වැලකි මම.

හේ මළ කඳකි
හැඟුමන් නොමැති
මා හද ගැහෙන බවවත් නොදත්
සැඬ හිරු රැසින්
රත් වී නිවී
කිසිවක් නොදැන
සුවසේ වෙසෙන.

මල් වැල නිසා බිත්තිය හැඩයි....
මෙතැනින් යනෙන
කවුරුත් කියති
පොර කා හැපී
බිත්තිය සමග
වෙහෙසී වදන මල් දරු කැකුළු
හැර වෙන සතුටක් නොමැති
බිත්තිය සමග මා සතුටින්ද
කෙදිනෙක පැමිණ
අසනුද කවුරු.

["ගඟ දිය මතක" කාව්‍ය සංග්‍රහයෙනි.]

සජීවනී කස්තුරිආරච්ච්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



එකල ඔවුහු ගැහැණු වූහ
අම්මාගේ පරම්පරාවෙහි
බැරැඬි කටහඬැති -බරැති පියවරැති
දෑත් සහ මෙළවූ මිටැති
දොර පළු බිඳ හැර
කැඳ ලූ සුදු කමිස මැද
කෙසේ මග පෙන්නුවෙද
රණ සේනාවට
හිසෙහි කඩමාලු බැඳි
ජෙනරල්වරුනට
පතල් කැණි කෙත් බිම් ද
උගුල් ඇටවි අගල් ඔස්සේ ද
සොයන්නට පත පොත
බංකු සහ
අප වෙනුවෙන් වූ තැනක්
කෙසේ දැනගත්තාද
අප දැනගත යුතු වූ සියල්ල
එහි වූ
එකමෙක පිටක් වත් නොදැන

[ඇලිස් වෝකර් ගේ 'Women' පද්‍යයේ පරිවර්තනය]

ඇලිස් වෝකර්
පරිවර්තනය - චතුෂ්කා නිමේදි රණවීර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



මල්ටි බැරල් ආටි සමග ගස්සාය
ගමින් ගමට අතුගාගෙන බැස්සාය
මානෙල් මලින් මුළු නුවරම සරසාය
පාලකයින් මේ විරුවන් උස්සාය

ජාතිය අපේ රන් විමනකි ඒ අස්සේ
ආගම මිණි පහනක් ලෙස කර ඉස්සේ
ජාතියෙ මුර දේවතාව ඇඳ අස්සේ
ඇමති පුතා ධාතු වඳියි ඒ අස්සේ

විරුවා කියලා උම්මා උම්මා දෙන අස්සේ
උස්ස උස්ස පුක ඇනපන් තණ පිස්සේ
සංවර් ධනේ වෙනුවෙන් මඩ කන අස්සේ
ඇමති පුතා දුන් අඩියෙන් හිත ගැස්සේ

දෙමලා අනෙකා කරගෙන අපි සිටි අස්සේ
මරපු මරපු හැම දෙමලම හිත ගැස්සේ
ධනවාදය සළු ගලවයි මේ අස්සේ
රණ විරු කථා නොකියමු අපි මින් පස්සේ

ගෙටොවේ එකෙක්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|



ස්වභාවිකවම ත්‍යාගශීලිවන්තයෙකුට, යමක් දීම ගැන ලියන්නට සිතන විට සිහියට නැගෙන්නේ තමා දැනටමත් ඇප කැප වී සිටින ගීතිකා කණ්ඩායමට අතිශය උද්යෝගිමත් ලෙස උපදෙස් දෙන දේශකයෙකු පිළිබඳ මතකයකි. ඇත්තෙන්ම මා ඒ ගැන ලියන්නට තරම් ධෛර්යයක් ලැබුවේ එය විටින් විට මා මනස තුළ නිතර ඉහළ පහළ චලනය වන බැවිනි. එවැනි ගීතිකා කණ්ඩායමක් උසස් කොට සැලකීම මෙන්ම එය පැසසීමද අත්‍යවශ්‍ය වේ. එමෙන්ම ඒ වෙනුවෙන් ඔවුනට ස්තුතිවන්ත විය යුතුය. එවන් හඬවල් තව තවත් හැඟීම්බර ව ගැයීම සඳහා නැවත නැවතත් අභිප්‍රේරණය කළ යුතුය.

හැම කේවල අමෙරිකානු දානපතියෙකුම පාහේ පිළිකා සමාජ, රතු කුරුසය, ගැළවීමේ හමුදාව, මිත්‍රත්ව සමාජ, දෑකැති, සෛල රක්තහීනතාව, අමෙරිකානු යුදෙව් සමාජය සහ අර්බන් ලීගය වැනි සමාජ සංවිධාන සජීවිව පවත්වාගෙන යාමට දායක වේ. එසේම පල්ලි පදනම, මුස්ලිම් පල්ලි පදනම, බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන, පූජනීය සෛතාම් කණ්ඩායම්, විවිධ නිළධාරීන්, නගර සහ සමාජ ශාලා ඊට ඇතුලත් කළ විට ලැයිස්තුව තවත් දිගු වෙයි. කෙසේ නමුත් මේ සියල්ල සඳහා ඉතා ඉහළ මූල්‍යය දායකත්වයක් ලැබෙන්නේ දානපතියන්ගෙනි. පරිත්‍යාගශීලීන්ගෙනි.

'Philanthropy' යන වචනය අපට ලැබුණේ ග්‍රීක භාෂාවෙනි. 'Philo' යනු ආදරය කරන්නා වේ. 'anthro' යනු මිනිස්වර්ගයා වේ. ඒ අනුව, 'Philanthropist' යනූ මුලු මහත් මිනිස්වර්ගයාට ආදරය කරන්නා වේ. පරිත්‍යාගශීලීහූ මිනිසුන් සඳහා ඉතා සංකීර්ණ සංවිධානයමය සහ සංකල්පමය ව්‍යූහයන් ගොඩනගමින්ද පනවමින්ද ඔවුන් වෙනුවෙන් රැකියා ස්ථාන මෙන්ම ක්‍රීඩා කිරීම සඳහා වූ ස්ථානද තනවා දෙති. සමාජයට වඩා යහපත් සෞඛ්‍යය තත්වයක් සහ අධ්‍යාපනයක් ලබාදීමට කටයුතු කරන ආයතනයන්ට ඔවුන් විශාල වශයෙන් මූල්‍යමය පරිත්‍යාග සිදුකරති. එසේම ඔවූහූ කලාවෙහි ප්‍රධාන අනුශාසකවරු වෙත්.

ත්‍යාගශීලීත්වය පිළිබඳ සඳහන් කිරීමම මගේ මුවට මඳහසක් කැඳවයි. හරියටම එය, මුහුණුවර කෙසේ දැයි හරිහැටි නොදන්නා ත්‍යාගවන්තයෙකු විසින් බලාපොරොත්තු නොවූ විටෙක ගෙන එන ලද මහත් වාසනාවකැයි යන හැඟීමෙන් මතුව එන්නක් වැනිය.

තමා දානපතියන් පරිත්‍යාගශීලීන් ලෙස හඳුන්වාගන්නා බොහෝ දෙනෙකු අප අතර වේ. දානපතියන් නියෝජනය කරන කමිටු සහ නියෝජිත සමුළු ඇත. එහෙත් ඒවා ඔවුන්ගේ ත්‍යාගශීලිවන්ත භාවයේ ඵලයන් අත්විඳින්නවුන්ගෙන් බොහෝ දුරස්ථ ය. ඔවුන් හා සෘජු ලෙස අසම්බන්ධිතය. මම එවන් හවුලක සාමාජිකාවක නොවෙමි.

එහෙත් මම ත්‍යාගවන්තියක වෙමි. මන්ද යත්, හැමවිටම 'ත්‍යාගශීලි' යන්න තුල බලපැවැත්වෙන්නේ "මට සෑහෙන පමණටත් වඩා දේවල් හිමි වන විට ඔබට ලැබෙන්නේ සෑහෙන පමණටත් අඩුවෙනි. එබැවින් මා සතු අතිරික්තය ඔබ හා බෙදා හදා ගන්නට මම කැමැත්තෙමි" යන්න වීමයි.

"මා සතු අතිරික්තය භෞතික වශයෙන් ස්පර්ශ කළ හැකි මුදල් හෝ බඩු බාහිරාදිය වුවද කම් නැත. මා ඉගෙන ගත් පරිදි බිඳිගිය හැඟුම් වලට පිළියම් කළ හැකි ඉඟියකින්, වචනයකින් ගෙන එන්නට හැකි ප්‍රීතිමත් මොහොතක් මෙන් ස්පර්ශ කළ නොහැකි යමක් වුවද කම් නැත."


ලෝකය පිළිබඳ මගේ දැක්මත් ඒ තුල මට හිමි තැන ගොඩනැගූ ආකාරයත් මා උගත්තේ මා හදා වඩා ගත් මගේ අත්තම්මා ගේ (පියාගේ මව) අසිරිමත් බලපෑමෙනි. ඇය ගෞරවයේ ප්‍රතිමූර්තිය වූවාය. මුදු ලෙස කතාබහකරන්නියක වූවාය. විටෙක ඇඟිලි එකිනෙක පටලවා දෑත් පසුපසට කොට බැඳ සෙමින් ඇවිද යන්නියක වූවාය. මා ඇගේ සෙවණැල්ල යයි අසල්වැසියන් කියන තරමටම මම ඈ අනුගමනය කළෙමි.

"හෙන්ඩර්සන් සහෝදරී, හෙවණැල්ල පස්සෙන්ම නේද?" ඔවුහු අසති.

එවිට අත්තම්මා, මා දෙස බලා සිනාසෙන්නීය.

"ඒක නං එහෙම තමයි. නැවතුනත් මා එක්ක, ගියත් මා එක්ක."

මට වයස අවුරුදු දහතුනක් වන විට කැලිෆෝර්නියාවේ වෙසෙන මගේ මව වෙත අත්තම්මා විසින් මා කැඳවාගෙන යන ලදී. මා එහි නතර කළ ඈ ආ පයින්ම ආපසු ආර්කන්සාස් බලා පිටත්ව ගියාය. කැලිෆෝර්නියා නිවස, ආර්කන්සාස් හී මා හැදී වැඩුණු පුංචි නිවහනට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ලෝකයක් විය. මගේ මව නවීන විලාසිතානූකුලව කොණ්ඩය සකස් කරන්නියක වූවාය. කෘතිම ලෙස කැරලි ගස්වනු ලැබූ ගැහැණුන්ගේ කොණ්ඩා පිළිබඳ අත්තම්මාට කිසිදිනෙක විශ්වාසයක් තිබුණේ නැත. එබැවින් මා හැදී වැඩුණේ කුඩා කළ සිටම සොබාවික ලෙස ගෙතූ සිහින් කොණ්ඩා කරල් සමගිනි. අත්තම්මා පුවත් ඇසීම සඳහා ගුවන් විදුලිය දමන්නීය. ආගමික සංගීත ඛණ්ඩ සහ ගුවන් විදුලි නාට්‍යයට සවන් දෙන්නීය. කැලිෆෝනියාවේ ජීවත්වෙන මගේ මව නිතර තොල් ආලේපන ගල්වන්නීය. මහ හඬින් ජෑස් සහ බ්ලූ සංගීත ඛණ්ඩ තැටියක වාදනය කරවන්නීය. ඒ කිසිවකට මම අයත් නොවූයෙමි. එබැවින් පිටුපසට ඇද සිහින් කැරලි වලට ගොතා තිබූ කොණ්ඩයද සමගින් ක්‍රිස්තියානි ගීතිකාවක් මුමුණමින් ඇඟිලි පටලවා දෑත් පිටුපසට කොට තබා ගෙන මම ආගන්තුක ලෝකයේ වටපිටාව නරඹමින් ඇවිද ගියෙමි.

පුරා සති දෙකක් තිස්සේම අම්මා මා දෙස අවධානයෙන් බලා සිටියාය. අවසන එකිනෙකා කෙරෙහි තවදුරටත් ආගන්තුක නොවණු පිණිස වූ කතා බහකට ඈ මුලපිරුවාය.

"මායා ඔයා මට අකමැති මං කොහෙත්ම ඔයාගේ අත්තම්මා වගේ නොවෙන හින්දයි. ඒක ඇත්ත. මං අත්තම්මා වගේ නෙවෙයි. ඒත් මං ඔයාගේ අම්මා. මගේ ජීවිතෙන් කොටසක් මං වැයකරන්නේ ඔයාට ඉතාම හොඳ ඇඳුම් අරන් දෙන්න. ඔයාට හොඳම කෑම කවන්න. ඒ වගේම ඔයාට හෙවණක් හදලා දෙන්න. ඔයා ඉස්කෝලේ ගියාම ටීචර් ඔයා දිහා බලලා හිනා වෙයි. එතකොට ඔයාත් පෙරලා එයාට හිනාවකින් සංග්‍රහ කරාවි. මම ඔයාගේ අම්මා. මට ඕනෑ එකමෙක දෙයක් විතරයි. ආගන්තුකයන් වෙනුවෙන් ඔයාගේ මූණේ එක හිනාවක් නගන්න ඔයා උත්සහ කරනවා නම්, මං වෙනුවෙනුත් එහෙම කරන්න. ඇත්තෙන්ම මං ඒක හුඟක් අගය කරනවා. මට ඒක හුඟක් වටිනවා, මං පොරොන්දු වෙනව."

අම්මා ඇගේ අතක් මගේ කම්මුල මත තබා සිණාසුණාය.

"කෝ, එක වතාවක් අම්මා වෙනුවෙන් හිනාවෙන්න."

ඕ විසුළු මුහුණක් මවා පෑවාය. මගේ කැමැත්තට සහ සියළු අභිප්‍රායන්ට පටහැනිව මම සිනාසීමි. එවිට ඕ මා ආදරයෙන් සිප ගත්තාය. පසුව හඬන්නට පටන් ගත්තාය.

"ඔයා මෙහාට ආවට පස්සේ හිනාවෙනවා මං දැක්ක පළවෙනි අවස්ථාව මේක. ඒක කොයි තරම් ලස්සන හිනාවක්ද? අම්මගේ ලස්සන පුංචි දෝණිට ලස්සනට හිනාවෙන්න පුළුවන්"

කිසිවෙක් කිසිදිනෙක මා ලස්සන යැයි කියා නොතිබිණි. මගේ ජීවිත කාලය තුලම කිසිවෙක් මට 'දෝණි' යයි ආමන්ත්‍රණය කර තිබුණේද නැත.

තව කෙනෙකුගේ මුවට එකමෙක සිනාවක් කැඳවමින් ඉතා ලෙහෙසියෙන්ම ත්‍යාගශීලියකු වන්නට මම එදින උගත්තෙමි.

කෙනෙකුට සහනයක් සහ සැනසුමක් ගෙන එන එක් කාරුණික වදනක් යනු ඉතා අගනා ත්‍යාගයක් බව ගතවුණු වසර ගණනාවම මට උගන්වා තිබිණි. එබැවින් මා සිටිනා තැන වෙනස් කරමින් අනෙකා වෙනුවෙන් වූ ඉඩක් වෙන්කිරීමට මට හැකිය. කෙනෙකු තෘප්තියට පත් වන්නේ නම් මගේ සංගීතය වාදනය කිරීමට මට හැකිය. එසේම කෙනෙකු ඉන් අපහසු තාවකට හෝ කරදරයට පත් වන්නේ නම් එය නිවා දැමීම ද කළ හැකිය.

ජීවිත කාලය තුල කෙදිනක වත් මා දානපතියෙකු ලෙස කිසිවෙකු දැන නොසිටිනු ඇත. එහෙත් මම මුළු මහත් මානව වර්ගයාටම ප්‍රේමකරන්නියක් වෙමි. තවද පැකිළීමකින් තොරව මා සතු සියළු දේ ඔවුන් වෙනුවෙන් දෙන්නට මම ඉදිරිපත් වෙමි.

මම ත්‍යාගවන්තියක වෙමි.

"ලෙටර් ටු මයි ඩෝටර්" - මායා ඇන්ජලෝ

මායා ඇන්ජලෝ
පරිවර්තනය - චතුෂ්කා නිමේදි රණවීර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
|
Related Posts with Thumbnails