Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



නිර්මාණකරණය විෂයෙහි වූ ප‍්‍රතිභාව නන් දේශයන්හි විසිර යෙත්. එය කායික ශ‍්‍රමය මූලික කොට ගත් දෘශ්‍ය කලා, පොදු ජන කලා හෝ ව්‍යවහාරික කලා ලෙසත් මානසික ශ‍්‍රමය සූක්ෂ්ම කොට ගත් සාහිත්‍යාදී විදග්ධ කලා වශයෙනුත් බහු විධ වේ. ගැදි පැදි නළු ඈ සාහිත්‍ය කලාහි නියුක්ත පැරණි ඡේකයෝ බොහෝ සෙයින් ම ධන බල ණැන ආදි ඖදාර්යයෙන් පෝෂිත වූහ. ඔවුහූ රාජ රාජ මහා මාත්‍යාදින්ගේ නො මඳ ආදර සත්කාරයට බඳුන් වූවෝ වෙති. සියබස්ලකර කතු අබා සළමෙවන් ද, කව්සිමිණි කතු කලිකල් සවැනි නිරිඳුන් ද, රජුහු වෙත්. අමාවතුර කතු ගුරුළුදැමියන් ද, බුත්සරණ කතු විදු සක්විත්තන් ද, රජමැදුරු සේවනය කළ පඬිවරු වෙතියි චිර සම්මත ය. තොටගමුවේ සිරි රහල්, වෑත්තෑවේ, වීදාගම ආදි පැවිදි යතිවරු ද, බොහෝ නැණ බල සපන් රාජ රාජ මහාමාත්‍යාදින්ගේ නො මද උපචාරයට ලක් වූවෝ වූහ. මෙ පරිද්දෙන් සාහිත්‍යාදී මනඃශ‍්‍රම සුක්ෂ්ම වියත් කලාවෙහි නියුත්ත වූවෝ වරප‍්‍රසාදිතයහ.

එහෙත් එදිනෙදා දිවියෙහි අත්කම් බැර කම් ලිය කම් කරමින් ව්‍යවහාරික කලා පෝෂණය කළ පිත්තල වඩුවන්, ලී වඩුවන්, පන් වියන්නන් ගල් වඩුවන් බට පොතු වියන්නන් ආදිහූ අනේක විධ දුක්ඛ දෝමනස්සයන් අත් විඳිමින් සිය කලා මාධ්‍යයෙහි අතීත නිර්මිත සත් සම්ප‍්‍රදායන් රකිමින් ද වඩා ඔප මට්ටම් කරමින් ද ඒවා රක්ෂා කළෝ වෙති. ඔවුන්ගේ දිවි තතු අප‍්‍රිය ද අමනාපී ද විය. රාජ බියෙන් ද අමනුෂ්‍ය බියෙන් ද රෝග බියෙන් ද ඔවුහූ පරි පීඩිත වූහ. මෙලෙස කායික ශ‍්‍රමය මානසික ශ‍්‍රමයට වඩා ඌණ අගයකින් සැළකීම පුරාතන නිෂ්පාදන ප‍්‍රාකාරයන්හි සිට ම නො අඩු ව දක්නට හැකි වූ දුර්භාවිතයකි.

තතු එසේ වුව සිය කලා මාධ්‍යයන්හි ජීව ගුණයත් උදාරත්වයත් නො නසා රැක ගැන්මට මේ පිරිස් සමත් වූහ. ගොවියාගේ නෙළුම් කවියත් එඬෙරාගේ අඬහැරයත් තොටියාගේ පාරු කවියත් හේන් ගොවියාගේ පැල් කවියත් ඓන්ද්‍රීය කලා මාධ්‍ය ලෙස පරපුරෙන් පරපුරට දායාද විය. ඒවා ද ව්‍යවහාරික ජන කලා වේ. ඒ සියල්ල කායික ශ‍්‍රමය සමඟ අවියෝජනීය ලෙස බැඳී පවතී.

මේ ව්‍යවහාරික කලා අතර අපට හමු වන ඉපැරණි ම සම්ප‍්‍රදායන් වනුයේ සිතුවම් හා සුරුවම් කලා ය. රළු බිතෙහි හෝ ගල් බෙයඳෙහි නන් විසිතුරු ලාක්ෂාවෙන් සිතුවම් මැවූ සිත්තරුන්ගේ දස්කම් සීගිරියේත් තිවංක පිළිම ගෙයිත් අපට දැකිය හැකි ය. රළු පරළු පාශාන, කටුවෙන් ඔප දමා හනා වනා කර ඇති නන් විධ පිළිම හා කැටයම් සම්භාරය ගල් වඩුවන්ගේ විසිතුරු අත් හුරුව විද්‍යමාන කරයි. ගල් වඩුවෙකු සිය කටුවෙන් හා මිටියෙන් ගත තවමින් සිතෙහි සමාධිය නො මුදමින් නෙලනා පිළිමය විශිෂ්ට කලා නිර්මාණයක් වනුයේ එය ඊට අයත් සම්ප‍්‍රදායෙහි නියාම ධර්මයන්ට අනුගත වුවහොත් පමණි. එලෙස වියත් ජන පැසසුමට ලක් වන පිළිමයෙහි අධාත්මික සළකුණු දුටුවන් තුළ රස භාව උද්දීපනයෙහි පොහෝනා වේ. එම පිළිමයේ සාර භූත ප‍්‍රතිභා ගුණය වියත් ජන මන පුබුදයි. ඔවුන්ගේ අධ්‍යාත්මය විකසිත කොට පෝෂණය කරයි. එහෙත් මේ ගල් වඩුවන්ගේ දිවි තතුහි නම් ඒ සොඳුරු සොබා සිරි පළට නො කෙරෙයි. රජී වෙල්ගම නමැති නව පරපුරේ ගීත රචකයා ඒ ඓතිහාසික නො පෑහීම මෙලෙස ගීතයට නඟයි.

".... මේ තරම් සියුමැලි ද කළුගල්
සිතන්නටවත් බැරි නිසා
මම ගියා අවුකන බුදුන්ටත්
දෑස් දුන් මිනිසා සොයා...."


මේ පද පෙළ ධ්වනිතාර්ථවත් වේ. ගල් වඩුවන් කළුගලෙන් කර ඇති සියුම් සිත්තම් ඇස ගැටෙන විට කළුගල් මෙතරම් සියුමැළි දැයි කවියා තුළ කුකුස් උපදි. ඒ කුකුස් එම නිමැවුම කළ ශිල්පියා ගෙන් ම විමසීමට කවියා පෙළඹේ. කළුගල් යනු ඉතා දෘඩ කර්කශ පාෂාණයකි. එය බරින් අධික වන අතර ම ශක්තියෙන් ද තද බවින් ද අනූන වේ. එවැනි රළු ගොරෝසු වස්තුවකින් සියුම් හැඟීම් දනවන කලා නිර්මාණයක් කිරීම විස්මයජනක වේ. කවියා අවුකන බුදු රුවෙහි වූ ශාන්ත විතරාගී ගුණ මහිමය සංජානනය කොට ඉන් විස්මිත ව කළු ගල් මෙතරම් සියුමැළිදැයි ව්‍යාකූල වනුයේ බුදු රුවෙහි දෑසේ රැඳි මහා කරුණා ගුණය මතකයට නගමිණි. පතළ මහා කරුණාවෙන් ලෝකයා දෙස බලමින් සියලූලෝ වැස්සන් වෙත සිය මෙත් සිසිළ විහිදූ, පූර්ණක, අංගුලිමාල, නාලාගිරි, නන්දෝපනන්ද, ආලවක, ජටිල, තීර්තකාදීන් කරුණා මහිමයෙන් දමනය කළ බුදු රදුන්ගේ දෑස් පාෂාණමය අනුරුවකට නැංවිම ම අරුමැසි පුදුමැති පෙළහරකි. එවැනි නිමැවුමක් කළ නිර්මාණකරුවා විශ්මකර්මයෙකි. ශත සහශ‍්‍ර සංඛ්‍යාත සත් ජනයා සාධුකාර නගමින් පුදන්නේ ද වඳින්නේ ද ඒ සුවිශේෂ වූ ප‍්‍රතිභා ගුණයට විණා දෘඩ පාෂාණ උද්ගතයට නොවේ.

නිර්මාණකරුවාගේ වෙහෙස, ප‍්‍රතිභාවේ මහිමය ආදිය ඉතාමත් මැනවින් බසෙහි සිරි විසිතුරු ද රකිමින් සරල ව පැවසීමට කවියා සිය වදන් වැල පෙළ ගස්වයි.

නිර්මාණයේ විශිෂ්ට ගුණ සමඟ නිර්මාණකරුවාගේ අපි‍්‍රය අමනාප දිවි තතු අප වෙත එක පැහැර විදාරණය කෙරෙයි.

" ...... කලා වැව ළඟ ඉළුක් හෙවණක
මැටි පිලක පැදුරක් එළා
රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු
මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා.... "


සොබා දහමෙන් ලද ප‍්‍රාකෘතික ජීවිතය පමණක් රකිමින් කලාකරුවා අනිස දම් මෙනෙහි කරමින් දිවි ගෙවයි. ඔහු කළ මහා නිර්මාණ අත් විඳින ජනයාගේ දිවි තතු එහි වූ කලා පරිචයෙහි අයමින් හා විතරින් විශිෂ්ටත්වයට ද සුපුෂ්පිත භාවයට ද පත් වෙති. එහෙත් එහි නිර්මාපකයා වැව් තාවුලක මැටි පිලක ඉළුක් කොළ හෙවනක සිය ගත රිදුම් සිය දෑතින ම පිරි මැද ගනිමින් අනිස දම් මෙනෙහි කරයි. ඒ නැගෙන බසින රළ දෙස නොව මැරෙන ඉපදෙන රළ දෙස බලමිණි. දිය රළ ද බුදු දහමෙහි දේශිත සසර සැරීම මෙන් ම ඇති වී නැති වී යළි ඇති වෙයි. එය සමථයට මෙන් ම විදර්ශනාවට ද ආරම්මණ වනුයේ එහෙයිනි.

දෘඩ භෞතික වස්තුවක ලොව්තුරු සිරි පෑ මේ මහා කලාකරුවා දුක්ඛ භෝජන දුක්ඛ සෙය්යාවන්ගෙන් පරිපීඩිත ව සකර දම්හි අනිස දකිමින් කාලය ගෙවයි. ජීවිතයට පෙම් බඳින මිනිසුන්ට අරමුණු වූ සත් කලා නිමැවුම් නිමැ වූ මේ නිර්මාණකරුවා ලෞකික සුඛ හා ප‍්‍රිය සම්ප‍්‍රයෝගාදියෙන් පරත්වාරෝපිත ය.

"... ඉසුරුමුණියේ නුඹ තැනූ
පෙම්බරිය කොතැන ද කියා
මා ඇසූ විට හිනැහුනා ඔහු
තවම තනිකඩ යැයි කියා...."


ඉසුරුමුණි පෙම් යුවලගේ හාව භාව ලීලා රසික හදවත් තුළ ශෘංගාර හැඟුම් වඩන්නේ වේ. රතිය උද්ධීපනය කරන්නේ ද වේ. ස්ත‍්‍රී පුරුෂ සම්භෝගයෙහි සාධනීය අරුත්භාරය එහි පාෂාණීභූත ව උපලක්ෂිත ය. දකින්නෝ ඒ පෙමෙහි ලොබ වඩත්, දිවියෙහි සොඳුරු අරුත් සොයා ඔද වැඩෙත්. එහෙත් මේ නිර්මාණය කළ කලාකරුවා ඒ සියලු සොඳුරු දිවි තතුවලින් පළවා හැර ඇත. දවස මුළුල්ලේ කළු ගල් සමඟ ඔට්ටු වී තැළුම් ගත් ගත ද වෙහෙස පත් සිත ද තෙල් සාත්තු කොට සතපා නිවා සනහාලන්ට කවරෙකු හෝ නැත. පැලෙහි නිරතුරු පාළුව ම රජයයි. සිය සුසුම් වැල්හි උණුසුම ම නො පැටලී එකලාව දැනේ. අඳුරේ සිසිල් පහස් නො දැනේ. පේ‍්‍රමයෙහි සොඳුරු නිමේෂයන් මන දල්වන පරිකල්පනා පමණි. මේ හුදකලාව ම අවනඩුවකි. ඔහු දරිද්‍රතාවෙන් පීඩිත ව හුදකලා බවින් මර්දිත ව දිවි කතරෙහි විඩා ව කළකිරුණු සිත් ඇත්තේ උකටලී ව වෙසෙයි. හිස් දියඹේ රළට සිත් දි කල් මරයි.

මේ ගීතය සුනිල් එදිරිසිංහයන්ගේ යතිවර හඬින් ළයාන්විත ව ගැයෙන අතර දර්ශන රුවන් දිසානායකගේ සංගීතයෙන් පෝෂිත ය. තාම්පූරාවේ රළු තත් සැලෙන හඬ හා මුසු වන වයලීනයේ ගැස්ම ගල් වඩුවාගේ වේදනාකාරී ජීවිතය රිද්ම වර්ණයට නගයි. ඒ සමඟ ම වයලීනය සිහින් හඬින් හඬා වැටේ. සිතාරයේ තත් ශාන්ත රස මවමින් ඒ වේදනාව පිස ගෙන දිය රළ පෙරළෙන අයුරු අපගේ දෙසවන්හි මවයි. තබ්ලාවේත් ඝටම්හිත් කිඳා බසින ගැඹුරු තාල, වයලීනය හා සිතාරය මගින් මවන වේදනාවේත් උපේක්ෂාවේත් වර්ණයෝජනයෙහි වූ දයලෙක්තිකය නොබිඳි ගෙත්තමක් ලෙස රකියි. වස්දඬුවේ වැළපුමෙන් සංගීත ගෙත්තම තුළ පාළුව දැනවේ. ගීතයේ සාහිත්‍යාත්මක පද මාලාවේ භාව පාර්ශවය සංගීත ප‍්‍රස්තාරය බවට පත් ව ඇත. පද මාලාවේ නිසඟ භාව මණ්ඩලය තත් හා තාල මාධුර්යයට නැංවිමට සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා සමත් ව ඇත.

ඓන්ද්‍රීය නිර්මාණකරුවෝ හැම විට ම සංවේදි මිනිස් පිරිසක් වෙති. ඔවුහූ මානව සමාජයේ සොඳුරු සියුම් ගුණ සිය දහස් ගණනින් වඩමින් මතු පරපුරට දායාද කරති. එහෙත් ඔවුන්ගේ දිවි තතු හැම විට ම මෙපරිදි වූ කටුක පාළු පරාජිත බවින් හා දරිද්‍රතාවෙන් පරි පීඩිත වේ. ඔවුන් ජීවිතය ආස්වාදනය කිරීමේ හැකියාවෙන් පිටමං කොට තිබේ. ඔවුහූ සිය නිර්මාණ හරහා වඩා උත්කෘෂ්ට වූ සුපුෂ්පිත වූ ජීවිතයක් ඉල්ලා හඬ නගති. ඒ ප‍්‍රකාශනය නො නැසී පවත්නා දිව්‍යමය පෙළහරක් බඳු ය.

වඩා සියුම් සංවේදි මිනිසුන් නො තකා හැර ඇති රස විහීන කලා නාශක බලවේග ම වැඞී වර්ධනය වී අධිනිශ්චය වී ඇති ලාංකේය සංස්කෘතික අවකාශයට මේ ගීතයෙන් කෙරෙන සමච්චලය දැනෙන්නෝ කවරහු වෙත් ද? ඔවුන් ම වැඩෙත් වා!



පදරචනය: රජී වෙල්ගම.
සංගීතය: දර්ශන රුවන් දිසානායක.
ගායනය: සුනිල් එදිරිසිංහ

සමන් එම්. කාරියකරවන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails