Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



(මොහාන් රාජ් මඩවලගේ 'මාගම් සෝලිය' නවකතාව 2013 ජනවාරි 31 වන දින බදුල්ල ඌව පළාත් සභා ශ්‍රවණාගාරයේ දී ජනගත කෙරුණි. මේ එහි දී රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ විසින් කරනු ලැබූ දේශනය යි.)

මීට අවුරුදු තිහකට පමණ පෙර මම ගුරුවරයෙකු වශයෙන් මොණරාගල රාජකීය පාසැලේ සේවය කළෙමි. 1983 අවුරුද්දේ එක්තරා දිනක එවකට ශ‍්‍රී ලංකා ගුවන් විදුලියේ සංගීත පර්යේෂණ අංශයේ අධිපතිව සිටි සී. ද එස් කුලතිලක මහතා මා සොයාගෙන පැමිණියේය. තමා ඌව වෙල්ලස්සේ ජන ගී, ජනශ‍්‍රැති පටිගත කරන්නට පැමිණි බවත් ඒ ගමනට මා සහභාගී වන්නේ නම් බෙහෙවින්ම කැමති බවත් ඔහු මට කීවේය. මම ඒ ආරාධනාව අහක නො දමා එක් වරම පිළිගතිමි.

ඒ අනුව අපි ඌව වෙල්ලස්සේ පැරෑල, බදුලුවෙල නම් ගම්මානවලට ගියෙමු. එවකට හරි හමන් පාරක් තොටක් නොවූ බැවින් එය බෙහෙවින් ම දුෂ්කර ගමනක් විය. බදුලුවෙල දී වයස අවුරුදු 80 ක පමණ වු අම්මා කෙනෙකු අපට මුණ ගැසිණ. ඇගේ නම ඩිංගිරි අම්මා විය. ඈ ඇගේ ගෙදරට මා රැගෙන ගියාය. පසුව ඒ කුඩා නිවසේ වැදුම් ගෙය තුළ යට ලීයේ එල්ලා තිබූ කඹයක් මට පෙන්නුවාය. "මේක තමයි පුතේ 'විලි රෑන' කියන්නෙ" ඈ මට කීවාය. " මේ වගේ වැදුම් ගෙයක දරු ප‍්‍රසූතියෙන් මිය යන අම්ම කෙනෙක් තමයි බෝදිලිමා වෙලා උපදින්නේ "

මා මුල් වරට බෝදිලිමා කතාව අසා දැනගත්තේ ඇගෙනි. බෝදිලිමා ඇවිත් අඬන විට ගෙදර සිටින පිරිමි ඔක්කොම ගෙට දමා බවලත් උදවිය ඉලපත් අරගෙන එළියට බහින බවත්, පසුව දන්නා තරම් අසභ්‍ය වචන වලින් බෝදිලිමාට බණින බවත් ඈ මට තේරුම් කර දුන්නාය. ස්ත‍්‍රීත්වයේ පරායත්තභාවය, නැතිනම් ස්ත‍්‍රීත්වය විඳින පීඩාව මා තුළ දැවැන්ත ලෙස හොල්මන් කරන්නට වූයේ මේ නාඳුනන ඩිංගිරි අම්මාගේ හමුවීමෙන් පසුවය.

මොහාන් රාජ් මඩවල සිය ප‍්‍රථම කෘතිය නම් කර තිබුණේ 'බෝදිලිමා' නමිනි. මා කලින් සඳහන් කළ පුරාණෝක්තිය ඔහු ඒ නමින් යුත් කෙටි කතාවට පාදක කරගෙන තිබුණේය. මේ ජනශ‍්‍රැති, පුරාණෝක්ති කෝෂ්ඨාගාර දෙවෙනි වතාවට විකසිත කරන්නට ගත් උත්සාහය ඔහුගේ 'මාගම් සෝලිය' නම් නවමු නවකතාවෙන් පැහැදිලි වේ. ඒ සමඟ 1818 දී ඉංග‍්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව ඌව වෙල්ලස්සෙන් මතු වූ පළමුවන ජන අරගලයත්, එහිදී ඉංග‍්‍රීසින් විසින් කළ දැවැන්ත විලෝපනයේ කතාවත් ඔහු 'මාගම් සෝලිය' හරහා දිග හැර තිබේ. මාගම කියන වචනය අපට එන්නේ පාලියෙනි. "මාතුගාමයෝ වනාහී පාපය බන්ධනය කරන්නෝය" යනුවෙන් පූජාවලියේ කතුවර බුද්ධපුත‍්‍ර හිමියන් සඳහන් කරයි. මේ මාගමුන්ගේ නැතහොත් ස්ත‍්‍රීත්වයේ ක‍්‍රය ශක්තිය කෙතරම් දැවැන්තද යන්න 'මාගම් සෝලිය' නවකතාව පුරා නිරූපණය වී තිබේ.

මේ නවකතාවේ ඇති විස්තීර්ණ පවුලේ මූලිකයා වන්නේ පුංචි රාළයි. ඔහුගේ බිරිඳ ගෝමරී නම් වේ. සුදු බණ්ඩා, සේදරා, රනා, පුංචා, වල්ලී, ටිකිරි මැණිකා, එතනා ආදී දරුවන් ඔවුන්ට සිටී. ඊට අමතරව පොඩිනා, ආරච්චිල, සුරඹා, සොබනී ආදී අතුරු චරිත වේ. මේ චරිත සියල්ලම හරහා ඔහු කරන මේ වියමන ඉතා රසවත් අපූරු වියමනක් බව අකුටිලව ප‍්‍රකාශ කළ යුතුය. කියවන්නට අතට ගත් පසු මේ පොත බිමින් තියන්නට මට සිතුනේ ම නැති තරම් ය. වරින් වර නතර කර කියෙව්වේ පොත ඉක්මනට ඉවර වේය කියන බය මා දැඩිව වෙළා ගත් බැවිනි. සැබවින්ම මෙය එපමණ මිහිරි වියමනක් බව මා නැවත කිව යුතුයි.

'මාගම් සෝලිය' නවකතාව මූලික වශයෙන් කේන්ද්‍රගත වන්නේ අපේ සිංහල ගම්මානවල කේන්ද්‍රස්ථානය වුණු පන්සල වටාය. නමුත් එය සම්ප‍්‍රදායික පන්සලක් නොවේ. නුවර යුගයේ බෙහෙවින් පරිහානියට ගිය මේ පන්සල්වල බොහෝ විට සිටියේ භික්ෂූන් වහන්සේලා වෙනුවට ගණින්නාසේලා යි. ඔවුහු පවුල් රක්‍ෂා කළහ. බිරින්දෑවරු, දරුවන් රැකබලා ගත්හ. ඉස්සර මෙවැනි පන්සල් නම් කළේ 'ගනේ වලව්ව' නැත්නම් 'ගනේ ගෙදර' වැනි නම් වලිනි. නවකතාව මැද භාගයේ පන්සලට එන ඇබිත්ත උන්නාන්සේ එවැනි චරිතයක් වුනත් මුල් භාගයේ පන්සලේ සිටින ලොකු හාමුදුරුවෝ එවැනි චරිතයක් නොවේ. උන්නාන්සේ විදර්ශනා වඩන ධ්‍යානලාභී උත්තමයෙකි.

ඇතැම් විට මෙතුමන් සෝවාන් ඵලයට ලඟා වූ අයෙක් වන්නට පුළුවන. මෙසේ සෝවාන් නැතිනම් සෝතාපණ්න පුද්ගලයෙක් අතින් වුවත් පව් (වැරදි) සිදු වීමට ඉඩකඩ ඇතිවිය හැකියි. සංයුක්ත නිකායේ සරකාණි වග්ගයේ සරකාණි සූත‍්‍රයේ සඳහන් පරිදි සරකාණි නම් බමුණා මධ්‍යසාරයට ඇබ්බැහි වූවෙකි. සෝවාන් වූ පසුවත් ඔහුට මේ මත්ලෝලී බව අත්හැර ගත හැකි වන්නේ නැත. ඒ අනුව සෝතාපණ්න පුද්ගලයා පෘථග්ජන ජීවිතයත් සමඟ කිට්ටු සබඳතාවයක් ඇති බව අපට පැහැදිලි වේ. ධ්‍යානලාභියෙක් වුණත් මේ ලොකු හාමුදුරුවෝ ඉවකින් වගේ අනාගතය හඳුනා ගනී. උන්නාන්සේ තම ශිෂ්‍ය නමක් වූ පල්ලේගම හාමුදුරුවන්ට ගමේ පන්සල අතහැර ජනඅරගලයට නායකත්වය දෙන ඉහගම හාමුදුරුවන් මුණ ගැසීමට මල්වතු විහාරයට යන්නට අණ කරන්නේ එබැවිනි. විදර්ශනා වඩන සෝතාපණ්න පුද්ගලයෙක් වුණත් සමාජය හා ජනතාව වෙනුවෙන් වූ තම වගකීම ඉටු කරන්නේ ඒ අයුරිනි.

සුදු බණ්ඩා කියන මේ පවුලේ පළමුවෙනි දරුවා වයස අවුරුදු දාහතරේදී කිසියම් නොපනත් කමකට ගොදුරු වී අවසානයේ තම රක්ෂා ස්ථානය ලෙස තෝරා ගන්නේ මේ පන්සලයි. ඔහු මහණ නොවේ. නමුත් විදර්ශනා වඩමින් අර්ධ පැවිදි ජීවිතයක් ගත කරයි. මුලින් ගම්මුන්ගේ "ඇබිත්තයා" බවට පත්වන ඔහු පසුව ඔවුන්ගේ "ඇබිත්ත උන්නාන්සේ" බවට පත්වේ. ඔහු ත‍්‍රිපිටකය වනපොත් කරයි. අකුරු ඉගෙන ගනියි. මේ නවකතාවේ කේන්ද්‍රීය චරිතය වන්නේ ඔහුයි.

නමුත් හුදු ථෙරවාදය පමණක් ගුරු කොට නවකතාකරු මේ නවකතාව රචනා කළ බව නොපෙනේ. මහායානික සහ තන්ත‍්‍රයානික සම්ප‍්‍රදායන් ඔහු පැහැදිලිව ඇසුරු කර ඇති බව පෙනේ. තන්ත‍්‍රයානයේ එන "ඕම් මණි පද්මේ ඕම්" (මැණික ඇත්තේ පද්මය තුළය) කියන කියමන නැතිනම් කාමය කටුවක් සේ සැලකීම ඔහු ගුරු කොට ඇති බව පෙනේ. කකුලක කටුවක් ඇණුනු විට එය ඉවත් කළ යුත්තේ තවත් කටුවකිනි. එපරිදිම කාමය ඉවත් කිරීමට කාමයේ හැසිරීම ම තන්ත‍්‍රයානය නිර්දේශ කරයි.

'මාගම් සෝලියේ' බොහෝ පාත‍්‍ර වර්ගයා හැසිරෙන්නේ අතිශයින් ලිංගිකත්වයට නැඹුරු වූ චරිත ලෙසයි. මෙහි එන සුදු බණ්ඩා ඇබිත්ත උන්නාන්සේ වූ පසු ඔහු අතින් කාම මිථ්‍යාචාරය සිදුවේ. සෝතාපණ්න (සෝවාන්) පුද්ගලයෙක් අතින් සිදුවන වැරදි පඨවිරතෝ ඝනයට වැටේ. රහතන් වහන්සේලාගේ වැරදි වැටෙන්නේ වේරමණී ඝනයටයි. ඒ අනුව පඨවිරතෝ ඝනයේ වැරදි සෝතාපණ්න පුද්ගලයෙක් අතින් වුනත් සිදු විය හැකිය.

'මාගම් සෝලිය' රචනා වී තිබෙන්නේ යථාර්තය ඉක්මවා ගිය රීතියකිනි. එය ඉන්ද්‍රජාලික යථාර්තවාදය නැතිනම් අධියථාර්තවාදය යන වචන වලින් අපට හඳුන්වා දිය හැකියි. මාකේස්, අයියන්දේ වැනි ලතින් ඇමෙරිකානු නවකතාකරුවන් හරහා අප මේ වචන හඳුනා ගන්නේ අද ඊයේ වුව ද අපේ සාහිත්‍යයේ දිගට ම මේ සම්ප‍්‍රදායන් තිබුණු බව ඉතා පැහැදිලිය. කෙසේ නමුත් මොහාන් රාජ් මඩවල මේ සම්ප‍්‍රදායන් ආනයනය කරන නවකතාකරුවෙක් නොවේ. ඔහු මේ පොළවේ පය ගසා ඇති චරිත අධියථාර්ථවත් ලෙස හසුරුවා තිබේ. එබැවින් එවැනි චරිත හෝ සිදුවීම් අභව්‍ය යැයි අපට නොදැනේ. මේ නවකතාවේ තිබෙන විශිෂ්ටත්වය එයයි.

පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ වරක් ඇබිත්ත කොලුවාට තම ඇඳ ලඟ ආසන දෙකක් පනවන ලෙස අණ කරයි. ආසන පනවා ඇබිත්ත කොලූවා බලා සිටින්නේ මේ පැමිණෙන අමුත්තා කවුදැයි කියා දැනගන්නටය. තුන් මාසයක් ගත වුවත් කිසිවෙකු පැමිණෙන්නේ නැත. නමුත් එක දවසක් රාත‍්‍රියේ දෙවි කෙනෙක් ඇවිත් ලොකු හාමුදුරුවන් සමඟ සංවාදයේ යෙදෙන අයුරු ඇබිත්ත කොලූවා සංඥාර්ථ වශයෙන් දකී. මේ සිද්ධියෙන් ඉක්බිතිව ලොකු හාමුදුරුවෝ වැහැරෙන්නට පටන් ගනී. එයට හේතුව සිද්ධ වීමට නියමිත මහා ව්‍යසනය උන්නාන්සේ තමාට ස්වීකරණය කර ගැනීමය. එවැනි නිරූපණශීලී උපක‍්‍රම නවකතාකරු මේ නවකතාව තුළ භාවිතා කර තිබේ.

'මාගම් සෝලිය' නවකතාවේ පොඩිනා යනු වින්නඹු මාතාවකි. ගෝමරී බිංදු වදන විට වින්නඹුකම් කරන්නේ ඇය යි. නමුත් ගෝමරීට තම දරුවා නිසා කිරි නො එරෙයි. බිංදු වෙනුවෙන් කිරි එරෙන්නේ පොඩිනාටයි. කිහිපවරක් තමන්ගේ ලිංගිකත්වය ප‍්‍රශ්න කරන බිංදු වරක් තම පුරුෂ නිමිත්ත තලා ගනී. එයට බෙහෙත් කරන පොඩිනා එම බෙහෙත් අඹරන්නේ තම තන කිරි වලිනි. මේ බෙහෙතෙන් පසුව බිංදුගේ පිරිමියා විශාල වන්නට පටන් ගනී. මේ ආරංචිය පසුව ලැව් ගින්නක් මෙන් අහල ගම්වල පැතිරී රට පුරා මිනිස්සු පොඩිනාගෙන් මේ රහස් බේත ගන්නට පැමිණෙති. කුමක්ද නවකතාකරු මෙයින් කීමට උත්සාහ කරන්නේ? අධිරාජ්‍යවාදීන්ට එරෙහිව නැඟී සිටීමට නම් සිංහලයන්ගේ පෞරුෂය වර්ධනය විය යුතු බව ඔහු සංකේතවත් කර ඇත්තේ කෙතරම් අපූර්ව ලෙසද?

නවකතාවේ වල්ලී කියන පුංචිරාළගේ ලොකු දුව මායම් වී සාත්තර කියන යකදුරුකම් කරන ගැහැණියකි. ඇයත් ගමේ ආරච්චිලගේ පුතා පොඩිනිළමේත් අතර සිදුවන ලිංගික සම්බන්ධතාවය අතිශයින්ම පරපීඩකයි. ඇතැම් විට බෙහෙවින්ම හාස්‍යජනක ලෙස මේ චරිත හැසිරෙන අයුරු දිස්වේ. නවකතාකරු මේ චරිත ඇතැඹුලක් සේ ගෙන හසුරුවන ආකාරය සැබවින්ම විස්මයජනකය. එසේම අධියථාර්තවාදයෙන් මේ තරම් දේශීය ආකාරයට ප‍්‍රයෝජනයට ගත් නවකතාකරුවෙකු මට පළමු වතාවට මුණ ගැසෙන්නේ 'මාගම් සෝලියෙන්' බව බොහොම අකුටිලව සඳහන් කළ යුතුයි.

නමුත් නවකතාවේ මුල් අදියරේ දී පවතින සමාජ දේශපාලනික යථාර්ථය බැහැර කර තිබෙන බවක් පෙනේ. එය සැබවින්ම අඩුවකි. එසේම වැඩවසම් සමාජය නිරූපණය කිරීමේදී ඒවා හසුරුවන ප‍්‍රාග්ධනය ඇතුළු සමාජ දේශපාලන බලවේග නවකතාකරු ඇතැම් විට අමතක කර තිබේ. නමුත් මඩකලපුවේ සිට ගමට එන අබ්දුල් නැමැති මුස්ලිම් ජාතික වෙළෙන්දා ඔහු ඉතා මැනවින් නිර්මාණය කර තිබේ. ගමට අරක්කු ඇතුළු දුරාචාර හඳුන්වා දෙන්නේ ඔහුයි. අබ්දුල්ගේ මේ සුළි සුළඟට හසුව සේදරා ව්‍යසනයට පත්ව ගසාගෙන යන අයුරු ඉතා සියුම්ව නවකතාවේ ඉදිරිපත් වී තිබේ.

නවකතාවේ කැරැල්ල සඳහා වෙන් කර තිබෙන්නේ එක් පරිච්ඡේදයක් පමණි. එය සැබවින්ම සක‍්‍රීය වුවත් අධියථාර්ථවාදය එහිදී ද භාවිතා කර ඇති බැවින් එය ඇත්ත කැරැල්ලක් ද නැතිනම් අධියථාර්තවාදී කැරැල්ලක්ද කියා සැකයක් මතුවේ. කැරැල්ලෙන් පසු වහින වැස්ස පුරා දෙමසක් එක දිගට සිදුවන බව කතාවේ සඳහන් ය. ඉන් පසු මළමිනී කුණු වී වසංගත රෝග පැතිරේ. ඇල්බයා කැමූගේ 'මහාමාරිය' නවකතාව සිහි ගන්වන මේ වසංගත කාලය තුළ මිනිසුන් හැසිරෙන ආකාරය එකිනෙකා කෙරෙහි බැඳෙන ආකාරය නවකතාකරු ඉතා ශූර ලෙස නිරූපණය කර තිබේ. පොදු ව්‍යසනයකින් ඉක්බිතිව මිනිසුන් වඩා ශක්තිමත්ව නැඟී සිටින බව ඔහු මෙතනදී අවධාරණය කරයි.

1818 දී ලක්‍ෂ 40 ක් වූ ශ‍්‍රී ලාංකීය ජනගහනයෙන් අවුරුදු 18 ට වැඩි කිසිම පිරිමියෙකු ඉතුරු නො කර රොබට් බ‍්‍රවුන්රිග් ඌව වෙල්ලස්සේ තිස් දහසක පමණ සිංහලයන් ඝාතනය කළ බව ඉතිහාසයේ සඳහන් ය. හතලිස් ලක්‍ෂයකින් තිස් දහසක් වූ කලී කෙතරම් විශාල ප‍්‍රතිශතයක් දැයි අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. මේ ම්ලේච්ඡ සංහාරයට එරෙහිව සාමූහික විඥානයෙන් එකතු වූ එවක ඌව වෙල්ලස්ස ජනතාවගේ ජීවන චක‍්‍රයෙන් බිඳක් හෙළි කිරීමට මොහාන් රාජ් මඩවල 'මාගම් සෝලිය' නවකතාව හරහා දරා ඇති වෑයම සැබවින් ම ප‍්‍රශස්ත ය.

රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails