Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



භූමිය සහ ජීවිතය අතර සම්බන්ධය වනාහී මිනිසා සහ හුස්ම මෙනි. ඒවා එකිනෙක ගලවා වෙන වෙන ම පැවැත්මකට හසු කළ හැකි නොවේ. මෙහිදී භූමිය යන්න හුදු ප්‍රාදේශික කලාපයක් විය හැකිය. නමුත් එහි රෝපිත ප්‍රජාව කිසියම් අයුරකින් මුලිනුපුටා පිටමං කරන්නේ නම්..., ඔවුනට වෙනත් භූමි කලාපයක ප්‍රතිශ්ටාපනය වන්නට ඇවැසි සාධක සැපිරී තිබිය යුතුය. කෙසේ වෙතත් භූමියක් හා කිසියම් ප්‍රජාවක් බැඳුනු දිගුකාලීන හුය නොසිඳී තිබෙන තාක් එය කෙතරම් සංකීර්ණ ජීවන සංසිද්ධියක්දැයි යන්න පවතිනු ඇත්තේ අදිසිවය. වෙසෙසින්ම ශ්‍රී ලාංකික පාඨකයාගේ අවධානයට පාත්‍ර විය යුතු, ඇමෙරිකානු ලේඛක ජෝන් ස්ටෙයින්බෙක්ගේ The Grapes of Wrath නව කතාව පෙළ ගැසෙන්නේ එවන් සංදර්භයක් පිළිබඳ සංවේදී වෘතාන්තයක් ලෙසය. 'වෛරයේ මිදි ඵල' නමින් ශ්‍යාමන් හේමකොඩි අතින් එය සිංහලට පරිවර්තනය වී තිබේ.

මිදි ඵල සහ අපි

යුද්ධයෙන් (ලාංකිකයා ට අනුව මානුෂික මෙහෙයුමින්) පසු ගම් බිම් අහිමි වූ ජනයා, තම ජීවන අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට ඉවහල් වන අවම පහසුකම් යටතේ හෝ මේ වන විට නැවත පදිංචි කොට අවසන් ද? ඊට ඇති පිළිතුර සුබදායී නොවන බැව් අපි දනිමු. 'වෛරයේ මිදි ඵල' මේ ගැටළුව හා සමගාමී ලෙස සහසම්බන්ධ කම්පනයකින් යුතුය. එහෙත් පරිවර්තක ශ්‍යාමන් තම පෙරවදනින් පවසන්නේ නවකතාව තුළ එන සමාජ ඛේදවාචකය ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය අවසන් කිරීමේ මෙහෙයුම වෙනුවෙන් ලාංකීය ජනගහනයෙන් ලක්ෂ සංඛ්‍යාත පිරිසක් අවතැන් වුවත්, ඔවුන්ගේ ජීවිත නැවත යථා තත්ත්වයට පත්කිරීමෙහි ලා, නවකතාවේ දැක්වෙන අවාසනාවන්ත ආකාරයට වඩා සංකීර්ණ, ආරක්ෂක, ජාත්‍යන්තර දේශපාලන සහ සම්පත් පිළිබඳ දුෂ්කරතා මධ්‍යයෙහි ශ්‍රී ලංකා රජය සහ සමාජය තුළ පැවැති මානුෂීය කැපවීම විශිෂ්ට බවයි. අමු කෙප්පයක් වුවත් එය අමතක කර 'වෛරයේ මිදි ඵල' පරිවර්තනය උදෙසා ගෙන ඇති වෙහෙස වෙනුවෙන් පාඨක අප හෘදයාංගමව ශ්‍යාමන්ට තුති පුද කළ යුතුය. මන්ද පිටු අටසිය දහතුනක් පුරා සිංහල බසින් එහි තේමාත්මක ගැඹුර අප වෙත සමීප වන්නේ ශ්‍යාමන් වගුරුවන ලද ශ්‍රමයේ ප්‍රථීඵලයක් වශයෙනි. මේ ප්‍රශස්ථ හා විශාල නවකතාව විසිවැනි සියවසේ ලොව රචිත විශිෂ්ටතම නවකතා සියය අතරින් එකක් යැයි පැවසෙන්නකි. 1939 වසරේ පුලිස්ටර් ත්‍යාගයෙන් පිදුම් ලැබූ එය 1962 දී ජෝන් ස්ටෙයින්බෙක් හට සාහිත්‍ය පිළිබඳ නොබෙල් ත්‍යාගය පිරිනැමීට ද බලපෑ ප්‍රධාන හේතු සාධකය ලෙස ද සැලකේ.



නොනිමි ගමන

'වෛරයේ මිදි ඵල' අමෙරිකාවේ ඔක්ලහෝමාවේ ජන්ම භූමි තුළින් පළවා හරින ලක්ෂ සංඛ්‍යාත අඳ ගොවීන් පිළිබඳ අන්දරයයි. යාන්ත්‍රිකරණයෙන් සක්‍රිය කරනු ලබන මහා පරිමානීය කපු වගාව උදෙසා ඔවුන්ගේ භූමි අත්පත් කර ගනු ලැබෙත්. වාසස්ථාන බුල්ඩෝසර මගින් බිමට සමතලා කරත්. උන් හිටි තැන් හා ජීවන මාර්ගය අහිමිවනු ලබන මොවුන්ගේ විකල්පය වන්නේ කැලිෆෝනියාවේ ගොවිබිම් වෙත සංක්‍රමණය වී එහි කුලී කම්කරු රැකියාවක් ලබා නිවසක් මිලයට ගෙන යළිත් කුටුම්භ ජීවිතය ඇරඹීමේ සිහිනයයි. ඔක්ලහෝමාවේ සිට කැලිෆෝනියාවට සංක්‍රමණය වීම වූකලී සැතපුම් දෙදහසක් පමණ තරණය කළ යුතු දුෂ්කර ගමනාන්තයකි. පවුල් පිටින් මේ දුෂ්කර වේදනාබර චාරිකාවේ නිමග්න වීම ම ඉක්බිති ඔවුන්ගේ ජීවිතය බවට පත්වේ. ඒ අතර පවුල් ඒකක විසිරී යයි. ඇතැමුන් මහමග ම මිය යති. මේ ගමන තුළ වන අවාසනාවන්ත ගතික ස්වභාවය විසින් ඔවුන්ගේ ජීවිත පෙරළියට ලක්වෙත්. මිනිසුන් ලෙස මෙතෙක් දැරූ අභිමානය ද වියැකී යයි. මේ සුවිශේෂී හේතුකාරකය කෘෂිකර්මය ආශ්‍රිතව දිවිගෙවූ ඔක්ලහෝමානුවන් භූමියෙන් ගලවා විසි කිරීම මත පෙළ ගැසේ. එය කෘෂිකර්මය ට තැන දීමෙන් පමණක් රටත් මිනිසාත් දියුණු වෙතැයි ඇදහූ 'පොල්පොට් න්‍යාය' හෝ 'අපි වවමු - රට නගමු' වැනි ව්‍යාජ පාඨ ලියූ සහ ලියන අඳබාලයින්ගේ අතීතකාමයට සමරූපී නොවන ගැඹුරු සබැඳියාවකි. පොළොව සහ මිනිසා අතර හටගන්නා අන්‍යයොන්‍ය අපූරු, දහදියෙන් දයාර්ද්‍රව එකට මුහුවන සංසිද්ධියකි. පැවැත්ම පිණිස බවභෝග රෝපණය හා සත්ත්ව පාලනයත්, ලාලසාවේ ප්‍රමෝදයෙන් දෙදෙනෙකු හා වන පළමු ලිංගික වැතිරීමත් කරණකොට ගෙන අපූර්ව මතක සමුදායක අයිතිය ලබා දෙන්නාවූ යහනාව වන්නේ ත් පොළොවයි. විදුලි කෙටීමක් මෙන් ක්ෂණිකව එවන් භූමියෙන් කෙනෙකු උදුරා දමන විට නැගෙනු ඇත්තේ ලේ ගලන වේදනාවකි. එහෙත් ඔක්ලහෝමා වැසියන්ට ඒ වේදනාව භාර ගැනීමට සිදුවේ.

භූමිය හා සබැඳි සියල්ලෙන් අසීරුවෙන් සමුගන්නා, කැලිෆෝනියාවට ගොස් යම් කුලී මෙහෙයක නියැලී ගෙයක් දොරක් මිලදී ගෙන නව පොළොවක හා නව දිවියක උරුමයට සැරැසෙන මේ මිනිස්කැළ, නව ප්‍රාග්ධන ව්‍යාපෘතියක නින්දා සහගත ගොදුරක් බවට පත්වන්නේ කෙසේද....? සංක්‍රමණිකයන් බවට පත්කෙරුණ ඔවුන් ලාබ ශ්‍රම ආකරයක් වන්නේය. මිනිසුන් සියදෙනෙකුගේ ශ්‍රමය ඇවැසි තැනට මිනිසුන් ලක්ෂයකගේ ශ්‍රමය.... ආහාර වේලක් වෙනුවෙන් පමණක් දැඩි කායික ශ්‍රමයක් වගුරන අවාසනාවන්තයින් බවට ඔව්හු තම උවමනාවෙන් තොරවම රූපාන්තරණයට ලක්වේ.

ඔක්ලහෝමාවේ සිට කැලිෆෝනියාව බලා ඇදෙන මිනිස් මහෝඝයේ අංශුවක් බවට පත්වන 'ජෝඩ්' පවුල වෛරයේ මිදි ඵල සාක්ෂාත් කරයි... කලින් මිනීමැරුමකට නිවැරැද්දේ පැටලී සිර දඬුවමින් ලිහිල් භාවයක් ලද 'ටොම් ජෝඩ්' නම් කිසියම් වගකීමකින් ජීවිතය දෙස බැලූ තරුණයා මෙතැනදී දෙවැනි වරට සබෑ ලෙසම මිනීමරුවකු වන්නේ පෙරුම්පුරා නොවේ. ඔහුගේ සහෝදරයා අස්ථාන ගත වන්නේ, නැතිනම් ගමන අතර මග වෙනතක් බලා සමුගන්නේ ඔහුගේ කැමැත්ත එය වූ නිසා නොවේ. පවුලේ මහළු සීයා සහ ආච්චි ඔරොත්තු නොදෙන මේ දිගු ගමන තුළ මහ මග මියයන්නා සේම අනිවාර්යය වන්නක් බැවිණි.

ඔවුන් සමග ගමන් ගන්නා, නම් නොකළ, 'අම්මා' ගේ භූමිකාව 'පාවෙල්' ගේ මව මෙන් අතිශෝක්තිගත ප්‍රබන්ධ ස්වභාවයක් ගන්නේ නැත. එසේම මේ පෞද්ගලික ජීවිතය අඳුරට යද්දී, තම දරුවන් මියයද්දී රටක අනාගතය වෙනුවෙන් සැනසෙන 'වීරමාතා' නම් ව්‍යාජාලේපය ගල්වා රටක හෙජමොනියට අවශ්‍ය ලෙස සම්පාදනය කරනුලබන මවකගේ ආදර්ශ භූමිකාවක් ද නොවේ. ඈ 'අම්මා නැමැති පර්සෝනාව' මනා ලෙස හැඩගන්වන්නී, මහ මග බිඳී විසිරී යන සිය පවුල ආදරයෙන් එක මිටකට ගෙන රැකගන්නට වෙහෙසෙන ලෙයින්, මසින් සුසැදි ස්ත්‍රී ආත්මයක් ලෙසිනි. ඈ ව්‍යසනයකට මුහුණ දෙන්නට සිදුවන යම් සමාජ ස්ථරයක මාතෘත්වය මෙබඳු විය යුතුයැයි පවසන කේතයක් බඳු වුවත්, කිසිසේත් ආයාසකර කතුවර අභිමතය මත උපන් හුදු ගැහැණියක ලෙස නොපෙනේ. නිරුත්සාහයිකවම ඇයගෙන් ඉටු වන වගකීම වනාහී මිනිසා ශිෂ්ඨාචාර ගත වීමේදී ගැහැණියට වෙන්වූ කාර්යභාරයයි. පිරිමියා මනස හා සිරුර දඩයමින් ආහාර සම්පාදනය කරා යොමුවන විට ගුහාව තුළ සිට දුවා දරු රැකවරණයේ නියැලුණ අතීත ස්ත්‍රිය ගේ පටන් වර්තමාන සංකිර්ණ සමාජයේ පවුලක මව දක්වා ඇය කැටපත්වන්නීය. කිසිවිටෙකත් අභියෝග හමුවේ පලායන්නියක හෝ දෙස් දෙවොල් තබන්නියක නොවේ. පැවැත්ම උදෙසා වූ සියළු සාධකයන් සිඳී යද්දී දරුවන්ද සැමියාද අධෛර්ය නොකරන්නියකි.

ගමේ පාදිලි වු 'කේසි' නම් චරිතය ගත හොත්, ඔහු කතාවට ප්‍රදානය කරන්නේ සහේතුක මානයකි. සියළු ගම්වැසියන්ගේ ජීව පැවැත්ම දියවි යද්දී, මිනිසුන්ගෙන් තව දුරටත් යැපෙමින් දේශනාවේ නියැලීමේ මාර්ගයෙන් ඉවත්ව ප්‍රායෝගිකව මිනිසුන් හා එක්විම වර්තමානයේ ශ්‍රී ලාංකේය සංඝ සමාජය හා සසඳා බලන්නේ නම් 'කේසි' වැනි උදාහරණයෝ හමුවනු නැත. එහෙත් ඔහු ආගමික දේශනාව අත්හැර තිබියදී පවා මිනිසුන් ඔහුගෙන් 'ඔරසමක්' බලාපොරොත්තු වන්නේ ඇයි? ඔහු පූජකවරය එසේ ඉවත ලා ඇතැයි කියද්දී පවා මිනිසුන් දුෂ්කර අවස්ථාවන්හිදී එය ඉල්ලා පෙරැත්ත කරන විට ඔහු යම් ප්‍රමාණයකින් නම්‍යශීලී වීමෙන් පුරවනු ලබන්නේ අන් කිසිවක් නොව මිනිසා ගැලවීම උදෙසා ගැලී සිටින ව්‍යාජයක ඇබ්බැහියේ අවශ්‍යතාවයයි. කේසි මෙසේ කරනුයේ ව්‍යසනයේ මූලය නැසීමේ හැකියාව දෙවියන්ට නැතැයි සබුද්ධිකව නමුදු ඒ මෙහොතේ කිසියම් සමහන්කරණයක් වශයෙනි. එම පසුබිමෙහි මිනිසුන් පීඩිත බවේ පතුලේම ගිලී සිටින විට කිසියම් සහනශීලී විසඳුමක් බිහිකරගැනීම උදෙසා ඔහු කොමියුනිස්ට් ව්‍යාපාරය හා එක්ව අරගල කිරීමට සූදානම් වීම හා ඒ හේතුව මතම ඝාතනය වීමෙන් කෘතිය තුළ සාක්ෂාත් කරන අරුත සරල වූවක් නොවේ.




(නවකතාව පාදක කරගනිමින් John Ford තැනූ The Grapes of Wrath (1940) චිත්‍රපටයෙන්.)

උදා නොවන එදා දිවිය

සංක්‍රමණිකයන්ගේ තැනට පත්වීමට පෙර ඔක්ලහෝමා වැසියන්ට කිසියම් අභිමානනීය ජීවිතයක් තිබිණි. උපන් ගම්බිම් හා ගේ දොර හැරයාමට සිදුවූ අවස්ථාවේ පවා ඔව්හු තමා පිළිබඳ එකී අභිමානයෙන් නොමිදෙති. එහෙත් විකල්පයක් සොයාවන ගමන නිම කිරීමට පෙරාතුව ඔව්හු නින්දිත, අපිරිසිදු, නාවර පෙරා ගත් 'ඔකියෝ' ලෙස හැඳින්වෙන පහළ ජන කොටසක් බවට කතාව තුළ පත්වෙති. එසේ වන්නේ ඇයි...? ඒ වන විට දුක්ඛිත බවේ පත්ලටම වැටී සිටින ඔවුන්ගෙන් යැපිමේ ව්‍යාපාර පවා බිහිවී ඇත. තාවකාලික ලැගුම්පොළවල් හා ආහාරවේලකට ලඝුකොට ශ්‍රමය සූරාකනු ලබන මහා පරිමාණීය ගොවි බිම් උදෙසා 'ඔකියා' සොච්චමක් දී ලබා ගත හැකි ශ්‍රමසම්පතක් වේ. මෙවන් වටාපිටාවක නීතය සංකේතවත් කරන පොලීසිය කොයි කවර කලෙකත් පීඩිතයන් උදෙස ක්‍රියාත්මකවන මර්ධන උපකරණයම බව සංකේතකරණය කෙරේ. 'රත්තෝ' නම් අපර නාමයෙන් වර්ගිකරණය කොට, සාධාරණ අයිතිවාසිකම් ඉල්ලන්නෝ මර්ධනය කිරීම එකලත් මේ පොලීසියේ ධාර්මික ක්‍රියාවයි. පීඩිත ජීවිතය තුළ තරුණයා හා තරුණිය මුහුණදෙන විකසිතවීමේ ක්‍රියාවලිය මර්ධනය වන අතර, වර්තමානයේ මෙන්ම ආගමික සර්වාධිකාරයේ ස්වරූපය 'වෛරයේ මිදි ඵල' තුළ ද සංකේතියව ප්‍රකාශවෙයි. නවකතාකරුවා කෘතියෙන් ඉදිරිපත්කර ඇත්තේ එවැනි යථාර්ථයේ පිටපතක් නොවීම මෙතැනදී ගැඹුරින් විචාරකයා සාකච්ඡා කළ යුතු මානයක් බවට පත්වී තිබෙයි. සියල්ල අහිමි තැනදි පවා, පෙර උරුමව තිබූ ජීවන සංහිඳියාව, උපන් ගම්බිම් හි කවදාහෝ යළිත් ජීවත්වීමට ලැබෙතැයි මෙකී මිනිස් කැළ ඇතැම්විට සිතිවිල්ලක නිමග්න වෙති. එය කිසිදා නොඑළඹෙන සමයක් බව දනිතත් පෙර පුරුදු තැන් වල සිතින් සරති. එතැන්හි කළ යුතු කිසියම් දේ ගැන සිතති.

"මං දන්නව, මට ආපහු කවදාවත් එහෙ දකින්ඩ ලැබෙන එකක් නෑ. මං කල්පනා කර කර හිටියෙ දැන් කොයි විදිහට විලෝ ගස්වල කොළ හැලිල ඇතිද කියලයි. සමහර වෙලාවට දං හිත හිතා ඉන්නව අර දකුණු පැත්තෙ වැටේ තිබුණු සිදුර හදන්නෙ කොහොමද කියල..."
(ටොම් ගේ පියා. පිටුව -760)

"පිරිමි ජීවත්නෙක්නෙම කම්පනෙන්. බබෙක් ඉපදෙනව, පිරිමියෙක් මැරෙනව. ඒක කම්පනයක්. ගොවිපොළක් ගන්නවා. ඒක නැති වෙනව. ඒක කම්පනයක්. ගෑනියෙකුට මේ හැම දෙයක්ම එකම ගලා යාමක්. දොළ පාරවල්, පුංචි දිය සුළි, පොඩි පොඩි දිය ඇලිවලින් එකම ගඟක් හැදෙන්න වගේ ඒක ඉස්සරහටම යනව. ගෑනියෙක් ඒක දිහා බලන්නෙ ඒ විදිහට. අපිව මැරෙන්ඩ යන්නෙ නෑ. මිනිස්සු දිගටම ඉස්සරහටම යනව. සමහරවිට ටිකක් වෙනස් වෙයි. ඒත් නොනැවතී ඉස්සරහට යනවා..."
(ටොම් ගේ මව. පිටුව -761)



යථාර්ථය ප්‍රබන්ධය තුළට උරාගෙන, ප්‍රබන්ධය තුළින් අනුවේදනීය මානුෂික අරුතක් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය වී ඇතැයි යන්නට හොඳම සාහිත්‍ය නිදසුනක් මේ යැයි යන්නට මේ නවකතාවේ අවසානය දැක්විය හැකිය. විඳි පීඩාව දෙගුණ කළ ස්වභාවික විපත් වලින් පවා ඔව්හු පැවැත්මේ තර්ජනයට මුහුණදී ඇතිවිට, මේ නෙක කරදර පිරිපත හමුවේ ලොව එළිය නොලබා මවුකුස්හිම දරුවන් මිය යද්දී උදාවන එය මෙහි සඳහන් නොකරන්නට හඟිමි. ඒ අන්කිසිවක් නිසා නොව, ඉඟි ලද පාඨක සමූහයා මේ කම්පනය නොඉඳුල්ව විඳිය යුතු බැවිනි.

විකුම් ජිතේන්ද්‍ර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails