Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



වත්මන් ලාංකේය සමාජය, සාහිත්‍ය කලා ආදිය ගැන එතරම් අවදියකින් පසු නො වන්නේය යන්න නිතර ඇසෙන මැසිවිල්ලකි. එහෙත් කොදෙව්වේ තරමට එහි කෙරෙන කලා කටයුතු ප‍්‍රමාණය කුඩා යැයි අව ප‍්‍රමාණය කිරීම ද නො හොබී. සෑම වසරක ම පළවන නවකථා, කෙටිකථා, කවිපොත් හා ශාස්ත‍්‍රීය ග‍්‍රන්ථ ප‍්‍රමාණය දළ වශයෙන් සියය ඉක්මවයි. මහත් ප‍්‍රකාශක ගොන්නක් ද අද වනවිට ලාංකේය ගත් සයුර මථනය කරමින් වෙසෙති. එමෙන්ම නව සෙව් පරපුරක් ද හිස ඔසවමින් ඇති වග පෙනෙයි. ඊට කදිම නිදසුනක් පසුගිය වසරේ පළව ඇති දුසිමක් තරම් වූ කවි පොත් ගොන්න අතරින් සොයාගැනීමට හැකිවිය. එනම් "පඹයාගේ සාක්කිය" නමැති කුමාර කඹුරුපිටියගේ කවි පොතයි. පසුගිය වසරේ දී ප‍්‍රසිද්ධ කවියන් වූ එරික් ඉලයප්පාරච්චි, නන්දන වීරසිංහ, තිඹිරියාගම බණ්ඩාර, යමුණා මාලනී, මංජුල වෙඩිවර්ධන, අමිල තේනුවර ආදීන් ද කවිපොත් පළ කොට ඇත. ඒවායෙහි ද හොඳ නිර්මාණ දැකිය හැකි ය. ඒ කවි සියළු පොත් අතර "පඹයාගේ සාක්කිය" පහන් ටැඹක් ලෙස සුදිලෙනු දැකිය හැකි විය. ඒ ඔහුගේ නිර්මාණ අපූර්වත්වයෙන් යුතු වූ හෙයිනි. එක් පසෙකින් සමකාලීන විඤ්ඤාණයෙන් පෝෂිත වූ බව ද බස හැසිර වීමේ දී ඔහු යොදාගන්නා භාෂාවේ ධ්වනිය ද ඇතැම් තැන්හි ඇති රිද්මය ද පාඨක සිත් ඇද බැඳ ගනී. ඒවා වත්මන් ජන කවි ලෙස හැඳින්වුව ද කම් නැත.

"රන් මුවා අසිපත" නමැති කවි පන්තියේ මුල් පද පෙළ මෙබඳු ය .

"ඇද ඉර
ඇඳ ඉරෙන්
කැපු ජනයින් වෙත
රන් මුවා අසිපත
සාදරෙන්
පිළිගැන්වූ වගයි......"
කවියා කතිරය ගැසූ බව නො කියයි. ඇද ඉර ඇද ඉරෙන් කැපූ යනුවෙන් මේ කතිරයේ උපතින්ම ඇති ඇදය ධ්වනිත කරයි. මේ අසිපත දී ඇත්තේ කුමකටද?

".. කගපතින් සිඳගන්න
ශීර්ෂය නැති හෙයින්
ඇණගනුව, ඇණගනුව
සියොලඟට
පස්වනක් ප‍්‍රීතියෙන්......"


හිසක් නැති හෙයින් එය සිඳ ගැනීමක් අවැසි නැත. ඒත් කඩුව රත‍්‍රං ය. රන් කඩුවෙන් ඇණගෙන මළත් සැප නොවේ ද? බලයට එන පාළක කණ්ඩායම් ජන්ද දායකයන්ට උදේ හවා මාධ්‍ය පිහිට කොට පුදන්නේ රන් කඩු නොවේද? මේ වදන් වැළ පෙළ ගසන අයුරු කොතරම් අපූරුද?

ඔහුගේ "මල්" නමැති කවිය ද ඉතා බැතින් උදයේ පුදන මල් පරවී කිසිදු ගරු සරුවක් නැති ව සවස කුණු කූඩයට වැටෙන අයුරු කලාත්මක ව ප‍්‍රකාශයට පත් කරයි. එය අප ගතකරන තරගකාරී මිනිස් දිවියේ නිසග හිස්බව පිළිබඳ නැතක් සිතුවිලි අවදි කෙරුමෙහි පෙහෝනා ගුණයෙන් පෝෂිත ය.

"ප‍්‍රවර්ධනය" නමැති කවි පන්තිය ඉතා හොඳ සමකාලීන අනුභූතියක් මුත් එය කවියක තිබිය යුතු පරිසමාප්තියට පැමිණ නැතැයි හැඟේ. එය ඵලදායිතා ප‍්‍රවර්ධනය සඳහා ලොක්කන්ගේ ප‍්‍රධානත්වයෙන් පොඞ්ඩන්ගේ සහභාගීත්වයෙන් විවිධ ආයතනවල කරන බොරු මුදල් නාස්තිය කේන්ද්‍ර කොට ගත් කටයුත්තක ඇතුළත හරය පිටතට ගෙන එයි.

"ලොක්කා ගේ පමාවෙන්
ළතැවෙන
කුකුළා පහණ ළඟ
ඈනුම් අරී ජයටම
කාල කළමණාකරණය......"


පොල්තෙල් පහන දැල්වීමට තව ම ලොක්කා පැමිණ නැත. සියලු දෙනාට එපා වී ඇත. වැඩ ඇරෙන තුරු කෝච්චියට දුවන්නට බලාසිටින මිස්ලා සහ සර්ලා ඈනුම් අරිමින් මැලි කඩමින් හිඳිති. ඈනුම් අරින්නේ මිනිස්සු නොව කාල කළමණාකරණයයි. "අළු" නැමැති කවි පන්තිය ද අපූර්ව අනුභූතියක පරිසමාප්තියේ අසලටම පැමිණ නැවතුණ කවියකි. එහෙත් ඒ අනුභූතියේ ඇති ප‍්‍රබල බව ඉන් මැකී නො යයි.

"පෙට්ටියෙන් පැමිණ
මුට්ටියක යති
උඩු කුරුව සයනය කොට
මෙහි පැමිණි සියළු දෙනා
හැඩයෙන්ද
පැහැයෙන්ද
බරින්ද
කිසිත් වෙනසක් නැති ....."


අළු වූ පසු ධනවතාගේත්, නැණවතාගේත්, දුගියාගේත් අළු සම වේ. වෙනසක් නැත. ඒ මානවවාදී හැඟීම කවියා ඉතා සරල අයුරින් ලියා දමයි.

"පඹයාගේ සාක්කිය" නම් කවි පෙළෙහි ඇති ධ්වනිය දෙදහස් පන්සිය වසරක සංස්කෘතික උරුමය ලාංකික ප‍්‍රජාව විසින් මෙගාස්ටාර් වලට බිලි දී වැනසෙන අයුරු විදුලි සැරක් සෙයින් බසට නඟයි.

"පරම්පරා සිය ගණනක්
තුන් වේලම බත හරිකළ
යායෙ තිබුණ හොඳම කුඹුර
හරියට කිරි වඳින දවසෙ
මා හිටවාලා වෙල මැද
එහෙන් මෙහෙන් මඩ සෝදන්
නුඹත් ගියා හනි හනිකට
හොඳම ගොවි රජා තෝරන
මෙගාස්ටා මංගල්ලෙට
අයාලේ ගිය හරක් රංචු
මහ දවාලේ කුඹුරට පැන
ආල පාලූ කරල දැම්ම
මල්වර වුනු බණ්ඩි ගොයම......"


"..... හරියට
උන් අස්සද්දල වාගෙයි
මඩ නාගෙන වේලි බිඳින
ඌරොත් එක්කල පෑහුනු
කැලේ හිටිය හොර ඇලි රැල
හඳපානේ යකා නැටුව
දැක්කා මේ ඇස් දෙකෙන්ම
මට පුලූවනැ ඔට්ටු වෙන්න
මම පඹයනෙ
ඔය ඔටුන්න බිමින් තියල
දැන්වත් හනිකට ඇවිදින්
ගහපං දඩු වැටක් මාමෙ
එකෙකුටවත්
පනින්න නම් බැරි විඳිහට...."


"සුදු රෙදි හොරු" යන කවි පන්තිය සෘජු දෘෂ්ටිවාද කථනයක් බවට පත්ව ඇත ද එහි අනුභූතිය ලගන්නා වේ.

"දියෙන් මතු වී පිපුන
නෙළුම් සේ පිවිතුරුය
මුලේ මඩ ගොහොරුව
කිසිවෙකුට නොපෙනේය
රෙද්දෙ මඩ ඉහෙන විට
අපුල්ලන්නෝ ද ඇත
දුගඳ මකනා සුවඳ
දුම් ගසන්නෝ ද ඇත."


"රෙදි කඬේ පඹයා" කවි පන්තිය සියලූ සංස්කෘතික උත්සව මුදලාලිලාගේ අල්ලේ නැටවෙන විට පඹයා ද ඒ ඒ කාලවලට ස්වරූපය වෙනස් කොට ගන්නා අයුරු සියුම් උපහාසයක් නංවමින් ප‍්‍රකාශයට පත් කරයිි.

"සේල් ලිඳෙන් සෝදා දැලි පිළි ජයට
ඕන් වසන්තය ඇවිදින් ඔමරි කොට
බ්‍රේක් නොමැති කොහාගෙ අවුරුදු කටට
තාන් ඇඳුම් අන්දයි එක පිට එකට "


"මහ සොහොන් පේ‍්‍රමය"
ගණිකාවන් සහ පාතාලය එක් ව නගරාශ‍්‍රිත ව කරනා මංකොල්ලකෑම් වල ස්වභාවය කලාත්මක ව ප‍්‍රකාශයට පත් කරයි.

"පිපාසිත මනු සතුන්
නොලැබ දිය බිඳ පළිඟු විලකින්
තියෙන මඩ වලකින්
බොන්න සැරසෙති පවස නිවමින්.."


එලෙස මඩවලවල් වල හිස ඔබා පවස නිවා ගන්නට යන වුන්ගේ සියලු දෑ මංකොල්ල කෑමට ලක්වන අයුරු කවියා ධ්වනිත කරයි.

වැටුප් වහලූන් බවට පිරිහෙලා රාජ්‍ය සහ අර්ධ රාජ්‍ය සේවකයින්ගේ ශ‍්‍රමය සූරා කන ධනේෂ්වර භාවිතයත් ඊට අනුගත වූ පිරිස හා ඊට එරෙහි ව අරගල කරන පිරිස අතර සදාතනික ගැටුමත් ප‍්‍රකාශයට පත් වන අයුරු "වක්කඩ" නම් කවි පන්තියෙන් දැකිය හැකි ය.

"කිනිහිරි මල්"
නමැති කවි පන්තිය කම්මල් කරුවාගේ සමාජ යථාර්ථය තත් පරිදි කවියට නඟයි. අප සමාජය ජාති, කුල, ආඟම්, ආදී සකල විධ අගතීන්ගෙන් පරිපෝෂිත වූවකි. කෙතෙක් සඟවා කීවද එය එසේම පවතී. එය සියලූම සමාජ සංස්ථා තුළ දැකිය හැකි ය. කම්මල් කරුවාගෙන් කොපමණ වැඩ ගත්තද හිර දෙන්නට කතා කළොත් වැඩ වරදින අයුරු මෙසේය.

"කැපෙන තරම් හොඳ මුවහත හොයා එන
මහතුන් නො එති හිර ගනු දෙනු පතා ගෙන
සබයෙදි කපයි නුලට කුල ඈඳගෙන
වානේ වගෙයි හිත දැන් ගින්දර ම කන..."


"බාබකියු රාත‍්‍රිය" ලංකා සමාජයේ සුලබව අසන්නට දකින්නට ලැබෙන සිද්ධියක කෲරතර වූ අභ්‍යන්තරයට අප කැඳවාගෙන යයි. රජ සිටු පුත්තු රාත‍්‍රියට ප‍්‍රාඩෝ වලින් ගිනි අවි පුරෝගන දඩයමට වන වදිති.

"සඳට වෙඩි තබා
කිරි බිඳු දසත ගලයි
තරු කැට මුව පුතුන්
ගැහි ගැහි හුස්ම හෙලයි
නලියන මස් වැඳලි
උණු ලේ රහට හොඳයි
ගින්නේ පලහ ගත් විට
මධු විතට ජයයි..."


මුව රැලම මරා මස්කොට පළහමින් කන ප‍්‍රභූ පුත්තු අනෙක් සිල් පද ද යහමින් බිඳ දමති.

"රත් වෙන සියොලඟට
අප්සර ලඳුන් ලඟයි
කණවැන්දුම් යුක්තිය
දුක් සුසුම් හෙලයි
ශේෂ වූ වහස් පති ළඟ
රුක් දෙවි හඬා වැටෙයි..."


මුව රැලේ ඉතිරි වූ කණවැන්දුම් වූ මුවා මේ අවණඩුව කාට කියන්න ද? එළාර රජු රට පාලනය කළ අවධිය වී නම් සාධාරණත්වයේ ඝණ්ඨාවවත් හඬවන්නට තිබිණ. දෙවියන්ට ද දැන් යනෙන මන් නැති ව ගොසිනි. ඔවුන්ගේ දිව්‍ය විමන් කපා බිම හෙළා මොරටුවට පටවා ඇත. ඉතිරි වූ රුක් කිහිපයෙහි ඔවුහු ද සරණාගත ව ගොසිණි.

"ග‍්‍රැහැම්බෙල්ට" නමැති කවි පෙළ දුරකථන තාක්ෂණය දුරගිය තරම මනා ව විශද කරයි.

"...හලෝ ග‍්‍රැහැම්බෙල්
හිතුවෙ නෑ නේද?
වයරින් කරල වගේ
කන් දෙකේම වයර් ගහගෙන
තනියම කතා කරන
පිස්සො රැලක්
බිහිවෙයි කියල..."


මේ එහි පේලි කිහිපයකි. සෙලියුලර් දුරකථනයේ සකල විධ සමාජ දුර්භාවිතයන් ඔහුගේ මේ කවිය මත සටහන් වේ.

දල පුඩු සේසත, වල්බල්ලාගෙන් රට බල්ලාට, සැනසීම, කවියාගේ නවක වදය, කූඨ වාණිජ සමාගම, පින්නවල අලි උලමා, විශේෂ කලාපය, පබාවතී, අභිනික්මන, පරම්පරාවල, රත් පිත් හීන, අපි ඔක්කොම රහත්වෙලා, පව් කාරයාට ගල් ගැසීම, අත්තන ඇට යන කවි පන්ති සමකාලීන සමාජ දේශපාලනයෙහි ඇති අප‍්‍රිය ජනක මිනිස් භාවිතයන් නැතක් ගර්හාවට ලක්කර ඇත.

"කුලී පෝරුව" නම් කවි පන්තිය සමස්ථ විවාහ සංස්කෘතිය ම එක මිටට ගෙන කියුවක් බඳුය. "උදුම්බරා" නමැති කවි පන්තිය හා "කුලී පෝරුව" එකට ගෙන කියවිය යුතුයයි සිතේ. කුලී පොරුවේ රඟ මෙපරිදි ය.

"අෂ්ඨක අහලාම
කුසීතයි ඉර හඳ
පොල් මල් ඔබලාම
උරණය පුන්කළස
කහ දියර උරාගෙන
පුස් බඳියි ලෑලි යට
හීන් කෙඳිරිය නගයි
නැකත ලං වෙන විටම
ඔක්කෝම කුළුඳුලේ
පෝරුව......
බඳු කඩේ"


වාණිජකරණය වූ චාරිත‍්‍ර වල ඇති හිස් බව විශද යග සිය අනුභූතිය අපූර්ව ලෙස බසට නැඟීමට රචකයාට ඇති සමත් බව මෙහි ද පෙනෙයි. "අම්මාගේ දින පොත" නම් කවිය සිය සැමියාගේ නොපනත්කම් කිසිවක් නොලියා දරුවන් රකින්නට කළ වීරිය පමණක් ලියවුණ දින පොතක වරුණකි.



"පිට පොත්ත කපා ගෙන
රබර් ගස දුන් කඳුළු
බිඳක් වත් නො ඉහිරවා
රැුක ගෙන ආපු වග
සල්ලාල මද පවන
මේඝයක් වූ දිනය
තනි අතින්
වක් පිහිය මුවත් කර
බල කොටුව රැකපු වග...."

තිබුණීය සටහනක්
ඇදව ගිය අකුරින්
ළමයින්ගේ තාත්තා
මිය ගිය දවස...."


"පිට කොටුවේ බෝධිය ළඟ සිට ලියමි" අපූර්ව නිර්මාණයකි. ධර්ම දේශනාවක් ද, ලොතරැයි විකුණන හඬද, රෙදි විකුණන හඬද, පොලිස් නිලධාරියෙක් වාහන හසුරුවන හඬද, ත‍්‍රීවිල් පාක් වාසීන් රංඩු වන හඬද, හිඟන හඬද, මගීන් රියදුරන්ට බනින හඬද ඇසේ.....

"මහත්තය මට කීයක් හරි පිනට දෙන්න
හතර වරිගෙම නිවන් දකිනවා
තමුසෙට පිස්සුද ඕයි
මේ හදිස්සියේ මාව නිවන් දක්කන්න හදන්නෙ ...
සයිඞ්, සයිඞ්, සයිඞ්
තව ඩිංගෙන් ඇෙඟ් හැප්පෙනවා කරත්තෙ
මහත්තයා මේක ගෙදර සාලෙ නෙවෙයි
පිට කොටුව, පිට කොටුව
පිංවතුනි ප‍්‍රමාද වෙලා නිවනට යන ගමන
කල් දාගන්න එපා
කවුද දන්නෙ මෛත‍්‍රී බුදුහාමුදුරුවන්ගේ කාලෙ
හරකෙක් වෙලා ඉපදේවි ද කියල..."


අනුභූතියක් තෝරා ගැනීමේදී සමකාලීන සමාජය සමඟ අත්‍යන්තයෙන් බැඳෙන කවියා එය ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීමේ දී බසෙහි ඇති ව්‍යංජනා ගුණය උපරිම ලෙස භාවිතයට ගනී. "නැවත ඉපදීම" නමැති කවි පෙළ ලංකාවේ සෞඛ්‍ය සේවයේ සාමාන්‍ය ස්වභාවය වූ මානව දයාවෙන් තොර භාවිතය හා ඒ නැති දයාව පත්තරයට පෙන්වීමේ කුහක කම මනාව පෙන්වයි. මේ කවියට නිමිත්ත වී ඇත්තේ උපන් විගස මහ මඟ දමා ගිය බිලිඳෙක් හෙදියන් අත නැලවෙන ඡායා රූපයක් පුවත් පතක පළ වී තිබීමය.

"රහසින් වත් වරදේ නොබැඳී
රිදී ජුබිලියත් සමරණ
සුජාත දරුවන්ම වැදු
උත්තම කුල පත්තිනි කැල

රස කර කර කියූ පෙලපත
අවජාතක නම් පට බැඳ
නුඹට පෙනුනෙ නැද්ද මපුත
කළලයෙන්ම කැපූ පෙකනිය

වැද්දා නොගෙන සායනයට
දොට්ට දාපු වින්නඹු කැල
පොර කනවා දෝතට ගෙන
පත්තරේට මූන දෙන්න...."


මේ යථාර්ථය දරුවන් ප‍්‍රසූතිය සඳහා ලංකාවේ රජයේ රෝහල් වලට ගොස් ඇති සියලූ ම කාන්තාවන් අත් විඳ ඇත. කවියා කියනවාටත් වඩා මේ අකාරුණික අමනුෂ්‍ය ස්වභාවය ගැඹුරු හා කුරිරු බවක් ම උසුලන බව අපි කවුරුත් දනිමු.

"අංගොඩ ළමයාගේ වාක්‍ය රචනාව" නමැති කවි පන්තිය ලංකාවේ දේශපාලන කතිකාව කොතරම් විකෘති එකක් ද යන්න විශද කරයි.

"චින්තන
චුයින්ගම්
බුලත්විට
බේස්ලට්
ආශ්චර්යය
දුටු ගැමුණු
පරාක‍්‍රමබාහු
ආචාර්ය
අබා
පබා
මෙගා
කිරිපිටි
හාල්....."


මේ සියල්ල දේශපාලන ආර්ථිකය නොහොත් මාක්ස් කියු "අධෝ ව්‍යුහය" නමැති පරිමණ්ඩලයට අයත් සංරචක වේ. ඒවායේ මුසු වීම කෙතරම් විකාර රූපී ද? මෙහි ඇති උපහාසය කාට වුව වැටහේ. එහෙත් මේ නිර්මාණය කාලයට ඔරොත්තු දෙන ගුණයෙන් යුක්ත නැත යන චෝදනාවට ලක් වීමේ අවදානම පවතී.

කුමාරගේ පඹයාගේ සාක්කිය කෘතිය සමකාලීන විංඥානයෙන් යුතු විදුලි කොටන බස් වහරකින් පෝෂිත බසෙහි ව්‍යංජනා ගුණය උපරි ම ලෙස භාවිතයට ගත් දුලබ ප‍්‍රතිභාවක් විශද කරන කවිපොතකි. කවියා විදග්ධ කාව්‍ය සම්ප‍්‍රදාය පිළිබඳ හා කාව්‍ය ශාස්ත‍්‍ර පිළිබඳ විසල් දැණුමකින් හෙබියෙකු නො වන වග පෙනෙයි. එය ම ඔහුගේ හැගුම්ල බස රස කොට ගෙන කවියට නැගෙන්නට හේතු වූවායයි සිතේ. පඹයාගේ සාක්කිය සමකාලීන සමාජ භාවිතයන්හි ඔඩුදුවා ඇති දුර්භාවිතයන්ට එරෙහි ව මහජන අධිකරණයෙහි පවරණ හෘද සාක්ෂියේ නඩුව ඔප්පු කිරීමට තරම් ප‍්‍රමාණවත් වූවකැයි කිව යුතු ය. මෙහි සඳහන් වැරදි කරුවන් සියල්ලෝ සිය හෘද සාක්‍ෂිය නමැති අධිකරණයෙහි දඬුවම් ලබත්වා.

සමන් එම්. කාරියකරවන



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails