Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



බංග්ලාදේශයේ ඩකා නුවර ආසන්නයේ ඇඟළුම් කම්හල් ගොඩනැගිල්ලක කඩාවැටීම හේතුවෙන් සිදු වූ දැවැන්ත විනාශයේ ප්‍රතිඵලයන් විදහා දැක්වෙන සේයා රූ දහස් ගණනක් මුදා හැර තිබුණු අතර, ඒ සියළු සේයා රූ අතර වූ එකමෙක සේයාරුවක් සියල්ලන්ගේ හදවත් සසල කරන්නටත් කම්පනයෙන් මුසපත් කරන්නටත් සමත් විය. එය සිය කැමරා කාචයේ සටහන් තැබූයේ තස්ලීමා අක්තර් නම් ඡායාරූප ශිල්පිනිය විසිනි. (තස්ලීමා අක්තර් බංග්ලාදේශයේ ඡායාරූප ශිල්පිණියකි. එමෙන්ම සමාජ ක්‍රියාකාරිනියකි.)

ලේඛකයකු, ඡායාරූපශිල්පියෙකු මෙන්ම දකුණු ආසියානු පත්ශාලා [Pathshala] ඡායාරූප ශිල්පායතනයේ නිර්මාතෘ ද වන සහිදූල් අලාම් මෙම සේයාරුව පිළිබඳ පලකළේ මෙබඳු අදහසක්.

"මේ සේයාරුව සිත් දැඩිව සසල කරන්නක්. ඒවගේම එහි තියෙන්නේ හද සසල කරවන සුළු සුන්දරත්වයක්. මරණීය වැළඳගැනීමක්. එහි මෘදුබව සුන්බුන් අතරින් ඉහළට මතු වෙන්නේත්, අපේ හිත් ස්පර්ශ කරන්නේත් අප පවා බොහෝ සෙයින් අනතුරකට ලක් විය හැකි යයි සිතෙන වටපිටාවකයි. එය හුදු පෞද්ගලිකත්වයේ දසුනක් ලෙස ඉවත දැමීම නොකළ හැක්කක්. මොකද, මේ සේයාරුව අපේ සිහින තුල පවා දෝංකාර දෙමින් සැරිසරණ නිසා. මේ සේයාරුව නිහඬව කියා සිටින්නේ 'කිසිදිනෙක එසේ නොවේවා!' යන්නයි."

ටයිම් සඟරාවේ "ලයිට් බොක්ස්"හි ඩේවිඩ් වොන්ඩ්රේල්ගේ සටහනක් සමග පල වී තිබුණු මේ සේයාරුව ගැන තස්ලීමා අක්තර් මෙසේ ලියුවාය.

"කඩාවැටීමෙ ප්‍රතිපලයක් ලෙස ජීවිත හානි වූ එකිනෙකා වැළඳගත් යුවළගේ සේයාරුව ගැන බොහෝ දෙනෙක් බොහෝ ප්‍රශ්ණ මා වෙත යොමුකළා. ඒ පිළිබඳ කොතරම් වෙහෙස මහන්සි වුනත්, ඔවුන් කවුරුන්දැයි නිශ්චිතව කීමට තරම් හෝඩුවාවක් මෙතෙක් මට හමු වී නැහැ. ඇත්තෙන්ම ඔවුන් කවුරුන්දැයි මා දන්නේ නෑ. ඔවුන් එකිනෙකා අතර තිබුණේ කුමන අයුරක සබඳතාවක් දැයි මා දන්නේ නෑ.

මා මුළු දවසම ගත කළේ ගොඩනැගිල්ල කඩා වැටුණු ස්ථානයේ, සුන්බුන් අතරින් තුවාල ලැබූ ඇඟලුම් සේවක සේවකාවන්ගේ ජීවිත ගලවා ගන්නා අන්දම දකිමින්. මම දුටුවා වේදනාවෙන් හා භීතියෙන් පිරුණු ඔවුන්ගේ ඥාතීන්. එය විසින් මා මානසිකවත් කායිකවත් බොහෝ සෙයින් අඩපණ කරවනු ලැබුවා.

අළුයම 2.00 ට පමණ එකිනෙකා වැලඳගෙන මිය ගිය යුවළක් සුන්බුන් අතර මා දුටුවා. ඔවුන්ගේ සිරුරුවල පහළ කොටස් කොන්ක්‍රීට් තට්ටු අතර සිරවී යට වී තිබුණා. තරුණ මිනිසාගේ ඇස් වලින් රුධිරය වෑහෙමින් තිබුණේ දෑසින් කඳුළු ගලන්නා වාගෙයි. ඔවුන් දුටු පළමු නිශ්චිත මොහොතේ එය මට අදහාගන්නට නොහැකි දසුනක් වුණා. මට දැනුනේ හරියටම මා කලෙක සිට ඔවුන් දන්නා හඳුනන අය බවයි. අසීමිත සමීප බවක් මට දැනෙන්නා වුණා.

එකිනෙකා රැක ගනිමින්, එකිනෙකා ගේ ආදරණීය ජීවිතය බේරා ගන්නට මරණය හා පොරබදමින් සිය අවසන් සුසුම් පොද මුදා හරිමින් සිටි ඔවුන් දෙසා මා මොහොතක් නිසලවා බලාගෙන සිටියා.

මේ සේයාරුව දෙස නැවත හැරී බලන හැම මොහොතකට මා දැඩි අපහසුතාවකට පෙළී පත් වෙනවා. එය මා තුල නැවත නැවත ඉහළ පහළ චලනය වෙමින් දෝංකාර දෙනවා. ඒක හරියටම ඔවුන් මට මෙසේ කියන්නා වාගෙයි. 'අහිමි වුණේ හුදෙක් සංඛ්‍යාත්මක වශයෙන් ජීවිත ගණනක් නෙමෙයි, නොවැදගත් පහත් කම්කරුවන් ද නොවෙයි. පහත් කම්කරු ජීවිත නොවෙයි. අපි ද ඔබ වැනිම මිනිසුන් වෙමු. ඔබේ ජීවිත තරමටම අප ජීවිත වලට ද අගයක් තිබේ. ඔබ තරමටම අපි ද ජීවිතය පිළිබඳ සිහින දකින්නෙමු.'"


නොසැලකිල්ල නිසාවෙන් ඝාතනයට ලක් වූ අහිංසක දුප්පත් මිනිසුන්ගේ කෲර ඉතිහාසයේ ඇසින් දුටු සාක්ෂි කරුවෝ ඔවුහුය. මිය ගිය සංඛ්‍යාව මේ වන විට 750 කි. සිය සහෘද මිනිසුන් සංඛ්‍යාත්මකව පමණක් සලකා බලන්නට තරම් පිළිකුල් සහගත තත්වයකට අප ඇද වැටී ඇත්ද?

මේ අහිංසක නිර්දෝෂි මිනිස් ඝාතන වලට වගකිව යුත්තන්ට ලැබිය යුතු ඉහළ දඬුවම් ලබා දීමට කටයුතු කිරීම සියල්ලන්ගේම යුතුකමයි. එවිට මෙවන් ඛේදවාචකයන් තවදුරටත් අසන්නට නොලැබෙනු ඇත.

මිය ගිය මිනිසුන් අතර ගත වුණු පසුගිය සති දෙකක කාලය තුල මා අතිශය කම්පනයටත් වේදනාව ටත් පත් වුණා. මේ කුරිරු සත්‍යයේ සාක්ෂියක් ලෙස ඒ වේදනාව ඔබ හා බෙදා ගන්නට මා තුල ඇති වූ බලවත් පෙළඹවීම නිසයි මේ සේයාරුව වරක් හෝ ඔබ විසින් දැකිය යුතු යුතු යයි මා සිතුවේ."


( time.com වෙබ් අඩවියේ පළවූ "A Final Embrace: The Most Haunting Photograph from Bangladesh" ලිපියේ පරිවර්තනයකි.)
පරිවර්තනය - නද්යා භාෂිණී අමරනායක



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails