Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



කවිය පිළිබඳ සුනන්දගේ තේරුම් ගැනීම මොකක්ද?

කවිය කිව්වාම බඩගිනි වෙලා මා ගිය කළ පුතුගෙ ගෙට කියන ජන කවියෙ සිට ඕමාර් ඛයියාම් ගේ රුබයියාට් දක්වාත්, ඨාගෝර් ගේ ගීතාංජලී දක්වාත් අපට කවි හඳුනා ගන්න පුළුවන්. නමුත් අපි ප්‍රායෝගික පහසුව සඳහා යම්කිසි නිර්වචනයක් උපයා සපයා ගන්න කල්පනා කළොත් "රසය ආත්ම කොට ගත් ප්‍රඥාවෙන් අවසන් වෙන වැකිය කවියයි".

එතකොට මේ කවියෙන් සම්පාදනය කරන ප්‍රඥාව චාතුරාර්ය සත්‍ය, රොකට්විද්‍යාව (Rocket Science), දයලෙක්තික භෞතිකවාදය වගේ ගම්භීර දහමක් නොවේ. කවිය කූටප්‍රාප්තියේ දී මේ ජීවන සත්ථාවෙහි යම් ප්‍රදේශයක් වෙත ආලෝක ධාරාවක් එල්ල කරනවා. ඒක තමයි කවියෙන් සම්ප්‍රදානය කරන ප්‍රඥාව. එය මානව ජීවිතය පිළිබඳ සර්වකාලීන ආලෝචනයක්. ඒ නිසා කවිය වනාහි මිනිසා සඳහා පවතින ප්‍රපංචයක්. ඒ මොකද කිව්වොත් කවිය අපේ භාව ලෝකය පුළුල් කරනවා. අපට විෂයය නොවුනු භාව වීථීන් අපට පාදා දෙන්නේ කවියයි. ඒ අනුව ටී.එස්. එලියට් කියන විදිහට කවියෙන් සමාජයට තිබෙන්නේ දිගුකාලීන බලපෑමක්. (Long Term Effect) ඒ ඇරෙන්න මම කල්පනා කරන්නේ කවියට වෙනත් අරමුණු හෝ අණ පනත් පැනවීම තේරුමක් නෑ කියලයි.

කවියක් ලිවීමට විශාල අභ්‍යාසයක් මෙන්ම කලාත්මක දැනුමක්ද අවශ්‍යයි. සුනන්දට අනුව මේ කරුණ දකින්නේ කොහොමද?

කවියා යම්කිසි දෙයක් උපතින් ඇරන් එන්නත් ඕනේ. ඒක තමයි ප්‍රතිභාව. උපතින් ගේන ප්‍රතිභාව ඔපමට්ටම් කරගන්න ව්‍යුත්පත්තිය හා සතතාභ්‍යාසය අවශ්‍යයි. උපතින් ගේන ප්‍රතිභාව දේව ආශිර්වාදයක් යැයි මා විශ්වාස කරන්නේ නෑ. එය මැණිකක් ඔපමට්ටම් කර වටිනාකම පාදාගන්නවා වගේ ක්‍රියාවක්. පොළවෙන් මතුකර ගත් ප්‍රතිභාව නමැති මැණික ඔපමට්ටම් කරන්නේ නිරන්තර කියවීම සහ අභ්‍යාසය විසින්. එසේ නොවන කවියා එක තැන නැවතුන විලක් වගේ. ඒ නිසා නිරන්තර කියවීමෙන් හා අභ්‍යාසයෙන් පමණයි කවියටත් කවියාටත් ගමනක් තියෙන්නේ.

පරමාර්ථය, රිද්මය, තේමාත්මක ගැඹුර වශයෙන් ගත්විට කාව්‍යක ප්‍රධාන තැන හිමිවිය යුත්තේ කවර අංගයකට කියාද ඔබේ අදහස?

කවිය ප්‍රමුඛ වෙන්නේ තේමාත්මක ගැඹුරට. මොකද කවියා යම්කිසි අනුභූතියක් ගන්නවා. මේ අනුභුතිය හරහා කවියා යම්කිසි සමාජ ආර්ථීක යථාර්ථයක් ඓන්ද්‍රීය තලයේ ගැබ් කරනවා. ඊටත් අමතරව ඔහු මේ අනුභභූතිය ආධාරකයක් හැටියට අරගෙන යම්කිසි සර්වකාලීන ආලෝචනයක් සම්පාදනය කරනවා. කවියේ මෙන්න මේ ගැඹුරට කිමිදීමයි වැදගත්. කවියක් කියවීමට පුහුණු රසිකත්වයක් අවශ්‍යයි කියන්නෙත් මේ නිසයි. කාව්‍ය රසිකයා ටෙලිනාට්‍ය රසිකයෙකු මෙන් නොව ඊට වඩා වැඩි බුද්ධි රසිකයෙක් විය යුතුයි. හේතුව මේ තේමාත්මක ගැඹුර ප්‍රමුඛ නිසයි. කවියේ රිද්මය කියන්නේ ද්විතීක කාරණයක්. ඒ වගේම කවියේ දෘෂ්ටිවාදය, පරමාර්ථය වැනි දෑ සෙවීම ඒ තරම් සාධාරණ නෑ.

ඔබ කවියේ තේමාත්මක ගැඹුර ප්‍රමුඛයි කියන කාරණය උදාහරණයකින් පැහැදිලි කළොත්.

සේන තෝරදෙනිය මහතා මාඕ සේතුං ගේ කවි එකතුවක් විමර්ශනාත්මක පෙරවදනක් සමඟ "ශිශිර වළාකුළු" නමින් පරිවර්තනය කොට තිබෙනවා. එහි සඳහන් මාඕ සේතුං ගේ "කවියක්" නැමැති කවිය මේ සඳහා උදාහරණයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය. මාඕ සේතුං කිව්වම අපට මතක් වෙන්නේ කවියෙක් නොව විප්ලවවාදියෙක්. ඔහු තමයි නව චීනයේ නිර්මාතෘවරයා. නමුත් මාඕ දක්ෂ කවියෙක්. ඔහු ගේ කවි හැම විටම විප්ලවවාදී අස්ථානයක් එක්ක බද්ධ වෙලයි තිබුණේ. නමුත් ඒ විප්ලවවාදී අස්ථානයන් මොහොතකට අමතක කළොත් ඉතා විශාල පාඨක පිරිසකට ඔහුගේ කවි රස විඳිය හැකියි. ඊට හොඳම උදාහරණය මාඕ ගේ "කවියක්" කියන කවිය. මාඕට තරුණ කාලයේ දී විප්ලවවාදී කටයුතු සඳහා ඔහුගේ තරුණ බිරිඳත්, බිලිඳු පුතුත් තනිකරලා දුර බැහැර ප්‍රදේශයකට යන්න වෙනවා. මේ සමුගැන්ම ගැනයි "කවියක්" කියන කවියෙන් මා ඕ කියන්නේ. එහි තිබෙන ආකාරයට සමාජ සුභ සිද්ධිය උදෙසා පෞද්ගලික ඛේදවාචකය ඉවසිය යුතුයි, මේ සමාජය වෙනස් කළ යුතුයි, වඩා යහපත් සමාජයකදී අපි නැවත එකතු වෙමු, මිනිසුන්ගේ දුක දෙවියන්ට නොපෙනේද? වැනි විප්ලවවාදී කොටස් අයින් කළාම ඉතිරි වෙන්නේ ශෝකී රසයෙන් අනූන ඉතා නිර්ව්‍යාජ ප්‍රේම කාව්‍යක්. ඒ කවිය රස විඳින්න බෑ කවියේ දෘෂ්ටිවාදය පරමාර්ථය සොයන්න ගියොත්. ඒ නිසයි මම කියන්නේ කවියේ අනෙක් සියල්ල ද්විතීකයි තේමාත්මක ගැඹුර ප්‍රමුඛයි කියලා.



තේමාත්මක ගැඹුර එන්නේ කොහොමද?

අපගේ භාව ලෝකය සංවේදනා ෙක්ෂ්ත්‍රය ස්පර්ශ කිරීම තුළින් තමයි මේ තේමාත්මක ගැඹුර වෙත පිවිසිය යුත්තේ. කවියේ රසය උපදින්නේ එවිටයි.

ඔබ කවියේ තේමාත්මක ගැඹුර ගැන කතා කළත් නිදහස් කවි යුගයේ පුරෝගාමී ආරම්භකයා වූ ජී.බී. සේනානායක මහතා නම් පවසන්නේ කවියේ පරමාර්ථය වැදගත් වන බවයි.

මා ඉතා ප්‍රිය කරන, ගරු කරන ජී.බී. සේනානායක කවියේ පරමාර්ථය යන්නෙන් කුමක් අදහස් කළේදැ යි කියන්න මට බෑ. හොඳ කවියක පරමාර්ථය මොකද්ද? ඒ කවියේ අනුභූතිය ඉක්මවා යමින් යම් තේමාත්මක ගැඹුරක් වෙත ගමන් කිරීම. ඒ තමයි කවියෙන් සම්පාදනය කරන සාර්වත්‍රික, සර්වකාලීන ආලෝචනාව. ඉංග්‍රීසියෙන් කියන්නේ Insight ඇතැම් විට ජී.බී. සේනානායක සඳහන් කරන කවියේ පරමාර්ථයත් මෙය විය හැකියි.

විරිත හා ආකෘතිය කාව්‍ය රූපයට දක්වන දායකත්වය පිළිබඳ ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

මම හිතන්නේ විරිත හා ආකෘතිය ඉල්ලා සිටිනු ලබන්නේ කවිය විසින්. කවිය මැණිකක් වගේ නම් ආකෘතිය, විරිත, මැණික කැපීම වගේ. ඒ නිසා වටිනාකම තියෙන්නේ මැණිකේ මිසක් මැණික කැපීමේ නෙමෙයි. තිරිවානා ගලක් කැපීමක්, ඔප දැමීමක් කළොත් එහි වටිනාකමක් නැහැ. මැණිකක් කැපුවොත් පමණයි වටිනාකමක් තියෙන්නේ. ඒ නිසා කවියේ තේමාත්මක මානය කමයි වැදගත්ම දේ. විරිත හා ආකෘතිය එහි අගය ඔප් නංවනවා විතරයි. ඉතා විශිෂ්ට කවිය විශිෂ්ටත්වයට පත් වන්නේ එය විසින් ම විනා විරිත හෝ කාව්‍ය අලංකරණ නිසා නොවේ. "රුබයියාට්", "ගීතාජලී" වගේ කාව්‍ය නිර්මාණ ගත්තොත්, ඒවායේ මුල් විරිත් ආකෘති නැති මුත් අපි ඒවායේ පරිවර්තන වෙනත් භාෂාවකින් රස විඳිනවා. එහෙම පුළුවන් වන්නේ මේවායේ තියෙන තේමාත්මක ගැඹුර නිසා. ජී.බී. පවා කියනවා ඔහුත් කවි ලියන කොට කවියේ තාලය යටපත් කරනවා කියා. හොඳම කවියට එනකොට තාලය, විරිත කවියට බරක්.

ඇකඩමික් කාව්‍ය විචාරකයන් වියුක්ත දාර්ශනික හා සන්දර්භගත දාර්ශනික වශයෙන් කවිය ප්‍රවර්ග කිරීමක් කරනවා. මේ පිළිබඳ ඔබේ අදහස මොකක්ද?

ඔය කොයි ප්‍රවර්ගයේ වුවත් කවියක් උපත ලබන්නෙම මේ මිනිස් දිවිතතුව මඟින් කවියා ලබන ආවේශය නිසයි. හොඳ කවිය සන්දර්භගත දාර්ශනිකත්වයෙන් පටන් ගත්තත්, වියුක්ත දාර්ශනිකත්වයෙන් පටන් ගත්තත් මේ මනුෂ්‍ය ජීවිතය පිළිබඳ අපට යම් ප්‍රඥාවක් සම්පාදනය කර දෙනවා. ඒ නිසා ඔය කොයි ප්‍රවර්ගයෙ වුනත් ලොකු ගැටළුවක් මට නෑ.

උදාහරණයක් විදිහට ඇල්ෆර්ඩ් ලොඩ් ටෙනිසන් කවියාගේ "ක්‍රොසිංද බාර්" වගේ කවියක් ගත්තොත් ඔහු කියන්නේ තමා වැලිපරය තරණය කොට මුහුදට අවතීර්ණ වන බව. ඒ වැලිපරය තරණය කරාම ඔහුට මේ ගමන යන්න නියමුවා හමුවෙයි කියලා ඔහු කියනවා.
මේ කවිය බැලූ බැල්මට ඒ යුගයේවත් මේ යුගයේවත් සමාජ, ආර්ථීක, දේශපාලන කාරණාවන් ගැන සෘජු සම්බන්ධයක් පේන්න නෑ. ඒ වුනාට මේ කවිය කියන්නේ මරණය සම්මුඛ වීම ගැන. මරණය කියන්නේ අපි කාටත් මුහුණ දෙන්න වෙන සනාථන ධර්මයක්. කවියා මෙහි දී ආලෝක ධාරාව එල්ල කරන්නේ ජීවිතය හා මරණය අතර බෙදුම් රේඛාවට. වැලිපරයෙන් සංකේතවත් කරන්නේ ඒක. සන්දර්භ ගත වුනත්, වියුක්ත වුනත් කවියට විෂය වන්නේ මේ පෘථීවිය මත මිනිස් ජීවිතයම තමයි.

එතකොට කවියා කළ යුත්තේ වචන වලින් යමක් නිරූපණය කිරීමද?

කෙටිම පිළිතුර ඔව්. ඒ වුනාට ඒ නිරූපණය කවිය නෙමෙයි. කවිය යනු වචන ඉක්මවීමයි. වචන කියන්නේ දර, පෙට්රල් නම් කවිය කියන්නේ ගින්නයි. වචන ඉක්මවන තැන තමයි කවිය තියෙන්නේ. උදාහරණයක් විදියට මගේ කෘතියේ පෙරවදනේ මා උපුටා ගත් පර්සි බයිෂෙලී ගේ ඔසිමැන්ඩියස් (Ozymandias) කවිය ගත්තොත් එහි යම් නිරූපණයක් තියෙනවා. නමුත් කවියා එම නිරූපණය හරහා වෙනත් මානයක් වෙත යනවා. සාඩම්බර මනුෂ්‍ය ප්‍රයත්නය දිනක කාලයේ වැලිතලාවෙන් වැසී යනවා. මේ තේමාත්මක මානයට එන්නයි ඒ නිරූපණය ඔහු කරන්නේ.

"අත්දැකීමක් කලාත්මකව ප්‍රතිනිර්මාණය කළ විටයි නිර්මාණය බිහි වෙන්නේ" යන සරල හැඳින්වීම කවියට ගලපා ගැනීමක් කළොත්.

අප විඳින අත්දැකීමක් කලාත්මකව පුනරුච්ඡාරණය කරලා භාව ප්‍රකම්පනයක් ඇති කරන එක කවිය නෙමෙයි. කවිය කියන්නේ ඒ අද්දැකීම පාවිච්චි කරලා මනුස්ස ජීවිතය පිළිබඳව අපට සම්පාදනය කරලා දෙන ප්‍රඥා පාඨවයට. නොහොත් කවිය රස විඳින්න වැය කරපු කාලයට, ශ්‍රමයට, දෙන දිගු කාලීන වැදගත් කමට. කවිය කියවූවාට පසු පෙරහිටපු පුද්ගලයා ක්ෂුද්‍ර වශයෙන් හෝ වෙනස් වෙනවා නම්, මේ දිවිතතුව පිළිබඳ යම් විදර්ශනාවක් ඇති කර ගැනීමට හැකි නම් අන්න ඒක තමයි අත්දැකීම ප්‍රතිනිර්මාණය තුළින් පාඨකයාට විය යුත්තේ.

නමුත් හිරුත් හිම පියල්ලක වැනි කාව්‍ය සංග්‍රහයක් ගත්තොත් ලියමන ඇතුළු එහි බොහෝ කවිවල අත්දැකීම් පාඨකයාට සමීප වූ නිසයි පාඨක සමූහයක් එය වැළඳ ගත්තේ. ඔබ මතු කරන අත්දැකීම ඉක්මවන කවියට වඩා පාඨකයා ප්‍රිය කරන්නේ එවැනි කවියට බවයි ඉන් පෙනෙන්නේ.



නමුත් කවිය කියන්නේ අත්දැකීම නොවෙයි. කවිය කියන්නේ අත්දැකීම හෝ අනුභූතිය ඉක්මවීම. අත්දැකීම කියන්නේ කවියේ ආධාරකය විතරයි. උදාහරණයක් විදියට පිනුම් කාරයෙක් ගත්තොත් ඔහු කුමක් හෝ ආධාරකයකට අත තබලා අහසට නැගෙනවා. නැගිලා අහසේ තමයි පිම්ම ගහන්නේ. එතකොට අපි යන්නේ ඒ පිම්ම බලන්න මිසක් ආධාරකය බලන්න නෙමෙයි. අත්දැකීමත් ඒ වගේ තමයි. කවියා ඒ කාව්‍යමය අත්දැකීම ඔස්සේ අපට මනුෂ්‍ය ජීවිතය පිළිබඳ සම්පාදනය කරලා දෙන සාර්වත්‍රික දැක්ම මොකද්ද? අන්න එයයි කවිය. යම්කිසි අත්දැකීමක් කලාත්මකව ප්‍රතිනිර්මාණය කළාට කවියක් වෙන් නෑ. හුදු භාව ප්‍රකම්පන හෝ භාව විරේචන වෙනුවට මේ දිවි තතුව පිළිබඳ කවිය යම් විදර්ශනාවක් පහළ කළ යුතුයි.

ඔබේ කෘතියේ පෙරවදනට ["කවිය ගැන අදහසක්"] අවධානය යොමු කළොත් කවිය ගීතයෙන් වෙනස් වන්නේ කොහොමද වැනි සියුම් තැන් නොවිමසා ඇයි ඔබ කවිය නවකතාවෙන්, කෙටිකතාවෙන් වෙනස් වන්නේ කෙසේද? වැනි කාටත් සවිඥානික කාරණයක් විමසන්නේ.

මූලික වශයෙන් කෙටිකතාවට හා නවකතාවට වස්තු විෂය වෙන්නෙම ලෝකේ තියෙන තතු. ඒ වුණාට මේ මාධ්‍ය තුන තුළ මේවා එකම විදියට ද භාවිත වෙන්නේ යන ප්‍රශ්නයයි මට තිබුණේ. මම ගීතය දාන්නෙත් කෙටිකතා හා නවකතා ගොන්නට. මේ මාධ්‍ය තුනම වඩා සෘජුවම සමාජ දේශපාලන, ආර්ථීක තතු එක්ක වැඩ කරනවා. නමුත් කවිය එයම වාහකය කොටගෙන වෙනත් තේමාත්මක මානයක් වෙත පිවිසෙනවා. අනෙක් මාධ්‍යවලට වඩා කවියේ දී කවියාගේ ආත්ම ප්‍රකාශනය ප්‍රබලයි කියන්නයි එහෙම කළේ.

නමුත් එහි තැනක ඔබ සඳහන් කරනවා කෙටිකතාව හෝ නවකතාව තදනුබද්ධ සන්දර්භය නොයික්මවන බව. මින් ඔබ අදහස් කරන්නේ කුමක්ද?

කෙටිකතාව හෝ නවකතාව හුදෙක් මේ මතුපිට ජීවන තතු පමණක් ඇසුරු කරනවා හෝ එහෙම නැතුව මේ තදනුබද්ධ සන්දර්භය නොයික්මවන බව මම අදහස් කරන්නේ නෑ. නමුත් කවියට වඩා කෙටිකතාව හා නවකතාව, බෙහෙවින් ඍජු සමාජ විවරණයක් වෙනවා. නමුත් කවිය මිනිසාගේ භාව ලෝකය හා සංවේදන ක්ෂේත්‍රය සමඟ ගනුදෙනු කරමින් වඩා සර්වත්‍රික ආලෝචනාවක් වෙත අප කැඳවනවා.

ඔබට අනුව කවිය විතරද සර්වකාලීන තේමාත්මක මානයක් ගන්නේ. නවකතා හෝ කෙටිකතා සර්ව කාලීන වන්නේ නැද්ද?

නවකතා හා කෙටිකතා සර්වකාලීනයි. ඇනා කැරනිනා, යුද්ධය හා සාමය, අපරාධය හා දඩුවම, හයේ වාට්ටුව, බල්ලා කැටුව යන කාන්තාව, එමා බොවාරි මේ නිර්මාණ සර්වකාලීනයි. නමුත් ඒවා සර්වකාලීන වෙන්නේ ෂේක්ස්පියර් ගේ හෝ මිල්ටන් ගේ, ටී.එස්. එලියට් ගේ කවියක් සර්වකාලීන වෙන විදියට ද? මේ මාධ්‍ය තුනේම එකිනෙකට සීමා හඳුනාගෙන සිදු කැරෙන නිර්මාණ තමයි සර්වකාලීන වෙන්නේ.

කවිය කාලය හා අවකාශය ඉක්මවා යන්නක් බවයි ඔබේ අදහස. ඉන් අදහස් වෙන්නේ මොකක්ද?

හොඳ කවිය හැමවිටම මේ පවතින, අප ජීවත්වන කාලය හා අවකාශය ඉක්මවා යනවා. මේ පවතින දේශපාලන හා ආර්ථීක තතු වෙනස් වූ පමණින් සර්වකාලීන කවිය නිශේදනය වන්නේ නෑ. ඒ මොකද හැම විට ම එහි සර්වකාලීන, සාර්වත්‍රික යටි පෙළක් ඓන්ද්‍රීයව ගැබ් වන නිසා. පාඨකයාගේ මානසික ශ්‍රමයට හා කාලයට ගරු කිරීම තමයි කවියේ තියෙන සර්වකාලීන බව.

කවිය කාලය හා අවකාශය ඉක්මවන්නේ නම් කාව්‍යානුභූතිය සර්වකාලීන තේමාවක් ගැන කතා කරන්නේ කොහොමද?

අනුභූතිය බොහෝ විට පවත්නා සමාජ ආර්ථීක තතු හා බැඳී පවතිනවා. කාලයේ හා අවකාශයේ සීමාවලට නතුව තියෙනවා. එතකොට කවියා කරන්නේ කවියේ අනුභූතිය එසවීම නොවේ. අනුභූතිය ආධාරකයක් ලෙස භාවිතා කරමින් එය පෙළමින් තෙරපමින් මේ ජීවන තතුව පිළිබඳව එහි සුලබ දෛනිකත්වය ඉක්මවන ආලෝචනාවක් සම්පාදනය කිරීමයි. කවිය මේ කියන කාලය හා අවකාශය ඉක්මවන්නේ නැත්නම් ඉතිහාසඥයාටත් පුළුවන් වෙයි කවිය විස්ථාපනය කරන්න. ඒකයි කියන්නේ කවිය කාලය හා අවකාශය ඉක්මවන බව.

එතකොට කාලිකත්වය කවියට අදාලම නැද්ද?

කාලිකත්වය කවියේ ගැබ් විය හැකියි. නමුත් කවිය ප්‍රබල මාධ්‍යක් නිසා කාලිකත්වය ඉක්මවිය හැකියි. අනෙක් මාධ්‍යන්ට වඩා කවියේ තිබෙන විශේෂත්වයත් ඒකයි. කවියේ පරමය කාලීන තතු ඇසුරු කීරීමම නොවේ. එය ඉක්මවා පාඨකයාට වඩාත් සුස්ථීර සම්ප්‍රදානයක් ලබා දීමයි.

ඔබ පෙරවදනේ දී කවිය කළමණාකරන සිද්ධාන්ත ඇසුරින් පැහැදිලි කිරීමට උත්සහ ගෙන තිබෙනවා. කවිය වැනි අථක්ඛාවචර ධර්මතාවයක් කළමණාකරන සිද්ධාන්ත ඇසුරින් පැහැදිලි කරන්න පුළුවන්ද?

බැහැ. නමුත් සෑම කවියෙක් ම ආභාසය ලබන්නේ මේ ජීව ශ්‍රෝතයෙන් වුවත් ඔවුන් එකිනෙකා ඊට විවිධ අයුරින් ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ මන්ද කියන ප්‍රශ්නයට තමයි මම ඒ කළමණාකරන ආකෘතිය ගෙනත් පිළිතුරු දෙන්නේ. එහෙම නැතුව මේ වෙනත් ප්‍රවාද වලින් අථක්ඛාවචර කවිය අල්ලන්න දරපු උත්සහයක් නෙමෙයි. කවිය විඳින්න පුළුවන් වෙන්නේ විවිධ දර්ශනවාද, ප්‍රවාද, විද්‍යා, පෞද්ගලික මතවාද ඔස්සේ නොවේ. ඒ කිසිවකින් දැඩිව ශික්ෂණය නොවී සහෘදයා තුළ ඇති යම් අන්තර් ඥානයකින්, නැතහොත් වික්‍රමසිංහ කියන පරිදි යම් වැටහෙන නුවණකින් තමයි මේ අථක්ඛාවචර කවිය විඳිය හැක්කේ.

කළමණාකරන විෂය උපදින්නේ හිඟ සම්පත් මිනිස් අවශ්‍යතා අතර බෙදා හැරීමේ ක්‍රියාවලිය විධිමත් කරන්න. එය පැහැදිලිව පරාරෝපිත තත්ත්වයක් පවත්වා ගැනීමට අනුබල දෙන්නක්. කවියට ඔබ මේ තත්ත්වය ගලපන්නේ කොහොමද?

කවිය රස විඳින කොට කරුණාකරලා ඔය සේරම අතාරින්න. අතෑරලා සැහැල්ලු සිතින් කවිය රස විඳින්න. නමුත් ඔබ කවියෙක් නම් බොහෝ ශික්ෂණයන් වෙත අනාවරණය වී තිබීම ඔබට කාව්‍ය කරණයේ දී බලවත් වාසියක්.

පාරභෞතික හා භෞතික වශයෙන්ද කවිය ප්‍රභේද කිරීමක් කර තිබෙනවා. කවිය බිහි වෙන්නෙම භෞතිකය ඉක්මවා යෑමේ මනුෂ්‍ය අවශ්‍යතා තුළ එනම් භෞතිකය තුළ නොවේ ද?

කවිය ලියැවෙන්නේ මිනිසා සඳහා. කවිය ඇසුරු කරන්නේ මේ දිවිතතුව එතකොට එක කවියෙක් පවත්නා මේ දේශපාලන තතු හා දෘෂ්‍යමානය අන්වේෂණය කරනවා වෙන්න පුළුවන්. තව කවියෙක් ඉන්න පුළුවන් දෛනික ජීවිතයෙන් අනුභූතිය අරගෙන වෙනත් පාරභෞතික අස්ථානයක් වෙත ගමන් කරමින්. තව කවියෙක් ඉන්න පුළුවන් එයාගේ අනුභූතිය බැලූ බැල්මට ඓහලෞකිකයි, පාරභෞතිකයි. මරණින් මතු ජීවිතය පිළිබඳ සංවේදනා තමයි අනුභූතිය. මේ හැම ප්‍රවර්ගයකම කවි තියෙනවා. නමුත් විශිෂ්ට කවිය අනුභූතිය කොහෙන් ගත්තත් තමන්ගේ පරමාර්ථය සාධනය කරගෙන තියෙනවා.



ඔබ කවියේ අන්තර් දෘෂ්ටිය පිළිබඳ දැඩිව විශ්වාස කරන කෙනෙක්. කතරගම යුවතියගේ ගීතය වැනි කවිවල එම අන්තර් දෘෂ්ටිය ගිලිහී තිබෙන බව පෙනෙනවා. ඔබේ පෙරවදනටම අනුව එම කවි ගැඹුරු මුහුදේ කිමිඳුම්කරුවකු කිමිදෙන කවි ද, වෙරළේ සිප්පිකටු අහුලන කෙනකුගේ කවි ද?

මම උත්සහ කළා මගේ කවියට බොහෝ පාඨකයන්ට එළැඹිය හැකි ප්‍රවේශ මාර්ග ගොඩක් තියන්න. එතකොට බොහෝ දෙනා ප්‍රිය කරන විදියේ කවිත් මම ඇතුළත් කළා. ඒවා මේ කෘතියට තැබූ ප්‍රවේශ දොරටු. කතරගම මොනර පිල් විකුණන යුවතියගේ ගීතය කියන කවියත් එවැනි කවියක්. කතරගම එන වන්දනා කරුවන්ට මොනරපිල් විකුණමින් ජීවිකාව සරිකර ගන්නා දිළිඳු තරුණියකගේ ජීවන අපේක්ෂා, දෙවියන් සමඟ තරුණියට ඇති හෘදය සංවාදය දරිද්‍රතාව පිළිබඳ ඛේදය මේ කවිය තුළ ගැබ් කරන්න මා උත්සාහ කළා. අනෙක් කවිවලට වඩා මෙහි සංවේදනා ගුණය ප්‍රමුඛ වෙන්න පුළුවන්. ඒත් එය කවියේ පරමය යැයි මම කිසිසේත් ම කියන්නේ නෑ.

කවිය ඇසුරේ සමාජ දේශපාලන යථාර්ථය පිළිබිඹු විය යුතු ආකාරය ඔබ නන්දන, ලාල් හෑගොඩ යන කිවිවරුන්ගේ කවි නිදසුන්වලට ගෙන පෙන්වා දෙනවා. එතකොට මහින්ද හිමි, රත්න ශ්‍රී වැනි අයගේ කවි වලින් නිරූපණය වෙන්නේ දේශපාලනය නෙවෙයිද?

මහින්ද හාමුදුරුවන් ගේ කවි සෘජුවම දේශපාලනිකයි. "කෙස් ගහ පවා වෙන රටවල මිනිසුන්නේ" කිව්වම ඍජුවම එවකට නිදහස් සටනට සේවය කරනවා. මම ඒක හඳුනා ගන්නේ දේශපාලනික දේශපාලනය විදිහට. (political politics) නමුත් නන්දන වීරසිංහ ගේ නිහඬ නිරිඳු හෝ රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ ගේ පාත ඉඳන් අපි අවේ නාමල් පූජා කරන්න, ධර්මපාල නම් පිය රජ කෙනකු ගේ ප්‍රකාශය වැනි නිර්මාණ වලින් ප්‍රශ්න කෙරෙන්නේ මෙරට සමාජ සංස්කෘතික දේශපාලනයයි. මහින්ද හාමුදුරුවන්ට අප්‍රමාණ ගෞරවය පුදකරන ගමන්ම නන්දන, රණවීර, රත්න ශ්‍රී වැනි කවීන්ගේ නිර්මාණ තුළින් දේශපාලනය කතා කරන විදිහට මම පෞද්ගලිකව කැමැතියි.

(දිවයින පුවත්පතෙහි මුල් වරට පළ වූවකි.)

රත්තනදෙණියේ මේධානන්ද හිමි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails