Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers


ජයන්ත කහටපිටිය සහ චමින්ද ක්‍රිශාන්ත කුමාර විසින් රචිත "සරුංගල් සමනල්ලු" තිර රචනය එළිදැක්වීම හා සිනමා කතාබහ, 2013 ජුනි 27 වන බ්‍රහස්පතින්දා, ප.ව. 2:00ට කුරුණෑගල නගර ශාලාවේ දී පැවැත්වෙයි. කහටපිටිය සහ චමින්ද සමග කළ මේ කතාබහ ඒ නිමිත්තෙන්.

ප්‍රශ්නය- බොහෝ නිර්මාණකරුවන් කලඑළි බසින්නෙ, කවි පොතක්, නව කතා පොතක් හෝ කෙටි කතා පොතක් එළිදැක්වීමෙන් තිර රචනයකින් පටන්ගන්න එක තරමක් අසාමාන්‍යයි නේද?

කහටපිටිය- ගෙවුණු කාලය තුළ අප දෙදෙනා තනිව හෝ සාමූහිකව විවිධ නිර්මාණ කළා. මුල් කාලෙ ''සිරගත කවිසිත'' නමින් තීරු ලිපියක් සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක සංස්කරණය කළ ''ලක්ජන'' පුවත් පතට අපි ලිව්වා. ඔහු පුවත්පතින් අයින් වුණාට පසු අපි කොලම් එක නතර කළා. ඊට දශකයකට පසුව තමයි එකතු වෙලා නැවත යමක් අපි ලිව්වේ. දැනට අපි සාමූහිකව වේදිකා නාට්‍යයක් හා යොවුන් නවකතා පෙළක් ලිවීමේ නිරතවෙලා සිටිනවා. කෙටි චිත්‍රපට කිහිපයක් කිරීමේ අදහසින් තිරපිටපත් කීපයකුත් රචනා කරලා තියනවා.

ප්‍රශ්නය- සාමූහිකව නිර්මාණයක් කිරීම, විශේෂයෙන්ම කෘතියක් පළකිරීම කෙබඳු කටයුත්තක්ද?

චමින්ද- ඔව් ඒක අමුතුයි. ඒක භාතිය සංතුෂ් පන්නයේ හෝ ''ජය ශ්‍රී ට්වින්ස්'' විලාසිතාවෙ වැඩක් නොවෙයි. ලෝකෙ ඕනෑම පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකුගෙ වාගෙම අපි දෙන්නාගෙත් රුචි අරුචිකම් හා කියවීම් වෙනස්. අපේ සාමූහික නිර්මාණය ඇතුළෙ අපි දෙන්නගෙ අසමානකම් ප්‍රතිවිරුද්ධකම් හා නොගැලපීම් තමයි එළිදැක්වෙන්නෙ.

ප්‍රශ්නය- ඒත් යම් සාහිත්‍ය නිර්මාණයකට ඒකමිතියක්, නිශ්චිත තේමාවක් හා දෘෂ්ටියක් අවශ්‍යයි නේද?

කහටපිටිය- ඇත්ත.... දීර්ඝ කාලයක් සංවාද කරලා තමයි කෘතියක දිශාව තොරාගත යුත්තෙ. එහෙත් කෘතිය තුළ මුණගැසෙන චරිත විවිධයි. දෙන්නෙක් සිටින විට ඒ චරිත දෙස විවිධ මානයන්ගෙන් බලන්න පුළුවන්කම ලැබෙනවා. ඉහත කී වේදිකා නාට්‍ය රචනා කිරිමේදී මට අවශ්‍ය වුණේ මිනිස්සු මුහුණපාන ප්‍රශ්න, අනේක විධ දුක්ඛ දෝමනස්සයන් යම් කිසි දාර්ශනික එළඹුමක් වෙත ගේන්න. හැබැයි චමින්ද ක්‍රිෂාන්තට ඕනෑ වුණේ නාගරික සංවර්ධනයේදී පදික වෙළඳාම ආශ්‍රිතව ජීවත්වන මිනිසුන් යන එන මං අහිමි වෙලා අසරණ වෙන එක ගැන සාකච්ඡා කරන්න. ඔහුගේ හිතේ මැවිලා තිබෙන්නේ පෑලියගොඩ පරණ පාලම ආශ්‍රිත ජන ජීවිතය තමයි. මට ඕනෑ වුණේ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් රජුගෙ කාලෙ පසුබ්මි කරගත්තු කතාවක්. ඉහත කී යුග දෙකම එකම වේදිකාවේ එකම නාට්‍යය ඇතුලෙ එකම සන්දර්භයක නිරූපනය කරන්නෙ කොහොමද කියලා අපි සාකච්ඡා කරනවා. එහෙම නැතිව අතහරින්නෙ කාගෙ අදහසද කියලා නොවෙයි.

ප්‍රශ්නය- තිර රචනය කියන්නෙ සාහිත්‍යාංගයක්ද?

චමින්ද- මේ ගැන විවිධ මතවාද තියෙනවා. අපේ අත්පිටපත මුලින්ම කියවූයේ විශිෂ්ටතම සිංහල චිත්‍රපටයක් වූ ''පාර දිගේ'' තිර පිටපත ලියූ ප්‍රවීන ලේඛක අජිත් තිලකසේන මහතා. ඔහු දරන්නේ තිරපිටපතකට තනිව පවතින්න බැහැ කියන අදහස. කෙනෙකුට අදහසක් පළ කරන්න පුළුවන් මීට වෙනස්ව. මොකද අපිට කියවන්න ලැබෙනවා ගීත නිර්මාණ ග්‍රන්ථ. ඒ සඳහා සම්මාන පවා පිරිනැමෙනවා. සමහර පදමාලා ගීත බවට නිර්මාණය වෙන්නෙ නෑ. ඒක ගීතය කියවා ගැනීමට බාධාවක් නොවෙයි. ඉතින් මා සිතන්නෙ නෑ ඔබේ ප්‍රශ්නයට නිශ්චිත පිළීතුරක් යෝජනා කිරීම යෝග්‍යයි කියලා.

ප්‍රශ්නය- ඔබ මේ තිර රචනයෙන් සාකච්ඡා කරන්නෙ ලාංකේය සමාජය තුළ මෙතෙක් සාකච්ඡා නොකළ පැතිකඩක්. ඔබේ කෘතිය මගින් යෞවනයන්ගෙ එවැනි හැසිරීම් සාධාරණීය කරනය කරනවාද?

කහටපිටිය- එවැනි චරිත බිහිවෙන වටපිටාව එළිදරව් කරගන්නයි අපි මහන්සි ගත්තෙ. ඒ හේතු සංස්කෘතිය සළුපිළිවලින් ආවරණය කරලා තියෙන්නෙ. ලංකාවේ මේ පරම්පරා දෙකක සංස්කෘතික අන්තරය ඉතාම විශාලයි. මේක තරුණයන්ගෙ කලා භාවිතාවන්, මාධ්‍ය භාවිතාවන් තුළින් හඳුනාගන්න පුළුවන්. මේ පරම්පරා දෙකම ඉතා තදින් ඔවුනොවුන් ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඔබ කියන්න පුළුවන් ඕනෑම සමාජයකට මේ භේදය පොදුයි කියලා. නැහැ, ඒක මේ මොහොතෙ මේ රටේ තියන තරම් කවදාවත් පැවතුනේ නෑ. එදා තත්ත්වය සාපේක්ෂව වෙනස්. අපේ පරම්පරාවෙ අයට වාමාංශික ධාරාවෙ දේශපාලනය රැඩිකල් භාවිතාවක් වුණා. මහා සම්ප්‍රදායට විරුද්ධ අය ගොනු වුණේ ඒකට. ප්‍රායෝගික භාවිතාවක් විදියට මේ ව්‍යාපාර අසමත් වුණාට ඒවා පසු පස පරාර්ථකාමී දේශපාලන අරමුණු තිබුණා. එමෙන්ම රුසියානු සාහිත්‍ය කෘති මේ දේශපාලන ව්‍යාපාර සඳහා ගාමික බලය සැපයුවා. මේ අය මිහයීල් ෂෝල්හොව්, ගෝර්කි වැනි ලේඛකයන්ගේ පොත් කියෙව්වා වගෙම ඉන් ඔබ්බට ගිහින් චෙකොෆ්ගෙ, දොස්තයෙව්ස්කිගෙ හා ටොල්ස්ටෝයිගෙ කෘතීත් කියෙව්වා. අද පරම්පරාවට එහෙම ආලෝක ධාරාවක් සපයන මූලාශ්‍රයක් නෑ. අද පරම්පරාවෙ මේ අවකාශය පිරවෙන්නෙත් පරිභෝජන අවකාශය ප්‍රසාරණය කර ගැනීමට හඹායාමට පෙළඹවීමෙන්. මේක විනාශකාරී හඹා යෑමක්. එය අවකාශයකට වඩා කුහරයක්. කලු කුහරයක්. ඒ තුළට යෑම් විනා ආපසු ඊම් නැහැ. මේ ධනවාදී, පරිභෝජනවාදී සමාජය හරවා ඇත්තේ මේ කුහරය දෙසට. ඔබට අවශ්‍ය නම් එය නව ලිබරල්වාදය ලෙස නම් කරන්නත් පුළුවන්. පෘථීවියේ අවසාන සම්පත් ටිකත් මේ කුහරය තුළට උරාගත් විට ශේෂ වන්නේ මේ කුහරයම පමණයි. නව පරම්පරාවට රැඩිකල් විය හැක්කේ මේ අසීමිත සම්පත් පරිභෝජනයම යෝජනා කරන මේ ක්‍රමයට එරෙහි වීමෙන්. ඇත්තටම මේ ක්‍රමය බිහි කරන්නෙ දියුණු මිනිසුන් ඒ කියන්නෙ චින්තකයින්, කලාකරුවන්, දාර්ශනිකයින් නොවේ. දියුණු තාක්ෂණික මෙවලම්.

ප්‍රශ්නය- ඔබ කියන මේ මිනිසාත් අවසාන වශයෙන් මේ පෘථිවියත් , විනාශය කරා ගෙන යන මේ ''අසීමිතව සම්පත් පරිභෝජන හැකියාව'' දියුණුව ලෙස සලකන මේ ඛේදවාදකය තරුණයන් ග්‍රහණය කර ගන්නෙ නැත්තේ ඇයි?

කහටපිටිය- ඔව්, අපිටත් අපේ යොවුන් පරම්පරාවටත් එකඟ වෙන්න පුළුවන් දේශපාලනය ඒක තමයි. අධ්‍යාපනය ඇතුළු සියලුම ගාමක බලවේග ඔවුන් තල්ලු කරන්නෙ ''පරිභෝජන අවකාශය පුළුල් කර ගැනීම තමයි මේ ක්‍රමය ඇතුලෙ දියුණුව කියන්නෙ'' කියන තැනට. අධ්‍යාපනය වගෙම ක්‍රීඩාවත් මග පෙන්වන්නෙ මානව දයාවෙන් පිරිපුන් යහපත් පුරවැසියන් බිහිකරන්න නොවෙයි, ධනවතෙක් වෙන්න මඟ කියා දෙන්න. මේ දශකයෙ බිහිවීමට නියමිත නාට්‍යකාරයො, නවකතාකාරයො, කවියන් සියල්ලම ඔවුන්ගේ නිර්මාණ ශක්තිය යොදවන්නෙ මුදල් හොයන්න. ඔවුන් Advertizing Firmsවල Tution Field එකේ ඉහළින්ම ඉන්නවා.

ප්‍රශ්නය- අපි නැවතත් සරුංගල් සමනල්ලු දෙසට හැරෙමු. ඔබ මෙහි එන එඩිසන් සහ බෝසිංහ යන විදුහල්පතිවරුන්ගෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නෙ අපේ සංස්කෘතිය ගැන ඔබේ පොදු කියවීමද?

චමින්ද- නැහැ. ඒක එහි එක් පැතිකඩක් පමණයි. එය සමස්ථයට ඌනනය කිරීම බලහත්කාරයක්. මහ නාන්නේරිය ගමේ පාසලට ගිය මම පෝෂණය වුණේ ඒ සංස්කෘතියෙන්. තාමත් ඒක ආශ්වාදනීය මතකයක්. ලේඛකයෙක් බොහෝ විට නිර්මාණ සඳහා යොදා ගන්නෙ මහා සංස්කෘතය පිළිබඳ පොදු කියවීම නොවෙයි. එහි පවතින ආන්තික හිංසාකාරී බල ක්ෂේත්‍ර පිළිබඳව. ඒවා සංස්කෘතිකයෙ සළු පිළිවලින් තිරදාලා ආවරණය කරල තියෙන්නෙ. අපි සැඟවුණු චිත්‍රය එළිකළ යුතුයි. හැත්තෑව දශකයෙ අපේ ගමට සමීප විදුහලක දෙවන ලෝක යුද්ධයට සහභාගි වීමෙන් පසුව විදුහල්පති පත්වීම ලැබූ පුද්ගලයෙකු සිටියා. ඔහු දඩයක්කාරයෙක්. ඉතින් අපේ තිර රචනයෙ මූලාශ්‍ර හිතේ මවාගත් ෆැන්ටසි නොවෙයි. ඒවා සත්‍ය සංසිද්ධි නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීමක්.

ප්‍රශ්නය- පුනර්ජීව සිය පරිසරයෙ තියෙන සිදුවීම් හේතුඵල සම්බන්ධයක් ඇතුලෙ කියවාගෙන ඒවාට සංවේදී වෙන්න සමාව දෙන්න තරම් දැනුම් තේරුම් ඇති සුබග දරුවෙක්. ඔහු ඇයි ගෙල වැළලා ගන්නෙ?

කහටපිටිය- අපේ කෘතියෙ සමස්ථ අරමුණ මේ ප්‍රශ්නය සමාජය තුළ මතු කිරීම. මේ ප්‍රශ්නයට අදාළ පිළිතුරු පිළිබඳව කතිකාව කෘතිය විසින් සමාජගත කළ යුතුයි.

ප්‍රශ්නය- මෙහි සිටින කාන්තාවන් බද්‍රා සහ භානු ලිංගිකව සූරාකෑමට භාජනය වන කාන්තාවන්. බද්‍රා එම තත්ත්වයෙන් මිඳිම වෙනුවට නැවත නැවත ඊට ගොදුරුවන්නේ ඇයි?

චමින්ද- ඔබවහන්සේ ඉතාම නිවැරදි ප්‍රශ්නය නගනවා. එහෙත් සමාජය සලකන්නෙ මෙය නොහොබිනා (improper) ප්‍රශ්නයක් විදියට. ඔවුන් කැරළි ගසන්නෙ හුදකලාව සිට. උදාහරණයකට ඡන්දයෙන් පත්වූ දේශපාලකයෙක් පාසල් ගුරුවරියක්ව දණගස්වනවා. අපි මාධ්‍යවලින් දුටුවෙ ඇගේ එම පාසලේ අනිකුත් ගුරුවරියන් මුනිවත රකිනවා. පොලිසියෙන් තමන් කරපු පැමිණිලි ඉල්ලා අස්කරගන්නවා. ප්‍රදේශයේ කාන්තාවන් ගොළුවන් සේ හැසිරෙනවා. සමාජය පොදුවෙ සොයන්නෙ ඉහත කී ගුරුවරිය විසින් සිදුකළ පෙර වැරදි සමාජයක් විදියට මිනිස්සු හිතනවා.... ''අන්තිමේදී කොහොම හරි දේශපාලකයා මේ ප්‍රශ්නයෙන් ගැලවෙයි, ඕවා ඔහොම තමයි'' කියලා. ඉතින් ග්‍රීක පුරාවෘත්තයක එන ආකාරයට ''ලාන්ස් ලොට්'' කෙනෙක් එන්නෙ නෑ සමාජය ගලවා ගන්න. අපි මේ ප්‍රශ්න කලාකෘති හරහා හෝ සාකච්ඡා කළ යුතුයි. පුනර්ජීවගෙ මරණයෙ වගකීම බද්‍රාගෙ හිසමත පටවල ඉන් මිදෙන්න සමාජයට යුතුකමක් තියෙනවාද කියන ප්‍රශ්නය අපි මතුකරනවා.

[සංවාදී සටහන- ජයබිම විමලවංශ හිමි]

ජයබිම විමලවංශ හිමි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails