Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



"කිසිදාක පොළොව නොතෙමන වැස්ස (Rain that never kisses the earth)"

අරුණ ජයවර්ධනගේ කුළුඳුල් සිනමා නිර්මාණය වන "නිකිණි වැස්ස" ආරම්භ වන්නේ ඒ තේමා පාඨය ද සමගිනි. වියළි කලාපයේ වාසය කරන්නන් මුහුණ දෙන ප්‍රධාන අර්බුදයන්ගෙන් එකක් වන ඉඩෝරයේ කටුක බව ඔස්සේ අරුණ ඒ තේමා පාඨය යොදා ගත්තා විය හැකිය.

ආගම් කථා, රජ කථා, යුද වැනුම් ආදී පොදුවේ පවතින දෘෂ්ටිවාදයම තොරොම්බල් කරන සිනමා ඉඩෝරයකට මුහුණ දී "නිකිණි වැස්ස"කට සිනමා ශාලාවේ හරි බරි ගැහුණු ප්‍රේක්ෂකයාට චිත්‍රපටය අවසන, අහස කළු කළ තරමට, වැහි වලාකුළුවලින් බර වුණු තරමටම වැසි නොලබාම, වියළි මනසින් යුතුව පිටතට එන්නට සිදු වූයේ මන්දැයි විමසා බැලීම වටී.

අරුණගේ තේමා පාඨයේ පරිදිම නිකිණි වැස්ස ද ඉඩෝරයට හසුව, වියළුණු සිනමා පොළව තෙමන්නට අසමත් විණිද?

චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ මල් ශාලාවක් ඇතුළත දර්ශනයකිනි. එහි එම්බාම් ශිල්පියා ලෙස සිටින්නේ ගැහැණියක බව ද ඇය එම්බාම් කරමින් හිඳ ඇත්තේ තම පියාගේ දේහය බව ද ඊලඟ රූප රාමු පෙළින් අපට පසක් වෙයි. ගම්මුන්ගේ ද තම මවගේ ද (ඉතිරිව සිටින එකම පවුල් වැසියා) නොපහන් සිත් හමුවේ වුව තම පියාගේ මිනී එම්බාම් කිරීමේ ව්‍යාපාරය ඉදිරියට ගෙන යන දියණිය (සෝමලතා) මෙහි ප්‍රධාන චරිතය බවට චිත්‍රපටයේ මුල් රූප රාමු කිහිපයෙන්ම ප්‍රේක්ෂකාගාරය වෙත සංඥා කෙරේ. මේ අවිවාහක ගැහැණියත් ඇයගේ මවත් ඇය යටතේ රැකියා කරන ඇයගේ ඇයගේ රියදුරා මෙන්ම ප්‍රධාන සහයක ද (පියසිරී) තවත් එක් සහයකයෙකු වන ආබාධිත සෙබළා සහ වඩු කාර්මිකයා ද ඇයගේ ප්‍රධාන ව්‍යාපාරික ප්‍රතිවාදියා වන ජයසේකර මුදලාලි සහ ගෘහ නිර්මාණ ශිලිපියෙකු ද යන චරිත ප්‍රධාන කොට ගෙන තවත් අවශේෂ චරිත කීපයක් ද මැදි කරගෙන කථාව ගලා යයි.



චිත්‍රපටය ආරම්භයේ එක් තැනක සෝමලතා සිය මවට පවසන්නේ ඇයට තවත් එක ගමේ ගැහැණියක් විය නොහැකි බවයි. එම දෙබස ඔස්සේ අධ්‍යක්ෂවරයා අපට පවසන්නේ කුමක්ද? වෙනස් රැකියාවක් තෝරාගත් නිසාම ඇය රැඩිකල්, අසම්ප්‍රදායික, නූතන පන්නයේ ගැහැණියක වෙන බවද? ජීවෝනෝපාය ලෙස කසිප්පු පෙරන, පොල් ගස් නගින, කුලී වැඩ කරන, ත්‍රී රෝද රථ හයර් කරන ගැහැණින් ගම්වල ඕනෑ තරම් දැකිය හැක. මේ ගැහැණුන් රැකියාව ලෙස කුමක් කරතත්, අනිත් සි‍යලු සෑම අතින් වෙනත් ගැහැණු මෙන්ම සාමාන්‍ය කාන්තාවෝ ද වෙති. සෝමලතාද ජයසේකර මුදලාලි, මන්ත්‍රීතුමා වැනි පිරිමින් හා හරි හරියට හැප්පෙමින් යම් යම් ස්ත්‍රීවාදි ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරතත් ඇය තම රැකවරණය/ආදරය උදෙසා පිරිමියෙකු පතන්නීය. අනුරාගයෙන් ඇවිළ යන්නටද , එය විඳින්නටද සමත් වන්නී, විලාසිතාකාමී ද වූ සෝමලතා අපගේ කියවීම අනුව, ඇතැම් විටෙක ගතානුගතික ග්‍රාමීය මූලයන් පෙන්නුම් කරන, පශ්චාත් ස්ත්‍රීවාදී ලක්ෂණ සහිත ගැහැනියකි.

ඉහත ප්‍රධාන කතා තේමාව තුළ හිඳිමින් අරුණ යම් යම් අතුරු සිද්ධීන් (පොදුවේ මිනිසුන් මුහුණ පාන) ප්‍රේක්ෂකයාට ඒත්තු ගන්වන්නට යාමෙන් විටෙක සාර්ථකත්වයක් ද තවත් විටෙක අසාර්ථකත්වයක් ද අත්පත් කරගනී. ජයග්‍රාහී යුද්ධයකට සෙබළුන් සැපයූ වියළි කලාපයේදීම අබාධිත සෙබළාට සිය ඉරණම සතුරු වීම, නන්විධ රෝග පීඩාදියෙන් අසීමිතව මියැදෙන මිනිස් ජීවිත රෝහල්වල සේවකයන් හා මල්ශාලා හිමියන් අතර කෑලි ගණනට ගනුදෙනු වීම ප්‍රේක්ෂකයාට දැනෙන ලෙස පෙන්වීමට අරුණ සමත් වූවත් අලි මිනිස් ගැටුම හා එතනදී නැතිවන ජීවිත ගැන සංවේදී ලෙස ප්‍රේක්ෂකයාට ඒත්තූ ගැන්වීමේදි අරුණ අසමත්ය. උදාහරණයකට ගතහොත්, වලි අලියෙකු පහරදීම නිසා හදිසියේ සිදුවන මේනකාගේ මරණය ඔස්සේ ප්‍රේක්ෂකයා තුළ කිසිදු තිගැස්මක් ජනිත කරවන්නට අරුණ අසමත් වේ.

මරණය මේ චිත්‍රපටයේ එන ගම්මුන්ගේ ජීවිත හා අත්‍යයන්තයෙන්ම බැඳී පවතින්නකි. සර්පයන්ද, අලින්ද එක සේ මරණයට අත වනද්දී, ගම්මුද වැඩි සටනකින් තොරව ඊට අනුගත වෙති. මරණය ඔවුනට සමීප වන තරමට ජීවිතය ඈතය, මිලාධිකය. එහෙයින්, නාගරික මධ්‍යම පාන්තිකයාට මෙන් මෙහි ඉලව් ගෙයක් මෙන්ම මඟුල් ගෙයක් ද යනුවෙන් ද උත්සව නැත්තේය. මළ මිනී යනු කෑලි ගණනට විකිණෙන දෙයකි. අරුණට අහුවෙන එකී ඇත්තෙන් ප්‍රේක්ෂාගාරය හුස්මක් ඉහළ ගන්නටවත් බැරිව කම්පනය විය යුතු තරම් චිත්‍රපටය මළ ගෙවල් යායකි. එහෙත්, බහුතර ප්‍රේක්ෂාගාරයට අරුණගේ තිර පිටපත් වංකගිරියේ පැටලෙන්නට සිදුවීමෙන්, මේ සිනමා සිත්තමක් බලන්නට ආ මොහොතක්ය අමතකව සුපුරුදු ගෙයි දොර කතාබහ සිනමාගාරයෙන් ඇසෙන්නට පටන් ගනී.

සිය ප්‍රේක්ෂකයාගේ අවධානය චිත්‍රපටයෙන් ගිලිහී යන එබඳු අවස්ථාවල අරුණට සිය කථා පුවතේ හිස්තැන් පුරවන්නට සිදුව ඇත. එසේ අනවශ්‍ය සංවාද, දර්ශනාදිය හිස්තැන් පුරවන්නට මදි වූ තැන්වල ජේ.වී.පි.යට ද පැමිණීමට සිදු වීම නම් අතිශයින් හාස‍යජනකය. මෙගා නාට්‍යවල ජෝක් චරිත පුරවන්නට වාමාංශික තරුණයින් යොදා ගන්නා සේ "නිකිණි වැස්සෙහි" ද හිස්තැන් පුරවන්නට ජේ.වී.පි. සහෝදරවරුන්ට සිදු වී ඇත.



එවන් තවත් සමහර දර්ශනවලදී, ස්වකීය ආධුනික බව නිසාදෝ අරුණ එකවරම වැඩි කෑලි සහ පිටින් ගෙනාපු කෑලි ද නොමසුරුව තමන්ගේ චිත්‍රපටයට දමා ඇත. පියසිරි සහ මේනකාගේ යහනේ ලිංගික දර්ශනය තුළට ඔබ්බවා ඇති ගංජා පානය එවැනි තවත් උදාහරණයකි. ගංජා සුරුට්ටුව එතන තිබුණෙ නැතැයි කියා අපිට නම් අවුලක් නැත. තිබුණායින් උනේ හොලිවුඩ් චිත්‍රපට කීපයක් මතකයට නැගීම පමණි.

සිනමා පටය පුරාම අපට දැකිය හැකි පොදු දුර්වලතාවයක් වන්නේ අරුණ තම නිර්මාණය වෙනුවෙන් පරිකල්පිත ගම සහ අරුණට සම්පූර්ණයෙන් පිටස්තර ගම (හඳගමගේ ගමෙන් සහ විමුක්තිගේ ගමෙන් ණයට ගත් දේ) එකට කලවම් කරන්නට යාමෙන් ඇති වන අවුලයි. විටෙක අරුණගේ ගම ද , තවත් විටෙක අරුණ තමන්ට වඩා විශ්වාස කරන වෙනත් කෙනෙකුගේ ගම ද ඉස්මතු වීමෙන් කථාවේ විශ්වාසනීයත්වය සහ සමබරතාවය බිදී ඇත.

චිත්‍රපටයේ එන තවත් එක් විශේෂ චරිතයක් වන ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියා යම් කිසි මානසික ව්‍යාධියකින් පෙළෙනවා වූව ද එය හරියටම කුමක්දැයි ජයසේකර නම් මල්ශාලා හිමියා තර්කාන්විතව වටහාගන්නා තුරු අරුණවත් වටහා ගන්නා බවක් නොපෙනේ. එ අතින් නම්, ජයසේකර මාරම දක්ෂයෙකි. අධ්‍යක්ෂකවරයාට ද නොකියා, සාමාන්‍ය ගමක වෙසෙන පාදඩ ලක්ෂණ සහිත මිනී එම්බාම් මුදලාලි කෙනෙකුගෙන් වාණිජ හින්දි චිත්‍රපටයක එන දුරදක්නා නුවණ සහ නවීන දැනුමෙන් යුක්ත දුෂ්ටයාගේ චරිතයට ඉබේම මාරු වීමට ඔහුට හැකියාව ලැබී ඇත.

එහෙත්, චිත්‍රපටයේ නුගවෙල- දකුණ ග්‍රාමසේවකගේ සහ ජයසේකරගේ බීමත් කතාබහ මීට වඩා කුමන්ත්‍රණකාරි නොවුණේ මන්දැයි තවම පැහැදිලි නැත්තේ, ජයසේකරට අධ්‍යක්ෂකවරයා චිත්‍රපට අවසානයේ ලබාදෙන විශේෂිත කුමන්ත්‍රණකාරි වරම හේතුවෙනි. හුදෙක් චිත්‍රපටයේ කලින් සඳහන් කළ ආකාරයේ හිස් තැන් පිරවීම් බවට ඒ විනාඩි කිහිපය ද නිරායාසයෙන් පත්ව ඇත.

මෙබඳු අඩුපාඩු මෙන්ම තම ප්‍රථම චිත්‍රපටයෙහි අරුණ ඉතා සාර්ථක ලෙස ඉස්මතු වුණු අවස්ථාද ඇත. පියසිරිගේ චරිතය මෙහෙයවන ආකාරය, ඒ චරිතය හා බැඳුණු සිද්ධීන් මෙන්ම සෝමලතාගේ මවගේ චරිතය ආදිය ඉතා යථාර්ථවාදී ලෙස මෙහෙයවීම ප්‍රශංසනීය බව කිවයුතුය. මේ චරිත රඟපාන ජගත් මනුවර්ණ සහ නෙතලී නානයක්කාරගේ රඟපෑම් ද එයට මනා පිටිවහලක් වී තිබේ. චිත්‍රපටයේ එන පියසිරිගේ විවාහ දර්ශනය ද එක්තරා අන්දමකට අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ පරිණත බවක් පෙන්වන දර්ශනයක් බව හැඟේ. එහෙත් ප්‍රධාන චරිතය වන සෝමලතා ට රඟන චාන්දනී සෙනෙවිරත්නට මීට වඩා දෙයක් කළ හැකිව තිබුණේද? නැත්නම් අධ්‍යක්ෂවරයාට සිය තිර පිටපතෙහි සීමාසහිත බව ඉදිරියෙහි ඇගේ දක්ෂතා මොට කරලීමට සිදුවීද යන්න පැහැදිලි නැත. දැනෙන ආකාරයට ඇය මහා දෙයක් නොකරන අතර, ඊට පිටපතෙහි සෝමලතාගේ චරිත පරාසය බාධකයක් වන්නට ද ඇත.

චිත්‍රපටයේ රූප රාමු මාරු වීමට සමහරක් තැන්වල වර්ණවත් සැඳැ අහසත් සමග එක්ව යොදා තිබූ උපක්‍රම ප්‍රශ්නකාරි වුවත් සමස්තයක් ලෙස ගත් කල අධ්‍යක්ෂවරයාගේ රූප රාමු තෝරා බේරා ගැනීම ප්‍රශස්ත මට්ටමක තිබුණා යැයි කිව හැකිය. චිත්‍රපටය පුරාම ගලා යන වියළි කලාපයටම ආවේණික දුඹුරට හුරු බවෙන් ආතුර, අඳුරු වර්ණ සහිත රූප රාමුවල සිට අතිශය වර්ණවත් රූප රාමුවකට ජේදනය වන්නේ එකම වතාවකදී පමණි. ඒ ඇසට නුහුරු තරමේ දිදුලන එළියෙන් හෙබි පියසිරි හා මේනකාගේ හදිසි විවාහය වෙනුවෙනි. නුදුරෙහිදීම ඛේදනීය ඉරණමකට මුහුණ පාන නව යුවතිපතීන්ගේ විවා මඟුල සදහා වන ඒ ආලෝක භාවිතය ප්‍රේක්ෂකයාගේ ඇසට මෙන්ම බුද්ධියට ද කරන ආමන්ත්‍රණයකි. මෙම විවාහය මෙන්ම චිත්‍රපටයේ ඇරඹුමෙහි පටන් කැමරාකරණය චිත්‍රපටයේ රමණීයත්වයට මනා මෙහෙයක් ඉටු කර ඇතැයි පිළිගැනීමට තුඩු දෙන සාධක රැසක් වේ. සංගීතය චිත්‍රපටය තුළ ලොකු දෙයක් කර තිබුණේ නැත ද, එහි තේමා සංගීතය මෑතකාලීනව ලාංකීය චිත්‍රපටයටයකට අපූර්වත්වයක් එක් කළ සංගීත වියමනක් බව කිව යුතුමය.



කෙසේ වෙතත් අරුණ චිත්‍රපටය ආරම්භයේදී ඉස්මතු කළ ජවය රසය, බලාපොරොත්තු ඈ සියල්ල විනාශ කරගනිමින් අරුණත්, ප්‍රේක්ෂක අපත් සියල්ලන්ම අතරමං කර දමයි. අරුණට කතාවට අවසානයක් සිතා ගත නොහැකිය. ඇත්තෙන්ම ගමේදී නම් මේ කතා පුවතට අවසානයක් නැත. උපන් දා සිට මෙබඳු ගම් කතාවලට කොහෙන් හෝ මුක්කු ගහන අපටත් මෙබන්දකට අවසානයක් හිතාගත නොහැකිය. එහෙත්, කාලය ඉක්මවා යන බැවින් අරුණ සිය චිත්‍රපටය අවසාන කළ යුතුය. එම නිසා තිගැස්මක් නැති තවත් මරණයක් සිදු කරවා ප්‍රේක්ෂකයින් ගෙදර යවන්නට ඔහු උත්සාහ දරනු විය හැක. අලි- මිනිස් ගැටුම ආදී නා නා විධ වියළි කලාපීය ප්‍රශ්න එක් රූප රාමුවකින් හෝ වාර්තාකරණයෙන් පමණක් සෑහීමකට පත් විය හැකිදැයි අපට අසන්නට වෙන්නේ අරුණගෙන්මය. ඒ ඔස්සේ අතරමං වන ප්‍රේක්ෂකයින්ට හින්දි වාණිජ චිත්‍රපටයක අවසානයක් දුන්නාට කමක් නැතැයි ඔහු සිතුවා වන්නටද පුලුවන. එහෙත්, ප්‍රේක්ෂාගාරයෙහි සිදුවන්නේ අරුණ අපේක්ෂා නොකළ යමකි. ගමට මේ මරණය දැනුණේ නැතිවා මෙන්ම ප්‍රේක්ෂකයින්ට ද මේ මරණය දැනුණේ නැත. චිත්‍රපටයේ දී මෙන්ම නරඹන්නෝ ද වසර ගණනාවක් තිස්සේ මිනීපෙට්ටිවලට නොයෙක් අයුරින් කර ගැසුවෝ වෙත්.

අරුණ හින්දි චිත්‍රපටයේ සිටි දුෂ්ටයා සහ අවසාන ජවනිකා ගේන්නේ එවන් මොහොතකදීය. අවසානයේ සියලු පින් කැමැත්තන්ගේ අසාධු සිතිවිලි නසනු වෙනුවෙන්දෝ සෝමලතාගේ නම රැගත් නාම පුවරුවක් සහිත වැඩ නිම කළ ආදාහනාගාරය හුදෙකලාව නැගී සිටී. සිනමා පටය නරඹා පිටතට එද්දී, අරුණ ජයවර්ධන තමන්ගේම නිර්මාණයත් එම්බාම් කරගත්තාදැයි අපිට සැක සිතෙන්නේ සිනමහාහලේදී වේලි වේලි ඇවිත් එළියේ මහ වැස්සට තෙමෙන විටදීය.

දිනුක සපුතන්ත්‍රි



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails