Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



මානව හිමිකම් යනු වර්තමානය වන විට ලංකාව තුළ ඉතා උණුසුම්ව කතා බහට ලක්වන මාතෘකාවකි. දේශීයව මෙන්ම ජාත්‍යන්තරව ද විවිධ පාර්ශවයන් විසින් මානව හිමිකම් පිලිබඳ විවිධාකාරයේ අදහස් පල කරනු දැකිය හැකිය. ශ්‍රී ලංකාව තුල දේශීය වශයෙන් පවතින මානව හිමිකම් කතිකාවෙහි පරස්පරතාවයන් සහ ශ්‍රී ලංකාවට අදාලව ජාත්‍යන්තර තලයෙහි පවතින කතිකාව පිලිබඳ ඉතා කෙටියෙන් සාකච්ඡා කිරීම මෙම ලිපියෙහි අරමුණ වන අතර ‘විමුක්තිකාමී දේශපාලනයෙහි විෂයයක් ලෙස මානව හිමිකම් කතිකාව ශ්‍රී ලාංකීය සන්දර්භය තුල ස්ථානගත කරන්නේ කෙසේද?‘ යන්න පිලිබඳ ලිපිය අවසානයේදී කෙටි අදහසක් පල කිරීමටද බලාපොරොත්තු වෙමි.

2009 වර්ෂයේදී යුද්ධය මිලිටරිමය වශයෙන් අවසානයට පත්වීමෙන් පසු ගත වූ වසර හතරකට ආසන්න කාලය තුලදී මානව හිමිකම් පිලිබඳ කතිකාව ප්‍රබල ලෙස ඉස්මතු විය. විශේෂයෙන්ම යුද්ධයේ අවසාන අදියර තුලදී සිවිල් වැසියන් ඝාතනයට ලක්වීම ඇතුළු යුධ අපරාධ සිදුවී යයි යන්න එහිදී ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් ගනී. යුද්ධයෙන් පසු මුල් අවධියේදී රජයේ ස්ථාවරය වුයේ කිසිදු සිවිල් වැසියෙකු ඝාතනය නොවීය (zero civilian casualties) යන්න වූ අතර ඒ සම්බන්ධයෙන් කෙරෙන දේශීය හෝ ජාත්‍යන්තර හෝ කුමන ආකාරයේ පරීක්ෂණයකට දැඩි ලෙස විරුද්ධ විය. එක්සත් ජාතීන්ගේ මහලේකම් විසින් 2010 වර්ෂයේදී යුද්ධයේ අවසන් අදියරේදී සිදු වී යැයි කියන යුධ අපරාධ සම්බන්ධයෙන් සොයා බැලීමට පත්කළ දරුස්මාන් කමිටුවට ශ්‍රී ලංකාවට ඇතුල් වීමට පවා ඉඩ නොදුන්නේ එම ස්ථාවරය නිසාය. යුද්ධය අවසාන වී ගත වූ මුල් කාලය තුළ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් කවුන්සිලය තුල ශ්‍රී ලංකාවට වාසිදායක තත්වයක් පැවති අතර පසුව 2010 වර්ෂයේ අග භාගයේ සිට එය අවාසිදායක තත්වයක් දක්වා වර්ධනය වූ අතර ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රධානත්වයෙන් ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහි යෝජනාවක් 2013 මාර්තු මසදී සම්මත කර ගැනීමට පවා හැකියාව ලැබුනේ වගවීම (Accountability) සම්බන්ධයෙන් ශ්‍රී ලංකා රජය දැක්වූ දැඩි දරදඬු සහ අමනෝඥ ප්‍රතිපත්තියයි. ජාත්‍යන්තරව සහ දේශීය වශයෙන් එල්ල වූ දැඩි පීඩනය නිසාවෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් පිලිබඳ මහකොමසාරිස් නවනීදන් පිල්ලේ මහත්මියට මෙරට සංචාරය කිරීමට අරාධනා කිරීමට රජයට සිදු වූ අතර (ඇයට මෙරට සංචාරය කිරීමට ආරාධනා කිරීම මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ ශක්තිමත්බාවය පිලිබඳ මහඟු සාක්ෂියක් ලෙස හුවා දැක්වීමට පසුගියදා අල්ජසීරා නාලිකාව සමඟ පැවති සම්මුඛ සාකච්ඡාවේදී ජනාධිපතිවරයා උත්සහ කළ ද සැබවින්ම ඇයට ආරාධනා කලේ එසේ නොකර සිටිය නොහැකි වූ නිසාය. පසුගිය අගෝස්තු මාසයේදී සිදුවූ ඇයගේ සංචාරයත් සමඟ නැවතත් අලුත් වටයකින් මානව හිමිකම් කතිකාව උණුසුම් වී තිබේ.


[අල්ජසීරා සමඟ ජනාධිපතිවරයාගේ සම්මුඛ සාකච්ඡාව.]

ශ්‍රී ලංකා රජයේ සහ රජයට පක්ෂපාතී විමල් වීරවංශ, චම්පික රණවක, නලින් ද සිල්වා, ගුණදාස අමරසේකර වැනි සිංහල ජාතිකවාදී (සත්‍ය වශයෙන්ම ජාතිවාදී) කණ්ඩායම් විසින් මතු කරන ප්‍රධානතම කාරණයක් වන්නේ මානව හිමිකම් යනු බටහිර සංකල්පයක් බවත් එමනිසාම මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් මතුවෙන ඕනෑම විවේචනයක් හෝ බලපෑමක්, දේශීය වේවා, විදේශීය වේවා, එකහෙලා එයට විරුද්ධ විය යුතු බවයි. කරුණුමය ලෙස ගත්කල මෙම තර්කයේ කිසියම් සත්‍යතාවයක් නැතුවාම නොවේ. මානව හිමිකම්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ඇතුළු යහ පාලනය සම්බන්ධයෙන් වර්තමානයේදී ගෝලීය වශයෙන් පවතින අධිපති කතිකාව බටහිර සහ යුරෝපා රටවල් මූලික කරගෙන ගොඩ නැගුනු කතිකාවකි. එහිදී, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය වැනි ආර්ථීක සහ දේශපාලනමය වශයෙන් බලවත් රටවල්වල සමාජ, සංස්කෘතික අභිලාෂයන්ට අනුරූපව ගොඩ නැගුනු සංකල්ප අනෙකුත් රටවලද එලෙසින්ම ක්‍රියාවට නැංවීමට ඔවුන් විසින් සෘජු සහ වක්‍රාකාරයෙන් බලපෑම් කරනු ලැබේ. බලවත් රාජ්‍යයන්හි (ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව ලෙස බොහෝ විට හඳුනා ගැනෙන්නේ මෙම රාජ්‍යයන්ය) මෙම එළඹුමෙහි මූලික ගැටළු දෙකක් හඳුනා ගත හැකිය.

පළමුවැන්න නම්, ශ්‍රී ලංකාව වැනි කුඩා රාජ්‍යයන්හි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ මානව හිමිකම් සම්බන්ධයෙන් පවතින ගැටළු වලට අදාලව විවිධාකාරයේ විවේචනයන් සහ බලපෑම් කරන, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වැනි ජාත්‍යන්තර සංවිධාන හරහා විවිධ ක්‍රියාමාර්ග ගන්නා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ඇතුළු බොහෝ බලවත් රාජ්‍යයන්ගේ තීන්දු තීරණ සහ ක්‍රියාමාර්ග ඔවුන් විසින්ම ගොඩනංවන ලද යහපාලනයට අදාළ කතිකාවන් තුලින් මතු කෙරෙන ඇගයීම් සහ වටිනාකම්වලට කොතෙක් දුරට එකඟ ද යන්නයි. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකලාපයන් එම වටිනාකම්වලට සපුරා පටහැනි බවට සාධක එමටය.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ බලවත් රාජ්‍යයන්ගේ හමුදා ආක්‍රමණ වලින් ඇෆ්ඝනිස්ථානය, ඉරාකය, ලිබියාව වැනි රටවල සිවිල් වැසියන් සහ ළමුන් දහස් ගණනින් මිය යාම මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් ලෙස ඔවුන් නොදකින අතර ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවල පවතින යුද්ධයන්හිදී සිවිල් වැසියන් සහ ළමුන් මියයාම පමණක් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් ලෙස ඔවුන් හඳුනා ගනී. නමුත් සත්‍යය වශයෙන්ම අප තේරුම් ගත යුත්තේ මෙම අවස්ථා දෙකෙහිදීම සිදු වන්නේ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් බවය.

සිංහල ජාතිකවාදීන් සහ 'දේශප්‍රේමීන්', බටහිර රාජ්‍යයන් විසින් සිදු කරන අපරාධ පමණක් විවේචනාත්මකව දකින අතර ආණ්ඩුව විසින් සිදු කරන සහ සිදු කෙරෙමින් පවතින අපරාධ (මෙයට යුද්ධයේ අවසාන අදියරේදී සිදු වී යැයි කියන යුධ අපරාධ වලට අමතරව පශ්චාත් යුධ සමයෙහි සිදු වූ මාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය කිරීම් සහ පැහැර ගෙන යාම්, රජය කෙරෙහි විවේචනාත්මක වන පුද්ගලයින් අතුරුදන් කිරීම්, බියවැද්දීම් ඇතුළු අපරාධද අයත් වේ), රාජ්‍ය ආරක්ෂාව නමැති ආවරණයට මුවාවී සාධාරණීකරණය කරනු ලැබේ. අනෙක් අතට බොහෝ සිවිල් සංවිධාන සහ සමාජ ක්‍රියාකාරීන් විසින් ආණ්ඩුව විසින් සිදු කරන අපරාධ, මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් ලෙස හඳුනා ගනිමින් ඒවාට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක වන අතර බලවත් රාජ්‍යයන් විසින් සිදු කරන අපරාධ, මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් ලෙස විවේචනය නොකරයි. එසේත් නැත්නම් ප්‍රසිද්ධියේ එලෙස විවේචනාත්මක වීමට මැළිකමක් දක්වයි. සමහර සිවිල් සංවිධාන සහ ඒවායේ ක්‍රියාකාරීන් මෙහි සත්‍යය තත්වය අවබෝධ කරගෙන ඇතිමුත් විවිධ ප්‍රායෝගික හේතූන් මත ඒ පිලිබඳ ප්‍රසිද්ධියේ විවේචනය නොකරන අතර තවත් සමහර පුද්ගලයින් එම තත්වය අවබෝධ කර ගැනීමටවත් අසමත් වන තරමට දේශපාලනික ඥානය අතින් පහල මට්ටමක පසුවේ.

දෙවැනි කාරණය වන්නේ බටහිර සහ යුරෝපීය සමාජ සංස්කෘතික හර පද්ධතීන්ට අනුරූපව යහපාලනය සම්බන්ධයෙන් ගොඩනැගී ඇති වත්මන් අධිපතිවාදී කතිකාව එලෙසින්ම අනෙකුත් රටවලට අදාළ කිරීම කොතෙක් දුරට ප්‍රායෝගිකද සහ යුක්ති සහගතද යන්නයි. සර්වභෞමිකත්වය (Cosmopolitanism) සම්බන්ධයෙන් දැනට පවතින ජනප්‍රිය අදහස බොහෝ දුරට නියෝජනය කරන්නේද බටහිර සහ යුරෝපය මුලික කර ගෙන ගොඩනැගී ඇති මෙවැනි අදහස් සහ සමාජ වටිනාකම් සමස්ත ලෝකයටම අදාළ කිරීම හරහා 'විශ්වීය පුරවැසියන්'ගෙන් සමන්විත සමජාතීය(homogeneous) ගෝලීය සමාජයක් ගොඩ නැගීමය. මෙය එක් අතකට සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයක් ලෙසද සැලකිය හැකිය. ගෝලීයකරණ ක්‍රියාවලිය සහ තොරතුරු තාක්ෂණයේ දියුණුව මෙම සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයට මනා පිටුවහලක් සපයන අතර විවෘත වෙළඳ පොල සහ නවලිබරල් ආර්ථීක ප්‍රතිපත්තීන් එයට අවැසි ආර්ථීක වටපිටාව සකස් කර දෙනු ලැබේ. ඇයගේ On the political (2005) කෘතියෙහි චන්තාල් මූෆ් (Chantal Mouffe) විසින් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ බලවත් රාජ්‍යයන්ගේ මෙම සංස්කෘතික සහ දේශපාලන අධිකාරීත්වය දැඩි ලෙස විවේචනය කරන අතර ඊට ප්‍රතිපක්ෂව සංස්කෘතික විවිධත්වයන් පිළිගන්නා බහුත්ව (pluralist) ගෝලීය සමාජ සැකැස්මක් යෝජනා කර සිටී. වෙනත් ආකාරයකට කියන්නේ නම් පවතින ඒක-ධ්‍රැවීය (Uni-polar) ගෝලීය සමාජ සැකැස්ම වෙනුවට බහු-ධ්‍රැවීය (Multi-polar) සමාජ සැකැස්මක් ඇය යෝජනා කර සිටී. මෙම කාරණය ගැඹුරින් සාකච්ඡා කල යුත්තකි.

ආණ්ඩුව සහ ආණ්ඩුවට හිතවත් පිරිස් ඉහතින් සඳහන් කල කරුණු මත පදනම්ව මානව හිමිකම් ඇතුළු යහපාලනය සම්බන්ධයෙන් බටහිර රටවලට එරෙහිව මතු කරන විවේචනය සැබෑ දේශපාලන විවේචනයක් නොවේ. එනම්, ඔවුන්ගේ තර්කයේ කරුණුමය වශයෙන් සත්‍යතාවයක් තිබුන ද එම තර්කය ඉදිරිපත් කිරීම පිටුපස ඇති දේශපාලනික අරමුණු වන්නේ තමන් විසින් සිදු කරන මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම් සහ අනෙකුත් අපරාධවලට හෝ ඒවා සම්බන්ධයෙන් මතුවන ජනතා විරෝධයන් යටපත් යටපත් කිරීමය. එමෙන්ම, තවත් සඳහන් කල යුතු කරුණක් වන්නේ රජයට සහයෝගය දක්වන 'බුද්ධිමතුන්' ඉතා සුළු පිරිසක් ඉහත සඳහන් කල ආකාරයට කිසියම් හෝ දේශපාලනික අර්ථයකින් මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් රජයට එල්ල වන ජාත්‍යන්තර බලපෑම් වලට විරුද්ධ වුවද සමස්තයක් ලෙස රජයට සම්බන්ධ අතිබහුතරයකගේ හැසිරීම අනෙක් විෂයන්වලට අදාලව මෙන්ම ගෝත්‍රිකය. එයට ඉතාම හොඳ මෑත කාලීන උදාහරණයක් නම් නවී පිල්ලේ මහත්මියගේ ශ්‍රී ලංකා සංචාරයට අදාලව රජයට සම්බන්ධ ඇතැම් මැතිඇමතිවරුන් ප්‍රතිචාර දැක්වූ ආකාරයයි. ඇයට විවාහ යෝජනා ඉදිරිපත් කරමින් මර්වින් සිල්වා වැන්නන් පෙන්නුම් කලේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නිලධාරිනියකට තබා සාමාන්‍ය ගැහැණියකටවත් දැක්විය යුතු අවම ගරුත්වයක් හෝ නොදක්වන ප්‍රාථමික හැසිරීමකි. ඊට වෙනස්ව ජාතික හෙළ උරුමය වැනි ජාතිවාදී පක්ෂ සුපුරුදු ජාතිවාදී මතිභ්‍ර්‍රමයන් වපුරන්නට විය. හෙළ උරුමයේ ඉහල පෙලේ නායකයෙකු වන උදය ගම්මන්පිළට අනුව නවී පිල්ලේ ප්‍රතික්ෂේප කල යුත්තේ ඇයිදැයි යන්න ජාතිය හමුවේ තැබීම ඔවුන්ගේ වගකීමක් වන අතර ඔහුට අනුව පිල්ලේ මහත්මියගේ ද්‍රවිඩ සම්භවය සහ දකුණු අප්‍රිකාවේ වර්ණභේද වාදී පාලන සමය තුල සුළු ජාතිකයන් ලෙස ඇයට සහ ඇයගේ සමීපතමයින්ට අත්විඳින්නට සිදුවූ හිරිහැර නිසා ශ්‍රී ලංකාව පිලිබඳ පරීක්ෂණයකදී අනිවාර්යෙන්ම දෙමළ ජනතාවට පක්ෂපාතීව ඇය කටයුතු කළ හැකි බවයි. [නවනීදන් පිල්ලේ ප්‍රතික්ෂේප කළ යුත්තේ ඇයි? | බලන්න.]

වසර පණහකට පමණ පෙර දකුණු අප්‍රිකාවේ සිදුවූ සිදුවීම් සහ නවී පිල්ලේගේ ද්‍රවිඩ සම්භවය නිසා ඇය දෙමළ ජනයාට පක්ෂපාතී විය හැකි බවට තර්ක කරන ගම්මන්පිලලාට තමන්ද නියෝජනය කරන, යුද්ධයේ එක් සෘජු පාර්ශවයක් ද වූ ශ්‍රී ලංකා රජයේ ජනාධිපතිවරයා විසින් යුද්ධය අතරතුරදී සිදු වූවා යයි කියන යුධ අපරාධ සහ මානව හිමිකම් උල්ලංඝනය වීම් පිලිබඳ සොයා බලා ඊට එරෙහිව කටයුතු කිරීමට පත්කළ උගත් පාඩම් සහ සංහිඳියා කොමිසම ඇතුළු අනෙකුත් කොමිසම් ශ්‍රී ලංකා රජයට පක්ෂපාතී විය හැකි බවට ජාතිය හමුවේ කරුණු පැහැදිලි කිරීමේ යුතුකමක අවශ්‍යතාවයක් මඳකට හෝ නොදැනීම කෙසේ නම් තේරුම් ගත යුතුද?

අවසන් වශයෙන් සඳහන් කල යුත්තේ අප මානව හිමිකම් වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුත්තේ සහ ඒවා දිනා ගැනීමට සටන් කල යුත්තේ බටහිරින් එන බලපෑම් නිසා නොව සමස්ත ශ්‍රී ලංකික ජනතාවටම සැබෑ නිදහසක් ළඟා කරගත යුතු නිසාය. එහිදී, මානව හිමිකම් සහ යහපාලනය සම්බන්ධයෙන් අපටම අනන්‍ය වූ කතිකාවක් නිර්මාණය කර ගත යුතු අතර එය, බටහිර මුලික කරගෙන ගොඩ නැගී ඇති කතිකාව සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප නොකරන එහි ප්‍රගතිශීලී අදහස් ඇතුලත් කර ගන්නා වූ කතිකාවක් විය යුතුය. තවද, එම කතිකාවට ජාති, ආගම් බේදයෙන් තොරව සියළුම ජනයාගේ අයිතිවාසිකම් ඇතුලත් විය යුතු අතර එය අධිපති කතිකාව බවට ඔසවා තැබීම ප්‍රතිහෙජමොනික දේශපාලන අරගලයකි. එය විමුක්තිකාමී දේශපාලනයෙහි ඒජන්තයෙකු වනු නොඅනුමානය.

උපුල් වික්‍රමසිංහ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails