Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



සංජීව පුෂ්පකුමාර අධ්‍යක්ෂණය කළ ආණ්ඩුවේ බලධාරීන්ගේ අන්තනෝමතික වාරණයට ලක් වූ "ඉගිලෙන මාලුවෝ" චිත්‍රපටය පිළිබඳ පමණක් නොව ඒ ආශ්‍රිත කලා සංස්කෘතික ඝෝෂාවේ දේශපාලන අර්ථය ගැන ලියවුණ ලියැවිලි කිහිපයක් මෑතදී පුවත්පත් වල පළවිණ .

"මෙය වැදගැම්මකට නැති නිර්මාණයකි. එසේම දේශපාලන වියවුලෙන් යුතු කලාත්මක බංකොලොත් භාවයෙන් පමණක් නොව ලිංගික වලිප්පුවෙන්ද යුතු චිත්‍රපටයකි. එය අසාර්ථක සිනමා කෘතියක් විනා කිසි ලෙසකින් වත් අහිංසක සිනමා කෘතියක් නොවේ. කාලකන්නි ගම, කාලකන්නි හමුදාව, ලිංගික අඩස්සිය, කර්කෂබව, ම්ලේච්ඡත්වය මෙහිලා සර්ව නරුමවාදි කෝණයකින් ඉහළට එසැවෙයි." යනාදි වශයෙන් ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ චිත්‍රපටය විග්‍රහ කරන ඔවුන් පවසන්නේ අනිසි වාරණ නියෝගයක් පැනවීම මගින් චිත්‍රපට කඩමාල්ලක් ඔස්සේ එහි අදියුරු එක රැයින් ජාත්‍යන්තර සිනමාකාරයෙක් වී ඇති බවය. මර්දනකාරි රෙජීමයක ගොදුරක් වූ මෙම කෘතිය පිළිබඳ පුවත් බටහිර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මාධ්‍ය වල පළ කෙරෙන බවය.

එය මර්ධනකාරී රෙජීමයක ගොදුරක් වූ බව පවසන සමහරුන් කලබළ වී ඇත්තේ කලා වාරණය ගැන නොව එමගින් නිර්මාණකරුවකු ජාත්‍යන්තර අවධානයට ලක්වීම පිළිබඳවය.

සමහර අවස්ථා වලදී ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ ගැන කතා කරන්නට ගොස් පසෙක සිටින අන් සිනමා කරුවන්ද ඊට ඈදා ගන්නේ ඔවුනට ද නිග්‍රහ කරමිනි. ඒ මේ ආකාරයටය.

"මේ ප්‍රවාහයට අයත් ‘මේ මගේ සඳයි’, ‘සුදු කළු සහ අළු’, ‘සුළඟ එනු පිණිස’ ආදී අනෙකුත් නිර්මාණ දේශපාලන අතින් දූෂිත වූ ඒවා බවද කලාත්මක අතින් පැවතියේ ඉතා බංකොලොත් තත්ත්වයක" බවද එක් ලිපියක සඳහන් විය. එහි "බහුභූත විචාරක කතිකා ජාත්‍යන්තර සම්මාන හා මෙරට විකල්ප ගෝත්‍රිකයන්ගේ දේශපාලන අනුග්‍රහයේ අනුභාවයෙන් ඉහත චිත්‍රපටවල අධ්‍යක්ෂවරුන් සිනමාකරුවන් ලෙස ව්‍යාජ පිළිගැනීමකට ලක් වූ" බවද එම ලිපියේ වැඩි දුරටත් දක්වා තිබිණ.

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ ගැන මතු කෙරෙන මතවාද හා ඉන් ද්වනිත වන ප්‍රතිවිරෝධතා ගැන පළමුව කතා කරමු.

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ චිත්‍රපටය වැදගැම්මකට නැති කලාත්මක බංකොලොත් භාවයකින් හා ලිංගික වලිප්පුවෙන් යුතු චිත්‍රපට කඩමාල්ලක්ද?

එය අතිශයින් සාහසික ප්‍රකාශයකි. මේ සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ පළමු වෘත්තාන්ත චිත්‍රපටයයි. දැනට කොරියාවේ සිනමාව පිළිබඳ අධ්‍යයනයක යෙදෙන, ලෝක සිනමාව වඩා සමීප ලෙස ඇසුරු කරන සංජීවගේ සිනමා භාවිතය ගැන කවර ප්‍රශ්නයක් තිබෙන අයෙකුට වූවද එය වැදගැම්මකට නැති බංකොලොත් චිත්‍රපටයක් ලෙස බැහැර කළ නොහැකිය.


සිරි දළදාගමනය (ඡායාරූප- ගොසිප් වෙබ් අඩවිවලින්.)

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ නැරඹීමෙන් මා තේරුම් ගන්නේ සංජීව පුෂ්පකුමාර යනු ප්‍රතිභාපූර්ණ, සිනමා ව්‍යාකරණය වටහා ගත්, අධ්‍යක්ෂවරයෙකු බවය. ඔහු තමන්ටම අනන්‍ය වූ රීතියක් සකසා ගෙන නොමැති වුවද ඒ සඳහා ඇති විභවය මොනවට පැහැදිලි වෙයි. මෙරට වෙසෙන සිනමා ක්ෂේත්‍රයේ ව්‍යාජ ලෙස භෞතීස්ම ලැබූ ව්‍යාපාරික මට්ටමේ චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂවරුනට වඩා රූපය හා එහි ප්‍රබලත්වය ගැන සංජීවට අවබෝධයක් ඇත. මෙයින් මා අදහස් කරන්නේ සංජීව විශිෂ්ට විත්‍රපටයක් අධ්‍යක්ෂණය කොට ඇති බව නොවෙයි. ඒ සඳහා බොහෝ දුර ගමනක් යන්නට ඔහුට සිදුවනු ඇති බව නිසැකය. අද දවසේ සිනමා ක්ෂේත්‍රයේ පෙරලිකාරයන් වන සමහර අධ්‍යක්ෂවරුන් සිය ගමන පැමිණ ඇත්තේ ද එසේය.

ප්‍රසන්න විතානගේ, ‘සිසිල ගිනිගනී’ සිට ‘ආකාස කුසුම්’ (ප්‍රසන්නගේ 'ඔබ නැතුව ඔබ එක්ක' නැරඹීමේ අවස්ථාව තවමත් ලැබී නැත) දක්වා ද, අශෝක හඳගම, ‘චන්දකින්නරී’ සිට ‘ඉනිඅවන්’ දක්වා ද පැමිණෙන්නේ වර්ධනීය ගමනකි. මෙය සමීකරණයක් ලෙස ඒ ආකාරයටම යොදා ගත නොහැකි වුවද අත්දැකීම් බහුල වීමත් අධ්‍යයනයේ යෙදීමත් මගින් කිසියම් ආකාරයක පරිසමාප්ත නිර්මාණයක් කිරීමේ පන්නරය කාලයත් සමග ලැබෙන බව නිසැකය. එසේම සමහර නිර්මාණකරුවන්ගේ පළමු චිත්‍රපටය තරම් ඉන්පසු කෙරෙන නිර්මාණ උසස් මට්ටමක නොවන අවස්ථාද ඉඳහිට දක්නට ලැබෙන බව කිව යුතුය.

එනයින් බලන කළ සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ අනාගත සිනමා ගමන ධනාත්මකව වර්ධනය වන්නේද අවගමනය වන්නේද යන්න අපට නිශ්චය කළ හැකිවනු ඇත්තේ ඔහුගේ භාවිතයත් සමගය.

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ සිනමා කෘතියේ විවිධ කඩතොලු හා නොගැලපීම් ඇති බව සැබෑය. ඔහු ලිංගිකත්වයට වඩා වැඩි බරක් තබා ඇති බවටද යමෙකුට තර්ක කළ හැකිය. මේ දර්ශන මීට වඩා සංයමයකින් හෝ වක්‍රෝක්තියෙන් යුතුව ඉදිරිපත් කළේ නම් වඩා සුදුසු බව කෙනෙකුට යෝජනා කළ හැකි වුවද ඒ සඳහා බල කළ නොහැක. එය අධ්‍යක්ෂවරයාගේ රටාව හා චේෂ්ටාව නම් ඊට එරෙහිවීමේ අයිතියක් ඇත්තේ කාටද?

තමන්ව දිගටම ලිංගික හිංසාවේ යොදවන පිරිමියාගේ පුරුෂ නිමිත්ත කපාගෙන පොලිසියට ගිය කාන්තාවක් ගැන අපට මෑතකදී ද අසන්නට ලැබිණ. ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ චිත්‍රපටයේ හමුදා සෙබෙළකු එවන් අකරතැබ්බකට මුහුණ දීම අපට උරණ වෙන්නට තරම් කාරණාවක් නොවේ.


සුළඟ එනු පිණිසය

චිත්‍රපටයක ලිංගික කාරණා අඩංගු දර්ශන දැකීමෙන් කුල්මත් වී සදාචාරාත්මක කෙවිටෙන් බැට දෙන්නේ නෂ්ටකාමීන්ය. එවන් රෝගී තත්ත්වයකින් පෙළෙන්නේ නැත්නම් යමෙකු කුලප්පු වන්නේ තමන් තුළ සැඟවී සිටින සිංහල ජාතිවාදියා හිස ඔසවන නිසාය.

මේ ලේඛකයන් සිනමාවේ දී දකින්නට කැමති වන්නේ සුබවාදී ගමක් මෙන්ම සුපිරි ගති ලක්ෂණ වලින් හෙබි වීරෝධාර යුද සෙබෙළකු වන්නට පිළිවන. එහෙත් අප දකින සැබෑ ගම අන්ත පරිහාණියට ලක් වූ පිරිහුණු සාරධර්ම වලින් යුතු දුෂ්ඨ ගමකි. හමුදා සෙබළා ද එසේමය. ඒ ගැන අටුවා ටීකා ලිවීම අවශ්‍ය නොවන්නේ මල් පහන් පූජා කරමින්, බෝධි පූජා පවත්වමින් උත්කර්ෂයට නැංවූ හමුදා සෙබළාගේ පැටිකිරිය අද දවසේ නිරන්තරයෙන් අසන්නට ලැබෙන බැවිණි.

හමුදා සෙබළා යනු අධිපතිවාදී, උද්දච්ච, ජඩ භාවිතයක් සහිත කුරිරු සත්ත්වයකු බවට පත් නොවන්නට ඔහුට හමුදාව තුළ පැවැත්මත් නැත. ඔහු බාහිර සමාජයේදී සුදු රෙදි හැදගත් උපාසක චරිතයක් රඟන නමුදු නිසි අවස්ථාව පැමිණි වහාම තමන් තුළ වන ජාගර සත්ත්වයා නැගී සිටී. එසේ නොවන්නකුට, නැතිනම් හමුදා කෝව තුළ දියවී ඊට අදාළ හැඩය නොගන්නෙකුට කිසිදු පැවැත්මක් නොමැත.

වසර තිහක කුරිරු යුද්ධය ඊටම ආවේණික වූ රුදුරු ආකාරයෙන් ජය ගැනීම නිසා හමුදා සෙබළා තවදුරටත් කරේ තබාගෙන වන්දනාමාන කරන්නවුන් සුපරික්ෂාකාරී ලෙස ආපසු හැරී බැලිය යුත්තේ තමන්ගේ පශ්චාත් භාගයට ගිනි බටයක් එල්ල වන්නේ කවර මොහොතකද කියාය.

විදේශ සිනමා උලෙළ ජය ගැනීම සඳහා, ජාත්‍යන්තරයේ අවධානය දිනා ගැනීම සඳහා, රාජ්‍ය විරෝධී පටු කල්ලිවල උවමනාව සඳහා පමණක් චිත්‍රපට කරනවාය යන චෝදනාව ඉතා පහසුවෙන් කළ හැකි එහෙත් කිසිදු පදනමක් නොමැති ප්‍රලාපයක් පමණකි.


මේ මගේ සඳයි

ආණ්ඩුවේ බලධාරීන්ගේ අන්තනෝමතික වාරණය හේතුවෙන් සංජීව පුෂ්පකුමාර මෙරට තුළ පමණක් නොව ජාත්‍යන්තරයේ ද අවධානය ලක් වූ බව පැහැදිලියි. ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ මෙරට චිත්‍රපට ශාලාවල මුදා හැරියේ නම් සතියෙන් දෙකෙන් ගැලවෙන චිත්‍රපටයක් වනු ඇතිය යනුවෙන් සමහරුන් එළැඹෙන පූර්ව නිගමනයට මා අභියෝග නොකරන්නේ ‘මේ මගේ සඳයි’, ‘සුදු කළු සහ අළු’, ‘සුළඟ එනු පිණිස’ මාදිලියේ සමාජය ප්‍රශ්න කරන විකල්ප චිත්‍රපට වලට අත් වූ ඉරණම ඊට සාක්ෂි දරන බැවිනි. කවදත් විකල්ප භාවිතයකින් යුතු කලා නිර්මාණ පොදු සමාජය මහාපරිමාණයෙන් හෘදයාංගමව වැළඳ ගන්නේ නැත.

සංජීවගේ චිත්‍රපටයේ හඳගමගේ ‘මේ මගේ සඳයි’, විමුක්තිගේ ‘සුළඟ එනු පිණිස’ හා අන්ද්‍රේ තර්කෝව්ස්කිගේ චිත්‍රපටවල යම් ආකාරයක අනුකාරක ලක්ෂණ ඇති බව පැහැදිලිය. ඔහු තමන්ගේ අනන්‍යතාව ප්‍රකට කොට නැතැයි මා ඉහතින් සඳහන් කළේ එබැවිණි.

ඒ වූ පමණින් ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ යනු චිත්‍රපට කඩමාල්ලක් ලෙස අර්ථ ගන්වන්නේ නම් මෑත ඉතිහාසයේ රාජ්‍ය ආශිර්වාදය යටතේ ඔජ වඩවමින් තිරගත වූ ඓතිහාසික සංසිද්ධීන් ඇසුරින් තැනූ පුහු, බොල්, රූප කෑලි ඇමිණූ චිත්‍රපට හඳුන්වන්නේ කෙලෙසක දැයි ප්‍රශ්න කිරීමට කැමැත්තෙමි.

දැන් ‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ අතහැර ඔවුන්ගේ අනිත් ප්‍රලාප දෙස හැරෙමු.

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ චිත්‍රපටයට එරෙහි වන්නේ එහි මුඛ්‍ය තේමාව හෝ සිද්ධීන් ඉදිරිපත් කරන විලාශය හේතුවෙන් නොව සමස්තයක් ලෙස යුදකාමී සිංහල හමුදා සෙබළා (වීරයාගේ) පැවැත්ම ප්‍රශ්න කෙරෙන අවස්ථා ඇති නිසා බව පැහැදිලිය. ඔවුන් ‘මේ මගේ සඳයි’, ‘සුදු කළු සහ අළු’, ‘සුළඟ එනු පිණිස’ සමඟ ‘එගිළෙන මාලුවෝ’ ද එක තරාදියකට දමා කිරන්නේ එබැවිණි.

හඳගමගේ ‘මේ මගේ සඳයි’ යනු ලාංකික සිනමාවේ තුන්වෙනි විප්ලවය ලෙස හැඳින් වූයේ අග්‍රගන්‍ය සිනමාකරු ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස්ය. යුද්ධය පවතින මොහොතක කම්පනයට පත් මායිම් ගම්මානයක ජීවත්වන සිංහල ජන සමූහයකගේ විකල් මානසිකත්වයත්, යුද බිම හැරදා දෙමළ තරුණියක සමඟ එකී ගමට සිංහල තරුණයා පැමිණීමත් සමඟ ඇතිවන කලබැගෑනියත් හරහා හඳගම කුරිරු යුද්ධය ප්‍රශ්න කරන්නේ තුවක්කු, වෙඩි උණ්ඩ, සක්‍රීය හමුදා සෙබළුන්, හමුදා සහ ත්‍රස්ත ප්‍රහාර කිසිවක් චිත්‍රපටය තුළ පෙන්වන්නේ නොමැතිවය. කවරාකාරයෙන් විග්‍රහ කළද ‘මේ මගේ සඳයි’ යනු අන්තර්ගතමය මෙන්ම ආකෘතිමය වශයෙන් ද සිනමාත්මක භාවිතයෙන් ද ලාංකික සිනමා ප්‍රවාහයේ එන සුවිශේෂී චිත්‍රපටයක් බව නිසැකය.

සුදත් මහදිවුල්වැවගේ ‘සුදු කළු සහ අළු’ චිත්‍රපටයේ මෙන්ම විමුක්ති ජයසුන්දරගේ ‘සුළඟ එනු පිණිසය’ චිත්‍රපටයේද වක්‍රාකාරයකින් යුද්ධය, යුද බිම හා මායිම් ගම්මානවල ජන ජීවිත ප්‍රශ්න කරන චිත්‍රපට වෙයි. මේ හැම චිත්‍රපටයක්ම සිනමා රූපි ගුණයෙන් පෝෂණය වූ ඒවා වෙයි.


ඉගිලෙන මාලුවෝ

‘ඉගිලෙන මාලුවෝ’ චිත්‍රපටයට එරෙහි පෙරමුණේ කොන්දේසි විරහිතව සිට ගන්නා හැම කෙනෙක්ම මේ මාදිලියේ විත්‍රපට දැකීමෙන් කිපෙන්නේ තමන් තුළ සැඟවී සිටින සිංහල ජාතික අධිකාරවාදි, උග්‍ර ජාතිවාදියා හිස එසවීමත් සමඟය. ජාත්‍යන්තරයේ සම්මාන ඉලක්ක කොට මෙම චිත්‍රපට නිපදවන බවත්, මේවා බෙදුම් වාදයට උඩ ගෙඩි දෙන බවත්, විදේශයෙන් හෝ දෙමළ ඩයස්පෝරාවෙන් මුදල් ලබාගෙන සිංහල හමුදාව හෙළා දැකීමට පෙළඹී ඇති බවත් යනාදි වශයෙන් හිස් ප්‍රලාප නගන්නේ මේ ජාතිවාදයට රිදෙන හෙයිනි.

එහෙයින්ම ඔවුන්ගේ ප්‍රවාදය වන්නේ මෙම චිත්‍රපට දේශපාලනමය වශයෙන් දූෂිත වූ කලාත්මක අතින් බංකොලොත් ඒවා බවය.

බුදුදහම හා ඊට අනුයාත සිද්ධීන්, ඓතිහාසික රජ කතා, ඒවාට අනුපාන ලෙස හුදු මන:කල්පිත පාදක කොට බුද්ධ ධර්මයත් ලාංකික ඉතිහාසයත් විකෘති කරමින් නිපදවෙන කලා විහීන චිත්‍රපට පෝලිම් කඩාගෙන කෝටි ගණන් ආදායම් ලබමින් තිරගත වන්නට පටන් ගෙන ඇත. මේ විසූක දස්සන ඉදිරියේ සමහර ලේඛකයන්ට තමන් කරවටක් ගිලී සිටින ජාතිවාදි මඩ ගොහොරුවෙන් පිටතට ඒමට නොහැකිවාක් මෙන්ම ඒ සඳහා කිසිදු උවමනාවක්ද නොමැති බව ඔවුන් අතින් ලියැවෙන ලිපි මගින් මනාව පිළිඹිබු වෙයි.

එම චිත්‍රපට කලාත්මක බවින් හීන වනවා පමණක් නොව සිනමා මාධ්‍යයේ මූලික නියමයන්ට අනුකූලව තැනූ ඒවා නොවන බව ඔවුන් අමතක කරන්නේ ගැලවිජ්ජාවට පමණක් නොව ඒ මගින් ඉතිහාසය තමන්ට අවැසි පරිදි ලියා තබන්නට ඉඩ හසර විවර කරගන්නටත් එක්කය.

හෙන්රි වර්ණකුලසූරිය



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails