Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



ලිංගික අපයෝජන ගැන පළවෙන පුවත්පත් වාර්තා, විද්‍යුත් මාධ්‍ය අනාවරණවලට අමතරව එස්.එම්.එස්. මගින් අපයෝජන ගැන ප‍්‍රවෘත්ති ගලා ඒම දවසින් දවස වැඩිවෙමින් තිබේ. එස්.එම්.එස්. යනු අද එසැණින් ප‍්‍රවෘත්ති බෙදාහරින කාර්යක්ෂම උපකරණයකි. ජංගම දුරකථනයේ අලූත් වෙළෙඳාමකි. ලංකාවේ ලිංගික අතවර මාර්කට් කිරීම ජනමාධ්‍යයේ ප‍්‍රවනතාවක් වී තිබේ. මේ ලිංගික අතවර සිදුවන්නේ ඇයි? ඒ සඳහා පසුබිම සැකසෙන්නේ කෙසේද? අතවරකරුවන් එවැනි සිද්ධීන්වලට යොමු වීමේ සමාජ- සංස්කෘතික පදනම් මොනවද? ඔවුන්ගේ මානසිකත්වය කෙබඳුද? එසේ අතවරවලට ලක්වෙන අය සම්බන්ධයෙන් දැකිය හැකි ලක්ෂණ මොනවද? ආදී වූ ප‍්‍රශ්න ඇසීම වෙනුවට ලිංගික අතවර සෙක්සි විදිහට වාර්තා කිරීමේ ප‍්‍රවණතාව ඉස්මතු වූයේ අද ඊයේ නොවේ. මේ සෙක්සි ගතිය ලංකාවේ බහුතර ජනමාධ්‍ය ආයතනවල "ප‍්‍රවෘත්ති කලාව" විසින් අපේක්ෂා කරන්නකි. ඉතින් ජංගම ප‍්‍රවෘත්ති සේවයක් වන කෙටි පණිවුඩ මගින් ලිංගික අපයෝජන වැඩිවැඩියෙන් අප වෙත ගලා ඒම අලූත් තත්ත්වයක්ද?

කෙසේවෙතත් ලිංගික අපයෝජන සම්බන්ධයෙන් ඇති මේ උනන්දුව සැබවින්ම මේ සංකීර්ණ තත්ත්වය ගැන කල්පනා කරන්නක් බවට පත්කර ගත යුතුය. එබැවින් මේ සටහන මගින් උත්සාහ කරන්නේ ලිංගික අපයෝජනයට ලක් වූ අය ගැන අත්දැකීම් කිහිපයක් ආශ‍්‍රයෙන් ඒවායෙහි පසුබිම කෙටියෙන් සාකච්ඡුා කිරීමයි. සරලව, සමාජයක් ලෙස අප මුහුණදී සිටින ලිංගික අපයෝජනයේ සමාජීය වුවමනාවන් පැන නගින්නේ කුමන පදනමකින්ද සහ එවැනි අපයෝජනවලට ලක් වූ අය සම්බන්ධයෙන් ඇති වන අවාසනාව ගැන නැවත කල්පනා කර බැලීමයි. ලංකාවේ ළමා හා කාන්තා ලිංගික අපයෝජන සම්බන්ධයෙන් කටයුතු කරන ආයතන රාශියක් ප‍්‍රසිද්ධව ඇත. පොලීසිය, පොලීසියේ ළමා හා කාන්තා ඒකක, පවුල් පුනරුත්ථාපන මධ්‍යස්ථානය පරිවාස හා ළමා ආරක්ෂක සේවා දෙපාර්තමේන්තුව, පවුල් සැලසුම් සංවිධානය, කාන්තා පිහිට, මානව අයිතීන් ආයතනය, නීති ආධාර කොමිෂම, සර්වෝදය, ශී‍්‍ර ලංකා සුමිත‍්‍රයෝ, ළමා හා කාන්තා කටයුතු අමාත්‍යාංශය (-තව බොහෝ ඇත-) ආදී වූ රාජ්‍ය සහ රාජ්‍ය නොවන ආයතන රාශියක් ස්ථාපිත වීමම ශී‍්‍ර ලංකාවේ කාන්තා හිංසනය, ලිංගික අඩන්තේට්ටම් සහ ළමා අපයෝජන වැනි කාරණා කෙරෙහි පවතින ඛේදවාචකයේම ප‍්‍රකාශනයකි. මේ ආයතනවල අත්දැකීම් අනුව කාන්තා හිංසනයට හෝ ලිංගික අපයෝජනවලට නිශ්චිත එක් හේතුවක් හෝ සරල විසඳුම් ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාක් නැත. ඒ නිසා මේ රචනයේ අවධානය යොමු වන්නේ ළමා අපයෝජනයේ පැතිකඩ කිහිපයක් වෙතයි.

පොලීසිය සමග සම්බන්ධව ලිංගික අපයෝජනවලට ලක්වූ අයට මනෝඋපදේශනයේ යෙදෙමින් මනෝවිද්‍යා උපදේශිකාවක් ලෙස සේවය කළ කාංචනා සෙනෙවිරත්න ඇගේ ඇත්දැකීම් ආශ‍්‍රයෙන් පැහැදිලි කළාය. ඉතා දීර්ඝ ලෙස වාර්තා කිරීමට ඇති නොහැකියාව සහ ලිංගික අපයෝජනවල සමාජීය පසුබිම ඉතා සංකීර්ණ නිසා මේ සටහනෙනි ඉඩ අනුව අප තේමාකර ගත්තේ කාරණා කිහිපයක් පමණි.

"එක ගෑනු ළමයෙක් ආවා. එයා තමාගේ තාත්තත් එක්ක අවුරුදු 5ක් විතර එකට හිටපු කෙනෙක්. අම්මා රට ගිහිල්ලා. අවුරුදු 13දි මුලින්ම තාත්තා අතින් මේ ළමයට අපයෝජනයක් සිද්ධවෙලා තියෙනවා. එතන ඉඳලා අවුරුදු 5ක්ම මේක දිගින් දිගටම සිද්ධවෙලා තියෙන්නේ ළමයගෙත් කැමැත්තෙන්මයි. පොලීසියට එනකොට මේ ළමයට අවුරුදු 16ත් පැනලා. අම්මා රට ඉඳලා ආවට පස්සේ මේ ගෙදර ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. මේ අය ලැයිමක ජීවත් වෙන අය. නිදාගන්නෙ එකට. හැබැයි මේ සිද්ධිය පොලීසියට වාර්තා වෙන්නේ රේප් කේස් එකක් හෝ ළමා අපයෝජනයක් විදිහට නෙමෙයි. අර තාත්තාගේ ඇවිස්සීම නිසා මේ අම්මයි දුවයි අතර රණ්ඩුවක් ඇතිවෙලා තියෙනවා. මේ රණ්ඩුව නිසා පොලීසියට ආවට පස්සේ තමයි අර ළමයගෙ කතාව එළි වුණේ."

ඇය කියන්නේ ඉතා සංකීර්ණ තත්ත්වයකි. මේ කාන්තාවන් රට යෑම නිසා සිදුවන ලිංගික අපයෝජන වැඩිපුර වාර්තා වූ අතර එය සෑහෙන තරම් සාකච්ඡාවට ලක්වී තිබෙන්නකි. එහෙත් ප‍්‍රශ්නය තවමත් විසඳී නැත.

"මේ තාත්තා මේ වගේ දේකට යොමු වුණේ ඇයි කියන එක අපිට හරියටම අනුමාන කරන්න බෑ. එහෙත් බීමත්කම, වැඩිහිටි කාන්තාවන් ගෙදර නැතිකම, තාත්තට තමන්ගේ ලිංගික අවශ්‍යතාව සපුරාගැනීමට නොහැකිවීම, මිල මුදල් නැතිකම සහ ගෙදර ඉඩකඩ ආදී නොයෙකුත් ප‍්‍රශ්න බලපාන්න පුළුවන්. ඊළඟට මේ ළමා අපයෝජන සම්බන්ධයෙන් බලපාන ප‍්‍රධානම පරිසරය තමයි ඉස්කෝලේ. එකක් නිවැරදි අධ්‍යාපන රටාවක් නැතිකම. අනිත් එක ඉස්කෝලවල තියෙන සංස්කෘතික කාරණා. දැන් ගොඩක් සිදුවීම් වාර්තා වෙනවනේ. ඉස්කෝලවල බාල වයස්කාර දරුවන්ගේ ලිංගික අපයෝජන සහ අපචාර. එක සිදුවීමකට මුහුණ දුන්නු ගෑනු ළමයෙක් ආවා අවුරුදු 13ක. මේ ළමයා ඒ ඉස්කෝලෙම තවත් පිරිමි ළමයෙක් එක්ක සම්බන්ධයක් පටන්ගෙන තියෙනවා. මේක ඉස්කෝලෙට අහුවෙලා. ඉතින් ඉස්කෝලෙන් මේ සිද්ධිය හයිලයිට් කරලා විනය විරෝධි හැසිරීමක් විදිහට. ඒ ළමයව ඉස්කෝලෙන් අස්කරලා. ඊට පස්සෙ මේ ළමය වෙන ඉස්කෝලෙකට භාර දීලා තියෙනවා. එතකොට ඒ ඉස්කෝලෙන් මේ ළමයව භාර අරගෙන තියෙන්නෙ ආයෙ කිසිම කොල්ලෙක් එක්ක යාළු වෙන්නෙ නෑ කියල පොරොන්දුවක් අරගෙන. මේ ඉස්කෝලෙට දැම්මට මේ ළමයි දෙන්නගෙ සම්බන්ධය දිගටම තිබිල තියෙනවා. ඒ ගොල්ලන්ට හම්බවෙන්ඩ කතා කරන්ඩ තැනක් තිබිලා නෑ. ෆෝන් එහෙමත් තහනම් කරලා. ඉස්කෝලෙනුයි, ගෙවල්වලිනුයි ළමයින්ට ළං වෙනවා වෙනුවට මෙහෙම බාධා දැමීම ප‍්‍රශ්නෙට විසඳුමක් නෙමෙයිනෙ. එතකොට එයාලට සිද්ධවෙන්නෙ කාටත් හොරෙන් හම්බ වෙන්ඩනේ. මේ දෙන්න හම්බවෙන්ඩ තෝරගෙන තියෙන්නෙ අර පිරිමි ළමයගෙ ගෙදර. ගෙදර අම්මයි තාත්තායි දෙන්නම වැඩට ගියාම ඉස්කෝලෙ යන මුවාවෙන් සතියකට දවසක් ගානෙ මේ ළමයි හම්බවෙලා තියෙනවා. එතනදි ලිංගික කි‍්‍රයාකාරකම්වලට යොමුවෙන එක අමුතුදෙයක් නෙමෙයි. හැබැයි ඒ සම්බන්ධතාවල ප‍්‍රතිඵල ඒ තරම් හොඳ ඒවා නම් නෙමෙයි.

කොහොම හරි අර ගෑනු ළමයගෙ බෙල්ල හැපූ දත් පාරවල් දැකලා ඉස්කෝලෙන් පොලීසියට කෝල් කරලා ගිහින් මේ ළමයා එක්කන් ඇවිත් ප‍්‍රශ්න කරල තියෙනවා. ඉස්කෝලෙ ගුරුවරුන්ට වඩා පොලීසියෙන් මෙයාට කරුණාවෙන් සලකල කතා කරලා තියෙනවා. එතකොට මේ ළමයා හැමදේම කියල. වෙලා තියෙන්නෙ මේ වගේ ප‍්‍රශ්න දිහා ගුරුවරු මව්පියෝ බලන ආකාරය. විශේෂයෙන්ම ආදර සම්බන්ධයක් වගේ දෙයක් ඇතිවුණු ගමන් ඉස්කෝලවලදි ගන්න කි‍්‍රයාමාර්ගවලින් තවත් ඒවා නරක අතට හැරෙනවා මිසක් හොඳක් නෙමෙයි වෙන්නේ. දැන් අර ළමයා විනය විරෝධි කියලා ඉස්කෝලෙන් අස්කරලා කොන්කරලා දැම්මට එයාගේ තනිකමට තවත් කිට්ටු වෙන්නෙ අර ආදරය කරන කෙනානේ. ඒ ආදරයත් අවබෝධය එක්ක එන එකක් නොවෙයි. එතකොට වෙන්නෙ තවත් ප‍්‍රශ්නය උග‍්‍ර වෙන එක. අර ළමයා කියනවා එයා ගැන අහන්නවත්, එයාගෙ ඔළුව අතගාල කතා කරන්නවත් කවුරුත් හිටියෙ නෑ කියලා. මාපියෝ වුණත් මේ වගේ ප‍්‍රශ්නවලදී ප‍්‍රතිචාර දක්වන විදිහෙන් ළමයින්ට හිතෙන්ඩ පුළුවන් එයාල තමන්ට ආදරේ නෑ කියල."

"ඊට අමතරව ගෙවල්වල තියෙන අනියම් සම්බන්ධතා හා පළිගැනීම් විදිහටත් ළමා අපයෝජන සිද්ධ වෙනවා. අපි වැඩිපුරම ඉස්කෝලේ යන ළමයි කෙරෙහි අවධානය යොමු කරල බලනවානම් ඒ පැත්තෙන් සිද්ධවෙන ඛේදවාචකය තමයි ආදර සම්බන්ධතාවල තියෙන ස්වභාවය. විශේෂයෙන්ම ලොකු ප‍්‍රශ්නයක් තියෙනවා. අවුරුදු 16 - 18 අතර වයස් කාණ්ඩය ගැන. අවුරුදු 16ට පහළ අයට විතරනේ කැමැත්ත /අකමැත්ත නොසලකා ලිංගික අපයෝජනයක් විදිහට සලකලා ඒක නීතියෙන් තහනම් කරලා තියෙන්නෙ. එහෙත් අවුරුදු 16 පැනපු 18ට අඩු අයගොඩක් ඉන්නවා අසරණභාවයටපත් වුණු. මොකද අවුරුදු 18ට අඩු අයගේ ලිංගික සම්බන්ධයක් හෙළිදරව් වුණාට ඒ අයට නීතිමය පියවර ගන්නට බැහැ. (කැමැත්තෙන් නම්) ඒ වගේම එයාල විවාහකරලා දෙන්නත් බෑ. 18ට අඩු නිසා.

ඉස්කෝලේ යන කාලේ යාළුවෙලා හිටපු සා.පෙළ හොඳට පාස් වුණාට පස්සෙ උ.පෙළ කරන අතරතුර පැනලා ගිය ගෑනු ළමයෙක් පොලීසියෙන් යොමු කරලා තිබුණ උපදේශනය සඳහා. මේ දෙන්නා පැනලා ගියාට කසාද බඳින්ඩ වයස මදිවෙලා. එකට හිටියට නීතිමය බැඳීමක් නෑනේ. ටික කාලෙකින් මේ කොල්ල කෙල්ලව අතහැරලා දාලා. ඊට පස්සෙ අර ගෑනු ළමයට කර ගන්ට දෙයක් නෑ. ආපහු ගෙදර ආවම එහිත් ගණන් ගත්තේ නෑ. නොයෙක් නොයෙක් දේවල් හින්දා ඒ අය මානසිකව ගොඩක් අසරණභාවයට පත්වෙනවා. සමහර විට ළමයි හම්බවෙනවා. වාර්තා නොවුණාට මේක බරපතළ තත්ත්වයක්. මේකට මූලික වෙන්නේ බලහත්කාරකමක් නෙමෙයි. ආදරයම තමයි.

විශේෂයෙන්ම අපේ සමාජයේ ආදරය ගැන ගොඩනැගිලා තියෙන දෘෂ්ටිය. අපේ ගොඩක් යාළුවෙන අය හිතන්නෙ එයාල දෙන්නෙක් නොවෙයි එක්කෙනෙක් කියලා. එතකොටත් ඒ දෙන්න අතර ඉතාම සුළු කාලයක් ඇතුළතදි කායික සම්බන්ධයක් ගොඩනැගෙනවා. මේකෙ රස වැටුණහම ආදරය ඉතාම පොඩි සීමාවකට කොටු වෙනවා. ආදරය කරපු ගමන්ම අපේ ඉස්කෝලවල ළමයි පවා කසාද බැන්ද වගේ තමයි. අනිත් කෙනා ගැන අයිතිවාසිකමක් (ශරීරය ගැන පවා) තමන්ට තියෙනවා කියල හිතනවා. ඊට පස්සෙ ලිංගිකව එකතු වීම කියන එකට අපේ සංස්කෘතියේ තියෙන තහංචි සීමා බාධා මුකුත් ගණන් ගන්නේ නෑ. හැබැයි මොකක් හරි වෙලා ඒ සම්බන්ධය බිඳ වැටුණු ගමන් ආපහු අර සීමා තහංචි තියෙන සංස්කෘතිය හරහට හිටිනවා. එතකොට වෙන්නේ ගොඩක් වෙලාවට ගෑනු ළමයට යන එන මං නැති වෙන එක.

ආදරය කරන එකත් ලිංගික සම්බන්ධෙකට සීමා වීම සහ ඒ වයස, තේරුමක් නැතිකම වගේ නොයෙක් කාරණා නිසා ඒක ඉක්මණට එපා වෙනවා. පිරිමි ළමයට වගේම ගෑනු ළමයටත්. වෙන අයට හිත යනවා. හැබැයි එතකොට ගොඩක් දුර ගිහිල්ලා මේ අය. දැන් මේක පිරිමි ළමයට වගේම ගැහැනු ළමයටත් ප‍්‍රශ්නයක් නෙමෙයි නම් මෙතන අපිට කතා කරන්න දෙයක් නෑනෙ. ඒත් අපිට ඇවිල්ල තියෙන ගොඩක් පැමිණිලිවලට අනුව ආදරය කරද්දී ගොඩක් රැඩිකල්ව හිටපු ගෑනු ළමයි ඒක බිඳවැටුණහම එන සංස්කෘතියේ බලපෑම් හින්ද සමාජයට බය වෙනවා. සමහරවිට එපා වුණත් රණ්ඩු වෙවී ඉඳල කොහොමහරි එකට ජීවත්වෙන්න උත්සාහ කරනවා. ඔය හින්දම එක්කෝ පැනලා යනවා. මේ පැනලා යන්නේ සමගියෙන් නෙමෙයිනේ. දෙන්න එකට ඉඳලා ගෙදරින් ප‍්‍රශ්න ඇවිත් පැනලා යනවත් නෙමෙයිනෙ. ඉතින් මෙහෙම ගියාම මාපියන්ගෙන් ප‍්‍රතික්ෂේප වෙනවා. අවසානය නතර වෙනවා. රස්සාවක් නෑ. කසාද බඳින්ඩ වයසත් මදි. ආපහු වෙන්නේ ඉක්මණට මේ ජීවිතයත් කඩාවැටෙන එක. ළමයෙක් එක්ක හරි තනියෙන් හරි අසරණ වෙනවා ගෑනු ළමයා. මේ වගේ තත්ත්වයකදී පිරිමි කෙනාගේ මානසික මට්ටම ටිකකට අමතක කරලයි අපි මේ කතා කරන්නේ. ඔවුන්ටත් ඒකට බලපාන නොයෙක් සමාජ කාරණා තියෙනවා.

මේකට මූලිකව හේතුව විදිහට මම දකින්නේ ඉස්සරලත් කිව්ව වගේ පේ‍්‍රම සම්බන්ධතා හුදු කායික සම්බන්ධයක් දක්වා කුඩා වීම. ආදරය කියන්නේ ලොකු සම්බන්ධයක් කියල දැන් ගොඩක් ළමයි හිතන්නේ නෑ. අනික් පැත්තෙන් සම්ප‍්‍රදාය සංස්කෘතිය බිඳගෙන යන්න ආසයිනේ තරුණ අය. ඒකම ආපහු තමන් අසරණ කරනවා.

මොකද අපි සංස්කෘතියෙ තියෙන සීමා බිඳගෙන කායික සම්බන්ධතා පවත්වන්නෙම ඒ කෙනාම කසාද බඳිනවා කියල පූර්ණ විශ්වාසයක් ඔළුවේ තියාගෙන. ඒ විශ්වාසෙ බිඳ වැටුණහම තමයි ආපහු මතක් වෙන්නෙ සංස්කෘතිය එහෙම නැත්නම් ආදරය කියල සම්පූර්ණයෙන්ම කරන්නේ ලිංගිකව සතුටු වෙන එක. ඒකත් අවබෝධයෙන් නෙමෙයි. බාල වයස්කාර අපයෝජන ශීඝ‍්‍රයෙන් වැඩිවෙන්න බලපානවා මේ අපි හිතන්ඩ පුරුදුවෙලා තියෙන විදිහ. මේකෙන් මම කියන්නෙ විවාහයට කලින් ලිංගික සම්බන්ධතා පවත්වන එක නරකයි කියලවත් හොඳයි කියලවත් නෙමෙයි. එහෙම දෙන්නෙත් ලිංගික සම්බන්ධයක් පැවැත්තුවොත් ඒ දෙන්නා අනිවාර්යයෙන්ම විවාහ වෙන්නම අවශ්‍ය යයි කියන එකත් නෙමෙයි මම කියන්නේ. ලිංගික සම්බන්ධතා පවත්වන එක එයාලගේ පස්සෙ ජීවිතයට ඒ තරම් බලපෑමක් නොවෙන බව එහෙනම් මනසට කාවැදිලා තියෙන්න ඕන. ඒත් අපේ සමාජයේ එහෙම එකක් නෑ. පොඩි වයසෙන්ම ලිංගික සම්බන්ධතාවලට යොමු වෙනවා වගේම එයාල හිතන්නේ එයාලම කසාදත් බඳිනවා කියලා. මේක මේ තනි තනියෙන් අපේ මිනිස්සුන්ගේ ඔළුවල ගොඩනැගිලා තියෙන දෙයක් නෙමෙයි. සමාජයක් විදිහට අපි හිතන්න ඕන දෙයක්. ඒත් ලංකාවේ එහෙම මානසිකත්වයක් ගොඩනගාගන්න එක ලේසි නෑ. විශේෂයෙන්ම පිරිමියාගෙන් යැපෙනවා කියල හිතන, ගෑනු පිරිසිදුව පිරිමි වෙනුවෙන් කැපවෙලා ඉන්න ඕන කියල රහසින් හරි හිතන පිරිමි සහ කාන්තාවන් ඉන්න සමාජයක අපි කොච්චර හිතුවත් සමාජය එහෙම වෙනස් විදිහකට හිතන්නේ නෑ. හැබැයි එහෙම වුණා කියල බාලවයස්කාර ලිංගික සම්බන්ධතා හරි ලිංගික අපයෝජන හරි සංස්කෘතිය හින්දා පාලනය වෙන්නෙත් නෑ."

(-රාවය. 2013.12.29)

සුදර්ශන සමරවීර



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails