Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



1928 වසරේ කොලොම්බියාවේ දී ජන්මලාභය ලද ගේබ්‍රියෙල් ගාර්සියා මාර්කේස් තියුණු දේශපාලන නිරීක්ෂකයෙකි. ජාත්‍යන්තර පුවත්පත් කලාවේදියෙකි. ඔහු නිර්මාණශිලි ලේඛකයකු ලෙස ජගත් කීර්තියට පත්වන්නේ 1967 දි ප්‍රකාශයට පත්වු "හුදෙකලාවේ සියවසක්" (One Hundred Years of Solitude) නමැති සාහිත්‍යය නිර්මාණය සමඟ ය. ඔහු 1982 වසරේ දී නොබෙල් ත්‍යාගයෙන් ද පිදුම් ලැබී ය.

කුඩා අවධියේ සිය ආච්චිගෙන්, සීයාගෙන් ඇසූ කතා සිය මතකයේ රඳවාගත් ඔහු පසුකලෙක දී අපුරු කතාකරුවකු බවට පත්වූයේ ය. ආදරය වටහාගන්නට අරගල කළ ආදරවන්තයන්ට සහ ආදරවන්තියන්ට ආදරය කාලය සමඟ වියැකී නොයන බව පසක් කළේ ඔහු ය. ආදරය යනු, මිනිස් පැවැත්ම යනු යථාර්ථවාදය අතික්‍රමණය කළ අපූරු ක්‍රියාවලියක් බව ඔහු සිය ලේඛන හරහා ගම්‍ය කළේ ය. වසර 86 ක් ආයු වැළඳූ මේ අග්‍රගන්‍ය ලේඛකයා ඉකුත් අප්‍රේල් 17 වන දින ලොවෙන් සමුගත්තේ ය. ඔහු මිය ගිය පුවත සැල වු සැණින් මට සිහිපත් වුයේ මාර්කේස් සිංහල පාඨකයාට හඳුන්වාදුන් කෘතහස්ත පරිවර්තක ගාමිණි වියන්ගොඩ ලේඛකයා ය. ඒ මාර්කේස් පිළිබඳ සටහනක් තබන්ට අවැසි තොරතුරු ඔහු සතු බැවිනි. මතු දැක්වෙන්නේ ගාමිණි වියන්ගොඩ, මාර්කේස් සහ ඔහුගේ නිර්මාණ පිළිබඳ කළ ප්‍රකාශය ඇසුරින් සැකසු ලියැවිල්ලකි.

********

1980 වර්ෂයේ මා ස්පාඤ්ඤයේ මැඩ්රීඩ් අග නගරයේ වෙසෙන සමයේ පොත් සාප්පු කරා පියමනිද්දී මට හමු වු අපූරු ම ලේඛකයෙක් ලෙස මා සිත් ගත්තේ මාර්කේස් බව අවිවාදිත ය. මා එතෙක් කියවා තිබූ ප්‍රංශ, රුසියානු සහ ඇමරිකා සාහිත්‍යයට වඩා හාත්පසින් වෙනස් සාහිත්‍යයක් ඇසුරු කළේ මාකේස්ගේ සහ අයියන්ඩේගේ කෘති තුළිනි. කියැවීමට උනන්දු කරන ගතියක් සහ අපට වඩාත් සමීප බවක් ඔහුගේ සාහිත්‍යය කෘති තුළ දක්නට ලැබිණි. මෙකී ගුණාංග ඔහුගේ කෘති කෙරෙහි මගේ ප්‍රසාදය ඇතිවීමට හේතුපාදක විය. අනතුරුව මා ඔහුගේ කෘති දීර්ඝ වශයෙන් කියැවීමට පෙලඹුණි.

මා පළමුවෙන් ම මාර්කේස්ව පරිවර්තනය කළ අවස්ථාව සහ පළමුවෙන් ම සිංහල පාඨකයාට මාර්කේස් හඳුන්වාදෙන අවස්ථාව වුයේ ඔහුගේ කෙටිකතාවක් ‘‘ඇය ආ හෝරාව’’ නමින් 1990 දී, පළ වූ මා පරිවර්තනය කළ රාග රිද්ම කෘතියට ඇතුළත් කිරිම ය. එම කෙටිකතා සංග්‍රය තුළින් මිලාන් කුන්දේරා, යුකියෝ මිෂිමා, ලුයිසා වැලෙන්සුයිලා, රිචඩ් රයිට් සහ බෂෙවික් සිංගර් යන ලේඛක ලේඛිකාවන් සිංහල පාඨකයන්ට හඳුන්වා දුනිමි. මොවුන් අතුරින් බෂෙවික් සිංගර්ගේ කෙටිකතා කිහිපයක් 1987 සිට වරින් වර දිවයින පුවත්පතට පරිවර්තනය කළෙමි. අනතුරුව මම ඔහුගේ Chronicl of a Death Foretold කෘතිය ‘‘කරුමක්කාර කතාවක්’’ නමින් පරිවර්තනය කළෙමි. බොහෝ අය මගෙන් විමසන කරුණක් වූයේ පළමුවෙන් එම කතාව තෝරාගත්තේ එය කෙටි නවකතාවක් නිසා ද යන්නය. එය ද එක් හේතුවක් වන්නට ඇත. එහෙත් ඊට වඩා මට බලපැවේ එහි ඇති රුපාත්මක ස්වභාවය යි. අනෙක් කරුණ නම් එය ආරම්භ වන්නේ කතා නායකයා ඝාතනය කිරිමෙනි. අප නිරන්තරයෙන් ළැදියාවක් දක්වන්නේ සුඛාන්ත අවසානයකට ය. කතා නායකයා ඝාතනය කර කතාවක් ඇරඹීමේ දී එහි කතාවක් තිබිය හැකිදැයි මම මගෙන් ම විමසන්නට වීමි. එහෙත් එය එසේ නොවි ය. මා ඔහුගෙන් උගත් පළමු පාඩම එය යි. එනම්, වැදගත් වන්නේ නවකතාකරුවා කියන කතාව නොව එය කියන්නේ කෙසේ ද යන්නය. එහි කතාව වන්නේ කතා නායකයා මියගියේ ඇයි ද? කෙසේ ද? සහ එය පවසන්නේ කෙසේ ද? යන්න ය. නවකතාවක් යනු ක්‍රියාවලියක් ය යන්න මෙහි දී අපට වඩාත් පැහැදිලි ලෙස දක්නට ලැබේ. සරලව ම කතන්දරය පැවසවහොත් එහි ක්‍රියා සන්තතියක් දක්නට ලැබුණ ද එය යම් පිළිවෙළකට සම්බන්ධ කළ කතාවක් ලෙස පැහැදිලිව ම දකින්ට ලැබේ. නමුදු දක්ෂ කතාකරුවා එය ම වඩාත් වෙනස් ආකාරයෙන් ඉදිරිපත් කරයි. මෙය මාර්කේස්ගේ දක්නට ලැබෙන විශිෂ්ට ලක්ෂණයකි. ඔහු එය ක්‍රියාවලියක් ලෙස ම පවත්වාගෙන යයි. මාර්කේස් හඳුන්වාදීමට යම් පැකිලීමක් නොතිබුණේදැයි අතැම් පාඨකයන් මගෙන් විමසුව ද එකල මට එවැන්නක් නොදැනුණේ ය. එමෙන් ම මේ මොහොත වන විට මා මාර්කේස් පිළිබඳ සිතන තරමට ම එදා නොසිතුවෙමි. මට දැනුණේ ඔහු අමුතු පුද්ගලයෙක්, අමුතු නවකතාකරුවෙක් ලෙස ය.


මාර්කේස්, ෆිදෙල් සමග

මම මාර්කේස් හදුනාගන්නේ විවිධ අංශ කිහිපයකිනි. නිර්මාණකරුවෙක්, නිර්මාණකරුවා තුළ සැඟව සිටි දාර්ශනිකයෙක්, අනාගත වක්තෘවරයෙක් සහ මේ සියල්ලම අභිබවා ගිය මිනිසෙක් යන චරිත ගණනාවක් ම මා ඔහු තුළ දුටිමි. මේ ගුණාංග සියල්ල සාමාන්‍ය නවකතාකරුවකු තුළ නො පිහිටයි. බොහෝ නවකතාකරුවන් තුළ මුලික වශයෙන් පිහිටන්නේ කතන්දර කීමේ ගුණාංගය පමණි. මෙකී ගුණාංග සියල්ල නිර්මාණාත්මකව භාවිතා කිරිමේ අපූරු හැකියාවක් ද ඔහු සතුව පැවතුණි. මෙම ගුණාංග අඩු වැඩි වශයෙන් පිහිටා තිබු නවකතාකරුවකුට වුව ද යම් අත්දැකීමක් නවකතාවකට ගෙන ඒමේ දී එය අසාර්ථක වේ. ඒ නිර්මාණාත්මකව එය ඉදිරිපත් කිරිමේ නොහැකියාව ය. මාර්කේස් අද්විතීය වන්නේ මේ නිසාවෙනි.

‘‘කොලරා කාලේ ආලේ’’ නවකතාව ද සාම්ප්‍රදායික කතා කලාවෙන් වියුක්ත වුවකි. අපගේ සිනමාව තුළ, කෙටිකතාව තුළ, නවකතාව තුළ ප්‍රේමය යනු සැමදා තරුණ ය. අපි තරුණකම මැන්නේ වයසින් සහ කාලයෙන් යන මිම්මෙනි. නමුදු මාර්කේස් පළමු වතාවට කාලය යන රාමුවෙන් ආලය වියුක්ත කළේ ය; ඔහු එය ඉතාමත් අපූරු ලෙස කළේ ය. එය අපි කිසිදා නොසිතුවකි. අපේ චින්තන ලෝකය තුළ කාලයෙන් ආලය වෙන් කර ගත නොහැකි ය. අපි අනුගමනය කළේ කාලයත් සමඟ ආලය මිය යාමේ ක්‍රමයකි. අප හුරුපුරුදු වි සිටියේ එලෙසිනි. ඩබ්ලියු. ඒ. සිල්වා, කරුණාසේන ජයලත්, කුමාර කරුණාරත්න ආදි සියලු කතාකරුවන් තුළ අප දුටුවේ මේ ලක්ෂණය යි. අපගේ සමස්ත සමාජයම දුටුවේ කාලයත් සමඟම ආලයත් වයසට පත්වන ලෙස ය. මාර්කේස් කොලරා කාලේ ආලේ තුළින් මෙය ඛණ්ඩනය කළේ ය. ඔහුට අනුව ආලයට කාලය සමඟ කිසිඳු සම්බඳතාවක් නොමැත. කාලය කොතරම් වේගයෙන් ගමන් කළ ද ආලය එසේම පවතින බව ඔහු මෙම නිර්මාණය තුළින් සහතික කළේ ය. වයස දහ අටේ සිට සියය ඉක්මවා වුව ද ආලය නොමැකෙන බව, ආලය සදානුස්මරණීය බව ඔහු පසක් කළේ ය. වඩාත් සරලව පවසන්නේ නම් ඔහු ඇන්ටන් චෙකොෆ්ගේ ‘‘බල්ලා කැටුව යන කාන්තාව’’ ද අතික්‍රමණය කළේ ය. මන්ද, මාර්කේස් මෙම කෘතිය තුළින් ලෝකයේ පුළුල් පරාසයක් ස්පර්ශ කරන බැවිනි.

මගේ පාඨකයන් නිරන්තරයෙන් මගෙන් විමසා සිටියේ ‘‘සියක් වසක හුදෙකලාව’’ කෘතිය පරිවර්තනය කිරිම සඳහා උනන්දු නොවූයේ ඇයි ද යන්න ය. සැබැවින් ම යම් විදෙස් ලේඛකයකුගේ හෝ ලේඛිකාවකගේ කෘති කිහිපයක් අතුරින් සිංහලයට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා මා තෝරාගන්නේ ඉතා ඉක්මණින් පාඨකයාට ළංවිය හැකි, ග්‍රහණය කර ගත හැකි කෘතියකි. යම් විදෙස් ලේඛකයකු හෝ ලේඛිකාවක හඳුන්වා දෙන්නේ ද එලෙස ය. අයියන්දේගේ ‘‘මායාවාස’’ කෘතිය දෙවනුව පරිවර්තනය කිරිමට ඉඩ තබා පළමුව ‘‘ඊවා ලූනා’’ පරිවර්තනය කරන්නේ ද එබැවිනි.

සියක් වසක හුදෙකලාව කෘතිය සිංහල පාඨකයා ග්‍රහණය කරගත්තා යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. සැවොම මේ පිළිබඳ සාකච්ඡා කරති, අග්‍රගන්‍යය කෘතිය යැයි පවසති. ඒ ලෝකයේ සැවොම එසේ පවසන බැවිනි. එය ගිරවු මෙන් කියවීමක් පමණි. ඒ හැරුණ කොට එම කෘතිය බහුතර පාඨක පිරිසක් ග්‍රහණය කර නොගත් බව මම තරයේ විශ්වාස කරමි. එහි යුගාත්මක අන්දරය ඉතා විශාල ය. එය හුදෙක් කතන්දරයක් කියාපාන්නක් පමණක් නොවේ. ලතින් ඇමරිකාව මහද්විපයක් ලෙස ගත් කල හෝ ලතින් ඇමරිකානු කලාපය ලෙස ගත් කල; කොලම්බියානු, මෙක්සිකානු, පෙරුවියානු යන ජාතීන් එක ජාතියක් ලෙස විඳි දුක්ගැහැට මෙහි අන්තර්ගත ය. ඒ මහද්වීපයේ සමස්ත ජනතාවට ම ඇත්තේ එකම ඉතිහාසයකි. එක් පසෙකින් ඒ ඔවුන්ගේ පෞරාණික ඉතිහාසය යි; පළළමුව ඇබෝජියන්වරුන්ගේ ඉතිහාසය, දෙවනුව කොලම්බස්ගේ ආගමනයෙන් අනතුරුව යටත්විජිතකරණය වීම සහ යුරෝපයේ සම්මිශ්‍රණය ආදී මේ සියලු අත්දැකීම් පේරු, කොලොම්බියා, මෙක්සිකෝ, ආර්ජෙන්ටිනා යන රටවලට පොදු අත්දැකීමකි; පොදු සංස්කෘතියකි. එබැවින් මෙය සැබවින් ම සියක් වසරක හුදෙකලාවකි. මේ හුදෙකලාව කුමක් ද...? මෙය හුදෙක් පවුලක හුදෙකලාවක් නොවේ. මෙය සපුරා ම මහද්වීපයක හුදෙකලාවකි. එම හුදෙකලාව තුළ ඇද වැටුණු වළවල්, අසාර්ථකතා, මෙම ජාතීන් අතර තිබූ නිර්මාණ කුසලතා මෙි අන්තර්ගත ය. ප්‍රථම වතාවට අයිස් දැකීම මෙහි සුවිශේෂිත අවස්ථාවකි. මෙය සංකේතාත්මකව ගත් විට, අයිස් යනු විටෙක ඝන ද්‍රව්‍යයකි. නමුත් ක්ෂණයකින් එය ද්‍රවයක් බවට පත්ව දියව යන්නේ ය. සියක්වසක හුදෙකලාව යනු මෙවැනි සංකේත ලෝකයකි. ලේඛකයාට මෙම කතාව කියා නිම කිරීම පිණිස පරම්පරා හතක් අවශ්‍යය විය. මා මෙම කෘතියට ප්‍රවේශ නොවූයේ ඊට පෙර තව තවත් මාර්කේස් ඇසුරු කළ යුතු යැයි හැඟුණ බැවිනි.

මාර්කේස් මායා යථාර්ථවාදියකු ලෙස හැඳින්වීම පිළිබඳව ද යමක් සටන් කළ යුතු ය. තමන් යථාර්ථවාදියකු මිස ඉන්ද්‍රජාලික යථාර්ථවාදියකු නොවන බව ඔහු විසින් ම පවසන ලදී. ඔහු එම නාමකරණය ප්‍රතික්ෂේප කළේ ය. ඉන්ද්‍රජාලික නමැති ලේබලය ඔහුට ඇලවුයේ බාහිරිනි. මගේ හැඟීම නම් මේ දෙපාර්ශ්වය ම නිවැරදි බවයි. මාර්කේස් එම ලේබලය ප්‍රතික්ෂේප කීම සහ බාහිර පුද්ගලයන් එම ලේබලය ඔහුට ඇලවීම ද එකම කාසියේ දෙපැත්ත හා සමාන ය. මන්ද මේ දෙපාර්ශවය ම දෙපසකින් බලන අය වෙති. මායා යථාර්ථවාදය යැයි පැවසූ විට යථාර්ථවාදය යනු කුමක් ද? යථාර්ථවාදයේ රමුණ කුමක් ද යන්න විමසිමේ දී හැඟි යන්නේ මායා යථාර්ථවාදය පැමිණ ඇත්තේ යථාර්ථවාදයේ අරමුණ සඳහා ම බවයි. යථාර්ථවාදයෙන් කෙරෙන්නේ මතුපිට දේ අත-පත ගා අභ්‍යන්තරයේ පවතින සත්‍යය හෙළිදරවු කිරීම ය. මාර්කේස් කළේ ද මෙය ම ය. නමුදු මාර්කේස් යන මාර්ගය වෙනස් කළේ ය. ඔහු ද ගමන් කරන්නේ එකම ස්ථානයකට වුව ද යන ආකාරය සහ යන මාර්ගය වෙනස් කළේ ය; ඔහු ඒ සඳහා ‘ෆැන්ටසිය’ ආදේශ කළේ ය; මැජික් ආදේශ කළේ ය. මන්ද, මනුෂ්‍යයා නමැති සත්වයාගෙන් විශාල කොටසක් නිර්මාණය වී ඇත්තේ ෆැන්ටසි සහ මැජික් තුළ බව ඔහු අවබෝධ කර ගත්තේ ය. එය විද්‍යාවට අසු නොවන්නකි. නමුදු මිනිස් පැවැත්ම තුළ එය අන්තර්ගත ය. එ’තුළින් අදාළ ජනයාගේ සංස්කෘතිය, අත්දැකීම්, ඇදහිලි, විශ්වාස යනාදිය පිළිබඳ පුළුල් අවබෝධයක් ලබා ගත හැකිය.

මාර්කේස් හරහා අපේ ලේඛකයන් ලබාගන්නා අත්දැකීම් සරල, කෙටිකාලීන ක්‍රියාවලියක් නොවේ. ඒ සඳහා යම් කාලයක් ගතවිය හැකිය. නමුදු මාර්කේස් වැනි අය සිංහල සාහිත්‍යයට පැමිණීම හේතුකොට ගෙන යම් ආකාරයක ආලෝකයක් අපේ නිර්මාණකරුවන් අතළොස්සකට හෝ ලැබෙන්නට ඇතයි මම විශ්වාස කරමි. එය බලාපෙරොත්තුවන මට්ටමෙන් නොවූව ද, සෑහීමකට පත්නොවන මට්ටමෙන් වුව ද අවම වශයෙන් හෝ සිදු වී ඇති බව මගේ විශ්වාසය යි. එය එකපැහර ග්‍රහණය කර ගැනීම අපට අපහසු විය හැකිය. මන්ද, මාර්කේස්ට තිබු තරම් සරු සම්ප්‍රදායක් අපට නොතිබුණි. ඔහුට පෙර පැමිණි ලොව ප්‍රධාන චරිතයකි ජෝර්ජ් ලිවිස් බෝර්ජියස්. වර්තමානය වන විට ද ලතින් ඇමරිකාවේ මහා නවකතාකරු වන්නේ ඔහු ය. අපේ මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ ලෙස (එක රටක නොව සම්පූර්ණ මහද්විපයක) එම මහද්විපයේ බෝර්ජියස් අමරණීය ය. ඔහු මාර්කේස්ගේ මාර්ගෝපදේශකයෙකි. අනෙක් පසින් 17 වන ශතවර්ෂයේ මාර්කේස්ගේ මවු භාෂාව වන ස්පාඤ්ඤයේ එක්දහස් හයසිය ගන්වල විසූ සර්වන්තේස් නමැති නවකතාකරුවා ද ඔහුට අත්වැලක් වූවේ ය. සර්වන්තේස් විසින් රචිත ‘‘දොන් කිහතේ’’ නමැති නවකතාව ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් රචිත නවකතා අතුරින් මුදුන් මල්කඩ ලෙස සැලකෙන්නකි. මේ වන විටත් එය ස්පාඤ්ඤ ලෝකයේ නවකතාව පිළිබඳ අත්පොතකි. නමුත් අපිට එබඳු පුද්ගලයෙක් සිටියේ ද? අපිට ආසන්න රටේ විසු තාගෝර් ඒ හා සමාන නිර්මාණකරුවෙකි. නමුඳු අපි තාගෝර්ගෙන් හෝ ආභාෂය නොලද්දෙමු. අපි තාගෝර්ට වඩා ආභාෂය ලද්දේ පියදාස සිරිසේනගෙනි. ගුණදාස අමරසේකරලා බිහිවන්නේ එබැවිනි. මාර්කේස්ට තිබු පුළුල් ලෝකය ඥානනය කරන්නට ඉතිහාසයක් අපට නොතිබුණා නොවේ. ඉන්දියාවේ එය පැවතුණි. නමුදු එය ඥානනය කළ හැකි පිරිසක් සිටියේ නැත. අපි අසාර්ථක වූයේ එබැවිනි.


ගාමිණි වියන්ගොඩ

ඒ සඳහා හොඳ ම නිදසුන ‘‘දොන් කිහතතෝ’’ නිර්මාණය යි. (මෙම කෘතියේ ඉතා අසාර්ථක පරිවර්තනයක් ‘‘විලම්බිත හාමු’’ නමින් පළ වී ඇත.) එකල තිබූ සම්ප්‍රදාය වූයේ රණකාමි සංග්‍රාමය යි. කෘතියේ ප්‍රධාන චරිතය මෙම සම්ප්‍රදාය විශ්වාස කළ පුද්ගලයෙකි. තමන් කියවන පොත්පත්වල සඳහන් සියල්ල සත්‍යය යැයි පිළිගත් පුද්ගලයෙකි. දොන් කිහතෝ නමැති පුද්ගලයා මේ අගතීන් සියල්ලෙන් පරිපූර්ණ වු චරිතයකි. සර්වන්තේස් නමැති නවකතාකරුවා මොහු පාවිච්චි කරන්නේ මේ සියල්ල අපහාසයට ලක් කිරීම සඳහා ය. යුද්ධය යනු කෙතරම් උන්මත්ක ක්‍රියාවක් ද යන්න පහදා දීමට එක්දහස් හයසිය ගණන්වල සර්වන්තේස් පෙලඹුණේ ය. නමුදු අපේ ගුණදාස අමරසේකරලා පෙලඹෙන්නේ සර්වන්තේස් වැනි අග්‍රගන්‍යය ලේඛකයා එක්දහස් හයසිය ගණන්වල ප්‍රතික්ෂේප කළ, මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය විනාශ කරන, මනුෂ්‍යයාව ඝාතනය කිරිම උත්කර්ෂයට නංවන නවකතා ලිවීම සඳහාය; ඒ සඳහා අනෙකා පෙලඹවීම සඳහා ය. අපේ රටේ ලේඛකයාගේ වෙනස එය යි. අප මාර්කේස් පිළිබඳ හඳුන්වා දෙන්නේ එබඳු රටකට ය; එබඳු ලේඛක ලේඛක පිරිසකට ය. මෙහි ගැටලුව වන්නේ ලෝකය ඥානනය කිරිමේ සාහිත්‍යය ප්‍රවේශයක් නොතිබීම ය. ජාතක කතා පොත ඉතා විශිෂ්ට නිර්මාණ එකතුවකි. එය සත්‍ය වුව ද අපි එයින් ලබාගත්තේ කුමක් ද? අපි තවමත් නලිනි ජාතකයට අප්‍රමාණ බියක් දක්වන්නෙමු. අප එබඳු ස්වයං වාරණයන් ස්ව-කැමත්තෙන් ම පනවා ගත් ජාතියකි. එබැවින් මාර්කේස් නොව ලෝකයේ කුමන ජගතෙකු බිහි වුව ද අපට එතැනට ළඟා විය නොහැකිය. අපි ගමන් කරන්නේ ඉබි ගමනින් සහ පය පැකිළෙමිනි. එම ඉලක්කය වෙත යම් නිර්මාණකරුවකු ගමන් කරන්නේ නම් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ කකුලෙන් ඇදීමට මුළු මහත් සමාජය ම සුදානමෙන් සිටිති. එබැවින් අපි මෙම ව්‍යසනයට නිර්මාණකරුවාට පමණක් දොස් පවරා පළක් නොමැත. මෙය සමස්ත සමාජයේ ම පවත්නා වරදකාරි බවකි.

මා මාර්කේස්ගේ අවසාන නවකතාව දක්වා විශාල වර්ධනයක් දුටුව ද, අවසාන නවකතාව මා දකින්නේ අසාර්ථක නවකතාවක් ලෙසිනි. මගේ අවංක අදහස නම් මාර්කේස් එම නවකතාව නොලියා මිය ගියේ නම් හොඳය යන්න ය. ඔහු පිළිබඳව මා තුළ තිබු පෞරුෂත්වය අවසාන නවකතාවේ දී බිඳ වැටුණ බව අවංකව ම පැවසිය යුතු ය. එහි නවතාවක් නැතුවා නොවේ. එහෙත් නවකතාවක් ලෙස මාර්කේස් එය ඉදිරිපත් කරන ආකාරය මා සිත් නොගත්තේ ය.

අවසන් වශයෙන් මාර්කේස්ගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් මට පැවසීමට ඇත්තේ පසුගිය දිනෙක (මාර්කේස්ගේ මරණය සැලවු සැණින්) ඉසබෙලා අයියන්දේ පැවසු දෙය ම ය. ඇය පවසා සිටියේ; මම දුක් නොවන්නෙමි. මිනිසකු මිය යාම දුකකි. නමුත් එය පිරිමැසීමට හැකිවන ආකාරයේ මහ විශාල ලෝකයක් මාර්කේස් අපට ලබාදී ඇත. එබැවින් ඔහු මිය නොගියේ ය. ඔහුගේ උරුමය අප හට ඉතිරි කර ගොස් ඇත. අප උත්සාහ කළ යුත්තේ අනාගතය සඳහා, මිනිසාගේ යහපැවැත්ම සඳහා එම උරුමයෙන් කෙතරම් දේ අපට උගත හැකිද යන්නය.

(-ජනරළ)

ජයසිරි අලවත්ත



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails