Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



පළමු කතාව

මම හැම වෙලාවෙම දෙවියෝ විශ්වාස කළා. බයිබලයෙත් මේ වගේ ගමනක් ගැන කියලා තියෙනවා. මට හැමවෙලාවෙම බයිබලය මතක් වුණා. මම, මගේ බිරිඳ, මගේ දරුවෝ තුන්දෙනා, මේ ගමන පටත් ගත්තේ විශ්වමඩුවල අපේ ගෙදරින්. අතට අහුවෙන හැම දෙයක්ම ගත්තා. සමහර දේවල් වළ දැම්මා. එක පැත්තකින් ස්පීකර් දාල අපිට යන්න එපා කියනවා. අනෙක් පැත්තෙන් පත්‍රිකා බිමට දාලා යන්න කියනවා. අපි මොකක්ද තෝර ගන්නේ. මගේ වයස දැන් හැටකට කිට්ටුයි. මම අවුරුදු තිහක් විතර තිස්සේ මඟ බලාගෙන හිටිය ගමනක් මේක. මම හිතන්නේ අපේ පරම්පරාවේ අය හැමෝම එහෙමයි. ඒත් මගේ පුතාලගේ වයසේ ගොඩක් අය එයාලට කළින් පරම්පරාවල අය මෙවැනි ගමනක් අපිට යන්න වේවි කියලා කවදාවත් හිතුවේ නැහැ. ඒක හරිම දුෂ්කර ගමනක්. දහස් ගාණක් ගමනට එකතුවෙලා හිටියා. දවල්ට නවතිනවා රෑට පටන් ගන්නවා. සමහර පාරවල් හුරුයි. සමහර පාරවල් නුහුරුයි. ගමන පටන් ගන්න කොට අතේ කටේ ඉහින් කනින් බඩු පුරවගෙන ගමන කෙළවර කරන කොට සමහරුන්ට ඇඳිවතත් නැහැ.

තැනි තලාවේ තල් ගස්, කටු පඳුරු අස්සේ අපි ගියා. අපි පුංචි පුංචි කල්ලි කණ්ඩායම් බෙදිලා තමයි ගමන ගියේ. ගමේ අය පවුලේ අය වගේ අපි බෙදිලයි හිටියේ. සමහර රාත්‍රීවලට දෙපැත්ත ළඟ ළඟම දරුණුවට වෙඩි තියා ගන්නවා අපි ඒ මැදින් බඩගානවා. මරණය සුලභ අත්දැකීමක්. කොතනක සුළු වෙලාවකට නැවතුණත් බංකරයක් කැපුවා. සමහර තැන්වල දහස් ගාණක් බංකර්. සමහර වෙලාවට මූනිස්සම් වරුසාවක ශබ්දයක් එනවා. බිම දිගාවෙලා නැගිටිනකොට ළඟින්ම ගමනට එකතුවෙලා හිටිය බොහෝ දෙනෙක් ගමන අතඇරලා සදාකාලිකවම නැවතිලා හිටියා. සමහර වෙලාවට අපි ඔවුන් ඒ ඒ තැනම වළ දැම්මා. සමහර වෙලාවට මිනී අත ඇරලා පණ බේරගෙන ලඳු කැළෑවල් පීරුවා. මම දැන ගෙන හිටියා හැම බුලට් එකක්ම හදනකොට ඒ බුලට් එකේ ඒක හිමිකාරයන්ගේ නම කොටනවා කියලා. ඉතින් මගේ නම කොටපු මට හිමි බුලට් එකත් කාගේ හරි අතේ තියෙන ගන් එකකින් එළියට ආවොත් මට යන්නම වෙනවා. මම හිත හදාගෙන හිටියේ.

මම මගේ මුළු ගමනම හැන්ඩ්‍රිකැම් කැමරාවකින් වීඩියෝ කළා. ඒත් ඒ කැමරාව ඒ රූප රාමුත් එක්කම අතුරුදන් වෙලා. මම මගේ ළමයින්ව ආරක්ෂා කර ගන්න මගේ පණ පැත්තකට තියෙලා උත්සාහ ගත්තා. ඒත් දහස්ගාණක් අතරේ මගේ පුතාලා දෙන්න නොපෙනී ගියා. එයාල කොහේ හරි තැනක ඉන්නවා කියලා මම හිතනවා. එක්කෙනෙක් අතුරුදන් වුණේ මුලතිව් මුහුදු වෙරළෙ පාරා නැව සමීපයේදී. තවත් එක්කෙනෙක් පුදුමාතලන්වලදී... ඒ ළමයි දෙන්නා කොටි හමුදාවට නොදී මම ගොඩක් ආරක්ෂා කර ගත්තා. මට මතක විදිහට මගේ දෙවෙනි පුතා විශ්වමඩු පාස් කරලා ටික දුරක් යනකොට එයාලා අල්ලගෙන ගියා. ඒත් දවස් දෙකකට පස්සේ මට මගේ පුතා හම්බ වුණා. මම එයාව පැහැර ගත්තා. එදා මම කොටි හමුදාවේ ලොක්කෙකුට අතින් පයින් ගැහැව්වා මම හිතුවා මට වෙඩි තියයි කියාලා. ඒත් ළමයා අරගෙන යන්න ඉඩ දීලා එයා කරබා ගත්තා. අන්තිමට ලොකු වටයක් සම්පූර්ණ කරලා මම ආයෙත් මගේ ගෙදරට ඇවිල්ලා අපේ ගමේ ගෙදර මාත් එක්ක මේ ගමන පටන් ගත්ත ගොඩක් දෙනෙක් ගමන අත ඇරලා සදාකාලයටම නොපෙනී ගිහින් තිබුණා. මට දැන් රෑට නින්ද යන්නේ නැහැ. මම හිතන්නේ ආයෙත් පුංචි කාලේ වගේ මට සුව නින්දක් කවදාවත් ලැබෙන එකක් නැහැ. මම හිතන්නේ මගේ දුවට මගේ බිරිඳට අපි හැමෝටම එහෙමයි. මගේ දුව නිතරම රාත්‍රියට කෑගසාගෙන නැගිටිනවා. මම අහනවා ඇයි කියලා. හේතුවක් නැහැ.

දෙවැනි කතාව

මම මගේ දුවලා දෙන්නා, පුතා, නෝනා, මගේ තාත්තා අපි කට්ටිය තමයි මේ ගමන පටන් ගත්තේ. මල්ලාවියෙන්, තුනුක්කායි, පරන්තන්, විශ්මඩු, වළයාමඩුවලින් අපිත් පුදුමාතලන්වලටම ගියා. මේ ගමන පටන්ගන්නකොට කවදාවත් අපි හිතුවේ නැහැ අපිට මෙච්චර දුරක් යන්න වෙයි කියලා. අපි හැම උදෑසනකම හිතුවා යුද්ධය නතර වේවි කියලා. ඒත් පස්සේ පස්සේ තේරුණා මේක නතර වෙන්නේ අපිව ඉවරකරගෙනම කියලා. අපි මේ ගමන පටන් ගන්නකොට මගේ දරුවෝ ගොඩක් පුංචියි. අපි අපේ ජීවිතවල මැද හරියට ඇවිත් හිටියට එයාල ජීවිතය පටන් ගත්තා විතරමයි. මම හැමවෙලාවෙම මගේ දරුවෝ බේරගන්න මහන්සි ගත්තා. මුලින් මුලින් අපි රැයක් දහවලක් නැතුව ඇවිද්දා. පස්සේ පස්සේ රෑට විතරක් ඇවිද්දා. හතර වටෙන්ම යුද්දෙ තිබුණා. ඔළුවට උඩිනුත් යුද්දේ. දේව ශාපයක්ද කියලා නිතරම හිතුවා. ඒත් අපි විශ්වාසය අත ඇරියේ නැහැ. උදේට මම මගේ මේ අත් දෙකෙන් මිනී කොයිතරම් වළදාල තියෙනවද? බල්ලෝ ඇදගෙන කනවා බලා ඉන්න බැරිකමට මම එහෙම වළ දැම්මා. මේ ගමනෙන් පස්සේ අපිට දැන් මරණය කියන අත්දැකීම සාමාන්‍ය දෙයක් වෙලා. ළඟම ඥාතියෙක් මැරුණත් දැන් හිතට වේදනාව දුක එන්නේ නැහැ. මුලින්ම ගෙවල්වල පුරවලා තිබුණු බඩු මුට්ටු කද බැඳගෙන කරත්තවල, බස්වල, වාහනවල තමයි මේ ගමන ගියේ අන්තිමට දෑත දෙපා විතරමයි ඉතුරු වුණේ. සමහර රෑක අපි මුවාවෙලා හතිඅරින ළඳු කැලෑව දෙපැත්තෙන්ම වෙඩි වරුසා ඇහෙනවා. අපි ඇස් තදින් වහගෙන බිම දිගාවෙලා ඉන්නවා. සටන ඉවර වෙලා ගොඩක් වෙලා ගියාට පස්සේ තේරෙනවා ළඟ හිටිය ගොඩක් දෙනෙක් අපිව අත ඇරලා ගිහින් කියලා. මම ගිහින් ගිහින් නවතින හැම තැනකම මුලින්ම කළේ බංකරයක් කපන එක. මගේ දරුවෝ ඒ බංකරයට බස්සවන එක. මගේ තාත්තා මම මේ ගමන අරගෙන යනකොට එයාට වයස අවුරුදු 80කට වැඩියි. එයා හරිම අමාරුවෙන් ඇවිද්දේ. පස්සේ පස්සේ මම එයාව කරේ තියාගෙන ගියා. එයා හැම වෙලාවෙම මට කිව්වේ රෙදි කෑල්ලක ඔතලා මඟ දාලා යන්න කියලා. හදිස්සියේ මැරුණොත් රෙදි කෑල්ලක ඔතලා වළ දාන්න කිව්වා. ඒක තමයි එයාගේ අවසාන ඉල්ලීම. අන්තිමට අපි ළඟට වැටුණ ෂෙල් වෙඩිල්ලක් නිසා එයා දෑස පියා ගත්තා. මම එයාව රෙදි කෑල්ලක ඔතලා මුහුදු වෙරළ අයිනේ වළ දැම්මා. මාව උස්මහත් කරලා මට කන්න අඳින්න දීලා මට ජීවිතය කියා දුන්න මගේ තාත්තට එයාගේ හුස්ම ටික යන වෙලාවේ මට කරන්න පුළුවන් වුණේ එච්චරයි. එයා ජීවිතය දාලා ගිහින් ළඟ ඉඳල අපිව ආරක්ෂා කළා. ඒ හින්ද තමයි මටයි මගේ නෝනටයි දරුවන්ටයි අද මේ විදිහට ජීවත් වෙන්න පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ. ඒ අතීතය අපිට ආයෙත් ඕන නැහැ. අපිට ඕන අලුත් ජීවිතයක්. ඒත් ඒක සැකයි.


2009 මැයි- උතුර


2009 මැයි-දකුණ

තෙවැනි කතාව

මට දැන් වයස 65ක් වෙනවා. මම ඉපදුණේ ගාල්ලේ වත්තක. 1983 කළු ජූලිය වෙලාවේ මගේ මහත්තයා කොළඹ කඩයක් ඇතුළට දාලා ගිනි තියලා තිබුණා. එතකොට මගේ දුවට මාස 8යි. මම අත දරුවත් අරගෙන ඉන්දියාවට යන්න බලාගෙන ඉන්නකොට අපිට කිව්වා කිලිනොච්චියට යන්න ඉන්දියාවට ඒ පැත්තෙන්ම යවන්නම් කියලා. එහෙම තමයි කිලිනොච්චිවලට ආවේ. අවසාන යුද්දේ එනකොට මගේ දුව කසාද බැඳලා එයයි එයාගේ මහත්තයයි දරුවෝ තුන්දෙනාම හිටියේ මම ළඟ. අපි පුදුමාතලන්වලට යන්න පිටත්වෙනකොට මේ දරුවට අවුරුද්දක්වත් නැහැ. පුංචි එකා මොනව දන්නවද? ජීවිතය ගැන විශ්වාසයක් තිබුණේ නැහැ. මරණය ඉස්සරහට හම්බ වෙනකම් කියලා හිතාගෙන අපි හැමෝම පුදුමාතලන්වලට ඇවිද්දා. සමහර දවස්වල සමහර වෙලාවල වෙඩි වරුසාවලට මැදි වුණා. හැම තැනටම ෂෙල් වැටුණා. භාගෙට භාගයක්ම මැරුණා. එත් අපි මළ මිනී කඳු උඩින් ජීවිතය තියෙනකම් ඇවිදිමු කියලා ආවා. මේ දරුවා මම ළඟින් හෙළවුණේ නැහැ. මමයි දරුවයි හැම වෙලාවෙම වෙනමම බංකරයක හිටියේ. දුවයි බෑණයි තවත් බංකරයක හිටියා. මට මගේ පණ කෙන්ද ගියත් මේ දරුවගේ පණ කෙන්ද රකින්න ඕනය කියලා හිතුණා. කොහොම හරි මල්ලාවිවලින් පටන් අරගෙන පරන්තන්, විශ්වමඩු පහුකරලා අපි වළයාමඩම්වලටම ආවා. ඒක පුනර්භවයක් මහත්තයෝ. මේ මයේ ඉස්සරහ කතා කර කර හිටිය කෙනා ඊළඟ මොහොතේ මැරිලා වැටුණා. දහස් ගාණක් මිනිස්සු දහස් ගාණක් ලෙඩවෙලා පණ අඳිනවා. හැමතැනම තුවාල මිනිස්සු ලේ ගංඟාවක පීනලා තමයි පුදුමාතලන්වලට ආවේ. සමහර අම්මලා ළමයි කුණුවෙලා කුණු ගඳ ගහන කොටත් තුරුළු කරගෙන පිස්සුවෙන් වගේ හිිටියා. මමත් එහෙමයි. මේ පොඩි එකා කොයිම වෙලාවකවත් තනි කළේ නැහැ. වළයාමඩම්වලදී මම හිටිය බංකරයකට ළඟම තවත් බංකරයක තමයි මේ දරුවගේ අම්මයි තාත්තයි හිටියේ. ෂෙල් එකක් වැටිලා එතන හිටිය සේරමලා මැරුණා. මේ දරුවාට අදටත් තාත්තයි අම්මයි මතක නැහැ. පෙන්නන්න කියලා අපි ළඟ ෆොටෝ එකක්වත් නැහැ. මම අන්තිමට බේරුණා. මේ දරුවත් බේරුණා. දැන් මට ඕන මගේ ඇහැ පිය වෙන්න කලින් මේ දරුවට අනාගතයක් හදලා දෙන්න. මෙ කොලුවට අම්මටයි තාත්තටයි දෙන්නටම ඉන්නේ මේ නාකි මම තමයි.

මගේ කතාව

මොන හේතුවකට ද මන්දා මම උතුරට ගොඩක් කැමතියි. යුද්ධයෙන් පස්සේ සංචාරය කළ වාර ගාණත් ගොඩක් වැඩියි. මම එහෙම ගියාම වීථී දිගේ ඇවිදිනවා. භාෂා අවුල තිබුණත් හම්බ වෙන මිනිස්සුත් එක්ක ජීවිතය බෙදා ගන්න දඟලනවා. එයාල ළඟ තියෙන එයාලගේ ජීවිතය ගැන කතා ඇහිඳිනවා. යුද්ධයට පස්සේ එයාලා ළඟ තියෙන ගොඩක් කතා එක වගේ. ඒ හැම කතාවක්ම මරණය පිළිබඳව ලියවුණ කතාවක්. ලෝකයේ බිහිවුණ ගොඩක් කතා මරණය නිසා ඒක ලස්සන වුණා ප්‍රසිද්ධ වුණා. ෂේක්ස්පියර්ගේ ප්‍රසිද්ධම නාට්‍ය අරගෙන බලන්න. ඒ හැම කාව්‍යයකම තියෙන්නේ මරණය. අපි උතුරේ සංචාරය කරනවා. පාරා නැව ළඟට ගිහින් ඡායාරූප ගන්නවා. පාටි දානවා. ඒ අතරේ ඊට ළඟම තියෙන කැඩුණු ගෙවල්, අඬන මුහුණු, අවිනිශ්චිතතාව රැදී දෙනෙත් මඟ ඇරෙනවා. අපි උතුරේ ඇවිදිනවා. වඳිනවා පුදනවා ඒත් අපිට එක දෙයක් මඟ ඇරෙනවා. අපිට මරණයෙන් ලියවුණ යුද්ධය පිළිබඳ කතාව මඟ ඇරෙනවා. එයාලගේ මිනී කඳු මතින් රාජ්‍යයක් දිනා ගැනීමට වඩා සාකච්ඡාවකින් අපිට එකතු වෙන්න තිබුණා නම් කියලා හිතෙන වාර ගණන අනන්තයි. ඒත් මේ හැමදෙයක්ම දැන් අතීතය. ඒ අතීතයට කතා කරන්න ඉඩ දුන්නොත් ඒ අතීතය වඩා නිවහල් සමගි සම්පන්න ජාතියක් හදන විදිහ අපිට කියලා දෙයි. ඒත් දකුණේ අපි ඒ අතීතයට කොන්ක්‍රීට් වක්කරනවා. භූමිකම්පාවකට කොන්ක්‍රීට් වුණත් විනාශ කරන්න වැඩි වෙලාවක් යන්නේ නැහැ කියන එක අපිට අමතක වෙනවා!

කේ.සංජීව



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails