Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



තැනින් තැන තාර කට්ටෙ ගැළවිලා තිබුණු පටු පාර දිගේ පරිස්සමට අඩි තිය තිය ආව සරෝජිනී, ගේට්ටුව ළඟ නැවතිලා ඈත පේන පිට්ටනිය දිහා ඇස් පුංචි කරල බැලුවා. පහුගිය ටිකේ තිබුණු පෑවිල්ලට කහපාට වෙච්ච තණකොළ වලට උඩින් වලාකුළු වලින් බරවෙච්ච අහස ඈතට ඈතට විහිදිලා තිබුණා. අවුව නැති වුනත් පුදුම රස්නයක් තියෙන්නෙ! එයා එයාටම කියාගත්තේ තව කොච්චර දුර යන්න තියෙනවද කියල අනුමානෙට හිතන ගමන්..

මේ ගේට්ටුව පහුකරල මහපාර පැන්නහම පිට්ටනියට ගොඩවෙන්න පුළුවන්. තව වැඩිම වුනොත් මීටර් තුන්සීයක් ඇති. වටේ පාරෙන් බස් එකේත් යන්න පුළුවන්, ඒත් දාඩිය නිවෙන්නත් එක්ක පිට්ටනිය දිගේ ඇවිදගෙන යන එක හොඳයි. සරෝජිනී හිතුවා.

චූටි දූගෙ උත්සවේ තියෙන්නෙ පිට්ටනිය එහා පැත්තෙ පැවිලියන් එකේ..

"ලිට්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්" නර්සරියේ පොඩි ඈයො සීයක් විතර එක්ක, සමනල තටු හයිකරපු පාට පාට ඇඳුම ඇඳගෙන, චූටි දූ එයාගෙ සිංදුව කියනවා බලන්න සරෝජිනීට ඉවසිල්ලක් නැති තරම්!.

නර්සරියේ ටීච, සරෝජිනීට අද ටිකක් වේලාසන එන්න කියලා දවස් දෙකකට කලින් පණිවිඩයක් එවලා තිබුණා. ඒ එනකොට, පුළුවන්නම් ඔයාගේ වයලීන් එකත් ගේන්න කියලා තිබුණු නිසාම, කාලෙකින් ප්ලේ කළේ නැති වුනත් එයා අද එළියට බැස්සෙ වයලීන් එකත් අරගෙන.
සරෝජිනී ඉස්සර මියුසික් ඉගැන්නුවා කියලා නර්සරියේ ටීච දන්නේ කොහොමද කියලා එයා කීප වතාවක්ම කල්පනා කළා. සමහරවිට කිංස්ලි කියන්න ඇති. එයා ටීචව ඉස්සර ඉඳන් අඳුනනවා නෙ..

දකුණු අතින් එල්ලගෙන හිටිය වයලීන් කේස් එක වම් අතට මාරු කරල බර යකඩ ගේට්ටුවේ එක පලුවක් තල්ලු කරන ගමන් සරෝජිනී මුරකාරයගෙ හට් එක දිහා දෙවතාවක්ම බැලුවෙ සැකෙන් වගේ. ඒ මනුස්සයා පේන්න හිටියේ නෑ. ගේට්ටුව ලොක් කරලත් නෑ. මුරකාරයා එතන හිටියනම් කළින් දවසක වුණා වගේ ප්‍රශ්න ගොඩකට උත්තර දෙන්න වෙනවා. වත්තෙ මේ පැත්තෙන් වැඩියෙ මිනිස්සු යන්නෙ එන්නෙ නැහැනේ..

ගේට්ටුවෙන් එළියට ආපු සරෝජිනී වෙලාව බලන්න කියලා හිතුවත් කළබලේට එයාට ඔරලෝසුව බඳින්න අමතක වෙලා තිබුණා. දැන් එකට කිට්ටු ඇති. තව පැය බාගයක් විතර තියෙන නිසා ගානක් නෑ. එයා හෙමිහිට ලොකු ගේට්ටු පළුව වහල දැම්මා.

අද කිංස්ලිත් හිටියනම් කොච්චර හොඳද? , සරෝජිනී කල්පනා කළා. කිංස්ලි යූකේ ගිහින් දැන් අවුරුදු තුනක්,.. මොන තුනද! , තුන හමාරක්ම වෙනවා. ඒ අවුරුදු තුන හමාරටම ඇවිත් ගියේ එක පාරයි. නිතරම කතා කලත් සමහර දවස් වල රෑට චූටි දූ එක්ක තනියම ඉන්නකොට සරෝජිනීට ඇඩෙනවත් එක්ක. මාසෙකට වතාවක් විතර සරෝජිනීව බලන්න ඇවිත් ගියත්, කොයිතරම් හොඳ මිනිස්සු වුනත්, කිංස්ලිගෙ අම්මල එක්ක සරෝජිනීට දැන් තියෙන්නේ පොඩි තරහක්. ඒ ගොල්ලන්ටත් පුළුවන්නේ පුතන්ඩියට බලකරන්න, දැන් ඔය හිටිය ඇති ලංකාවට එන්න කියලා..

"මිහින් ලංකා,
අහස අපට"


කියලා ලොකුවට ලියපු කටවුට් එක ලඟින් සරෝජිනී පාර පැන්නා. ඒ කටවුට් එකේ ඉස්සර හිටියේ නෙස්ටොමෝල්ට් බොන චතුරිකා පීරිස් කියලා එයාට හොඳට මතකයි. කිංස්ලි ඒ කාලේ විහිලුවට කිව්වේ සරෝජිනීත් චතුරිකා පීරිස් වගේ කියලා. සරෝජිනීට ඒක මතක්වෙලා එකපාරටම හිනා ගියා. අර ත්‍රී වීල් එකේ ගිය කොල්ලෝ දෙන්නා බල බල ගියේ එයා තනියම හිනා වෙවී යන නිසා වෙන්න ඇති කියලා හිතුනම එයාට තවත් හිනා ගියා..

පාරෙ මේ පැත්තෙ ඒ දවස් වල ලොකුවට හැදිලා තිබුණු කස ගස් පේළිය දැන් නෑ. නගර සභාවෙන් ගලවන්න ඇති. ඒ වෙනුවට පේමන්ට් එකේ ලස්සනට, රටාවට හිටින්න කොන්ක්‍රීට් ගල් අල්ලලා තියෙනවා. අතරින් පතර හොඳට කප්පාදු කරපු එක්සෝරා පඳුරු හිටවලා. ලොකු ගස් කොහෙන් හරි ගෙනැල්ලා හිටවන්න ඇති. නැත්තම් මේ තරම් පඳුරු දාන්න ගොඩාක් කල් යනවා. සරෝජිනීත් ඉස්සර එක්සෝරා වවන්න ආසයි. ලස්සනයි! , ඒත් හෙවනක් නැහැ ඉතින්.. කස ගස් තියෙනකොට මේ හරිය හොඳටම හෙවනයි සරෝජිනීට අයෙත් මතක් වුනා.

පේමන්ට් එකයි පිට්ටනියයි අතරේ කොළ පාට උස දැලක් ගහල තියෙනවා සරෝජිනී දැක්කේ ළඟටම ආවට පස්සේ. කෙලින්ම පිට්ටනියට ඇතුල් වෙන්න පුළුවන් කියලා හිතාගෙන ආවට එහෙම බෑ කියලා තේරුණු නිසා පේමන්ට් එකේ ඉඳගෙන එයා දෙපැත්ත බැලුවා.

- ටී. බී. ඉලංගරත්න ක්‍රීඩාංගනය - කියලා ලියල තිබුණු තහඩු පුවරුව අයිනෙන් කොළ පාට දැල එක තැනක ගැලවිලා! එතනින් හෙමිහිට රිංගගන්න පුළුවන් වුනොත්!.. , කවුරුත් දකින එකක් නෑ. එහෙම නැත්නම් ලොකු වටයක් පාර දිගේ යන්න වෙනවා. මේ රස්නෙ වෙලාවේ වටයක් යන්න ගියොත් එපා වෙයි. එයාට හිතුනා.

පේමන්ට් එකයි කොළ පාට දැලයි අතරේ තිබුණු ලොකු කොන්ක්‍රීට් කාණුව උඩින් එක පිම්මට පැන්න සරෝජිනී දෙපාරක් හිතන්නෙ නැතුවම දැල ගැලවිලා තිබුණු තැනින් පිට්ටනියට රිංගුවා. කළබලේ වැඩි කමට දැලේ අතිල්ලුනු එයාගේ සුදු පාට ඇඳුමේ ලොකු මලකඩ පැල්ලමකුත් ගෑවුනා. දැල කොළ පාට වුනාට ඒකේ ඇතුලෙ තියෙන්නේ යකඩ කම්බි. ඒවා මලකඩ කාල කියලා සරෝජිනීට තේරෙනකොට පැල්ලම ගෑවිලා ඉවරයි. ඒ මදිවට බිම තියපු වයලීන් කේස් එකෙත් හොඳටම දූවිලි ගෑවුනා. කමක් නෑ! දැන් ඉක්මනට යන්න ඕනේ.. එයා හිතුවා. කොල්ලෙක් වගේ එයා පිට්ටනියට රිංගන හැටි කවුරුත් දැක්කද කියලා පිටිපස්ස හැරිලා බලන්න මුලින් හිතුනත් එයා එහෙම බැලුවේ නෑ.

පිට්ටනියේ මේ පැත්තෙ සෙනඟ අඩුයි. කවුරුත් හිටියෙම නෑ වගේ...

සරෝජිනීගෙ ඇස්දෙකට මුලින්ම අහුවුනේ සාරි ඇඳගෙන ඔලුත් වහගෙන හිටිය මුස්ලිම් ලේඩීස්ල තුන්දෙනෙක්. එයාලත් හිටියේ ටිකක් දුරට වෙන්න. සරෝජිනීත් අද සාරියක් ඇඳන් ආවනම් හොඳයි කියලා එයාට හිතුනේ ඒ ලේඩීස්ල තුන්දෙනා දක්කම. ෂිහ්, කලින් මතක්වුනේ නැහැනේ එහෙම දෙයක්! මේ සුදු ඇඳුමේ කිසිම ලස්සනක් නෑ. ඒ මදිවට දැන් මලකඩ පැල්ලමකුත් ගෑවිලා. එතන කීප වතාවක්ම අතින් අතුල්ලලා පැල්ලම යවන්න හැදුවත් ඒක යන්නේ නෑ. ෂිහ්, දැන් ආයෙත් ගිහින් එන්න ගියොත් පරක්කු වෙනවා..

වෙලාව කීයට විතර ඇතිද? එයා ආයෙමත් කල්පනා කරා. එක පහු ඇති, ඉක්මනට ගියොත් චූටි දූ ස්ටේජ් එකට නගින්න කළින් එයාගෙ ඇඳුමවත් හරියට තියෙනවද කියල බලන්න පුළුවන්. ගෙදරදී රිහර්සල් කරනකොටත් අත්තටු දෙක බුරුල් වුනානේ... සරෝජිනී අඩිය ඉක්මන් කළා. කොච්චර ඉක්මන් කරාද කිව්වොත් කොහේද ඉඳන් ආව ලොකු තටු තියෙන සමනලයෙකුත් සරෝජිනීගේ මූනෙ හැප්පුනා.

ඈතින් අහස ගොරවන සද්දේ සරෝජිනීට ඇහුනේ පැවිලියන් එක කිට්ටුවටම ආවට පස්සේ.

වහීවිද? එයාට බය හිතුනා. පැවිලියන් එකේ වහලක් තිබුනත් වැස්සොත් ඇතුලට හිරිකඩ ගහනවා. චූටි දූට හෙම්බිරිස්සාව හැදිලා හොඳ වුණේ ගිය සතියේ. කුඩයක් ගෙනාවෙත් නෑ, එයාට කුඩේ මතක්වුනේ දැන්!. ඒත් ඉක්මනට වහින එකක් නෑ, ඊට කලින් ගෙදර යන්න පුළුවන් වේවි. වහින්න එන වෙලාවට අතේ කුඩයක් නැතුව කොහේ හරි යද්දී, වහින්නේ නෑ කියලා දිගටම හිත හිත ගියොත් ඇත්තටම වහිනවා කියලා එයා දන්නවා. ඒ නිසාම කොයිතරම් ගොරවන සද්දේ ඇහුනත් ඒ ගැන නොහිත ඉන්න එයා තීරණය කරා.

සරෝජිනී පුළුවන් තරම් ඉක්මනට ආවට පැවිලියන් එක ලඟට තාමත් කවුරුවත් ඇවිත් හිටියේ නෑ. කොන්සට් එක පටන්ගන්නේ එක හමාරට කියලයි ටීච එයාට කියල එවලා තිබුනේ. තාම එක වෙලා නැද්ද? වෙලාව බලාගන්න තැනක් තිබුනානම් හොඳයි කියලා එයාට ආයෙමත් හිතුනා. ෂිහ්, ඔරලෝසුව බැඳන් එන්න අමතක වුනානේ..

මම ආවා වේලාසන වැඩි ඇති. ඊට පස්සේ එයාට හිතුනා. අවුරුදු හතරේ, පහේ පොඩි උන් රොත්තක් ආම්බාන් කරගෙන එද්දි කොහොමත් හිතනවට වඩා වෙලා යනවනෙ. මෙතනින් පොඩ්ඩක් වාඩි වෙලා ඉන්නවා.. තව පැය බාගයක් යන්න කලින් ඔක්කොමල ඒවි.. එහෙම හිතපු එයා පැවිලියන් එකේ පිට්ටනිය පැත්තේ මිටි බැම්ම උඩින් හෙමිහිට වාඩි වුනා, වයලීන් කේස් එකත් බැම්ම උඩින් පරිස්සමට තිබ්බා.

පිට්ටනිය මැද්දෙන් ඇවිදගෙන එනකොට පුංචි හුළං පාරක් ඇඟේ වැදුනත් සරෝජිනීට තාම රස්නෙයි. වලාකුළු තිබුණට, දුරින් ගෙරවිලි සද්දෙ අහුනට වහින්නේත් නෑ... අනේ වහින්නනම් එපා දෙවියනේ.. එයාට ආයෙමත් වැස්ස ගැන මතක්වුණා. නරක කල්පනාවක්! ඒ ගැන හිතන්න හොඳ නෑ.

පැවිලියන් එකේ වහලේ හිටිය පරවියෙක් ඔළුව ලඟින්ම වගේ පියාඹගෙන ඇවිත් සරෝජිනී වාඩිවෙලා හිටිය සිමෙන්ති බැම්මෙ අනිත් කෙලවරේ හිටගන්නකොට එයාට පුදුම හිතුනා.. බය නැති කුරුල්ලෙක්! ඌ නිල් පාට ඔළුව ගස්ස ගස්ස සරෝජිනීගේ මූන දිහා බලනවත් එක්ක. ෂිප්! ,.. සරෝජිනී සද්දයක් කරේ මුකුත් හිතලා නෙවෙයි. ඒත් පරවියා බය නෑ. ඌ ආයෙමත් ඔළුව ගස්ස ගස්ස සරෝජිනී දිහාම බලනව..

පොඩ්ඩො එන්න තව වෙලා යයි වගේ.. එයාට ආයෙමත් හිතුනා. තාම කවුරුත් නැති එකේ, වෙලාවත් තව තියෙන එකේ බෝ එකේ දුම්මල ටිකක් ගාන්න ඕනේ..

වයලීන් කේස් එකේ අගුල් තුන පරිස්සමින් ඇරපු සරෝජිනී බෝ එක අතට අරගෙන ඒකෙ අශ්ව කෙඳි ටික හෙමිහිට අතගෑවා. "අශ්ව කෙඳි කිව්වට ඕවා අශ්ව කෙඳි නෙවෙයි, නයිලෝන් වගේ ආටිෆිෂල් කෙඳි ජාතියක්" කියලා කිංස්ලි ඉස්සර දවසක එයාට කිව්වා මතකයි. ඒ කොයි කාලේ වගේද? මැරි කරන්න කලින්ද ඊට පස්සෙද? දුම්මල ටිකක් ගාන එක කෝකටත් හොඳයි..

කොන්සට් එක ඉවර වෙලා මම ප්ලේ කරන්නේ මොන සින්දුවද?. එයා කල්පනා කළා. විශේෂ සින්දුවක් ප්‍රැක්ටිස් කළේ නැහැනේ. "හියර් කම්ස් ලිට්ල් ඒන්ජල්" එහෙම නැත්නම් "මල් පිපෙයි දෙනෙත් ඇරෙයි" වගේ සින්දුවක් නම් නෝට්ස් බලන්නේ නැතුව වුනත් සරෝජිනීට ප්ලේ කරන්න පුළුවන්. ඒත් අලුත් සින්දුවක් ප්‍රැක්ටිස් වෙලා ආවනම් චූටි දුවවත් පුදුම කරන්න තිබුන කියලා එයාගේ ඔළුවට ආවේ දැන්. කමක් නෑ, ඔය සිංදු දෙකෙන් දුව කැමති එකක් ප්ලේ කරනවා. කෝ තාමත් නැහැනේ ඉතින්...

.................................................................

"පියසීලි මිස්, සරත්ව දැක්කද.. ? අරෙහෙ ලොකු මහත්තයා හැම තැනම හොයනව"

ස්ටාෆ් රූම් එකට කඩාගෙන වැදුණු රංජි එක හුස්මට කියාගෙන ගියා. මොකක් හරි කලබලයක් වෙලා කියලා පියසීලි සිස්ටට එක පාරටම තේරුනා. ඩිරෙක්ටර් සර් නිතරම මිනිස්සුන්ව හොයන්නෙ නෑ..

"මොකද මනුස්සයෝ වෙලා තියෙන්නේ? ඇයි ලොක්කා සරත්ව හොයන්නේ? උදේ මම දැක්ක කැන්ටිම පැත්තෙ ඉන්නවා".. පියසීලි එහෙම අහන ගමන් ඉඳගෙන හිටිය පුටුවෙන් නැගිට්ටා. රංජි උත්තර දුන්නේ නෑ. එයා කැන්ටිම පැත්තට දුවන්න හැරිලත් ඉවරයි..

"අදත් මිනිහ ගේට්ටුව ඇරල දාල ගිහිල්ලද?" පියසීලි එහෙම හිතුවේ සැකේට වගේ..

"රන්ජී... ඊ... ඊ...... කව්ද මිසී.... න්?" එහා පුටුවේ වාඩිවෙලා හිටිය ධම්මික එකපාරටම ලොකු හිනාවක් එක්ක කෑ ගහල ඇහුවා.

"තිස් තුන මිසී.... න්!" දුවන ගමන්ම රංජිත් කෑ ගැහුවා.

.......................................................

"ගුඩ් ඊවිනින් තුෂාර"

කතා කර කර හිටිය ටෙලිෆෝන් එකේ මයික්‍රොෆෝන් එක අතින් වහගෙන කන්සල්ටන්ට් සර් තුෂාරට කතා කරා.

"බිසී නැහැනේ? මෙන්න ෆයිල් එක. පී. ටී. එස්. ඩී* එකක්, බට් පර්මනන්ට්, ඕල්සෝ විත් හිලුසිනේෂන්ස්! අවුරුදු තුනකට වැඩියි දැන්, ඇක්සිඩන්ට් එකකින් දරුවා නැති වෙලා තියෙන්නේ.. ටිකක් විතර සීරියස්! ඔයා මේ වගේ කේසස් වලට ඉන්ටරෙස්ට් නේ.. , හිස්ට්‍රි එක කියවල බලල මට කෝල් එකක් දෙන්න."

තුෂාරට අත වනපු එයා ආයෙමත් ටෙලිෆෝන් එකට කතාකරන්න පටන් ගත්තා..

...............................................................

තුෂාර ෆීමේල් වෝඩ් එකට ඇතුල් වෙනකොටම පේශන්ට් කෙනෙක්ව වත්තන් කරගෙන ඉස්සරහට ආව පියසීලි සිස්ට එයාට කතාකළා.

"ඩොක්ට, මේ සරෝජිනී.."

"සරෝජිනී,.. මේ ඩොක්ට තුෂාර.."


සිස්ට කිව්වේ කට පාඩමෙන් වගේ..

මලකඩ ගෑවුණු ඇඳුමක් ඇඳගෙන හිටිය පේශන්ට්, පොල්පිති කෑල්ලක් අතින් අරගෙන හිටියා..

"හෙලෝ සරෝජිනී, කොහොමද?"

වික්ෂිප්ත වුණු තුෂාර එහෙම කියන ගමන් සරෝජිනීට අත දික් කරේ කන්වසේෂන් එක පටන්ගන්නේ කොහොමද කියලා හිතාගන්න බැරුව..
සරෝජිනී තුෂාරගේ අත දිහා ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටියා..

"වැස්සක් එනව!" ඊට පස්සේ එයා කිව්වා..

* පී. ටී. එස්. ඩී - PTSD - Post Traumatic Stress Disorder

භාතිෂ අකලංක සිල්වා



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails