Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



1983 ජූලි මස 23 වන දින සවස් යාමයේ මා බේරුවල පොලීසිය අසල කතෝලික දේවස්ථාන භූමියේ සිටින විට ලංගම බස් රථ පෙලක් වේගයෙන් බේරුවල නගරය දෙසට ගමන් කරනු දුටුවෙමි. ඒ වනාහී මිනිසුන් පොකුරු පිටින් පටවා ගත් බස් රථ පෙලකි. හොඳින් සංවිධානය වී සිටි එකී මිනිසුන් මහා විනාශයකට අවැසි වේගවත් ගමනක නිරත වී සිටින අයුරු ඒ මොහොතේ මා හට නොවැටහිනි. එහෙත් ටික වේලාවක් ගිය තැන කුඩා දරුවකුව සිටි මට ඒ ඇත්ත තේරුම් ගැනීමට අවැසි සියල්ල සිදුවෙමින් පැවතිනි. නිමේෂයකින් ඒ අප්‍රියජනක දර්ශනය මා දෙනෙත අභියස චිත්‍රණය විය. පළමුව බේරුවල නගරයට ඉහළ අහසේ දුම් රොදක් මතු විය. අනතුරුව ගිනි ජාලා ඉහළට පැන නිවැරදි කල නොහැකි ඓතිහාසික වරදක් බේරුවල අහසේ මුද්‍රා තබන ලදි. ගිනි පුලිඟු අහස් කුස ආක්‍රමණය කරද්දී මහපොළොවේ මිනිස් කුලකයක් හිස් ලු ලු අත දිවයන්නට විය. ඒ මිනිසුන් දෙමළුන් යයි කියමු. තවත් මිනිසුන් කුලකයක් දිවයන මිනිසුන්ගේ ජීවිත සහ දේපල ආක්‍රමණය කරන්නට විය. ඒ මිනිසුන් සිංහලයින් යයි කියමු. කුඩා දරුවකුව සිටි එදවස මා අත්දකින ලද ජාතිවාදී ගින්නේ පළමු මතකය එයයි. බේරුවල නගරය ගිනි ජාලාවක් වී තිබුනු එදවස ඇයි මේ අපරාධය කරන්නේ යන්න මට කිසිසේත්ම සිතාගැනීමට නොහැකි විය. එහෙත් මට ප්‍රහෙලිකාවක් වූ ඒ දේ තවකෙකුට සුවකළ නොහැකි තුවාලයක් ලෙසින්ද තවකෙකුට තෘප්තිමත් ආශ්වාදයක් ලෙසින් ද ඉතිහාස අත්දැකීම් අතරට එක්ව ඇත.

පැවති එක්සත් ජාතික පක්ෂ පාලනය තම බල ව්‍යාපෘතිය උදෙසා ජාතිවාදය උපයෝගිකොට ගෙන සමාජය මහා ගින්නකට ඇද දැමුවේ කෙසේද යන්න එවකට කුඩා දරුවකුව සිටි මාගේ අත්දැකීමක්ව පවතින්නේ එයාකාරයෙනි. මහා විනාශයක් තමන් විසින් සිදු කරන බව දැන හෝ නොදැන ජාතිවාදී ගනංකාරයින් විසින් එදා සිදු කරන ලද ඒ බිහිසුණු අපරාධය විවිධ ආගම් විවිධ ජාතිකත්වයන් නියෝජනය කරමින් ජීවත් වුනු බේරුවල බොහෝ ජනයාට මානසික කම්පනයක් ඇති කලා නොඅනුමානය. එදා ඒ ම්ලේච්ඡයින් විසින් දවා අළුකල බේරුවල කඩ සියල්ලම දමිළ මිනිසුන්ට අයත් විය. පාලකයින් විසින් අවුලුවාලූ මෙන්ම ජාතිවාදීන් තම හදවත් සහ දෙනෙත් තුල සඟවා ගිනියම් කල ගිනි පුළිඟු මතින් නගරයක් ගිනිබත් කළ විට තවත් නම් සිංහල දමිළ මුස්ලිම් සහෝදරත්වයක බේරුවලක් ඉතිරි නොවීය. ඒ වෙනුවට ඉතිරි වූයේ දමිළ සහෝදරයින් ගින්නෙන් පොඩි පට්ටම් කරන ලද මෙන්ම සමූහ වශයෙන් පිටමං කරන ලද බේරුවලකි.


[Shehan Gunasekara]

80 දශකය ආරම්භයේ බේරුවල නගරයේ පිහිටි වෙළඳ සැල් අතරින් ප්‍රධාන සිල්ලර වෙළඳ සැල වූ සින්නයියාගේ කඩය පාරිභෝගිකයින් අතර මහත් ජනප්‍රියත්වයක් ඉසුළු අතර කවුරුත් පාහේ සින්නයියාගේ කඩයට ගොඩවූයේ එහි සාධාරණ වෙළඳාමක් පැවති නිසා බව තාත්තා නිතරම කියනු මට මතකය. ජාතිවාදී උන්මත්තක රැල බේරුවල දමිළ කඩ ගිනිබත් කරන ව්‍යාපෘතියේ පලමු බිල්ල වී තිබුනේද මෙම සින්නයියාගේ කඩයයි. එවකට තනි මහලේ කඩ පේලියක වූ සින්නයියාගේ කඩය, එහි ඇස්බැස්ටස් ෂීට් වහල, බාල්ක ඇතුළු සියලු දේ ගිනි ගනිමින් තිබුනේ අනෙකුත් දමිළ කඩ සියල්ලටම මෙන්ම සිංහල කඩ වලට ද යම් යම් අලාභානි කරමිනි. ජාතිවාදීන් තමන්ට පාලක හාම්පුතුන් පැවරූ කටයුතු නියමාකාරයෙන් සිදුකොට පොලීසිය නිහඬව බලා සිටියදීම වීරයින් මෙන් නගරයෙන් ඉවත්ව ගිය තැන ඉතිරිව තිබුනේ ගිනි ගනිමින් පැවති නගරයක් පමණි. තවද එම සිදුවීමේ අවසාන භාගය මහමග විසිකරනු ලැබ තිබුනේ අතරමං වූ පාවහන් සහ ආප්ප පමණි. අනිකුත් වටිනා දෑ සියල්ල එකී තක්කඩි රැළ විසින් විසින් ජාතියේ නාමයෙන් මංකොල්ලා කා තිබුනි. කලු ජූලියේ මතකය අදටත් වේදනාකාරී අත්දැකීමක්ව මා දෙනෙත් අග බොඳ නොවුණු ඒ චිත්‍රය තැන්පත් කර ඇත. 83 ජූලි සිදුවීමෙන් පසු ගෙවුනු වසර 30 ක කාල පරිච්ඡේදය එම සිදුවීමේ සහ ඉන් එපිට මෙපිට සිදුවීම් වල ඵලයන් සමාජයට උරුම කලේ මොනවාද යන්න අප අමුතුවෙන් කතා කල යුතු නැත.

1991 අගෝස්තු මස බේරුවල ඇතිවූ සිංහල මුස්ලිම් කෝලාහලය තවත් වටයකින් ජාතිවාදී ගිනිජාලාවකට, එහි අමිහිරි අත්දැකීම් වලට අප සමාජය අතහැර දමන ලදි. සිංහල මුස්ලිම් වැසියන් දෙදෙනෙකු අතර හටගත් සුළු ගැටුමක් ජාතිවාදී යුද්ධයක් බවට පත් වූ එම සිද්ධි දාමය අවසානයේදී මහත් ව්‍යසනයක් බේරුවල ජනයා මතට පතිත කරන ලදි. එම ගැටුමේ මුල මැද අග සියලු සිද්ධි අධ්‍යයනය කිරීමේදී සිංහල හා මුස්ලිම් අන්තවාදීන් එකිනෙකා පරයා යමින් තම ගෝත්‍රික අනන්‍යතාවය මොනවාට පිළිබිඹු කරමින් පිස්සන් රැළක් සේ ක්‍රියා කල අයුරු කදිමට අවබෝධ කරගත හැකිය. මෙම සිදුවීමෙහි දේපල විනාශ කිරීමේ ආරම්භය ලෙස සිංහල ව්‍යාපාරිකයකුට අයත් සිල්ලර වෙළඳ සැලකට ඩයිනමයිට් ප්‍රහාරයක් එල්ල විය. (බේරුවල එගොඩවත්ත ප්‍රදේශයේ මුස්ලිම් දේවස්ථානය අසල වූ එකම සිංහල ව්‍යාපාරික ස්ථානය එය විය.) ඉන් ඉක්බිති ගිනි තැබීම් සහ මංකොල්ලා කෑම් සුලභ සිද්ධීන් විය. මෙම විනාශයන් සියල්ල ජාතියේ නාමයෙනි. මෙම සිද්ධි සමුදාය තුල බොහෝ තැන්වල ගිනිගෙන දැවුනේ කුඩා පැල්පත්ය. මුස්ලිම් සිංහල භේදයකින් තොරව දුප්පත් මිනිසුන්ගේ නිවෙස් ගින්නට හසුව මංකොල්ල කෑමට ලක්ව අන්ත අසරණ තත්වයකට පත්කල එම ගැටුම ධනපති මුස්ලිම් හෝ සිංහල කොංක්‍රීට් නිවෙස් වලට අලාභානි නොකරන්නට තරම් පරිස්සම් වී තිබිණ. බස්රථ වල ගමන් කල මුස්ලිම් මිනිසුන්ව බස්රථ වලින් එලියට ගෙන පහර දීමට සිංහල උම්මත්තකයින් ක්‍රියා කල අතර සිංහල මිනිසුන් බස්රථ වලින් එලියට ගෙන පහරදීමට මුස්ලිම් උන්මත්තකයින් ක්‍රියාකරන ලදි. එහෙත් ප්‍රාඩෝ, මොන්ටේරෝ, ඉන්ටකූලර් වැනි සුපිරි වාහන වල ගමන් ගත් සිංහල මුස්ලිම් ධනපතීන් හට එම පහර දීම් නිසාවෙන් කිසිදු උපද්‍රවයක් සිදු නොවීය. (එහෙත් රක්ෂණ වන්දි ලබා ගැනීමට තමන් විසින්ම තම දේපල ගිනි තබා ගත් අවස්ථා ද ඒතුල නොතිබුනා නොවේ.) එබැවින් දෙපාර්ශවයේම ධනපතීන් තමන්ගේ ආරක්ෂාව තහවුරු කරගනිමින් ජාතිවාදී ගැටුමට තව තවත් උත්තේජනයන් සපයන ලදි. දෙපාර්ශවයේම ආවේගශීලී තරුණ කොටස් මෙම ගැටුමේ ඉදිරි පෙළ නියෝජනය කල අතර කිසිවිටෙකත් මුහුණට මුහුණ සටනකට දෙපාර්ශවයේ පහර දෙන්නන් පැමිණියේ නැත. ඒ වෙනුවට දෙපාර්ශවයම සිදුකරන ලද්දේ අහිංසක නිරායුධ මිනිසුන්ට තම බාහු බලය පෙන්වීමයි. අහිංසක නිරායුධ මිනිසුන්ගේ ගෙවල් වලට පැන ගිනිබත් කිරීමයි. ජාතිවාදයේ නාමයෙන් තරුණ යුවතියන් දූෂණය කිරීමයි. දේපල මංකොල්ල කෑමයි.


[Shehan Gunasekara]

2014 ජූනි මස 15 දින බේරුවල මැතිවරණ ආසනය තුල ඇතිවූ සිද්ධිය සහ එහි පෙර පසු සිදුවීම් අමුතුවෙන් නොකිවුවාට මේ වන විට සියල්ලෝ දනිති. විශාල ලෙස දේපල, ජීවිත හානි පමුණුවමින් අදාල සිදුවීම් සමුදාය තවමත් අළුයට ගිනි සඟවා කල් මරමින් පවතී. එකතු කිරීමට නොහැකි තරමට හදවත් පාරවා වෙන්වන්නට යෝජනා කරමින් පවතී. ජාතිවාදය අන් සියලු වාදයන් පරයා සමාජය විසල් ගිනි ජාලාවකට තල්ලු කර ඇත. බොදු බල සේනා සංවිධානය, "අබ සරණයි සූත්‍රය" සමාජයට මුදාහැර ඉන් නොනැවතී "අපි තමයි ඩෝ චන්ඩි, වරෙව් පුළුවන්නම් හැප්පෙන්න" යයි පවසමින් මුස්ලිම් සමාජයට අභියෝග කල අතර මුස්ලිම් සමාජයේ ඇතැම් දැඩිමතධාරීන් එම න්‍යායට අදාල න්‍යායෙන්ම පිළිතුරු දෙන්නට තීරණය කරන ලදි. ඉඳින් තව දුරටත් මිනිසුන් මිනිසුන්ට හමු වන මාර්ගයේ සහ මාර්ග දෙපස තවදුරටත් මිනිසුන් නොවීය. ඒ වෙනුවට එකිනෙකාට අභිමුඛ වූයේ මුස්ලිම්-සිංහල රකුසන්ය. මුස්ලිම් සිංහල අනෙකාය. ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හාමුදුරුවන්ගේ වචන වලින් පවසන්නේ නම් "පරයන්"ය. පළමු ප්‍රහාරය එල්ල වූයේ මුසල්මානුවෙකුගෙන්ද නොඑසේනම් සිංහලයකුගෙන්ද යන පටු ප්‍රශ්ණකිරීම පසෙක ලා අප මෙම ව්‍යසනයෙහි ගැඹුර විමසා බැලිය යුතු වේ. එසේ නොකර මෙම ගැටලුව මතුපිටින් අතගෑම යුක්ති යුක්ත නොවේ.

ලාංකීය දේශපාලන චලනයන් එදා මෙදා තුර ක්‍රියාත්මක වූයේ ජාතිවාදය පදනම් කරගනිමින් යන්න අතිශයෝක්තියක් නොවේ. වත්මන් බේරුවල සිද්ධි යනු ඉන් පරිබාහිර ඕපපාතික සිද්ධි නොව එහිම ඵලයන්ය. සිංහල බෞද්ධ සංකල්පය මෙරට හොඳම වෙළඳ භාණ්ඩය බව අන් කාටත් වඩා හොඳින් තේරුම් ගත් බොහෝ දේශපාලනඥයින් අද ජීවතුන් අතර නැත. එහෙත් ඔවුන් තම පැවැත්ම උදෙසා අපට උරුම කර දුන් ගෝත්‍රික සමාජය මේ මොහොතේ යථාර්ථයකි. වත්මන් පාලකයන් යනු එම වෙළඳ නඩයේ නූතන අනුප්‍රාප්තිකයන්ය. ඔවුන් තම ගුරුන්ටත් වඩා ශූර අයුරින් ජාතිය අලෙවි කරති. සිංහල ජන නායකයින් තම වර්ගවාදී මත ව්‍යාප්තිය ඉතා හොඳින් සිදුකළ (සිදුකරන) අතර එයට එකට එක ලෙස දමිළ සහ මුස්ලිම් නායකයින් ද තම වර්ගවාදී මත වෙළඳපොළෙහි තොග ගණනින් අලෙවි කරති. එහි ඵලය ලෙස දමිළ මිනිසාට සිංහල මිනිසා නිරෝගීව කිසිදිනෙක හමු නොවූ අතර සිංහල මිනිසාට ද දමිළ මිනිසා නිරෝගී සගයෙක් නොවීය. එය සිංහල මිනිසා අභියස මුස්ලිම් මිනිසා මෙන්ම මුස්ලිම් මිනිසා අභියස සිංහල මිනිසා යන කුලකයනට ද පොදු ඇත්තකි. මෙම යථාර්ථය මුස්ලිම් සහ සිංහල සමාජය ආක්‍රමණය කරන ලදි. සිංහල දේශපාලනඥයින් ලාබෙට විකිණිය හැකි සියලු මතවාදයන් කරපින්නාගෙන සිංහල ජන සමාජය විකෘති මානසිකත්වයකට ඇද දැමූ අතර දමිළ සහ මුස්ලිම් දේශපාලනඥයින් ද එම න්‍යාය පුස්ථකය මත පිහිටා කටයුතු කරන ලදි. එබැවින් මිනිසෙකුට මිනිසෙකු හමුවන සමාජයක් වෙනුවට අපට ඉතිරි වූයේ සිංහලයෙකුට මුසල්මානුවෙක් මුසල්මානුවෙකුට සිංහලයෙක් ඔරවන සමාජයකි. එම සමාජය අනෙකාගේ බැල්මක්, වචනයක්, සිදුවීමක් යනු ගැටුමකට ආරාධනයකි. මෙම තත්වයට අදාල ඉතිහාස කතාව කුමනාකාරද? එය අප පළල්ව කියවා ගත යුතුය.

මාක්ස්වාදය ගුරුකොට ගනිමින් මෙරට දේශපානය කල, කම්කරුවන්ට නායකත්වය දිය යුතුව පැවති ඉපැරණි වම විසින් ඉතා නින්දිත ලෙස පාවා දුන් 53 හර්තාලය යනු ලාංකීය සමාජය මිනිස් අවකාශයක ගොඩගැනුමට තිබුනු ස්වර්ණමය අවස්ථාවකි. එහෙත් එම ඓතිහාසික මොහොත පාවා දුන් වාමාංශික දේශපාලන භාවිතය නිසාවෙන් අදත් මේ රට සුවකල නොහැකි තුවාල වලින් ගහනව පවතී. එදා කම්කරුවන් වමේ නායකයින්ට එහා ජවයකින් ක්‍රියාකල එම හර්තාලය තුල කම්කරුවන්ට අවැසි වූයේ වැඩකරන ජනතාව අතට බලය ලබා ගැනීමයි. එහෙත් වමේ නායකයින් හට අවැසි වූයේ කම්කරු පාලනයක් ඇති කිරීම නොව ධනපති පාලකයින් හට තම ශක්තිය පෙන්වා ගෙදර යාමටයි. එනම් ගෙදර යන ගමන් පාට් ටයිම් අරගලයක් කිරීමයි. 53 කම්කරු අරගලය විසින් මෙරට පාලක කැබිනට්ටුව නිව් ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් නෞකාවට ගාල්කල ඒ සිද්ධිදාමය පාලක ධනපති ක්‍රමය පෙරලා දමනට සිහින දකින්නන් හට මොනතරම් නම් ආශ්වාදජනක අත්දැකීමක්ද? එහෙත් එම අවස්ථාව අතහැරීම අවසාන විග්‍රහයේදී කෙසේ ගණන් තැබිය යුතුය? එදා හර්තාලයේ තිබුනු බලය සහ එහි කම්කරු අභිලාශය අන් කවරෙකුටත් වඩා හොදින් අවබෝධ කරගත් අයෙකුව විය. ඒ එස්.ඩබ්.ආර්.ඩී. බණ්ඩාරනායක යි. කම්කරු පන්ති ආඥාදායකත්වය ගැන අබමල් රේනුවක විශ්වාසයක් ඉපැරණි වම ඇතිකර නොගත්ත ද බණ්ඩාරනායක එම ආඥාදායකත්වය හොදින් විශ්වාස කලා පමණක් නොව එවන් බලයක් ඇති වීමට අවැසි සියලු මං අහුරා දමන ලදි.


[Shehan Gunasekara]

කම්කරු නායකත්වයෙන් යුත් නිර්ධන පන්ති බලයක් තුල ධනපති පාලනය පෙරලා දමා නිර්ධන පංතිය අතට බලය ලබා ගැනීමට එරෙහිව කල යුත්තේ කුමක් ද යන්න මනාව අවබෝධකරගත් බණ්ඩාරනායක සඟ,වෙද,ගුරු,ගොවි,කම්කරු ලෙස නව න්‍යායක් හඳුන්වා දෙන ලදි. සඟ මුලටත් කම්කරු අගටත් ගෙන තම අරමුණ සමාජගත කල ඔහු විසින් බණ්ඩාරනායක චින්තනය සමාජගත කරන ලද අතර ඒ තුල සිංහල අධිපති මතවාදය සමාජයට ආරෝපණය කරන ලදි. එම චින්තනය 56 ජාතික චින්තනය ලෙස වර නැගෙන අතර ඒ තුල නිර්ධන පන්තිය වෙනුවට සිංහල ජාතිය උත්කර්ශවත්භාවයට නංවන ලදි. මේ තුල ගොඩනැගුනු නව තත්වයන් ධනපතීන් හට ඉතා වාසිදායක වූ අතර බණ්ඩාරනායක මියගියේ එම ජාතික (ජාතිවාදී) බලවේගය සමාජය තුල ගැඹූරින් තැන්පත් කිරීමෙන් අනතුරුවය. බෞද්ධ ආගම රාජ්‍ය ආගම කොට සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කිරීමෙන් නොනැවතී ඉන් පැනනැගුනු පීඩනයන් නැවත වටයකින් ධනපති පැවැත්ම උදෙසා ආයෝජනය කරනට හැකිවීමම බණ්ඩාරනායකලාගේ පන්තියේ ජයග්‍රහණයකි. ධනවාදයේ පැවැත්මට ආශීර්වාදයකි.

මෙලෙස ගොඩනැගුනු ඉතිහාසය තුල ඉපැරණි වම ජාතික චින්තනයට එරෙහි බව පෙන්වමින් එහෙත් ජාතික චින්තනය පෝෂණය කරමින් තම දේශපාලන අවසානය ලඟාකරගත් අතර පසු කාලීනව වමේ දේශපාලන බලය ජනප්‍රිය ධාරවක හිඳ අත්පත් කරගත් ජවිපෙ දේශපාලනය විසින් මාක්ස්වාදී දේශපාලනය ජාතික චින්තනයට සින්නක්කරවම පවරා දෙන ලදි. එබැවින් ගුණදාස අමරසේකරලාගේ සිහිනයන් මහ පොළොවේ හොඳින් මුල් ඇද ගත් අතර නිර්ධන පංති ආඥාදායකත්වය අප සමාජයට අදාල නැති විහිළුවට කරුණක් ව මිනිසුන් තුලින් නිශේධනය වී ගියේය. තව දුරටත් මාක්ස්ගේ වියමන් අපට යෝග්‍ය නැත යන අදහස සමාජයට තහවුරු කරන්නට තරම් ජාතික චින්තන මතවාදය කරපින්නාගෙන වම වේගවත් ගමනක නිරත වූ ඒ ඉතිහාසය අද වෙනත් වචන මතින් බෞතීස්ම කළ නොහැක. මතවාද බිමේ සිංහල බෞද්ධ බහුතර ජන මනස ආක්‍රමණය කරන්න චම්පික ප්‍රමුඛ සිහළ උරුමය නම් බෞද්ධ අන්තවාදී දේශපාලනය ක්‍රියාත්මක වූ අවකාශයක ජවිපෙ හෙළ උරුමයට කලින් බහුතර බෞද්ධයා අල්ලාගන්නට ගත් උත්සාහයට අදාල රුදුරු ප්‍රතිඵල ප්‍රකාශ වීමේ අවසානයක් තවමත් සනිටුහන් වී නොමැත. ඒ වෙනුවට ප්‍රභාකරන් මරා දමන ලද නන්දිකඩාල් සිද්ධි දාමයෙන් පසුව තත්ත්වය තව තවත් දරුණු වෙමින් පවතී. සොල්දාදුවා රණ විරුවා කල අපි වෙනුවෙන් අපි මේ ගෙවා දමමින් සිටින්නේ අපි වෙනුවෙන් අපි සංකල්පයේ උච්ඡතම ආස්ථානය නොවු නමුත් එහි යම් නිමේෂයක හමුවන අබසරණයි යුගයයි. මේ යුගයේ නොවිය හැකි කිසිවක් නොමැති අතර එහි එක් සංකේතයක් ලෙසට පමණක් ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර චරිතය තේරුම් ගැනීම වඩා යෝග්‍ය වේ.

එමෙන්ම වත්මන් රාජපක්ෂ රෙජිමය තම දේශපාලන සූදුවෙහි ජයග්‍රහණය උදෙසා නියම අශ්වයන් සහ ජොකියන් නියම වේලාවට තරඟ බිමට යොමුකරමින් සිටින බව අප තේරුම් ගත යුතුයි. එම නියමයන් තේරෙන භාෂාවෙන් මහින්දට කියා දුන්නේ වම මිසක දකුණ නොවේ. බල්ලෙක් නාවන්න ඇදගෙන යන ආකාරයෙන් යුද්දෙට මහින්දව ඇදගෙන ගිය වම මහින්දට කියා දුන් පාඩම් අද මහින්ද ඉතා හොඳින් භාවිතයට නගමින් සිටී. එම භාවිතය නිසාවෙන් කිසි දිනෙක ධනේශ්වර පාලනය අධිකරණයක විත්ති කූඩුවටක මහින්ද හෝ මහින්ද රෙජිමයේ කෙරුම්කාරයින් කැඳවන්නේ නැති බව දන්න නිසාම මහ දවාලේම සියල්ල මංකොල්ල කන්නට වත්මන් පාලකයින් ක්‍රියා කරන අතර එහි සිද්ධි සමාජයෙන් තරමක් දුරට හෝ ඈත් කර තැබුමට ගලගොඩඅත්තේ වැනි චරිත මතුකර අමු හිංගලෙන්ම පරයන්ට අබසරණ සූත්‍රය දෙසන්නට, එම සූත්‍රයට පෙරලා පහර දෙන්නට විවිධ චරිත මතුවන පරිදි පිටපත් සකසා ඇත. එම නාටකයන් ඉතා මැනවින් වීඩියෝගත කිරීමට නිර්භීත මාධ්‍යවේදීන් යොදවා ඇත. එහෙත් එම මාධ්‍යවේදීන් එතරම් නිර්භීතව මහින්ද හෝ ගෝඨාභය හෙලිදරව් නොකරන බව අපට අමතකව ඇත. ඉඳින් සියල්ලෝම රඟපාති. රට වැසියාට ඇත්තේ බලා සැනසෙන්නටය.

මෙම තත්වය අප ගැඹුරින් කියවා නොගෙන චන්ද්‍රිකා මහින්දට විරුද්ධයි යනුවෙන් සිතීමම බරපතල මංමුලාවකි. රනිල් තමයි උත්තරය ලෙස නැතිනම් සජිත් තමයි හපනා ලෙස නොඑසේනම් ෆොන්සේකා සාධකයේ පිහිට පැතීම එසේත් නැතිනම් මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි ජනාධිපති කොට පොදු අපේක්ෂාවන් මුදුන්පත් කරගැනීමට කටයුතු කිරීම ජාතිවාදය පෝෂණය කිරීමක් මිස අන් යමක් නොවේ. ඉහත සාධක සියල්ල මෙන්ම හකීම් සහ සම්බන්ධන් වැන්නවුන් ද ඉතසිතින් පිලිගන්නේ සහ විශ්වාස කරන්නේ ධනේශ්වර සමාජ ක්‍රමයයි. එහි ජාතිවාදී බල දේශපාලනයයි. ඔවුනගේ පැවැත්ම ඇත්තේ ඒ මඩගොහොරුව තුල මිස ඉන් පිටත නොවේ. ඔවුන් විවිධ වචන හරඹ හරහා ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටින්නේ වාමාංශික පැවැත්ම වුවද ඒ බව සඟවා කතා කරනට තරම් ඔවුන් කපටි ආරක්ෂකයින් වී සිටිති. එබැවින් නව ලිබරල් ධනවාදය තුල වත්මන් දේශපාලන භාවිතයන් උඩින් අතගෑම එදාවේල දේශපාලනයේ කොටසක් වන අතර එය මිනිස් සමාජයක සාමූහික ජයග්‍රහණයට ‍පිටුපා යාමකි. එබැවින් අප කල යුත්තේ ජාතිවාදය නැවත වටයකින් මිනිස් සමාජය විනාශ කරනා එම මතවාද සියල්ල පොඩිපට්ටම් කර දැමීම වෙනුවෙන් අඛණ්ඩව එකම අරමුණක පිහිටා දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව කටයුතු කිරීමයි. නොඑසේ නම් තවත් ජාතිවාදී ගිනිතැබීමක් හමුවේ අපට අපේ කශේරුව පිළිබඳව මෙන්ම පණ්ඩිතමානී ප්‍රකාශයන් පිළිබඳව ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙමින් වීදුරු කාමරයක නිරුවත්ව එහෙත් අපට අපව නොපෙනෙන්නට දෑස් වසා සිටීමට සිදුවීම මග හැර යා නොහැක.

ඡායාරූප- ෂෙහාන් ගුණසේකරගේ එකතුවෙන් [Shehan Gunasekara's Facebook Page]

රශ්මික ප්‍රභාත් විශ්වජිත්



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails