Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



ධනංජය කරුණාරත්න මෙතෙක් සිංහල නාට්‍ය කලාව තුළ සුවිශේෂ ලෙස සාකච්ඡාවට භාජනය නොවූ, ශ්‍රී ලාංකික විවාහ සංස්ථාව තුළ පවතින ලිංගිකත්වයේ එක් පැතිකඩක්, සහ වේදනාත්මකව ව්‍යවඡෙදනයට භාඡනය කරයි. ඔහු, එම විවාහ සංස්ථාව තුළ පවතින අඹුසැමියන් ගේ නිදියහන සහ එහි නග්නත්වය ඉතා ශුර ලෙස පොදු අවකාශය තුළට ගෙන එයි.

තිරය දිග හැරෙන විට රසිකයා වෙත දර්ශනය වන්නේ මන්දගාමිව භ්‍රමණය වන, නිදි යහනක් මත එකිනෙකාට පිටුපා වැතිරී සිටින ගැහණියක සහ පිරිමියෙකු, නිදා සිටින්නාක් මෙන් සිටියත්, නොනිදා සිටින ආකාරයයි. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් රසිකයාගේ අවධානයට ලක්වන්නේ, ගැහැණිය සිය දැස් විදා, කල්පනාවේ නිමග්නව සිටින ආකරයත්, පිරිමියා ස්වයං වින්දනයේ යෙදෙන බව සංකේතවත් වෙන සියුම් හැඟවුම්කාරකයන් ය. පිරිමියාගේ චර්යාව වටහාගත් සැණෙන්, ගැහැණිය, කෝපාග්නියෙන් සලිතව, ඔහුව නිදියහනෙන් ඉවතට ඇද දමන මොහොතේ දී ම නාට්‍ය පෙළ අවදි වෙයි. ගැහැණිය (මායා), බිරිඳ බවත්, පිරිමියා (තිස්ස), ඇයගේ ස්වාමියා බවත්, රසිකයාට ග්‍රහණය වේ.

එතැන් පටන් මෙම ගැහැණිය සහ පිරිමියා අතර ඇතිවන සංවාදයෙන්, රසිකයා මහත් සේ කම්පනයට පත්වේ. එම සංවාදයෙන් රසිකයාට විදාරණය වන්නේ, තම විවාහ සංස්ථාව තුල, මෙතෙක් හැසිරී ඇති ආකාරයේ, වංචනිකභාවයත්, දෙබිඩිභාවයත්, අඹුසැමියන් ලෙස සැළමුතු පෙමින් යුතු ව එකිනෙකාට ගෞරව කරමින් සිටිනවා වෙනුවට, පුහු සමාජ වටිනාකම් වලට මුල්තැන දෙමින් ජීවත් වීමට සිදුවීමේ ඛේදවාචකයයි. නාට්‍යකරුවා, සමස්ත නිර්මාණය තුල තම පාත්‍ර වර්ගයා කෙරෙහි දක්වන සහකම්පනය විස්මිත ය. ඔහු කිසිවෙකුට අගතිගාමී නොවේ.

ධනංජය මෙහිදී ඉතාම සුක්ෂම ආකාරයෙන්, පුරුෂෝත්තම සමාජ ක්‍රමය තුළ පවතින ස්ත්‍රී පීඩනයේ කුරිරුභාවය සහ තිරශ්චීනත්වය ඉතාම විශද ආකාරයෙන් කරලියට ගෙන එයි. මෙහි ඇති සූක්ෂමත්වය කෙසේ ද යත්, බිරිඳ ගේ වේදනාව වෙනුවෙන් කම්පනයට පත්වන රසිකයා, එම වේදනාවෙන් මතුවන වෛරය, සැමියා කෙරෙහි සාකල්‍යයෙන් ම මුදා නො හරී. තනි තනි පුද්ගලයන්ට ස්ත්‍රී පීඩකයන් වශයෙන් හැසිරීමට තිබෙන අවකාශයට එරෙහි විය යුතු වුව ද, ස්ත්‍රී පීඩනයේ මූලහේතුව පුරුෂයා නොවේ. පුද්ගලික දේපළ ක්‍රමයක් තුළ පවතින පුරුෂෝත්තොමවාදී විවාහ සංස්ථාව තුළ පුරුෂයන් සහ ස්ත්‍රීන් මෙසේ හැසිරීම අහම්බයක් ද නොවේ. එක්දහස් අටසිය අසූහතර තරම් ඈත කාලයක ප්‍රෙඩ්රික් එංගලස් විසින් ලියූ "පවුලේ සම්භවය, පෞද්ගලික දේපළ සහ රාජ්‍යය" යන කෘතිය තුළ ස්‍ත්‍රී පීඩනයේ නිදාන කාරණය ලෙස හැඟවෙන්නේ න්‍යෂ්ටික පවුලයි.

මායා සහ තිස්ස සිය ජීවිත තුළ ඇති ආතතීන් මුදා හරින සංවාදයේ එක් කොටසක, සිය විවාහ බන්ධනය නීත්‍යනුකූලව සිඳ දැමීමේ, සැඟවුණු නොතිත් ආශාව හෙළි කරයි. එහෙත් එය ප්‍රායෝගික යථාර්ථයක් බවට පත් නො කරගෙන, දෙදෙනා විසින් දෙදෙනාම පරිපීඩනයට ලක් කරගනිමින් එම න්‍යෂ්ටික පවුල තුළම ජීවත් වෙයි. අද්‍යතන සමාජය තුළ විවාහය නැමැති සංකල්පයට, 'සත්‍ය ප්‍රේමය' මත පදනම් වූ, සිහිනයක් බඳු වූ අරුමැසිවාදී පරමාදර්ශී බවක් ආරෝපණය කර තිබේ. එහෙත් එහි මග නො හැරිය හැකි යථාර්ථය නම්, විවාහය නිසර්ගයෙන් ම දේපළ මත බැඳුන සම්බන්ධතාවක් බවයි. කිසිවකුට මේ ගැන සැකයක් උපදී නම්, ඇය හෝ ඔහු, දික්කසාද නඩු ඇසෙන උසාවියක කෙටි කාලයක් ගත කිරීමෙන් එම සැකය ක්ෂණයෙකින් දුරු කරගත හැකි වේ!

මෙම නාට්‍ය තුළ පවතින විවිධ යටි පෙළ කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන රසිකයාට ගම්‍ය වන්නේ, සිය මූලික තේමාවෙන් බැහැර නොවී, ඒ වටා ඇති උප තේමාවන් නාට්‍යකරුවා, සිය කලාත්මක සත්‍ය ගවේෂනය සඳහා යොදා ගන්නා ආකරය යි. මා සිතන ආකරයට, මෙහි මූලික තේමාව ලෙස ඉදිරිපත් වන්නේ ධනේශ්වර සමාජයක පවතින නිෂ්පාදන අවශ්‍යතා සහ වටිනාකම් මත පදනම් වූ විවාහ සංස්ථාව තුළ ඇති අනේක විධ සමාජ පීඩනයන්, කුටුම්බයන් තුළ ජීවත් වන ගැහැණුන්ගේ සහ මිනිසුන් ගේ මානුෂික සබඳතාවන් සුනුවිසුණු කරන අකාරයයි.

මෙහෙදී, මායා සහ තිස්ස, මධ්‍යම පන්තික කුටුම්බයක් ලෙස නාට්‍ය තුළ සංකේත වන බව පෙනුණ ද, ඔවුන් ආර්ථික පීඩනයෙන් පෙළෙන බවක් නො පෙනෙන බව කිව යුතු ය. ප්‍රේක්ෂකයාට එසේ අවධාරණය වන්නේ, නාට්‍යයේ එක් අවස්ථාවක, තිස්ස මායා ට චීනයෙන් තෑග්ගක් ගෙන ආ බවට සඳහන් වන නිසාවෙනි. එබැවින් මෙම නාට්‍යයේ මූලික ගැටුම සමාජ පීඩනය නැමැති මානය තුළ පමණක් දෝලනය වන බව සඳහන් කළ යුතු ය.

මුල් අවස්ථාවේ සිට ම වෛහිවාහික ලිංගිකත්වයේ ගැටුම් අවධාරණයට ලක් කරමින් නාට්‍ය පෙළ දිග හැරුණ ද, මානව සබඳතාවන් ගේ සංකීර්ණත්වය සහ එම සබඳතා ස්ථාන ගත වී ඇති සමාජ සන්දර්භය, පුරුෂෝත්තමවාදී සමාජ සම්බන්ධතා ඇතුළත ඇති ස්ත්‍රී පීඩනය, අද්‍යතන සමාජය තුළ අක් මුල් සිදී ගිය තරුණ්‍යයයේ අපේක්ෂාවන්, නාට්‍ය කරුවා ප්‍රේක්ෂකයාගේ අවධානයට ලක් කරයි.

නාට්‍යකරුවා, විවාහ සංස්ථාවේ දෘශ්‍යමානය විනිවිද එහි යථාර්ථය නිරාවරණය කිරීමේ සමස්ත වෑයම, තමා විසින් තෝරාගත් පරාසයකට සීමා කිරීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ, ඔහු ගේ අවමතාවාදී එළැඹුම (minimalist approach) යි. මා මෙසේ පවසන්නේ, වර්තමාන සමාජයේ, දරුවන් කීපදෙනෙකු ඇති මධ්‍යම පාන්තික පවුලක් මුහුණ දෙන සමාජ ආර්ථික ගැටලු, විශේෂයෙන් ආර්ථික ගැටලු, පොදු යථාර්ථයක් ලෙස, මෙම නාට්‍යය තුළ සංවාදයට බඳුන් නොවන නිසාවෙනි. එබැවින් නාට්‍යකරුවා, තම මූලික තේමාව, වෛහිවාහික ලිංගිකත්වයට සීමා කරගනිමින්, එහි විවිධ මානයන්, ඉතා ගැඹුරින් සංවාදයට ලක් කරමින්, යථාර්ථය ප්‍රතිනිර්මාණය කරයි.

වේදිකාව මත මැවෙන, මායා, තිස්ස සහ විසල් යන චරිත ත්‍රිත්වය, එකවිට ම ප්‍රේක්ෂකයාගේ මුණුණට දර්පණ තලයක් එල්ල කර, එය දෙස බලන ලෙස ඉල්ලමින්, ඔවුන් සියල්ලන් ම එදිනෙදා අඩු වැඩි වශයෙන් අත්දකිමින් සිටින ජීවිත යථාර්ථයන් එළි දක්වයි. නාට්‍යයේ එක් අවස්ථාවක, මායා, විසල්ට මෙසේ පවසයි. "අපි උගුලක අහුවෙලා ඉන්නේ විසල්". එකිනෙකාට ගෞරව කරමින්,ප්‍රේමයේ සුන්දරත්වය විඳගැනීම වෙනුවට ඔවුනට සමාජය විසින් බල කර සිටින්නේ චිරාගත සමාජ සම්මතයන් ට අනුව ජීවත් විය යුතු බවයි.
අවුරුදු හැටපහක් වයසැති මායා, ඇයගේ ගේ ජීවන අපේක්ෂාවන්, තිස්සගෙන් ඉටු නොවීමෙන් පසු, විසල් නැමැති භද්‍ර යෞවනයේ පසුවන තරුණයෙකු සමග සුපිරිසුදු මානුෂික සබඳතාවක් ඇති කරගන්නට වෙර දරයි. රෝස මලක් අතැතිව එන විසල්, මායාගේ ෆැන්ටසියයි. ඇත්ත වශයෙන් ම මෙවැන්නක් තථ්‍ය ලෝකයේ සිදු විය නොහැකි බැවින්, නාට්‍ය කරුවා, එම හමුවීම ෆැන්ටසියක් විලස ම ඉදිරිපත් කරයි.

විසල් සිය සම්පර්කයට පැමිණි මොහොතේ සිට ම, මායා, යාන්ත්‍රික විවාහ සම්බන්ධතාවන් එරෙහි ව, බුද්ධි ප්‍රභාන්විත, ආශ්වාද ජනක, නිර්ව්‍යාජ මානුෂික සබඳතාවන් ගේ සුන්දරත්වය, විසල්ට පහදා දීමට උත්සාහ කරන්නී ය. එහෙත් තරුණ්‍යයයේ ලිංගික අව්‍යශ්‍යතාවන් මතින් මෙහෙයවෙන විසල් ට, එවන් සශ්‍රීක මානුෂීය සබඳතා ඇති කරගැනීමේ අපේක්ෂාවක් නැත. ඔහු ගේ අවශ්‍යතාව වන්නේ හැකි ඉක්මණින් මායා සමඟ යහන්ගත වීම ය. විසල් නියෝජනය කරන්නේ අක්මුල් සීදීගිය, අධ්‍යාත්මික පරිපෝෂණයෙන් සහ උසස් සෞන්දර්යමය හැඟීම් වලින් විහීන තරුණ පරපුරක් බව, නාට්‍ය කරුවා ඉතා ප්‍රබල ව ධ්වනිත කරයි.

නාට්‍ය අවසානයේ දී මායා, විසල් සමග යෙදන සම්භෝග රතියෙන් මරණයට පත් වේ. ජුගුප්සාජනක වූ සියලු සමාජ රැහැන් වලින් විනර්මුක්ත, සුසංවේදී මිනිස් සබඳතා ඇතිකර ගැනීමේ අභිලාෂයෙන් මිය යන මායා කෙරෙහි රසිකයා තුළ ඇතිවන සහකම්නය ඉතා ප්‍රබල ය. ඇය ආත්ම ගරුත්වයෙන් සහ ආත්ම පරිපුර්ණත්වයෙන් යුතු ජීවිතයක් ඇති කරගැනීමේ පරම පිවිතුරු අපේක්ෂාව ඉටු කරගැනීමට නොහැකිව මිය යයි. එහෙත් එම අත්දැකීමෙන් කම්පනයට පත්වන ප්‍රේක්ෂකයා නාට්‍ය ශාලාවෙන් පිටතට පිය මනින්නේ, එවැනි පරිපුර්ණත්වයකින් යුතු ජීවිතයක් ඇති කරගැනීම කෙරෙහි ඇති ලාලසාවන් දල්වාගෙන ය.

මෙහි එන ත්‍රිත්ව චරිත නිරූපණයට පණ දෙන කෞශ්‍යලා ප්‍රනාන්දු, ප්‍රියන්ත සිරිකුමාර සහ ජගත් මනුවර්ණ, සිය චරිත වලට නිසර්ගයෙන් ම ආවේශ වේ. අතුරුබිඳුමක් නොමැතිව දිවෙන මෙම නාට්‍යයේ ජීවත් වන නිළි නඑවන් තිදෙනා ගේ ජීව ගුණය එහි පටන් ගැන්මේ සිට සමාප්තිය දක්වා, ප්‍රේක්ෂකයා ගේ අවධානයට ඉතා තදින් ග්‍රහණය වේ.

ධනංජය කරුණාරත්නයන් සිය "සිහින රඟහල" නැමැති කෙටි නාට්‍ය සංග්‍රහය තුල නිර්මාණය කළ "ඔබ සාපේක්ෂයි" නාට්‍යයෙන් ගැහැණිය සහ පිරිමියා අතර ඇතිවිය යුතු සමානාත්මතාව පිළිබඳ කතිකාව, "ඇසිඩ් වැස්සෙන්" ඉතා ඉහළ මට්ටමකට ගෙන යයි. මෙම පර්වර්තනය, නාට්‍යකරුවා කාලානුරූපීව, බුද්ධිමය වශයෙන් සහ නාට්‍ය තාක්ෂණය අතින් පරිපාකයට ගිය බවක් පෙන්නුම් කරයි. මෙහි දී වඩා වැදගත් වන්නේ, මෙම තේමාව සූක්ෂම ලෙස සහ ඕලාරික නොවන ලෙස කරලියට ගෙන ඒමේ දී ධනංජය විසින් ප්‍රකට කරන කලා ප්‍රතිභාව සහ නිර්භීතභාවයයි.

ධනංජය සිය රංගපත්‍රිකාවට ලියූ සටහනේ උපුටනයක් ගෙන හැරපාමින් සහ ඒ පිළිබඳ අදහසක් දක්වමින් මෙම විමංසාව සමාප්ත කරමි.

".....මම හැමවිටම නාට්‍යයක් අලුතින් නිර්මාණය කරන විට ආකෘතියෙන් මෙන් ම අන්තර්ගතයෙන් ද පවතින සීමාවන් ඉක්මවා යන්නට උත්සාහ කරමි. සමහර විට ඇසිඩ් වැස්ස සම්මත සදාචාර සීමාවන් ඉක්මවා වඩා ම ඈතට යන්නට උත්සාහ කළ නාට්‍යයක් විය හැකිය. මෙම නාට්‍ය සංකල්පනාව බොහෝ කලක සිට මා තුල පැසවමින් තිබිණ. කෙසේ හෝ වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවේ මේ ආකාරයේ නාට්‍යයක් වේදිකා ගත කළ පසු ඊට මිනිසුන් කෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වාවි ද යන්න දැන ගැනීමට මට දැඩි වුවමනාවක් ඇති වී තිබිණ. මේ ඒ පරික්ෂා කරන මොහොතයි. මා හොඳින් දන්නා පරිදි බහුතරයට මෙය අල්ලන්නේ නැත. මෙම නාට්‍යය බහුතරයට නිර්මාණය කර ඇත්තේ ද නැත. එබැවින් එය රට වටා ගෙන යාමට විශේෂ බලාපොරොත්තුවක් ද නැත..."

තම නිර්මාණය පිළිබඳ, යම් ආකරයක සංශයක් නාට්‍යකරුවා තුල ඇති බව පෙනේ. එය ස්වයංවාරණයකට පර්වර්තනය නොවී, ඔහු තුළින් මෙම නාට්‍ය නිර්මාණය බිහි වීමට මඟ පැදීම ගැන අපි සතුටු වෙමු. මෙම නාට්‍යය 'බහුතරයට ඇල්ලීම' හෝ 'නො ඇල්ලීම' ගැන නාට්‍යකරුවා පුර්ව නිගමනයට පැමිණිම, ඔහු විසින් කලින් සුදානම් කරගත් විත්තිවාචකයක් සේ පෙනේ. මා කියා සිටින්නේ කලාකරුවා තම කලා නිර්මාණය වෙනුවෙන් නිදහසට කරුණු කීම අවශ්‍ය නැති බවයි. ඔහු තම කලා නිර්මාණය වෙනුවෙන්, දෘඨතරව සහ කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටිය යුතු බවයි.

උපාලි අමරසිංහ



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails