Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers



"ටෙක් එකක කෝස් එකක් කරන්න ඕන" යැයි අපේ මල්ලිි කියමින් සිටියේ පළමු වර සාමාන්‍ය පෙළ විභාගයට මුහුණ දී හමාර වූ කාලයේ සිටමය.

උදේ හතේ බස් එකේ ගොස් හවස හයේ බස් එකේ ආපහු ගෙදර එන කාර්මික පුහුණු මධ්‍යස්ථාන වල විවිධ පාඨමාලා හදාරන කීප දෙනෙක්ම ගමේ සිටියහ. මල්ලිත් අවුරුදු දෙකක්ම ඒවාට බැඳීම සඳහා වන ඉල්ලුම්පත‍්‍ර ගෙදර ගෙනාවත් ඒවා ආපහු තැපැල් පෙට්ටියට ගියේ නැත. එයට වැඩිපුරම බලපෑ හේතුව වූයේ දෙවනි පාර සාමාන්‍ය පෙළ පාස් වේ යැයි කියා හිතාගෙන සිටීමටත් වඩා වෙනත් එකකි. අයදුම්පත් ගෙනා දෙවතාවේම "මොන කෝස් එකට යනවද කියල හිතාගන්න බෑ" කියමින් සිටියදී නොදැනීම ඒ පිළිබඳ අමතකව ගියේය. ඒ ගැන නැවත මතක් නංගි හෝ අම්මා ගේ අතු ගාන වෙලාවක මේසය හෝ ඇඳ පල්ලක තිබී ඉල්ලුම්පත අසු වූ විටය. ඒ වන විට අයදුම් කිරීමේ කාලය අවසන් වීි තිබිණි.

"ඔන්න ඔහේ ලබන පාරම දානව" මල්ලි ඒ දෙවතාවෙම කිව්වේ ඒ කතාවය.

අම්මා එවිට කිව්වේ "අනේ මෙයැයිල එහෙම දෙයක් උනන්දුවෙන් හොයල බලල කරගත්තොත් තමයි පුදුමෙ. එහෙනං බල්ලො රෙදි අඳින්නත් පටන් ගනියි" යනුවෙනි.

ඒත් මල්ලිි තුන්වෙනි සැරේට මෙවර ගෙනා ඉල්ලුම් පත‍්‍රයෙන් එහි හෝටල් කළමණාකරන පාඨමාලාවට අයදුම් කළේ වැඩිපුර සිතා බැලීමට කාලය ගත නොකරමින්ය. ඔහු සමඟම එක්කම කාර්මික විද්‍යාලයට යෑමට අදහස් කළ ගමේ කීප දෙනෙක්ම හෝටල් පාඨමාලාවම තෝරගෙන තිබුණි.

"ඕක මේ පාරවත් කොරගත්තොත් ඉතිං හොඳයි. ඇරත් හෝටල් කෝස් එකක් නං ඉගෙනගන්නේ බංගලාවෙ හෝටලේ දැම්මොත් ගෙදර ඉඳන් වැඩට යන්න බැරිය". අම්මා ලොකු නැන්දා සමඟ කීවාය.

බංගලාව හා පැට්ටේරිය සම්බන්ධව ගොඩක් කතා ඇති වී තිබුණත් වැඩියෙන්ම පැතිරී ගියේ පැක්ටේරියේ හෝටලයක් ඇරඹීමට යන කතාවයි. දෙවැන්න පැක්ටේරියේ 'ගාමන්ට් එකක් දානවා' යන්නයි. පැක්ටේරි ඉඩමේ සත්තු වත්තක් අරඹන්නට යන බවද සමහරු කීහ. බංගලාවට අයත් ඉඩම් නැවත වගාකොට 'දලු ඇඹරිල්ල' නැවත ගන්නවා යන්නද හරි හරියට කියවුණ එකකි. මේ කතා එකකට එකක් වෙනස් ඒවා වුවද ඉන් එක් දෙයක් ඔප්පු විණි. එනම් පැක්ටේරියට සම්බන්ධව කුමක් හෝ විප්ලවයක් සිද්ධ වෙන්නට ඉඩ තියෙන බවය.

කොහොම නමුත් අදාළ කි‍්‍රියාවලිය පටන් ගත්තේ එක සීරුවට හැමෝම මේ පැක්ටේරි විප්ලවය ගැන කතා කොට හමාර වී මඳ කලක් ගත වී ඒ ආරන්චියේ උණුසුම මැකී ගියාටත් පසුවය. පළමු දවසේ වූයේ් ඩෝසරයක් ගෙනවිිත් පැක්ටේරි වත්තේ කැලෑව බිඳින එකය. අපේ ගමට හැරෙන හන්දියට පේන දුරින් එක ළඟම පැට්ටේරිය සහ බංගලාව යන දෙකම තිබුණි. ‘ඩෝසරෙන් එළි කරනව’ කියමින් අපි කුඩා කාලේ කළාක් මෙන් ඩෝසරයෙන් වැඩකරන අයරු බලා සිටින්නට පොඩි ළමයින්ටවත් උන්නදුවක් තිබුණේ නැතත් ඩෝසරයන්ගේ ආගමනය සකච්ඡුාවකට ගන්නට සෑහෙන මාතෘකාවක් ලෙස හැමෝම සැලකූහ.

එදා අපි කුස්සිය පැත්තෙ තේ බොමින් ඉන්නා විට, ලොකු නැන්දත් එවෙලෙ අපේ ගෙදර සිටිද්දී, උපාලි මාම ආවේය. ඒ පැක්ටේරි විප්ලවේ ගැන ආරන්චි ගොඩක් එක්කය.

"හොටෙල් එකක් තමයි දාන්න හදන්නෙ. පැට්ටේරි වත්තෙන් බාගයක් අදම එළි කළා. "

"අම්මප" ලොකු නැන්දා ඒ වචනයෙන් විස්මය පිට කළාය. ඇය ඒ දැක්වුවේ උපාලි මාමා දිරිමත් කරන්නට මවාගත් විස්මයක්ද එසේත් නැතිනම් ඇය ඇත්තටම කුතුහලයට පත් වූයේද යන්න සිතාගැනීමට මම අසමත් වීමි.

හොටෙල් එක දැමීමේ මූලික වැඩ කටයුතු බාර දී ඇතතේ ඇනිකට් කඬේ මුදලාලිගේ බෑනා වන අතුරලියේ මහත්තයාටය. වලව්වේ හිච්චි මහත්තයා දැන් පදිංචි කොළඹ උණත් ඔහු මුදලාලි බෑණාට හිතවත්ය. ළඟදීම වැඩ පටන්ගන්නවා ඇත.

"අපොයි ඔය හොටෙල් ගැහැව්ව වගේ නෙවෙයි. හැමදහ ජරාවක්ම මෙහෙට ඒවි. නානාප්පරකාර මිනිස්සු ඕවට එන්නේ හොඳ වැඩ වලටමය". අම්මා අනවශ්‍ය විදියට සැක පහළ කළේ ඒ විදියටය.

"විකාරෙයි අක්කේ. නිකං ජෝඩුවලට රිංගන්න පුලුවං රෙස්ට්හවුසි වගේ එකක් නෙවෙයි මේ දාන්න යන්නෙ. ටුවරිස් හෝටලයක්. සුද්දොන්ට. " උපාලි මාමා නාම මාත‍්‍රිකව පමණක් දැනුවත් හොටෙල් ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන් නොබියවම පෙනී සිටියේය.

"අම්මප ! "

ලොකු නැන්දා දෙවැනි වරටත් සුපුරුදු වදනම යොදා ගනිමින් අර අනවශ්‍ය විදියේ විස්මය පළ කළාය.

"ඔව් දෙයියනේ. මේ මුදලාලිගෙ බෑණා මාත් එක්ක හොඳටම කිව්ව එකනෙ" උපාලි මාමාගේ ස්වරයේ ඇත්තේ අනවශ්‍ය උනන්දුවකියි මට සිතේ.

"ඉතිං සුද්දො මෙහේ ඇවිත් මක්කටෙයි. මුහුදත් ළඟක් නෑනෙ. මෙහේ ගස් උඩ යන වඳුරො බලන්නය" ලොකු අම්මා තාර්කික වන්නට පටන් ගත්තාය.

"ඒකත් මම ඇහුවනෙ. " උපාලි මාමා ජයග‍්‍රාහී ලීලාවෙන් කීවේ අත වේගයෙන් ඉදිරියට දිගු කරමින් අංග චලනයක් ද කරමින්ය.

"පැට්ටරිය පටන් ගන්නෙ ඒකටලු. සුද්දො එන්නේ තේ කොල හදන හැටි බලන්නත් එක්කලු. ගාල්ලට මාතරට එන සුද්දො මෙහෙට ගෙන්නන්ලු හදන්නෙ. වැඩි ඈතක්ය - පැයයි නෙ ගාල්ලෙ ඉදන්. වැඩිම උණොත් එකහමාරයි"

"අම්මප හැබෑවට ඉතිං ඒ මිනිස්සුත් ආස නැතැයි තමන් බොන තේ මෙහේ හදන්නේ කොහොමද කියල බලන්න. " එවර අම්මා ප‍්‍රගතිශීලී වන්නට උත්සාහ ගත්තාය.

"බංගලාවත්තෙ නං ගස් එකක්වත් කපන්නෙ නෑලූ. පැට්ටේරිවත්තෙ ආයෙත් තේ හිටවනවලු. ඔය කැලෑ වෙච්ච නරි මූකලානත් එළි කරලා ආයෙ තේ දානවලු. මටත් කිව්ව ඒගොල්ලන්ට දළු දෙන්න කට්ටිය අල්ලල දෙන්න කියල. මටත් කොමිස් එකක් දෙනවයි කිව්වෙ. "

"නොදී ඉන්න එකක් නෑ එහෙමනං" ලොකු නැන්දා කිව්වාය.

"මං කිව්ව මං දළු නං අල්ලල දෙන්නංය ඒත් කොමිස් එපාය කියල. "

"ඔව් ඉතිං ගමේ රටේ මිනිස්සුන්ගෙං මොන කොමිස්ද? "

"අනේ උඹ නිකං ඉදහං නංගියෙ. එහෙනං ඔය කඩේ මුදලාලිල අපෙං සතේට ගණං බලල බඩු දෙන්නේ ලාබ තියං. උන්ට හොදනං අපට මොකෝ"

"එහෙම එකක් නෙවෙයි ලොකු අක්කෙ. මං බැලුවේ අතුරලියෙ මහත්තයට කියල අපේ තිලක්ට ජොබ් එකක් අල්ලල දෙන්න හොටෙල් එකේ. "

එසේ නම් කොමිස් ප‍්‍රතික්ෂේප කරමිින් උපාලි මාමා යොදා තිබෙන්නේ සම්‍යක් ප‍්‍රයෝගයකි.

"හැබෑට ඒකනං නරක නෑ" අම්මා අල්ලේ ඉතිරි සීනි ටික දිවේ ගාගන්න ගමන් එසේ කියමින් එක් වරම බැලුවේ මගේ දිහාවයි. ඇගේ බැල්මේ තිබුණේ "ඔන්න උඹටත් ජොබ් එකක් ගන්න පුලුවන් වේවි" වැනි අදහසකි. මං අම්මාගේ බැල්ම මග හරිමින් ඉස්සරහ පැත්තට ආවේ මගේ රැකියා විරහිතභාවය ඔවුන් ඉදිරියේ නැවත වරක් සාකච්ඡාවට ගැනීමට මට අවශ්‍ය නොවූ බැවිනි.

උපාලි මාමා ගියාට පසුවත් අම්මා සහ ලොකු නැන්දා කතා බහ නැවැත්වූයේ නැත.

"කොහොමට තිබිච්ච පැට්ටරියක්ද ඕක. දෙවෙලවත්තෙන් හිටං කට්ටිය ආව ඒ දවස්වල දළු කඩන්නයි, ඉස්ටෝරු වැඩටයි. " අම්මා අතීතය මතක් කරන්නට වූවාය.

මං ශිෂ්‍යත්වය ලියන දවස් වලත් අම්මා පැක්ටේරියේ වැඩට ගිය බව මටත් මතකය. අම්මා එය නවතා වෙන අයගේ ඉඩම්වල දළු කඩන්නට යන්නට පටන්ගත්තේ පැක්ටරිය බංකොලොත් වී වැඩ අඩු වන්නට පටන් ගනිද්දීය.

"එහෙනං. අපි වැඩට ගියේ නෑනෙ අන්තිම දවස් වල. වැඩ තිබුණෙ නැති හන්ද. අන්තිම වෙනකං ඉඳිය නං අපිටත් වන්දි ගන්න තිබුණ. "

"නැතුව. අර ගල්කුට්ටියෙ කරුණෙල ඔය දැං ඉන්න ගේ හදාගත්තේ ඒ වන්දි ඔලින්නෙ. හැබැයි ආයෙ දළු අඹරන්න පටං ගත්තොත් අපටත් යන්න ඇහැකි. "

"අනේ අක්කෙ මටත් ඇති වෙල දැං මේ දළු රවුංවලට යන එක. අදත් ඉවර වෙනකොට පහමාරත් පහුවෙලා. හවසට තේ එකක්වත් දෙන එහෙක. නොදකිං විතරක්"

"අනිත් එක ඕවයෙ ගියාම මාසෙ සල්ලි මාසෙට ඉවරයි. එහෙමද වත්තක ඉස්ටෝරුවක ගියාම. පන්ට් එකම කීයක් එකතු වෙනවද? "

"නැත්තං.. "

"මං නං වතත්තෙ වැඩ ඉවර උණත් හරි කිසිම දළු කැඩිල්ලකට ගියේ නෑ පිට තැනක. ආයෙ වත්තෙ තේ දැම්මොත් නං මං අල්ලගන්නව දළු කැඩිල්ල. එක එකාට වාල් වෙන්න ඕන නැහැනෙ නංගියෙ වත්තෙ වැඩ කරද්දි"

"අම්මේ ඒ දවස්වල හොඳම තේ මංඩිය තිබුණෙ ඔය ඉස්ටෝරුව වටේ ටිකේ. " ලොකු අම්මා ලොකු අතීතය ගොඩ දාන්නේ කෑමක් ගැන වර්ණනා කරන කලෙක මෙන් ලොකු පෙරේතකමකිනි. අම්මාද ඊට දෙවැනි නැත. "වැස්සක් දෙකක් ගියාම දළු ඇදෙන්නෙ නිකං ලබු කරටි වගේ. ඒ දවස්වල ඇඩ්ඩිං කංකානම් මහත්තයනෙ ඉඳියෙ. මට තමයි ඔය ඉස්සරහ ටික කඩන්න දෙන්නෙ ඉස්ටෝරු මණ්ඩිය හොඳට තියෙන්න ඕනෙයි කියල. සුපිරිංටන් මහත්තයත් හැමදාම කියනවලු, කව්ද මේ ටිකේ දළු කඩන්නෙ, හරි මට්ටමට තියෙනවනෙ කතුරෙන් කැපුව වගේ කියල. "

"දැන් ඉතිං කවුද ඉන්නෙ අක්කල වගේ දළු කඩන්න පුලුවන් කට්ටිය. "

"අනේ මක්කයි මේ කියන්නෙ. මං ඊයෙ පෙරෙයිද දැක්ක අර චාලිස් මහත්තයලගෙ ඉඩම. අපොයි දළු ගස් මැද කඳු කඳු වගේ. කොල දාල කඩනවයිං ඔහොම වෙන්නෙ. නොදකිං. තනි කොල කඩල ගහ එක මට්ටමට ගන්න දැං දළු කඩන ගෑනු දන්නෑ. "

ලොකු නැන්දා සහ අම්මා තේ කර්මාන්තයට සම්බන්ධ අතීත කතා සූප්පු කරමින් ගොඩක් වෙලා කතා කරමින් සිටියහ.

වැඩි කල් නොගොස්ම අලුත් හෝටල් ව්‍යාපෘතිය යථාර්ථයක් බව පෙන්නන ඉඟියක් ලැබිණි. හෝටලේ වැඩට කට්ටිය ගන්නා බව කියා ඇනිකට් කඩේ දොරේ පෝස්ටරයක් ගසා තිබිණි. නංගි එදින සවස මිදුල අතුගෑවේ එහා ගෙදර සුදු නෝනා සමඟ ඒ ගැන කතා කරමිනි.

"අයියෝ බන් ඉංග‍්‍රීසි පාස් උණානං ෂෝක්කෙකට පිළිගැනීමේ නිළධාරිට යන්න තිබුණ. කෙල්ලොන්ට යන්න පුලුවන් එකක් තියෙන්නෙ එච්චරනෙ. "

"ඇයි බං වේටර්ලත් ගෑනු අයට පුලුවන්නෙ. "

"ෂික් බන්. වේටර් විදියට යනන් ලැජ්ජ නැතෙයි. " නංගි එසේ කියමින් මල් පාත්තියෙ පොල් ලෙලි අස්සට ඉදලෙන් ඇන්නේ තරහකින් මෙනි. "මේස ගානෙ කෑම අරගෙන යන්නනෙ තියෙන්නෙ. "

"ඒ උණාට බන් ගෙදර ඉදන් යන්න පුලුවන්නෙ. "

"ඒ වගේද බන් අරකට ගියාම. ඉස්සරහ ඉදගෙන පෝන් එකට කතා කරන්නනෙ තියෙන්නෙ. හරි ෂෝක් බන්. "

"රිසෙප්ෂනිස්ට පිටිං කවුුරුහරි ගනියි බන්. " සුදුනෝනා කිව්වාය.

"ඒ මොකක්ද උඹ කිව්වෙ. "

"රිසෙප්ෂනිස්ට්. උඹ ඔය කිව්ව එක තමයි. පිළිගැනීමේ නිළධාරී".

"ඔවු බන්. ඉංග‍්‍රීසි තිබුණනං ෂෝක් ජොබ් එක. අපි ඒ දවස්වල ගණං වලට පන්ති ගිය වෙලේ ඉංගිරිසි වලට ගියානං හරි බං. "

මට ඒ දැන්වීම කියවන්වට ලැබුණේ පහුුවෙනිදා දවල් හාල්මැස්සෙන් සීයක් ගේන්නට කඬේ ගිය මොහොතේය. "ළඟදීම ඇරඹෙන - ඩ්රීම්ස් ඉන්- ටුවරිස් හොටෙල් හි සේවක පුරප්පාඩු" යනුවෙන් එහි ඉහළිින් ලොකු අකුරින් දක්වා තිබිණි. නංගි කියූ විදියට පිළිගැනීමේ නිළධාරිනීගේ රස්සාවට යන්න නම් ඇයට අඩු වෙන්නේ ඉංග‍්‍රීසිි පමණක් නොවන බව මට තේරුම් ගියේ එය කියවද්දීය. එහි පිළිගැනීමේ නිළධාරිනී තනතුර යටතේ තිබුණේ ප‍්‍රියමනාප පෙනුම සහිත ඉංග‍්‍රීසි භාෂා හැකියාව සහිත 20-25ත් අතර කාන්තාවන් යනුවෙන්ය.

එදා හවස නංගී සුදු නෝනා හා එකතු වී පිළිකන්න පැත්තේ ගලක සුදු හඳුන් උරච්චි කරනවා මම දැක්කෙමි. සුදු හඳුන් දෙහි ඇඹුල් වලින් ගලගා මූණෙ ගෑ විට ඡවි කල්‍යාණයට වැඩි වන බව තරුණි පත්තරයේ තිබුණු බව ඔවුන් දහවල් කතා වූහ. හරියනවද බලන්නත් එක්ක එක දිගටම ගාමු යැයිි ඔවුහු තකිතා කරගත්හ.

මේ අතර තාත්තා උපාලි මාමාද සමඟ අතුරලියේ මහත්තයා හමුවන්නට යවා තිබුණේ අම්මා විසිනි. ඒ හමුවේදී සිදු වූ දේ කුමක්දැයි මම හරියටම දැනගත්තේ පහුවෙනිදා සවස අම්මා ඒ ගැන ලොකුනැන්දාත් සමඟ විස්තර කරද්දීය.

"ඉල්ලුම්පත්තර දාන්න කිව්වලු. අපරාදෙ කියන්න බෑ කිව්වලු කොහොමත් ගමේ මිනිස්සුන්ට ඉස්සෙල්ල චාන්ස් එක දෙනව කියල. " තාත්ත අරන් ආ ප‍්‍රතිඵලය අම්මා සමාලෝචනය කළේ එසේයි.

"එහෙනං මහත්තය නොසලක ඉන්න එකක් නෑ."

"ඒකනං ඇත්ත. ඒ උණාට අක්කෙ අපි ගිහිල්ල කතා කරා කියල වැඩක් නෑ. අපේ මූණ බලලය රස්සාවල් දෙන්නෙ. කොහෙද මේගොල්ලට ඩිංගක් එළියට බැහැල ඇවිදින්න බැහැනෙ. ගිහිල්ල කතා බහ කරා නං ඒ මිනිස්සු නොසලකා ඉන්නවය. "

තාත්තා අතුරලියෙ මහත්තයා හමුවෙන්න ගියේ මට එසේ යන්නැයි දෙතුන් සැරයක්ම කියා බැරිම තැනය.. අඩුම ගණනේ එවන් රස්සාවක් කරන්නට යන්නට මගේ කැමැත්තක් තිබේදැයි නොඅසාම රස්සාව හොයන්නට යන අම්මලා ගැන පුදුමයක් නොදැනෙන තරමට දැන් මට අම්මලගෙ වැඩ හුරුපුරුදු වී තිබේ.

"හැබෑටම මේ ළමයට නෑනෙ එහෙම උනන්දුවක්වත්. " ලොකු අම්මාද කිව්වාය.

"මක්කරන්නෙයි අක්කේ. හෙනහුරා ලැබුවම ඔහොම තමයි." අම්මා කටහඬ පහත් කළාය. "වෙන එකක් ඕන්නෑ විභාගෙ පේල් උණෙත් ඒකනෙ. හාමුදුරුවො කිව්වෙ විභාගෙට මාස දෙකකට කලිං තමයි හෙනහුරා ලබල තියෙන්නෙ. ඒරාස්ටකේ කටේ තියාගෙන නෙව විභාගෙ ලියල තියෙන්නෙ. හාමුදුරුවො කිව්වේ විභාගෙ කෙසේ වෙතත් ජීවිතේ තියෙන එක ගැන සතුටු වෙන්නෙයි කියල. "

"අනේ ඒක නෙවෙන්නම්. හෙනහුරා ලැබුණොත් දුක් වින්දනව. කෙහෙත ලැබුණොත් ඇවිද්දවනව. අපරාදෙ හැබැයි මේ දරුව. "

"තව අවුරුදු දෙකක් යනකම් මොකුත් හරියන්නෙ නෑ කියලයි කියන්නෙ. බලහල්ලකො ඇගේ හැටි උණත්. ඇට ගොයා වගේ. කන ඒව අල්ලන්නෙත් නෑ. "

මං ඒ් විස්තරේ අසාගෙන හිටියේ අද හවසත් බෝධි පූජාවකට යන්න වේදැයි බියක්ද ඇතිවය. සාමාන්‍යයෙන් මෙහෙම කතා බහකදී මගේ අපලෙ ගැන කතාවක් ඇදුණොත් අම්මා එදාට හෝ පහුවෙනිදාට බෝධි පූජාවක් හෝ හරි සෙත් කවි කීමක් හෝ යොදාගනියි. ඒ නැතත් හෙට අනිද්දම හෝටලේ රස්සාව හරියන්නැයි පතා බෝධි පූජාවක් තියන්නට අම්මා මෙලහකටත් සැලසුම් කොට ඇතුවා විය යුතුය.

චමින්ද කියන විදියටත් හෝටලෙන් අරඹන්නට යන්නේ තේ කර්මාන්තය ආශ‍්‍රිත සංචාරක ව්‍යාපාරයකි. එහෙත් දැනට ප‍්‍රසිද්ධ වී ඇති ඒවාට වඩා වඩා වෙනස් රැකියා අවස්ථාද හෝටලෙන් උදා වෙන්න ඉඩ තියෙන බව ඔහු අණාවරණය කරගෙන තිබේ.

කසුනුත් සමග බයිසිකලයෙන් අපේ ගෙදරට පැමිණි වෙලාවේ චමින්ද ඒ ගැන විස්තර කළේ පුදුම උනන්දුවකිනි. බයිිසිකලේ වැටට හේත්තු කොට අපේ මිදුලට හැරෙන පාර ළග පොල් කොටේ උඩ හිඳගෙනය චමියා කතාව පටන්ගත්තේ.

"මට කිව්වනෙ අතුරලියෙ අයිය බන්" චමින්ද පටන් ගත්තේ එසේය. ඔහු අතුරලියේ මහත්තයා ගැන ඉන්නෙ ලොකු පැහැදීමකිනි.

"අතුරලියෙ අයියා නියම ඩයල් එකක් බන්. බලපන් ළඟදි ටිපර් එකක් ගත්ත. එයා ගාල්ලෙ පොලිසියෙ ඔක්කොම දන්නව. මරු බන්. විජේ්දාස මන්ත‍්‍රිත් දන්නව බන්. ගස් ඉරන මැෂින් එකට පෝමිට් පාස්කර ගත්තෙ ඒකින්. බලපන් දැනටම කොච්චර දියුණුද කියල. අපිටත් වරදින්නෑ බන් ඒ වගේ කෙනෙක් එක්ක ඉදියොත්. " චමින්ද අතුරලියේ ගැන කියද්දි විස්තර කළේ එහෙමය.

"වෙනස්ම විදියටලු මචං හෝටලේ කරන්න හදන්නෙ. බලන්න එන සුද්දොන්ට ඕන නම් වත්තෙයි ඉස්ටෝරුවෙයි වැඩ කරන්නත් පුලුවන්ලු. "

"සුද්දොන්ට පිස්සුද බන් මෙහේ ඇවිත් වැඩ කරන්න. " කසුන්ගේ ස්වරයේ නෝන්ඩියක් මුසුවී තිබිණි.

"යකෝ උන් වැඩ කරන්නෙ සල්ලි ගන්න නෙවෙයි. ආතල් එකට. උන් කැමතිනෙ එක එක විකාර කරන්න. ඒකනෙ බං ඔය ගෙවල් වලට වෙලා කාල බීල ඉන්නැතුව මේවයෙ ඇවිත් ඇවිද ඇවිද ඉන්නෙ. "

"ඉතිං"

"බංගලාව එහා පැත්තෙ පොකුණ දන්නවනෙ. සුද්දොන්ට නාන්න දෙන්නෙ ඒකින්ලු. ඒ කියන්නේ කවුරුහරි වතුර ඇදල දෙන ඒවයින් සුද්දොන්ට කැමතිනං නාන්න පුලුවං. "

"ඉතිං බන් වතුර අදින්නත් කවුරුහරි ඉන්න එපැයි. " මම කිව්වෙමි.

"ටුවරිස් හෝටලේක ඒකට වැඩට කෙනෙක් දාන එකත් මහ වැඩක්ද බන්. එක රෑකට නවතින්න දහ පාලොස්දාහක් ගන්න එකේ. ඒවට වැඩට ගන්නෙත් බොඩි ෆිට් කොල්ලොලු බන්. "

"ඒ මොකෝ. " එසේ අසන අතරම මට කේඩෑරි වී ඇති මගේ අතපය දිහා හොරෙන් බැලවිනි.

"ඇයි බන් සුද්දියො එහෙම කැමති වෙන්නෙ එතකොටනෙ. උන් මාර ආසලුනෙ බං කලු කොල්ලොන්ට. වැඩියත්ම බන් ඔය පපුවෙ මයිල් එහෙම තියෙන උන්ට. එහෙම අය තෝරල හෝටලේ වැඩට ගන්නවලු. මට අතුරලියෙ අයිය දැන් කිව්වෙ. ඇඟ පේන විදියට සරමයි බැනියමයිලු අඳින්න දෙන්නෙ. " චමින්ද කීවේ ඝනව වැඩුණු වම් අත්දණ්ඩේ රෝම කූප දකුණු අත්ලෙන් පීරා දමමිනි.

"ඉතිං උඹටත් පුලුවන්නෙ එහෙම හෝටලේ වැඩ ගන්න" මම ඉක්මනින්ම එසේ කිව්වේ රෝම ගැන කතාවක් ඇදෙතැයි බියෙනි. චමින්දලාගේ මෙන් රෝම පිරුණුු ඇඟවල් අපට නැත.

"අපෝ ඒ වගේ වැඩකට පනින එක නම් සිම්පල් බං. අතුරලියෙ අයිය කිව්ව ගමන් දාල දෙයි. ඒත් මං ට‍්‍රයි කරන්නෙ වෙන මොහොකට හරි පැන ගන්න. කොහොම වෙතත් ඇඟත් ටිකක් හදාගන්න ඕන. " චමින්ද බාහු දෙක පුම්බා ඒ දිහා මාරුවෙන් මාරුවට කීප වරක් බලාගත්තේය.

"ජිම් එකකට යන්න තියේනං ගොඩ බන්. මම නිකං අත්දෙකට එක්සයිස් ටික කරගන්නෙ යකඩ කෑලි වගයක් සෙට් කරල . හරිි විදියෙ ජිම් එකක් තියේනං මම මාසෙන් ඇඟ හදනව බන්. "

"අතුරලියෙ අයිය කිව්ව බන් හෝටලේ ජිම් එකකුත් දානව කියල. ඇයි බන් සුද්දොන්ට අනිවාර්යෙන්ම ඕනනෙ. අපිටත් එහෙම උණොත් මරු චාන්ස් එක බන්. මම නම් ආයෙ දවස් තිහ... ම සෙට් එක දානව. "

චමින්ද "තිිහම" යන්න කිව්වේ දිනපතාම යන බව අවධාරණය කරමින් "හ" යන්න අසාමාන්‍ය ලෙස අදිමිනි.

"ඉංග‍්‍රීසිත් ඉගෙනගන්න ඕන බන්. වෙන මොකුත් ඕන නෑ ඉංගී‍්‍රසිි තියේනං. අතුරලියෙ අයිය කිව්ව බං ඉංග‍්‍රීසි පුලුවන් නම් කැම්පස් ගියපු උන්ට වඩා පඩි ගන්න පුලුවන්ලු. මමත් දැන් ටික ටික ඉංග‍්‍රීසි පුරුදු වෙනව. දැන් මම පෝන් එකේ මැසේජ් ගහන්න පුරුදු වෙනව. මං දැන් නමයි ඇඩ‍්‍රස් එකයි ඉංග‍්‍රිසියෙන් ලියන්න පුරුදු වෙලා ඉන්නෙ. ටික ටික වචන පාඩම් කරගන්න ඕන. "

පැක්ටේරිවත්ත තට්ට හිසක් සේ බූ ගාන්නට බුල් ඩෝසරයට මහ කලක් ගත වූයේ නැත. ඊට යාබදව තිබූ නරි මූකලානද එළි විය. පැක්ටේරියට කිසි බලපෑමක් නොවුණත් උස් ගොඩනැගිල්ලක් වූ එය එළි කරපු වටපිටාවේ අතහැර දමපු ලොකු යන්ත‍්‍රයක් මෙන් කැපී පෙනුණි. ලොකු නැන්දාට මේ ගැන තිබුණුු ලොකුම ප‍්‍රශ්නය වූයේ එළි කළ බිමේ ඩෝසරයෙන් කපා ඇති කාණු අතර දුර වැඩි වීමය. ඇය කියන විදියට ඒ කානු දැමිල්ල තේ වගාවට හරි යන්නේ නැත. එමෙන්ම ඉඩමේ ඒ මේ අතට කපා ඇති පාරවල්ද ඕනෑවට වඩා වැඩිය. එහෙත් ඒවායේ හොඳ පැත්තක් දකින්නටත් ඇයටම හැකි විණි.

"එකාතකට ඉතිං තේ වවන්න උණත් අලුත් කෙරේම නැතැයි. ඒව නොදැන වෙන්න බෑනෙ ඔය සල්ලිකාරයො වවන්නෙ. අනික කානු අඩු උණාම අපිට උණත් ලේසිනෙ දළු කඩන්න. ඔය ඉඩම පුරා පාරවල් ගහන්නෙත් සුද්දොන්ට බල බල යන්න වෙන්නැති. අපිට වගේ පිණි ගාලෙ ඇවිදින්න බැහැනෙ ඉතිං ඒගොල්ලන්ට. "

ඉඩම එළි කළ තදියමට හෝටල් ව්‍යාපෘතියේ ඊළඟ පියවර සිදු නොවිනි. ඉන්පසුව සිදු වූයේ එක් දිනක් සවස් වරුවේ පැක්ටේරි ඉඩම අසලට රතු සහ සුදු පටි රටාවකින් පාට කොට තිබුණ සිමෙන්ති කණු ගොඩක් ලොරියකින් ගෙනැවිත් දැමීමය. එහෙත් ඒ් වන විට එළි කරපු ඉඩමේ තැනින් තැන අඩි කීපයක්ම උසට වල් වැවී තිබිණි.

මාස හයක් වන මල්ලිලාගේ පාඨමාලාවේ සෑහෙන කොටසක් දැනට හමාර වී ඇති අතර ළඟක සිට ඔවුන් ප‍්‍රයෝගික කොටස්වලට හොා්ටල් වලට යවන්නට පටන්ගෙන තිබේ. එබැවින් ඇතැම් විට ඔවුහු සති අන්තයේද පුහුණුවට යති. හදන්නට ඉගැන්වූ කෑමවලින් තමන්ට නිවැරදිව හදාගත හැකි වූයේ පරාටා හා කොත්තු පමණක් බව මල්ලී කීවේය.

නංගී සහ සුදු නෝනා මාස දෙකක් එකදිගට මුහුණට කළ සුදුහඳුන් සත්කාරය නැවැත්තූහ. ඒ වෙනුවට ඔවුන් දැන් මාසයක් තිස්සේ ගාන්නේ බිත්තර සුදු මදය සමඟ කහ කුඩු මුසු කොට සකසාගන්නා ආලේපයකි. මේ කාලය තුළ තරුණි පත්තරයේ තිබුණු කෑම බීම වර්ග සකසා අත්හදා බැලීම් කරන්නට ඔවුන් ගත් උත්සාහය හරිගියේ රෝල්ස් හා පෑන් කේක් සම්බන්ධයෙන් පමණි.

එදා හවස අපේ ගෙදර පැමිණ සිටි ලොකු නැන්දාත් කතාවට වස්තු විෂය කරගත්තේ ලොරියේ ආගමනයයි.

"ඔය පාට පාට කණු ගෙනැල්ල තියෙන්නෙ හෝටල් වත්තවටේ වැට ගහන්නලු නේ. " ලොකු නැන්දා කියූ අයරින් එය ගමේ හොදින් පැතිරුණු ආරන්චියක් විිය යුතුය. උපාලි මාමාද කීවේ ඒවා මොනවාට යොදාගත්තත් එය හෝටලේට සම්බන්ධ යමක්ම විය යුතු බවය. ඒ අනුව මෙතෙක් හාවක් හූවක් නැතිවම තිබුණු හෝටල් ව්‍යාපෘතිය හෙට අනිද්දාම පටන්ගන්නවා ඇතැයි ඔහු දැඩි විශ්වාසයෙන් කීවේය.

ලොරියෙන් කණු ගෙනත් බෑ දවසේ දවසට පසුදින පැක්ටේරිවත්ත ඩෝසරයකින් නැවත තට්ටෙ ගාන ලදී. කාගෙත් ඇස් උඩ ගියේ ඊට පහුවෙනිදා එළි කරපු බිම පොඩි පොඩි කෑලිවලට බෙදා අර කණු හිටෙව්වාමය. එදාම රේඩියෝවේ දැන්වීම් ගියේය.

ටී ෆැක්ට්රි ගාඩ්න්

කීර්තිමත් පාසල්, දියුණු රෝහල්, සොදුරු මුහුදු වෙරළ, හා අභිමාවත් ඓතිහාසික උරුමයන් පිරිවරාගත් දකුණු ලකේ අග නගරය ගාලු නගරයට කිලෝමීටර් 13 යි. නිරන්තර කුරුලු ගී හඩ ඇසෙන නිසංසල ගැමි පරිසරයක, සරුසාර වෙල් යායකට මුහුණලා, ටී ෆැක්ට්රි ගාඩ්න්... මේ ඔබේ සිහින කැදැල්ල ඉදිකිරීමට සුදුසුම තැනයි. පරර්චසය රුපියල් 45000 සිට.


එළි කරන ලද බිම කැබලි කර විකුණන බවට ඒ වන තුරු හාවක් හූවක් වත් ගමේ ගොස් තිබුණේ නැත. ලොකු නැන්දා කීවේ තමන්ට දෙයියන් දළු කැඞීමට උරුම කොට ඇත්තේ ඇය එය නැවතූ දවස වන තෙක් පමණක් නිසා මෙය මෙසේ සිදුවන්නට ඇති බවය. පැක්ටේරි වත්ත වෙන්දේසි කළද බංගලාවේ හෝටලය දමනු ඇති බව තාත්තාගේ මාමාගේත් තව බොහෝ දෙනෙක්ගේත් විශ්වාසය විය.

ඉඩම් විකිණිම සදහා තාවකාලික කාර්යාලයක්ද ඉඩමේ පාරට ආසන්න කොටසක ඉදි කරන ලදී. ඉඩම් මිළදී ගැනීමට ඇත්තේ විශාල තරගකාරීත්වයක් බව ගමේ අය කතා වූහ. විවිධාකාර ලොකු ලොකු මිනිස්සු ඉඩම් මිළදී ගත් බවට කතා රාශියක් ද කියවිණි. එහෙත් ෆැක්ටේරි වත්තේ නිවාස තනා පදිංචි වූයේ තාර පාර කෙළවරේම පිහිටි ඉඩම් කොටස් දෙකක් මුලින්ම මිළදී ගත් වෛද්‍යවරු දෙදෙනෙක් පමණකි. ඔවුන්ට අමතරව ඉඩම් මිළදී ගත් අය පිළිබඳ වඩාත් විශ්වසනීය තොරතුරක් ලැබෙන විට නැවත කැලෑවට ගිය එළි කළ බිමේ වැඩුණු ගඳපාන ගස් මල් පිපෙන තරමට ලොකු වී තිබිණි. අතුරලියේ අයියා කියූ බව කියමින් ඒ ආරන්චිය අපට කිව්වේත් චමින්දමය. ඔහු දැනගත් තොරතුරු අනුව හොටෙල් ව්‍යාපෘතිය අඩ පණ වූයේ නඩුවලට හිරවීම නිසා බංගලාවේ හිච්චිමහත්තයලාට ඉඩම ෆිනෑන්ස් සමාගමකට කුණු කොල්ලයට විකුණන්නට සිදු වූ නිසාලු.

සිය පාඨමාලාව නිමා කරපු මල්ලී දැන් නැවතත් සිටියේ ගෙදරය. මාස තුනක් පමණ ඇතුළත කොග්ගල හෝටල කිහිිපයකම වැඩ කළ ඔහු හැමවිටම ඒවා හැර දමා ගෙදර ආවේ වැඩ කරන තරමට පඩි නැති බව හෝ මරවමින් වැඩ ගැනීම වැනිි හේතුවක් ඉදිරිපත් කරමිනි. ඔහුගේ සූප ශාස්ත‍්‍ර දැනුම කෙබඳුදැයි අපට බලාගන්නට කිසිම අවස්ථාවක් නොලැබුණත් හෝටල් ක්ෂේත‍්‍රය පිළිබඳව හසල දැනුමක් ඇත්තෙක් ලෙස කතා කිරීමේ හැකියාව නම් ඔහුට මොනවට ලැබී තිබිණි.

"වැඩක් නෑ. හෝටල් කියන්නේ තනිකර කැපිලි කෙටිලි තමයි. චෙෆාට, මැනේරයට අනික් ලොක්කොන්ට ගොට්ට ඇල්ලුවෙ නැත්තං ඉතිං ඌට සදා සොත්ති තමයි. අන්තිමයි ඒ අතින්. කොන්දක් තියාගෙන වැඩ කරන්න බෑ මේ ජොබ්වල. අපි දැන් ඉගෙන ගත්තා. දැනුම තියෙනවා. ඒත් වැඩක් නෑ. අපිත් වළං හෝදන තැන ඉදන් තුට්ටු දෙකට වැඩ කරන්න ඕන. හද්ද චාටර්. "

මේ අතර නංගී සහ සුදුනෝනා තරුණි පත්තරේ යන විවිධ කෑම වර්ග කිහිප වතාවක් සකස් කළහ. අම්මලා තෙල් පිටි සීනි වල මිළ ගැන කියා බැණ වැදීම ඒ දෙන්නා කණකට ගත්තේ නැත. හදන්නට උත්සාහ කළ බොහෝ කෑම වර්ග රෝල්ස් සහ පෑන් කේක් මෙන් ඒවා හරියට හදාගන්න බැරි උණු නිසා ඔවුහු ඒ පිළිබඳව යොාමු කළ ගැටලු දෙවරක්ම ඔවුන්ගේ නම් සහිතව පත්තරේ පළවිය. තාත්තා ගෙදරට එන කට්ටියට පේන්නට ඒ පත්තර කොටස් බිත්ති කැබිනෙටට්ටුවේ වීදුරු දෙක මැදට දමා තැබුවේ ය.

තේ කඩයක් අරඹන්නට තමාට අදහසක් ඇති බව චමින්ද කාලයක සිට කියමිින් සිටියද එය හරියන පාටක්වත් නොවීය. එහෙත් හෙට අනිද්දාම පැට්ටේරිි වත්තේ ඉඩමක තමා සිය හෝටලය දමන බව දිනක් ඔහු හදිසියේම අපේ ගෙදර පැමිණ කියා සිටියේය. මා එක්වරම ඇසුවේ වෙන්දේ්සි ඉඩමේ අනවසරයෙන් කඩ දාන්නේ කොහොමද කියාය. මගේ ඒ ප‍්‍රශ්නයත් සමඟ ෆැක්ටේරී වත්තේ ඉඩම් විකිණිල්ලට සම්බන්ධ තවත් කතාවක් ගමට එළි විය. ඒ අනුව තාර පාර අයිනේ ඉඩම් විකුණන කාර්යාලය හදා තිබූ ඉඩම් කැබැල්ල මුල් දිනවලම අතුරලියේ මහත්තයා මිළ දී ගෙන තිබේ. තවමත් එහි ඇති වෙන්දේසි සමාගම ඉදි කළ කුටියේ තේ කඩයක් ඇරඹීමේ අදහස චමින්දට දී ඇත්තේද අතුරලියේ අයියා විසිනි.

"අතුරලියෙ අයිය කිව්ව මල්ලි උඹ මාසයක් දෙකක් යනකං දියුණු වෙයං. එතකං මට කඩ කුලී එපා. ඊට පස්සෙ පුලුවන් ගාන දියන් කියල. මාර හොඳ මනුස්සයෙක් බං. බලපං අඳුනගෙන හිටපු එකේ වටිනාකම"

බංගලාවේ ටුවරිස් හෝටලක් ඉදි කරන බවට පැතිරුණු කතාව තරම් ආන්දෝලනයක් ඇති කරන්නට සමත් නොවුණද චමින්ද විසින් හෝටලයක් දමන්මට යාම ගැනද ගමේ මිනිස්සු යහමින් කතා කළහ. එය අතුරලියේ මහත්තයාගේ තවත් දහංගැටයක් විය හැකි බව ඇතැම්හු කීහ. දමන්නට යන්නේ තේ හා කඩයප්පන් එක්ක කොත්තු කඩයක් බව කවුරු කවුරුත් දැන සිටියත් චමින්ද විසින් හඳුන්වන පරිදි අනෙක් මිනිස්සුද එයට හෝටලය යන වචනය පාවිච්චි කළහ.

මල්ලී චමින්දගේ හෝ්ටලයේ කොත්තු බාස් වෙන්නට එක පයින්ම කැමති උණේ ය. අම්මා නම් කීවේ කෑම සකස් කරන්නට තබා මිනියක් මැරෙන ආරංචියකටවත් ඔහු උදේ රැයින් නැගිටිතැයි සිතනවා නම් චමින්දට මොළේ අමාරුවක් තිබෙන බවය. හෝටලයට පෑන් කේක් සහ රෝල්ස් සැපයීමට අපේ නංගී සහ සුදු නෝනා බාරගත් බව අපි දැනගත්තේ චමින්දගෙන්මය.

එය දැනගත් මොහොතේ අම්මා කීවේ මුලදී උඩ පැනගෙන බාරගත්තත් අවසානයට ඒවා හදන්න කරදර වෙන්න වෙන්නේ තමාටමය යනුවෙනි. අම්මලා විරුද්ධ වුවත් නංගිලා කීවේ තමන් අවුරුදු ගණනක් තරුණි පත‍්‍රයෙන් උගත් දෙයන් ප‍්‍රයෝජනයක් ගැනීමට ලැබුණු අවස්ථාව අපතේ හැරිය නොහැකි බවය.

"නිකං ඉන්න එකේ මං ඉදිආප්ප ටිකක් උදේට උදේට දාන්නං" කියා ලොකු නැන්දාත් කිව්වාලු.

හෝටලය සුබ නැකතට විවෘත කරන දිනයට සතියකට පෙර දිනයක මම මිදුලේ ඉදිද්දී චමින්ද බයිසිකලයෙන් පැමිණියේ හෝටලයේ නාම පුවරුව ඇදීමට බාර දීමට යන බව කියමිනි.

"මොකද්ද හෝටලේට දාන නම? "

"ආයෙ මොකද්ද ඉතින්. අපි වැඩ කරන්න හිතං හිටපු ටුවරිස් හෝටලේ නමම තමයි. " ඔහු බයිසිකලයට නැගෙමින්ම කීවේය

චමින්ද පිටත්ව ගිය මොහොතේ සිට මම ඔවුන් ටුවරිස් හෝටලයට දී තිබූ නම කුමක්ද යන්න මතක් කරගැනීමට උත්සාහ කළෙමි. එය මගේ මතකයට ආවේ සෑහෙන වේලාවකට පසුයි. මම එදා දුටු ඇනිකට් කඩේ දොරේ අලවා තිබුණු පෝස්ටරයේ හෝටලයේ නම දක්වා තිබුණේ "ඞී‍්‍රම්ස් ඉන්" යනුවෙනි. එවැනි නමක් කොත්තු කඩයකට නොගැලපෙන බව මට තේරුණත් චමින්දට එය පැහැදිලි කරන්නේ කෙසේදැයි මට අවබෝධයක් තිබුණේ නැත. ගමේ මිනිස්සු ඔය නම් වල තේරුම් නොසොයනු ඇති බව සිතා මම ඒ ගැන වැඩිදුර කල්පනා නොකර සිටියෙමි.

චමින්ද හෝටලයේ බෝඞ් එක අන්දවාගෙන ආවේ කඩේ විවෘත කරන දිනයට පෙර දිනයේය. මට තිබුණු කුතුහලයක් ඇති උණේ "ඞී‍්‍රම් ඉන්" යන්න ඔහු ලියවා ඇත්තේ සිංහලෙන්ද ඉග‍්‍රීසියෙන්ද යන්න බලාගැනීමටයි. එහෙත් එහි කලු පැහැ පසුබිමක කහ පැහැ සිංහල අකුරින් අර්ධ කවාකාර හැඩයෙන් යුතුව ලියා තිබුණේ "ටුවරිස් හෝටලය" යනුවෙනි.

[සිතුවම : Jack Morefield]

බී.ජී.එම්. ජනප‍්‍රිය



මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails