Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers

Boondi Online - Find me on Bloggers.com

යුද්ධය ඉවරයි. අද දවසේ බොහෝ දෙනෙකුගේ සිතිවිල්ල . ඔව් ඒක ඉවරයි. වසර තිහකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේම ලාංකීය සමාජය අබ්බගාත කල ත්‍රස්තවාදී ව්‍යාපාරය අවසන්. ඉතින් ජනතාවට සතුටුයි. ජනතාව කති. බොති. ප්‍රීති වෙති. ට්‍රක් යති. ඔල්වරසන් දෙති. ප්‍රීතිය.. ප්‍රීතිය.. අති මහත් වූ ප්‍රීතිය...

අපි පොඩ්ඩක් අතීතයට යමු. දෙවන ලෝක යුධ සමයේ අවසන් භාගය ට. මෙන්න මෙහෙම දෙයක් සිදු වුනා. ඒ 1945 වර්ෂයේ අගෝස්තු 14 වන දින. ජපානය සිය යටත් වීම ප්‍රකාශයට පත් කල දවසයි. එදවස ඇමෙරිකානු නාවික සෙබළෙකුව සිටි ග්ලේන් මැක්ඩෆි නිව්යෝක් හි ටයිම්ස් චතුරශ්‍රය වෙත ඇවිද යමින් සිටියා. මිනිසුන් සිටියේ උත්සවශ්‍රීයෙන්. ජපානය යටත් වී ඇති බව ඒ වන විටත් ග්ලේන් දැන සිටියේ නැහැ.

ඔහු සිටියේ සිය නිළ ඇදුමින් සැරසී. හදිසියේම කාන්තාවක් ඔහු වෙත දිව ආවා. ඇවිත් මෙහෙම කිව්වා. ˜නාවිකයා.. මට හරි සතුටුයි. ඔබට ගෙදර යන්න පුලූවන්. යුද්ධය අවසන්˜.

ග්ලේන් ට ඇතිවුනු සතුට කියා නිම කරන්න බැරි වුනා. ඔහුගේ සොහොයුරා ඒ වන විටත් ජපානයේ යුධ සිරකරුවෙකුව සිටියා. දැන් ඔහුත් නිදහස්. ග්ලේන් වහා මාවත වෙත දිව ගියා. ප්‍රීතියෙන් ඉපිළෙමින්. එවකට හෙදියක ව සිටි ඊඩිත් ෂෙයින් ඔහුව දුටුවා. ඇය ඔහු වෙත සිය දෑත දිගු කලා. ඔහු වහා දිවවිත් ඇයව සිප ගත්තා. එවකට ඡායාරූප ශිල්පියෙකුව සිටි ඇල්ෆ්‍රඩ් අයිසන්ස්ටේඩ් සිය කැමරාවේ මේ සිදුවීම ඡායාරූප ගත කලා. ඒ මෙන්න මෙහෙම.


හරි.දැන් ඒ අතීතය. යුද්ධය අවසන් වුනු බව කි විට මිනිසුන්ට විශේෂයෙන්ම සොල්දාදුවෙකුට මෙතරම් සතුටක් ඇයි? ඒක ග්ලේන් ගේම අදහස් වලින් කීවොත්..˜ හැම කෙනෙක්ගේම කවුරුන් හෝ යුද්ධයේ සිටියා.. ඥාතියෙක්..පියෙක්..නැත්නම් මිතුරෙක්.... ඉතින් යුද්ධය අවසන් වූ පසු සතුටු නැද්ද?

තමන්ගේ බඩියා තම දෑස් ඉදිරිපිටම කුඩු පට්ටම් වී යන අයුරු දකින සෙබළෙක් ගේ සිත තුල මොනතරම් වේදනාවක් සිරවී ඇත්ද? තමන්ගේ දරුවා, මව, පියා, සහෝදරයා බෝම්බයකට හසුවෙලා යන පුවත අසන කෙනෙකුට මොනතරම් වේදනාවක් දැනෙනවා ඇතිද? ඒ විතරද? ඉගෙන ගන්න ඉස්කෝලෙට යමින් සිටි දරුවා බලහත් කාරයෙන් පැහැරගෙන ඛඔඔෑ සංවිධානයට බඳවා ගත්ත පුවත අසා කම්පාවට පත් වන දෙමළ මවක් ගැන සිතන්න. ඉතින් යුද්ධය අවසන් වීම ප්‍රීතිමත් නොවන්නේද?

ඉහත සිදුවීම වල කම්පනය දැනෙන්න සිංහල දෙමළ භේදයක් තියෙන්න ඕනෙද? තවත් කාරණයක්. යුද්ධයෙන් මියගිය සිවිල් වැසියන්. ජයග්‍රහණයේ ප්‍රීතිය අඩු කරන එක්තරා සාධකයක්. ඒ කිසිම කෙනෙක් ඔය විදිහට මියයන්න ඕනෑ අය නොවෙයි. නමුත් එහෙම වුනා. කාගෙද වරද?

මට අහන්න තියෙන්නේ මෙන්න මේකයි. යුද්ධය හැර වෙන විසදුමක් ප්‍රභාකරන් අපිට ඉතිරි කලාද? ඔව්. ඊළම. එහෙනම් අපි ඊළමට එකඟ වෙන්න තිබුනා නේ.නමුත් එහෙමත් නැහැ. අපි ඒකටත් විරුද්ධයි. ඉතින් යුද්ධ කලා.

තමන්ගේ ජිවිතය බේරාගන්න සිවිල් වැසියන් ප්‍රාණ ඇපයට ගත්ත සංවිධානයක් විමුක්තිකාමීන් හෝ ජාතියේ ගැලවුම් කරුවන් හෝ වෙන්න කොහෙත්ම බැහැ. ඒක හරියට තමන්ගේම දරුවෙකුගේ හිසට පිස්තෝලයක් තබා ගෙන මම මෙයා ගේ තාත්තා කියලා පිළිගනින්. නැත්නම් මරනවා කියා කීමක් වගෙයි නේද? හැබෑම තාත්තෙක් නම් කවදාවත් එහෙම කරයිද?

හීනෙන් වත් දිනන්න බැරි වෙනම රාජ්‍යයක් වෙනුවෙන් දහස් ගණනක් මරා ගත්තා. මොකද්ද ඉතිරිවුනේ..උතුරෙත් දකුණෙත් මළ කඳන් ගොඩගහගත්තා විතරයි. ඔන්න දැන් ප්‍රශ්නයක්..

මූ ෂුවර් එකටම මහින්ද ගොට්ටෙක් . ප්‍රභාකරන්ට බැන්න පමණින් මා මහින්ද ගොට්ටෙක් වේදෝ? . ධ්‍රැවීකරණය වූ ඔලූගෙඩිවලට දෙයක් අවබෝධ කරලීම නම් ඉතාමත් අසීරු බව මම ප්‍රායෝගිකවම දන්නවා.

අති සරලම තර්කය. හිතට විරුද්ධ කුහකයෙක් වෙනවාද? නැත්ද?.

ප්‍රභාකරන්ගේ වුවද මළමිණිය දිහා බලාගෙන මට සතුටින් උඩ පනින්න බැහැ. ඒක බුදුදහමේ බලපෑම වෙන්න පුලූවන්. වෙන දෙයක් වෙන්නත් පුලූවන්. නමුත් කවුරුන් හෝ එහෙම උඩ පනිනවානම් මම එයාට විරුද්ධ වෙන්න යන්නෙත් නැහැ. ඒ අයට සතුටු වෙන්න මට වඩා හොඳ හේතුවක් ඇති. කැසියස් විසින් රෝම අධිරාජ කලිගියුලා මරාදැමූ පුවත ඇසූ ජනයා ඔල්වරසන් දුන්නා. ඇයි? කලිගියුලාගේ ජීවත් වීමට වඩා මරණය දැකීමට මිනිසුන්ට අවශ්‍යය වුනා. තමන්ව එතනට පත්කරගත්තේ ඔහුමයි.

මේ මිනිස්සු කවුරුවත් රහත් වුනු අය නෙමෙයි. මම දුටුවා ඇතැම් අය ලියලා තිබුනා [දෙමළ මස්ම ඉල්ලනවා] කියා. මටනම් අදවෙනතුරුත් කාවවත් මුනුගැහුනෙ නැහැ දෙමළ මස් ඉල්ලන. නමුත් ප්‍රභාකරන් මරා හෝ මේ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කල යුතුයි කියන අය නම් මුනගැහුනා.

ජාතිවාදය අවශ්‍ය සාමාන්‍ය ජනතාවටද එහෙම නැත්නම් මෙහේ මහා ජාති වාදයක් තිබේය .. කිය කියා පිට රටින් සල්ලි ගරා ගැනීමට ව්‍යාපෘතීන් පටන් ගන්නට දඟලන රැකියාවක් නැති නිකමුන්ටද කියා මධ්‍යස්ථ මනසකින් කල්පනා කර බලන්න.

අවසාන වශයෙන් මෙහෙම දෙයක් කියන්නම්. මගේ මිතුරෙක් කියා තිබුනු විදිහටම උතුරේත් දකුනේත් ගෙවල් දහස් ගණනක තව අවුරුදු ගණනාවක් යනකම් සතුටින් කල දවස ගෙවෙන්නේ නැහැ. ඒ බව මතක තබා ගත යුතුයි. එනිසා මේ ජයග්‍රහනය වඩාත් සංවේදීව මානුෂිකව සැමරිය යුත්තක්. ලෝක කුසලානය දිනාගත්තා වගේ සතුටු වීම නම් අනුමත කරන්න බැහැ. මෙය වඩාත් ගෞරවාන්විතව සැමරිය යුත්තක් . නිහ~ව තම ඇතුලූ හදට සමීපව සැමරිය යුත්තක්. අද දවසේ අපි යම් නිදහසක් ප්‍රීතියක් භුක්ති විඳීනම් අනිවාර්යයෙන්ම සිහි තබා ගත යුත්තක් තිබේ.

හෙට දවසේ අප මේ භූමියේ ඇවිදිමින් අපේම අනාගත සුභ සිද්ධිය වෙනුවෙන් වෙහෙසෙනු ඇත. පයට පෑගෙන සෑම වෑලි කැටයකම ගන්නා සෑම හුස්ම පොදකම සැබෑම අයිතිය ඇතැම් විට අප නම ගම වත් නොදන්නා නමුත් අප වෙනුවෙන් මිය ගිය කෙනෙකු වෙනුවෙන් පැවරී තිඛෙනු ඇත. අප්‍රමාණ දුක් ගැහැට විදිමින් උන් කල කැප කිරීම අපට කෙසේ වෙතත් මහ පොළොවට නම් කිසි දිනෙක අමතක නොවනු ඇත.

අනුෂ්ක තිලකරත්න

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails
lankeeya sithuwili
සිංහල බ්ලොග් කියවනය