Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers

Boondi Online - Find me on Bloggers.com


ජනාධිපති ඔලූවට ගහලා

කලාකරුවා ඉන්න තැන මාත් හොයනවා. තාම හම්බවුණේ නැහැ. හම්බවෙච්චගමන් කියනන්ම්’ පසුගිය දවසක ප්‍රශ්න විචාරකයකු ඇසූ පැනයකට එසේ කීවේ ප්‍රවීණ කලා ශිල්පියෙකි.

එහෙත් දැන් කලාකරුවා ඉන්න තැන හෙළිදරව් වී තිබේ. ඒ තාරුණ්‍යයට හෙටක් සංවිධානයයි. එය දැනට ජනාධිපතිට හෙටක් හදන සංවිධානයක් ලෙස ක්‍රියා කරන අතර අනාගතයේදී ජනාධිපතිගේ පුත් නාමල්ට හෙටක් හැදීමට දායක වනු ඇත. තමන්ගේ වැඩේ අතහැර ඇති කලාකරුවෝ මේ වනවිට ඉහත වැඩ දෙකටම දායක වී සිටිති.

මොහොතින් මොහොත රූපවාහිනී නාලිකාවල විකාශය වන අලූත්ම දැන්වීම් මාලාව ඊට සාක‍ෂි දරන අතර දැන්වීම්වලට පෙනී සිටින හැම කලාකරුවාම කියන්නේ මේ වතාවේත් සංවේදී නායකයාට ඔබේ වටිනා ඡන්දය ලබාදී මබ්විම දිනවීමට දායක වන ලෙසය. එතකොට මේ කලා කාර බුරුත්ත නොකියාම ගිය වතාවේත් ඒ කියන සංවේදී නායකයාට ජනතාව ඡන්දය දී තිබිණි. සංවේදී නායකයා ජනතාවගේ හිතට වැදුනේ නම් ඡන්දයක් දෙන්නට යැයි කියා කිසිවකු බරපතළ මූණත් තහඩුවක් දමාගෙන කිව යුතු නැත.


ඇත්තටම කලාකරුවාගේ වගකීම කුමක්ද? ජනාධිපති අපේක‍ෂකයෙක් දිනවන්නට කඩේ යන එකද? නැතහොත් කලාව කරන එකද? අතීතයේදී කලා ෙක‍ෂ්ත්‍රයේ අය අතර පැන නැගුන එක් විවාදයක් වූණේ කලාව ජනතාව සඳහාද, නැතහොත් එය කලාව සඳහාමද යන්නය. ආසන්න කාලවකවානුවකදි එයත් අර්ථ විරහිත වාදයක් බව ඇතැම්හු හැඳින්වූහ. එසේ හඳුන්වා ඊට වඩා දියුණු සංවාදයක් පටන් ගන්නවා වෙනුවට දැන් අරඹා ඇත්තේ කලාවත්, කලාකරුවාත් ජනාධිපති සඳහාය යන ක්‍රියාකාරකමයි. හැම ආණ්ඩුවකටම කලාකරුවන්ගෙන් එක්තරා කොටසක් දරදිය අදින බව සැබෑය.

අනතුරුව ඔවුහු තනතුරු හා වරප්‍රසාද ලබා ගනිති. මෙවර උද්ගතව ඇත්තේ ඊට වෙනස් තත්ත්වයකි. එනම් කලා සමාජයේ ඇච්චා පැච්චා දක්වා අය ඡන්ද ප්‍රචාරක තිප්පලක් බවට පත්ව ඇති අරලියගහ මන්දිරය වටා රොද බැඳීමය. ඉන් නොනැවතී තාරුණ්‍යයට හෙටක් හරහා ටී.වී. එකේදී සංවේදී නායකයාට ඡන්දය දෙන්න කියා මහජනතාවට කීමය. ඒ වැඩේ කර දෙන අතර අඩුම තරමින් කලා ෙක‍ෂ්ත්‍රයේ දැවෙන ප්‍රශ්න එකක් දෙකක් ගැනවත් ජනාධිපතිවරයාට කියන්නේ නැත. ඔළුව කස කසා හෝ ගොස් කියනවානම් කියන්නේ තම පෞද්ගලික ප්‍රශ්නයක් ගැනය. කලාකරුවන් අද පෝළිමේ පැමිණ කියන සංවේදී නායකයා හා ඔහු විසින් ගොඩනගන ලද දේශපාලන රෙජිමය කලාව හා කලාකරුවන් වෙනුවෙන් කළේ කුමක්ද යන්න ගැන හෘදය සාක‍ෂියට එකඟව බලන්නට එකදු කලාකරුවෙක්වත් ඉන්නවාද?

හඳගමගේ අක‍ෂරය චිත්‍රපටය තහනමේ සිට දුම්පානය කරන රූපවාහිනී දර්ශනයකදී කොටු දැමීම දක්වා අන්තිම ප්‍රාථමික මට්ටමේ වාරණය කිරීම් හරහා ආණ්ඩුව තදබල කලා සංස්කාතික මූලධර්මවාදයක් ඉකුත් වසර දෙක තුන තුළ ක්‍රියාත්මක කළේය.

නිදර්ශනයක් ලෙස ගතහොත් ගාමිණි ෆොන්සේකා මුලින්ම ගුටි කා පසුව කරන පහරදීම බලන්නට සිනමාලොලීහු අතිමහත් කැමැත්තක් දක්වති. ගාමිණි රඟන චිත්‍රපටියක දී එක් සටන් ජවනිකාවක් සඳහා ඔහු මුළුමනින්ම පෙනී සිටියේ සිගරැට්ටුවක් මුවරුවාගෙනය. පසු ගිය දිනක එම චිත්‍රපටය රූපවාහිනියෙන් නැරඹීමේදී මුළුමනින්ම ගාමිණි පෙනී සිටින දර්ශනය කොටුවලින් වැසී ගියේය. මතට හා දුමට තිත ඇත්තේ රූපවාහිනී තිරයේ පමණි.

මේ දිනවල ජනසමාජයේ විවිධ තරාතිරමේ කණ්ඩායම් හාර පන්දහස බැගින් දෛනිකව අරලියගහ මන්ඳිරයට කැඳවා මතට තිතට තිත තැබීමට ජනාධිපතිවරයා ක්‍රියාකරනු පෙනේ. සිනමාවේ පාදකයෙකු වන රවීන්ද්‍ර රන්දෙණිය ජනාධිපතිවරයාගේ චිත්‍රපට පිළිබඳ උපදේශකයාය. ඔහුත් ජනාධිපතිවරයා අසල හැසිරෙන්නේ රංග පෞරුෂයක් ඇති කලා ශිල්පියකු ලෙස නොව මුල්වරට ජනාධිපතිවරයා මුණ ගැසුනු පුද්ගලයකු නැත හොත් බඳින්න ඔන්න මෙන්න ඉන්න මනමාලයා බඳු කෝල ස්වභාවයකිනි. හෙතෙම විශිෂ්ටතම රංගය ඉදිරිපත් කළ චිත්‍රපයට ලෙස සැලකිය හැකි අක‍ෂරය ගැන නම් රවීන්ද්‍ර ජනාධිපතිවරයා ඉදිරියේ කටේ කෙළ බිඳක් හෙළා නැතැයි හැසිරෙන සැටියෙන් කිවා හැකිය. නළුවකු ලෙස හෙතෙම චිත්‍රපට අධ්‍යක‍ෂවරයාට වඩා ජනාධිපතිවරයාට හිලෑය. දැන් සිදුවී තිඛෙන්නේ චිත්‍රපට උපදේශකයාට අක‍ෂරය ගැන ජනාධිපතිවරයාගෙන් උපදෙස් ගැනීමටය.

මෙවර ඔස්කාර් උළෙලට ලංකාව නියෝජනය කිරිමට තෝරා ගෙන තිබුණේ ප්‍රසන්න විතානගේ අධ්‍යක‍ෂණය කළ ආකාස කුසුම් චිත්‍රපටයයි. ඒ සඳහා අදාළ ලිපිය චිත්‍රපට සංස්ථාවෙන් නිකුත් කර තිබියදී අලිමංකඩ චිත්‍රපටය උළෙල සඳහා හදිස්සියේම අදෘශ්‍යමාන බලවේගයකින් මෙන් තෝරා ගැනුණි. මේ පිළිබඳ කරුණු කිහිපයක් දැන ගන්නට මාලනී චිත්‍රපට සංස්ථාවට ගියාය. ඇයට ආපසු හැරෙන්නට සිදුවූයේ බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදිය. මාලනී පසුගිය 11 වන දා කලාකරුවන් සමග අරලියගහ මන්දිරයේදී ජනාධිපතිවරයා හමුවූවාය.

එහිදී සුහද කතා බහකද නියැලූනාය. එහෙත් ආකාස කුසුම් නොයවා අලිමංකඩ ඔස්කාර් යවන බව ජනාධිපතිට කියන්නට මාලනීගේ කටේ පිට්ටුය. එනම් කලාවට හා ශිල්පීයත්වයට බලපාන ඇත්ත ප්‍රශ්නයක් ජනාධිපතිට කියන්නට එකෙකුවත් කට අරින්නේ නැත. ඒ වෙනුවට තාරුණ්‍යයට හෙටත් හරහා පෝළිමට කඩේ යාමට නම් සෑදී පැහැදී සිටිති. එම දැන්වීමේ නිර්මාතෘවරයකු කීවේ ඇතැම් කලාකරුවන් දැන්වීමේ අන්තර්ගතය දෙබස්වලින් කඩේ යාම මද බව පෙනෙන නිසා එම පිටපත් වෙනත් වචන යොදා නැවත නැවතත් ලියවා ගන්නා බවය. ළමා චිත්‍රපට අධ්‍යක‍ෂ සෝමරත්න දිසානායක මාමා ඇසි දිසි විද්වත් කතිකාවේදී නොපැකිලව කීවේ ඔව් අපි මහින්දට කඩේ යනවා තමයි කියාය. රවීන්ද්‍ර තිස් වසරක යුද්ධ නිමා කිරීම ගැන සම්ප්‍රදායික විදිහට කියන විට ජැක්සන්, ජනාධිපතිවරයා ජනමූල සංස්කෘතික නායකයකු ලෙස හඳුන්වා එම ස්ථානයේ සිට කාටවත් කිට්ටු වන්නට බැරි ලෙස ගව් ගානක් උසකින් කඩේ ගියේය. රෝහණ වීරසිංහ, ඩග්ලස් සිරිවර්ධන, මාලනී ඇතුළු සෙස්සෝ ඒ සා අපූරු වාක් කෝෂයක් හා හඬ පෞරුෂයක් නැති නිසා පුළු පුළුවන් විදිහට කඩේ ගියහ. ටොප් ක්ලාස් වාක් කෝෂයක් මතින් මතින් වූවත් ග්‍රාමීය ලෙස වූවත් කවුරුවත් කළේ එකම වැඩේය. කලාකරුවාගේ වගකීම මෙයද?

ඉකුත් කලාකාර හමුවේදී එක් නාට්‍යකරුවකු නාට්‍ය පුහුණුවන්නට තැනක් කොළඹ නැති වග ජනාධිපතිවරයාට පවසන තුරු එතුමා එවැන්නක් ගැන දන්නේ නැත. මෙපමණ කාලයක් නාට්‍ය කලාවට සම්බන්ධ බුරුත්ත ජනාධිපතිවරයා වටකොට සිටියහ.

එහෙත් රිහසල්ස් කරන්නට තැනක් නැති බව කියන්නට ඔවුන්ගේ කටේ පිට්ටුය. නිතරම ජනාධිපතිවරයා හමුවන කලාකරුවන් පවා දහඅටේ කලාකාරියන් සේ එතුමා අභියස ඇඹරෙන තත්ත්වයක් තුළ මුල්වරට ජනාධිපතිවරයා හමුවන එකකු නාට්‍ය පුහුණුවට තැනක් හෝ ඉල්ලීම වැදගත්ය. නමුත් ප්‍රශ්නය වන්නේ සියලූම ශිල්පීන් වෙනුවෙන් ඒ වරප්‍රසාදය ලබා ගැනීමට අදාළ නාට්‍ය කාරයාටත් සංවේදී නායකයාට ඔබේ ඡන්දය දෙන්න කියන ‘‘මම පහේ පන්තියේ සිසුවකු තරම් දක‍ෂ නොවෙමි’ යන්න සේ වාක්‍ය කියන්නට පසුව සිදුවීමය.

ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයා සයිමන් නවගත්තේගමට හා සුගතපාල ද සිල්වාට තට්ටු නිවාස සංකීර්ණවලින් ගෙවල් දෙකක් දුන්නේ ප්‍රතිඋපකාර ලෙස සංවේදී නායකයා කියවාගෙන නොවේ. ඒ කලාකරුවන් දෙදෙනාද වර්තමාන කට්ටිය මෙන් ජනපති ළඟ මැඩ්ලින් ගැසුවේද නැත. ඔවුහු කලාව පමණක් කළහ.

යුද්ධයෙන් පසු යාපනයේ කලා කේන්ද්‍රය හදන්නට ගියේ මෙබඳු තමන් නියැලි ෙක‍ෂ්ත්‍රයේ ප්‍රශ්නයක්වත් කට ඇර කතා නොකරන පිරිසකි. අක‍ෂරයේ ප්‍රකාශන නිදහස ගැන ආකාස කුසුම් කප්පාදුව ගැන කට නාරින රවීන්ද්‍රලා, මාලනීලා දෙමළ ජනයාගේ සංස්කෘතික අයිතිය ගැන තියා වූ කිරීමේ අයිතිය ගැනවත් කතා කරයිද? බුරුතු පිටින් දෙමළ ජනයා ඝාතනය කරන තුරු සිට රාජ්‍ය අනුග්‍රහයෙන් යාපනයට ගොස් කලා කේන්ද්‍රයක් ගැන කුනු කුනු ගෑමෙන් ඔබ්බට ඔවුන්ට කළ හැකි ඉටි ගෙඩියක් ද නැත.

කලාකරුවන් උදව් ඉල්ලන්නේ ෙක‍ෂ්ත්‍රයේ ප්‍රශ්න විසඳා ගැනීමට නොව තමන්ගේ දේවල් බේරුම් කර ගැනීමට බව ජනාධිපතිවරයා ද දනී. එක්තරා ගීත රචකයකු කලාකරුවන් හමුවේදී හතරට පහට නැමි ජනාධිපතිවරයාට ලියුම් කවරයක් දුන්නේ මේක මගේ වැඩක්, නැති නොකර ඔබතුමාම බලන්න කියාය. තවත් සමහරු ඒ අල්ල පනල්ලේම ජනාධිපතිට පොත් පිළිගන්වති.


චිත්‍රපටි සංස්ථාවේ සභාපති ජයන්ත ධර්මදාස පසුගිය දිනක පුවත්පතකට කියා තිබුණේ සිංහල සිනමාවට ඇත්තේ දෙවියන්ගේ පිහිට නොව ජනපතිගේ පිහිට බවය. සිනමාවට කෙසේ වෙතත් ජයන්ත ධර්මදාස මහතා නම් දාගෙන ඇති ලෙඩවල හැටියට තවදුරටත් පුටුවේ ඉන්නේ ජනපතිගේ පිහිට නිසාය. තමන් ලබන ජනපති පිහිට සිනමාවට තිඛෙන පිහිටක් ලෙස හැඳින්වීමෙන් අර්ථකථනය වන්නේ ජයන්ත ධර්මදාස යනු ලංකාවේ සිනමාව යන්නද? අපට කියන්නට ඇත්තේ ජයන්ත ඔබ මේවා කොණ්ඩෙ බැඳපු චීන්නුන්ට කියන්න කියාය.

මේ දිනවල ජාතික රූපවාහිනියේ ආයුබෝවන් වැඩසටහනට සහභාගීවන්නට යන ඕනෑම කලාකරුවකුගෙන් වේලාසන ඉල්ලීමක් කෙරේ. එය නම් වැඩසටහන අග හරියේදී ජනාධිපතිවරයා පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් ඇසීමට නියමිත බවය. ඒ ප්‍රශ්නයට ධනාත්මක පිළිතුරක් දෙන ලෙසද ඉල්ලීමෙහි සඳහන්ය. මේ නිසා යම් පමණකට හෝ කොන්දක් ඇති කලාකරුවෝ ආයුබෝවන් මඟ හරිති. කොහොමටත් කඩේ යාමට සැදී පැහැදී සිටින්නෝ ආයුබෝවේවා කියති. ජනාධිපතිතුමා ඒ සමහරුන්ගේ ඔලූවට වේලාසනම ගැසුවේය. සමහර කලාකරුවෝ පෝළිමේ ගොස් ජනාධිපතිතුමා ලවා ඔලූවට ගස්සවා ගනිති. මේ තත්ත්වය ජෝන් සීනා පොඩි එකාගේ ඔලූවට ගැසුවාට වඩා බරපතළය.

-විමලනාත් වීරරත්න
[රාවය - 20.12.2009]
පින්තුර ගත්තේ - http://www.lankanewsweb.com


මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails
lankeeya sithuwili
සිංහල බ්ලොග් කියවනය