Colombo Time

BOONDI " L i v e "

Google Groups
Subscribe to BOONDI " L i v e " | බූන්දි සජීවී සංවාද
Email:
Visit this group

බූන්දියට එන පාර

වයර් දිගේ- boondionline@gmail.com | ගොළුඛෙලි තැපෑලෙන්- බූන්දියේ අපි, 190/3/A, කැන්දලියැද්දපාළුව, රාගම.

Followers

Boondi Online - Find me on Bloggers.com

නග්න කලාව හා පුරසාරම

ත්‍රස්ත මර්දනයට වහන්වී දමිළ වාර්ගික සංහාරයකට ගජ මිතුරන්ව නායකත්වය දුන් දේශපාලනික නියමුවාත්, සංග්‍රාමික නයුවාත් තම පොදූ සතුරා අහිමි සමාජයේ රජකම වෙනුවෙන් ප්‍රතිමල්ලවයන් වී පෙර මිතුරා නව සතුරා බවට හරවාගත් සංග්‍රාමයකට එලඔ සිටී.

දෙදෙනාම අඩු වැඩි වශයෙන් දායකව සිංහලයන්ට තම ජීවිත කාලය පුරාවට උදම් විය හැකි හා කෘතගුණ සැලකිය හැකි මහ අනර්ග ත්‍යාගයක් තිළිණ කර ඇති හෙයින්, මෙවර ජනාධිපතිවරණයේදී අදේශපාලනික සමස්ථ සිංහල සමාජයට ඇත්තේ හැදු පියාද?, වැදු මවද? යන්න තෝරා ගැනීමේ උභතෝකෝටිකයයි. දිගු කලක් එකට දීග කෑ අඹු සැමියන් පතිවත හා පතිනිවත ගැන කියමින් දික්කසාද වූ කල, ගත යුත්තේ මව් පාර්ශවයද, පිය පාර්ශවයද නොදත් ඔවුන්ගේ සහජාත දරුවන්ගේ ව්‍යාකූලත්වයට දැන් සිංහල ළදරු සමාජය අවතීර්ණ වී සිටින අතර, මෙම සිංහ මව්පියන්ට සහජාත නොවූ දෙමළ සමාජය අද අභිමුඛව සිටින්නේ තමන්ගේ භාරකාරයා ලෙස අඩු නරක තෝරාගැනීමේ ව්‍යාකූලත්වයටයි. අර්බුදය වන්නේ යුධ ජයග්‍රහණයේ කීර්තිය හා එහි මුක්තිය සම්බන්ධයෙන් මහින්ද රාජපක්ෂ හා සරත් ෆොන්සේකා අතර ඇතිවූ අතිශය පෞද්ගලික අඹුසැමි ගැටුම, රටේ ජාතික ප්‍රශ්ණයක් බවට පෙරලාගෙන අරගල කිරිමට තරම් දේශපාලනිකව මන්ද මානසික ශ්‍රී ලාංකීය ජන සමාජය දැක්වූ උත්තේජනය හා සංවේදිභාවයයි.

ව්‍යාකූල සමාජයකට සහන් එලියක්ව මඟ කිවයුතු බුද්ධිමතුන් හා කලාකරුවන්ම මෙකි අර්බුදයට මඟ කියන පෙරගමන්කරුවන් වීමෙන් පෙරලා ප්‍රක්ෂේපණය කරන්නේ, සංෙවිදියැයි කියාගන්නා මොවුන්ගේ සංෙවිදිතාවය තමන්ට ගෝචර සමාජයේ අර්බූදයන්ට හැර අන් සියල්ලකටම අදාල බවයි. බද්ධ සමාජය වෙනුවෙන් කලාකරුවාගේ වගකීම කලහකරුවාගේ භූමිකාව දක්වා තමන් විසින්ම විතැන් කරගත් මෙම කාර්තුව, කලාවේ නාමයෙන් යෙදුනු සකල කාර්්‍යයන්ගෙන්ම ඔවුන් උපයාගනු ලැබු සංඛේතීය ප්‍රාග්ධනය කිසිදා බංකොලොත් නොවන දේශපාලනය නම් වු නව ව්‍යාපාරයක ආයෝජනය (අපයෝජනය) කිරීමට පෙලඔවු ඉතිහාසයේ සුවිශේෂතම කාල වකවානුව යන්නත්, එම වෙළඳාමේ අද්විතීය ප්‍රවර්ධකයා රංගධර මහින්ද රාජපක්ෂ නම් ඔවුන්ගේ සංවේදීය නායකයා යන්නත් අවිවාදිතය.

මෙම කලහකරුවන් තම ස්ථාවරය සම්බන්ධයෙන් මොන තරම් කෙස් පැලෙන තර්ක හා මහප්‍රාණ අර්ථකථන සැපයුවත් ඔවුන්ගේ පෙනී සිටීම කලාව කේන්ද්‍රීය වු විෂයය මූලික අරගලයක් සඳහා නොව අතිශය පුද්ගලබද්ධ අර්බුදයකින් ගොඩ ඒම සඳහා පමණක් වනවා සේම, මෙම නග්න ක්‍රියාවලිය ලෙංගතු නායකයාගේ දෑත් ශක්තිමත් කරන්නට යයි කියමින් ඔහුව වැලඳගෙන තමන්ගේ දෑත් ශක්තිමත් කර ගන්නට හා තම දෑත්වල ඇති කුණු හා ලේ ඉවත් කර ගැනීමට එම වැලඳගැනීම ප්‍රවේශයක් කර ගන්නා අවස්ථාවාදී දේශපාලඥයින්ගේ භාවිතයෙන් ද කිසිසේත්ම වෙනස් නොවේ. නමුත් අතිශය ඛේදනීය කාරණය වන්නේ මෙම අවස්ථාවාදී දේශපාලනය ගැන සවිඥානික ජන සමාජයම, තවමත් ගැලවිය නොහැකි පිළිලයක් බවට පත්වූ පක්ෂ දේශපාලනයට ඇති නැඹුරුවේ අනුහසින් මෙම එදා වේල න්‍යායේ සමීකරණය විසදා ගැනීමට හා එය වෙනස්කිරිමට උත්සහ දරනු වෙනුවට තම දේශපාලනීය පාක්ෂිකභාවයේ නැඔුරුව මත මෙම තර්ක හා අර්ථකථන සාධාරණීකරණය කරගෙන ආගමික ඇදහිල්ලක් මෙන් ප්‍රශ්ණ නොකරන විශ්වාසයකින් නිද්‍රාශීලීව මෙම ව්‍යසනයට උඩගෙඩි දීමයි. (මෙය කලාව, කලාව සදහාද? කලාව ජනතාව සදහාද? යන පැරණි ඇරිස්ටෝටලියානු විසංවාද අහෝසිවී කලාව එදා වේල සදහා යන නව පරමාදර්ශ ආදේශවී අධිනිශ්චය වන කොදෙව්වයි)

උක්ත අර්බූදකාරි වාතාවරණය තුල කලාව නිර්දේශපාලනීකරණය කර ගැනීම සඳහා කලාකරුවන් පෙරමුණ ගැනීම වෙනුවට රාජපාක්ෂික හිතවාදී කලාකරුවන්ට එරෙහිව ෆොන්සේකා හිතවාදී කලාකරුවන් බලමුලූ ගැන්වීමේ ජනප්‍රිය භාවිතාව, අපේක්ෂිත ඵලය වෙනුවට එහිම ප්‍රතිපක්ෂය අභිමුඛ කරවීමකි. මෙය මිලිටරි නායකයෙක් රාජ්‍ය නායකයා වුවහොත් රට මිලිටරිකරණය විය හැකි බවත්, එහි ආදීනවත් කියමින් එය වැලැක්වීම සඳහා බුරුතු පිටින් හමුදා නිළධාරීන් රාජ්‍ය පරිපාලන හා දේශපාලනික විශයෙහි ලා ස්ථානගත කිරීමේම අන්‍ය වේශයකි. ප්‍රංශයේ ඩිගෝල්ට එරෙහිව සාත්‍රේ ගේ අරගලයෙන් ඉතිහාසය විසින් ඩිගෝල්ට ඉහළින් සාත්‍රේව ඔසවා තබන්නේ ඔහු ඩිගෝල්ට එරෙහිව විපක්ෂ සන්ධානගත වීම වෙනුවට ජනතාවාදී අරගලයක් වෙනුවෙන් පෙරමුණ ගැනීම තම විකල්පය ලෙස තෝරා ගැනීම හේතුවෙනි.

ඒ හෙයින් කළ යුතු වන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ හා සරත් ෆොන්සේකා අඹුසැමි ගැටුම ජාතික තලයේ ප්‍රශ්ණයක් ලෙස ඔසවා තබා එම අර්බුදය ඛෙදුම් ඉර කොට ගෙන ප්‍රතිපක්ෂ ගතවී එකිනෙකාට එරෙහිව අවි අමෝරා ගැනීම නොව, එක පෙළට සිට කලාවේ හා සමාජීය අර්බුදයන් වෙනුවෙන් බලපෑම් කණ්ඩායමක් මෙන් නැගී සිටීමට කලාව තුළින් උපයාගත් සංඛේතීය ප්‍රාග්ධනය ආයෝජනය කිරීමයි. එය එසේ වූවා නම් අක්ෂරය තහනම සම්බන්ධයෙන් අශෝක හඳගමටත්, ඔස්කාර් සම්මාන උළෙලේ ආකාස කුසුම නියෝජනය නොකිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසන්න විතානගේටත් අසාධාරණයක් නොවීමට අවකාශ තිබූ අතර එම අවකාශය අහිමි වී යෑමෙන් තහවුරු කෙරෙන්නේ මෙම සංවේදීය කලාකරුවන්ගේ නග්න භාවයයි. තමනුත් සම්බන්ධ නිර්මාණයකම සහෝදර ශිල්පියෙකුට වන අසාධාරණයකදීවත් සංවේදී නොවී අධ්‍යාත්මිකව මියෙන මෙම කලාකරුවන්ගේ අසංවේදීභාවය ලෙස මතුවු රෝග ලක්ෂණය සදහා උත්ප්‍රේරක රෝග කාරකය අවස්ථාවාදි දේශපාලනය බව හදූනා ගැනිමට පශ්චාත් මරණ පරික්ෂණ අවශ්‍ය නොවේ.

කලාකරුවා සංවේදි විය යුතු බවට විවාදයක් නැති අතර එය අවියෝජනීයම කාරණයක් බවට පෙරලෙන්නේ කලාව මගින් කෙරෙන සමාජ ප්‍රක්ශේපනය යනු නිර්මාණකරුවා සමාජීය වශයෙන් අත්විඳි සියලූ ප්‍රතිවිරෝධතා හමුවේ ගැලවීමට දරන අවිඥනික උවමනාවේම කැඩපත් රූප වීමෙනි. ඒ හෙයින් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ සමාජ සංවේදිභාවය අහෝසිවන නිශ්චිත මොහොතේම කලාකරුවෙකු ලෙස උපයා ගත් සිවිල් බලය උපයෝගි කරගෙන ජනමතය ගොඩනැගීමට ඇති අයිතියද අහෝසි වේ.

ඒ අර්ථයෙන් පොලිසිය, අධිකරණය, රාජ්‍ය පරිපාලනය නිර්දේශපාලනීකරණය කිරීම තරම්ම කලාව නිර්දේශපාලනිකරණය කිරීම ජාතික අවශ්‍යතාවයක් බවට පත්වී ඇති අතර, එය එසේ වන්නේ පොදු ජන මතය ගොඩනැගීමෙහිලා හා එම මතය දිශානුගත කිරීමෙහිලා කලාවට ඇති ශක්‍යතාවය සියල්ල අහිමි වී යමින් තිඛෙන කොදෙව්වේ තවමත් පූර්ණ වශයෙන් අහෝසිවී නොමැති තත්වයක් තුලය.

ඉන්දික උඩුගම්පොල
indikaudu@yahoo.com

මේ බූන්දිය ඔබේ මූණු පොතට එක් කරන්න | Share this Boondi on Facebook
Related Posts with Thumbnails
lankeeya sithuwili
සිංහල බ්ලොග් කියවනය